ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Κατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΕΤΥΜΟΛ.ΛΕΞΙΚΟΝ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΡΩΜΗΟΣ on Σφάγια ιερά για την πίστι του…
    ΡΩΜΗΟΣ on Στα σχολεία η πατρίδα αργοπεθα…
    Φαίη on Η Μυστική Προέλευση της I…
    ΒΡΑΧΟΣ on Σύγκρισις Πολιτευμάτων (Αθανάσ…
    Μάριος on Η Μυστική Προέλευση της I…
  • ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ,ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

  • Ὑπογρᾶψτε γιά νά ξαναλειτουργήσῃ ΟΡΘΟΔΟΞΗ !

  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ…

  • ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΤΕ…

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΤΙΣ 10,ΠΙΟ…ΠΙΑΣΑΡΙΚΕΣ

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

ΑΒΕΡΩΦ: ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Posted by Πηδαλιούχος στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

Κανόνες    Η “Γέφυρα”   Επικοινωνία     Σύνδεσμοι    e-Βιβλιοθήκη   Μαθαινοντας WordPress   Διαφημίσεις

Posted in Ιστολόγιο | 18 Comments »

Νικόλαος Βότσης (1877 – 5/17 Σεπ.1931). Ο τελευταίος Έλληνας μπουρλοτιέρης

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

http://mikros-romios.gr/wp-content/uploads/2011/10/ΒΟΤΣΗΣ1.jpgΓράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Τον Σεπτέμβριο 1931 έφυγε από τη ζωή, απλά και σεμνά όπως έζησε, ο ανώτερος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη Νικόλας Βότσης. Ανιψιός και δισέγγονος της οικογένειας Κουντουριώτη, γεννήθηκε στην Ύδρα το 1877 και στα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων πέτυχε το ακατόρθωτο. Βύθισε μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης την τουρκική ναυαρχίδα «Φετίχ Μπουλέντ», εμψυχώνοντας τις Eλληνικές δυνάμεις και στέλνοντας το σύνθημα απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το ιστορικό παρασκήνιο της ενέργειάς του. Με δική του πρωτοβουλία απευθύνθηκε στην ηγεσία του Ελληνικού Στρατού και ζήτησε να του επιτραπεί να εισπλεύσει σε ένα από τα τρία λιμάνια που βρίσκονταν τουρκικά θωρηκτά, ώστε αφενός να πλήξει την αξιοπιστία των τουρκικών δυνάμεων και αφετέρου να εμψυχώσει τις Ελληνικές δυνάμεις ενόψει των μεγάλων αναμετρήσεων. Στο σχετικό τηλεγράφημα έγραφε πως «εις περίπτωσιν αποτυχίας το ναυτικόν δεν θα ζημιωθή πολύ. Εις περίπτωσιν όμως επιτυχίας η επί του ηθικού των τούρκων επίδρασις θα είναι μεγάλη»!

Χωρίς να περιμένει απάντηση ετοίμασε το σχέδιό του και κάλεσε ιερέα να ευλογήσει το σκάφος και το πλήρωμα. Όταν ξεκίνησαν οι πρώτες ναυτικές εμπλοκές, ο Βότσης και το πλήρωμα του «Τορπιλοβόλου 11» γλίστρησαν, κυριολεκτικά, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπερνώντας τη ναρκοθετημένη περιοχή. «Για το Χριστό πολεμάμε και ο Θεός είναι μαζί μας», είπε στο πλήρωμά του και στις 18 Οκτωβρίου 1912, έριξαν τρεις τορπίλες στην 3.000 τόνων τουρκική ναυαρχίδα, η οποία βυθίστηκε αύτανδρη. Το σύνθημα δόθηκε, οι πανηγυρισμοί υπήρξαν ξέφρενοι, οι εντυπώσεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τις μεγάλες στιγμές που ακολούθησαν.

Ο τελευταίος μπουρλοτιέρης Νικόλαος Βότσης κυβέρνησε αργότερα τα θωρηκτά «Κιλκίς» και «Λήμνος», διετέλεσε Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη (1921-22) και αποστρατεύτηκε μετά από αίτησή του το 1922. Έφυγε ήσυχα, όπως έζησε, σε κλινική των Παρισίων.

ΠΗΓΗ

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΝΑΥΤΙΚΟΝ | 1 Comment »

Ἀντνάν Μεντερές (1899 – 17 Σεπ.1961)

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

https://averoph.files.wordpress.com/2014/09/ceb1cebdcf84cebdceb1cebd-cebcceb5cebdcf84ceb5cf81ceb5cf831791961.jpg?w=237&h=265 Ο Αντνάν Μεντερές (1899-1961) ήταν πρωθυπουργός της Τουρκίας από το 1950 έως το 1960. Στις 17 Φεβρουαρίου 1959, κι ενώ πήγαινε αεροπορικώς στο Λονδίνο για να υπογράψει τη συμφωνία του Λονδίνου (που επικύρωνε τη συμφωνία της Ζυρίχης για το καθεστώς της Κύπρου), το αεροπλάνο του συντρίφτηκε στο έδαφος λίγο πριν από την προσγείωση και έπιασε φωτιά. Πολλοί επιβάτες βρήκαν το θάνατο, ο Μεντερές όμως ήταν τυχερός: βγήκε σχεδόν αμωλώπιστος αν και τη συμφωνία την υπέγραψε στο νοσοκομείο.

Είναι αυτό που λέει η παροιμία «Όποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει». Στις 27 Μαΐου 1960 ένα πραξικόπημα τον ανέτρεψε και τον παρέπεμψε σε δίκη, μαζί με άλλα μέλη της κυβέρνησής του, για παραβίαση του συντάγματος. Τελικά εκτελέστηκε με απαγχονισμό μαζί με δυο υπουργούς του τον Σεπτέμβριο του 1961 στο νησάκι Ιμραλί, εκεί που τώρα κρατείται ο Οτσαλάν.

Ο Μεντερές ήταν από τους ξένους πολιτικούς που κυριαρχούσαν στις στήλες των ελληνικών εφημερίδων, εξαιτίας της συμμετοχής του στο Κυπριακό και λόγω των τεταμένων ελληνοτουρκικών σχέσεων. Του χρεώνεται προσωπικά η ευθύνη για τα σεπτεμβριανά του 1955, το πογκρόμ εναντίον των Ρωμιών της Πόλης –μάλιστα, στο εναντίον του κατηγορητήριο οι στρατιωτικοί που τον ανέτρεψαν συμπεριέλαβαν και τα σεπτεμβριανά. Εύλογα, η ανατροπή του και η δίκη του έγιναν πρωτοσέλιδα, πολύ περισσότερο η εκτέλεσή του.

ΠΗΓΗ

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Leave a Comment »

Στα σχολεία η πατρίδα αργοπεθαίνει…

Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

Εικόνα από:kaiomenivatos.blogspot.com

Δημ. Νατσιός (Δάσκαλος-Θεολόγος)


Ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στα «Απομνημονεύματα του βίου του» (Αθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ένα χαριτωμένο αξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του.

Επειδή, όμως, ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στην γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ο δάσκαλος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα, απαντά ο δημογέρων.

Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε την λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σ’ ένα χαρτί, βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σ’ ένα άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς -το ίδιο αναλφάβητους- και ρωτάει:

-Πέστε με, ποιο χαρτί γράφει βόδι;

-Το δικό σου, απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον ταλαίπωρο τον δάσκαλο».

Την ίδια πονηρή τακτική ακολουθεί, τρόπον τινά, και ο ημέτερος προεστός, το πολύπαθο υπουργείο Παιδείας. Σε όλες τις διαμαρτυρίες που γίνονται για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων Γλώσσας, η απάντηση είναι… το χαρτί με το βόδι.

Στα ακαταμάχητα και τεκμηριωμένα επιχειρήματα των διαφωνούντων το υπουργείο και δη διά στόματος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Αυτό το βαρβαρόηχο «Ινστιτούτο» θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την ελληνική λέξη «ίδρυμα».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΜΕΛΙΑ, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Βασιλεύς ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Α’ (17/30 Σεπ.1920).Ἡ ἀρχή τοῦ τέλους

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/28/Alexander_I_of_Greece.jpgΌλα άρχισαν ένα γελαστό πρωινό, στο κτήμα του Τατοΐου. Ο Αλέξανδρος, ευτυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε (είχε συμμετάσχει στα επινίκια μια νίκης των ελληνικών όπλων στην οποία είχε συμβάλει, είχε νυμφευθεί την αγαπημένη του αστή Ασπασία Μάνου, την «Μπίκα» του, με «κρυφό» γάμο και ανεμένετο να γίνει πατέρας σε λίγους μήνες· υπάρχει σχετική φωτογραφία σε παραλία των Σπετσών, στην οποία φαίνεται καθαρά ότι η «Μπίκα» είναι έγκυος) έκανε τον συνηθισμένο περίπατό του με την «Πακάρ» του, στο πίσω κάθισμα της οποίας ορθωνόταν υπερήφανο το αγαπημένο του αλσατικό λυκόσκυλο, ο «Φριτς», δώρο των Άγγλων στρατιωτών του βαλκανικού μετώπου προς τον βασιλέα. Είχε προηγηθεί ένα άγριο μάλωμα του Φριτς από το αφεντικό του, γιατί το λυκόσκυλο, παίζοντας τρελά, είχε παρασύρει και είχε σπάσει τον μεγάλο καθρέπτη του υπνοδωματίου του νεαρού άνακτα. Τώρα, όμως, άνθρωπος και ζώο είχαν συμφιλιωθεί και απολάμβαναν τον περίπατό τους. Το πεπρωμένο του βασιλιά τον οδηγεί στο ξύλινο σπιτάκι του Γερμανού Στουρμ, επόπτη του βασιλικού κτήματος. Ξαφνικά ο Φριτς πηδάει στο έδαφος και ορμάει εναντίον μιας θηλυκιάς μαϊμούς, ράτσας μαγώτος (magotos).

Ο Αλέξανδρος κινείται αποφασιστικά να αποσπάσει τη μαϊμουδίτσα από το στόμα του λυκόσκυλου. Και τότε αισθάνεται ένα δυνατό πόνο ψηλά στην αριστερή γάμπα (τη γαστροκνημία, όπως την ονομάζει ο γιατρός βιογράφος του Αλέξ. Λ. Ζαούσης). Ήταν ο αρσενικός μαγώτος, ο Μόριτς, που όρμησε εξαγριωμένος να υπερασπιστεί την «αγαπημένη» του. Ο Αλέξανδρος έσπρωξε βίαια τη μαϊμού και αυτή τον δαγκώνει και στο χέρι. Ο βασιλιάς σφαδάζει από τους πόνους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Leave a Comment »

Σφάγια ιερά για την πίστι του Χριστού

Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

Του ιεροκήρυκος αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

.

Το Καρακός είναι μια πόλις του Ιράκ κοντά στη Μοσούλη, που οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι χριστιανοί. Δέχτηκαν την επίθεση των «τζιχαν­τι­στών», των φανατικών μουσουλμάνων, που η οργάνωσίς τους ISIS (που έχει διώξει τους πιστούς από τις χριστιανικές κοινότητες της ανατολικής Συρίας) εξαπλώθηκε και στο κεντρικό και βόρειο Ιράκ.

  • Οι τζιχαντιστές πυρπολούν μοναστήρια και ναούς, βασανίζουν τους χριστιανούς, διαπομπεύουν δημόσια, ακόμα και αποκεφαλίζουν. Διώκτες του Χρι­στιανισμού, εφάμιλλοι του Νέρωνα, του Διοκλητιανού και θηρίων της Σοβιετικής Ενώσεως, με χειρότερο τον Στάλιν.

  • Το χριστιανικό αίμα χύνεται ποτάμι στο Ιράκ. Για να διακρίνουν τα φανατισμένα τους πιόνια, ποιά σπίτια είναι χριστιανικά, μπογιάτισαν τις εξώπορτες με το γράμμα «Ν» (nastani, έτσι λέγονται στα αραβικά οι χριστιανοί).

Και οι χριστιανοί;

Έχουν παραδώσει τον εαυτό τους στο Χριστό, ξέροντας, ότι ο λόγος Του πάντοτε ισχύει: «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν» (Ιωάν. ιε΄ 20). Έγραψαν όλοι στα σπίτια τους: «Είμαστε όλοι χριστιανοί!».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, Εκκλησία, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , | 1 Comment »

Το πνεύμα της ενότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Posted by Φαίη στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

dogma.gr

Ο π.Πορφύριος ήθελε το «ίνα ώσιν εν» με το πνεύμα του Θεού, που είναι αγνό και ανιδιοτελές, όχι με το μπερδεμένο πνεύμα του κόσμου –και βέβαια αφού έχουμε πρώτα καθαρισθεί από τα βασικά πάθη. Κάποτε για παράδειγμα του είπαν: «Γέροντα δυο μοναχοί ζουν στο τάδε μέρος πολύ καλά, αρμονικά». Χαμογέλασε λέγοντας: «Ταίριαξαν τα πάθη τους». Στην ιστορία του μοναχισμού όποτε υπήρχε ένα άτομο με ιδιαιτερότητες και δεν προσαρμοζόταν στο πρόγραμμα της μονής ή το απομόνωναν ή το έδιωχναν σαν ξένο σώμα. Αντιθέτως ο π.Πορφύριος επιδίωκε να έχει τέτοια άτομα στο περιβάλλον του, διότι προσωπικά ο ίδιος είχε μεγάλο όφελος αλλά και η συνοδεία του. Τα άτομα με τις αντιθέσεις τους καλλιεργούν σε μεγάλο βαθμό την αγία ταπείνωση. Τα αντίθετα πράγματα είναι το μεγάλο μυστικό για να αποκτήσουμε την αγία ταπείνωση.

Το πνεύμα του π.Πορφυρίου ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό της εποχής μας το οργανωσιακό και της παγκοσμιοποίησης. Η εποχή μας συνθλίβει την ελευθερία και την προσωπικότητα του ατόμου, που είναι η βασική αρχή της δημιουργίας των όντων, δηλαδή του αγγελικού κόσμου και του ανθρώπου.

Όταν ο Γέροντας έβλεπε ότι πάμε να ενωθούμε μέσα από τα πάθη μας, το αντιλαμβανόταν με το βυθοσκόπιό του και αμέσως ξεκινούσε τη δουλειά, με έναν πρωτάκουστο τρόπο για μας, αλλά πολύ γνωστό τρόπο για τον Θεό και τους αγίους Του, που ήταν πραγματικοί ιατροί των ψυχών. Προκαλούσε ο ίδιος τη σύγχυση, ώστε να διαλύσει αμέσως τη φιλία που δεν ήταν κατά Θεόν αλλά κατά κόσμον. «Η φιλία του κόσμου έχθρα του Θεού εστί» (Ιακ.δ’4).

Στον πύργο της Βαβέλ συνέβη το ίδιο. Οι άνθρωποι είχαν ενωθεί όχι για να αγαπήσουν τον Θεό, αλλά για να αποφύγουν με τη δική τους δύναμη τη δύναμη του Θεού. Σε αυτό το σημείο τους οδήγησε η σύγχυση. Διαίρεσε τους ανθρώπους, γι’ αυτό και ο τόπος εκεί ονομάστηκε Βαβέλ, δηλαδή τόπος σύγχυσης. Μήπως σήμερα δεν ζούμε τη σύγχυση της Βαβέλ, ενώ υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος να εμφανιστεί ο διάβολος σαν ειρηνοποιός (παγκοσμιοποίηση, αντίχριστός); Και στον Παράδεισο ο διάβολος ένωσε τον Αδάμ με την Εύα με πονηρία. Αντιθέτως ο Θεός τους ένωσε με την αγαθότητά Του και την ελευθερία Του. Στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννη αναφέρεται σε κάποιο κεφάλαιο ότι ένας πολύ διακριτικός γέροντας έβαζε «φιτιλιές» μεταξύ δύο αδελφών για να συγκρούονται, να τσακώνονται, να βγαίνουν τα πάθη, να τα γνωρίζουν, να ταπεινώνονται και μετά να αγωνίζονται για το πρόβλημά τους φιλότιμα. Έτσι έπειτα από πολλή δουλειά, κόπο και χρόνο σιγά-σιγά θα αγαπιούνταν και θα έχτιζαν την ψυχή τους πάνω στο βράχο που είναι ο Χριστός, κι όχι πάνω στην άμμο που είναι ο διάβολος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, Φαίη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σύγκρισις Πολιτευμάτων (Αθανάσιος Χριστόπουλος, 1833)

Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

Αθανάσιος Χριστόπουλος (1772-1847)

αναδημοσίευση από το καραβάκι της ιστορίας

.

Ζητούν οι πολιτικοί, τι Πολίτευμα είναι καλίτερον. Τάχα η Μονοκρατία; Ή η Πολιτοκρατία; Ή η Κοιρανοκρατία; Και οι μεν προκρίνουν το ένα, οι δε το άλλο, προβάλλοντας όλοι τους λόγους των.

Εμείς θεωρώντας απαθώς την υπόθεσιν, και περιέργως ταις πολιτικαίς ιστορίαις των εθνών εξετάζοντας, και τα όσ’ ολίγ’ απ’ εκείναις εις τα Παράλληλά μας προαναφέραμεν, παρατηρούμεν, ότι όλα τα Πολιτεύματα, όπως κι αν μεταξύ των ανθρώπων σχηματισθούν, έχουν επίσης όλα κατά καιρούς τα κακά ενδεχόμενα, ήτε όμοια, ήτε ανάλογα, ήτε ισοδύναμα. Όμοια μεν, ότι όλα είν’ υποκείμενα εις αδικίαις! Διχόνοιαις! Επιβουλαίς! Ληστείαις! Αποστασίαις! Εμφυλίους πολέμους! Μεταβολαίς!

Ανάλογα δε, ότ’ η μεν Μονοκρατία ενδεχομένην έχει την Τυραννίαν, η δε Πολιτοκρατία την Οχλοκρατίαν, και η Κοιρανοκρατία την Δυναστείαν! Και ισοδύναμα· ότι αν υποθετικώς η Μονοκρατία δεν έχει τόσο τα σκάνδαλα των Αρχοντοδιορισμών της Πολυκρατίας, έχει όμως και αυτή της διαδοχής, και της επιτροπής, και άλλα κακά!

Τι λοιπόν κατά λόγον, πρέπει, να προτιμήσωμεν; Ει μεν τα Πολιτεύματα ήταν τίποτε ουσίες χωριστές, και αυθύπαρκτες, ίσως εφαίνουνταν το καλίτερον τότε. Επειδή όμως αυτά δεν είν’ άλλο, πάρεξ ενέργειες ανθρώπων, εξουσιαστών, κ’ εξουσιαζομένων, φανερόν, ότι αφηρημένα, ως ανύπαρκτα, κανένα δεν είναι ούτε καλόν, ούτε κακόν, αλλά με τους ανθρώπους, και κατά τους ανθρώπους. Ήγουν η καλοσύνη, κ’ η κακοσύνη τους είναι κατά σύμπτωσιν των καλών και κακών ανθρώπων τους· δηλαδή, αν οι ενεργοί άνθρωποί τους, (και μάλιστα οι Κύριοι, και Άρχοντές τους) τύχουν καλοί ως προς αυτά, τότ’ αναμφίβολα είν’ όλα καλά επίσης· αν όμως το εναντίον τύχη, είν’ όλα κακά δια τον αντίστροφον λόγον.

Παράδειγμα έχομεν μεταξύ των πολλών άλλων την Μονοκρατίαν των Ρωμάνων· η οποία στέκοντας απαράλλακτη, ήταν κακή, όταν μονοκρατόρευαν ο Τιβέριος, ο Γάιος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων· όταν δε ο Τίτος, ο Τραϊανός, ο Ανδριανός, ο Πίος Αντωνίνος, ο Μάρκος Αυρήλιος, καλή. Και κακή πάλε, όταν ο Κόμμοδος, ο Καράκαλας, ο Ηλιογάβαλος· ώστε ματαιοπονούμεν, όταν αφηρημένα ζητούμεν, τι το καλίτερον Πολίτευμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δημοκρατία, ΜΕΛΙΑ, Πολιτική | Με ετικέτα: | 3 Comments »

Ατυχής ο παραλληλισμός Σκωτίας – ψευδοκράτους

Posted by Φαίη στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

i.ytimg.com

Λονδίνο, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Γραφείο Τύπου

ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

Μια από τις απόψεις που ακούγονται τον τελευταίο καιρό αναφορικά με το επικείμενο δημοψήφισμα για ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας στις 18 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους, είναι ότι τυχόν ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας πιθανόν να θέσει αρνητικό προηγούμενο για την Κύπρο και να ενισχύσει τα επιχειρήματα των Τούρκων για αναγνώριση των κατεχομένων ως ξεχωριστής κρατικής οντότητας. Ως ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου θεωρούμε τη συγκεκριμένη θέση ανυπόστατη και αβάσιμη αφού δεν λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων, σημαντικές ιστορικές διαφορές Σκωτίας και Κύπρου αλλά ούτε και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Ο λαός της Σκωτίας είναι γηγενής πληθυσμός, λαός που έχει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση με βάση το διεθνές δίκαιο. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πριν το 1707 η Σκωτία αποτελούσε ανεξάρτητο κράτος. Αντιθέτως, στην περίπτωση της Κύπρου, ο πληθυσμός των κατεχομένων, δηλαδή τουρκοκύπριοι και έποικοι βρίσκονται εκεί ως αποτέλεσμα εποικισμού και βίαιης μετακίνησης πληθυσμών που προήλθε μέσω της εισβολής του 1974. Με την ίδια μέθοδο προέκυψε και η παράνομη σύσταση του ψευδοκράτους. Άρα τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ένα κράτος, δηλαδή μόνιμος πληθυσμός, καθορισμένη περιοχή και αποτελεσματική διοίκηση επί της περιοχής, ναι μεν πληρούνται de facto από το ψευδοκράτος, εντούτοις είναι απότοκα παρανομίας και άρα δεν μπορούν να οδηγήσουν σε διεθνή αναγνώριση νόμιμης κρατικής οντότητας στο βόρειο τμήμα του νησιού. Επίσης είναι ατυχές να επικαλείται κανείς παραλληλισμό των δύο περιπτώσεων αφού το δημοψήφισμα στη Σκωτία διεξάγεται με τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης του Ην. Βασιλείου εν αντιθέσει με την παράνομη ίδρυση του ψευδοκράτους και τις μονομερείς προσπάθειες για αναβάθμισή του, οι οποίες καταδικάζονται από τη μοναδική κρατική οντότητα στο νησί, την Κυπριακή Δημοκρατία καθώς και τη διεθνή κοινότητα πλην της Τουρκίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ, ΚΥΠΡΟΣ, Πολιτική, ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, Φαίη | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Συλλογή ειδήσεων 17ης Σεπτεμβρίου 2014

Posted by Oπτήρας του Αβέρωφ στο Σεπτεμβρίου 17, 2014

Χώρος για καταχώριση καθημερινών τίτλων ειδήσεων/links από το Διαδίκτυο

Όπως το πρώτο σχόλιο, γράφουμε/κοπιάρουμε τίτλο και link. Επειδή πρόκειται για ζωντανό σύνδεσμο, ενδέχεται να πάει το σχόλιό σας στα spam ή στα σχόλια για έγκριση, οπότε δείξτε υπομονή μέχρι να το καταλάβει κάποιος από τους διαχειριστές και να το εγκρίνει.

Posted in Ειδησεογραφία | 6 Comments »

Μονάχα η Δύση υπάρχει; Σκέψεις με αφορμή ένα συνέδριο στο Παρίσι

Posted by Φαίη στο Σεπτεμβρίου 16, 2014

gabrielsmessage.files.wordpress.com

Σωτήρης Γουνελάς

Θα μπορούσα να αρχίσω με τη φράση: πολύπαθος ο χώρος της θεολογίας. Το γνωρίζω όχι βέβαια από τη συμμετοχή μου σε αυτό το συνέδριο (μεταφορά στα γαλλικά μέρους του συνεδρίου με τίτλο «Αναταράξεις … που έλαβε χώρα στην Ακαδημία του Βόλου το 2005) αλλά από τα δεκαέξη χρόνια στη ‘Σύναξη’. Η θητεία εκείνη (μέχρι το 1997) και η πορεία μου απο εκεί και πέρα με υποχρεώνουν σε μια σειρά σκέψεων και συγκρίσεων, καθώς απλώνεται μπροστά μου ο κάμπος της λεγόμενης γενιάς του 60 και τώρα της λεγόμενης γενιάς του 90. Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι μετέχω κάπως και των δύο. Γι αυτό και γράφω όσα ακολουθούν.

Το συνέδριο αυτό ως προς ορισμένες πλευρές του φαντάζει σαν μια συμφιλίωση με τη Δύση. Εάν είναι έτσι προκύπτουν τα ακόλουθα ερωτήματα:

Α) Γίνεται λόγος για πόλωση Ανατολής–Δύσης, για αντιδυτικισμό απο πλευράς γενιάς του 60, για ελληνοκεντρισμό κλπ. Τίθεται το ερώτημα: πόσα χρόνια υπάρχει στη Δύση, μέσα στους χώρους σπουδής και μελέτης, η χιλιετία του Βυζαντίου ή σωστότερα της Ρωμανίας, ως θεολογική, ιστορική, πολιτιστική, κοινωνική πραγματικότητα και το σημαντικότερο ως η περίοδος που συνδέει τον σημερινό χριστιανισμό –ορθόδοξο και μη ορθόδοξο –με τις απαρχές της χριστιανικής Αλήθειας; Θέλω να πω ότι για τη Δύση το Βυζάντιο ως πνευματική πραγματικότητα είτε παρουσιαζόταν ως ‘παρακμή’ ή ‘θλιβερή συνέχεια’ της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Γίββωνας), είτε από τους διαφωτιστές κάτι μεταξύ δολοπλοκίας και ρητορισμών για να μη πούμε τίποτε για την άποψη του Χέγκελ που είναι αχαρακτήριστη. Δεν αποκλείεται μετά από αυτόν να φτάνει ο πολύς Καστοριάδης στη διατύπωση: «ο βυζαντινός πολιτισμός είναι πολιτισμός θεοκρατικής ετερονομίας, αυτοκρατορικού αυταρχισμού και πνευματικού δογματισμού». Η Αρβελέρ γράφει σχετικά ότι « ..Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος ή οι τρόποι που οι ευρωπαίοι προσέγγισαν το χριστιανισμό εκκλησιαστικά και θεολογικά εξ ορισμού πάσχει. Οχι μόνο λόγω αυτής της διάστασης αλλά και της συγκεκριμένης εμπειρίας ζωής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Διεθνή θέματα, Εκκλησία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Κοινωνια, Φαίη | Με ετικέτα: , , , , | 4 Comments »

«Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον»

Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 16, 2014

Εικόνα από:imverias.blogspot.com

Τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τοῦ πιστοῦ εἶναι ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἐφαρμόσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του. Αὐτὸ ρυθμίζει ὅλες τὶς ἐπιλογές του, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος εἶπε: «οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με πατρός» (Ἰω. ε´ 30). Πῶς ὅμως μποροῦμε νὰ ἐφαρμόζουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας;

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ρώμης νὰ μὴν ἐξομοι­­ώνονται μὲ τὸν τρόπο ζωῆς τῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι προσκολλημένοι στὰ γήινα, ἀλλὰ νὰ μεταμορφώνονται ἀποκτών­τας νέο τρόπο σκέψεως, νέα φρονήματα· «εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ρωμ. ιβ´ 2)· ὥστε νὰ διακρίνετε, τοὺς γράφει, ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸ καὶ εὐάρεστο καὶ τέλειο.  

Γράφει «ὥστε νὰ διακρίνετε». Ἄρα δὲν εἶναι εὔκολο νὰ βρεῖ κανεὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὅσο ἀποτοξινώνεται ὁ πιστὸς ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ὅσο καθαρίζεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὅσο βαθύτερα μετανοεῖ, τόσο πιὸ καθαρὰ μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὥστε κατόπιν νὰ τὸ ἐφαρμόσει.

Ἀλλὰ ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τὸ χαρακτηρίζει «ἀ­­­γαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον». Τί σημαίνουν οἱ τρεῖς αὐτοὶ χαρακτηρισμοί;

Πρῶτα-πρῶτα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι «ἀγαθόν». Εἶναι δηλαδὴ καλό, εἶναι τὸ τελείως ἀντίθετο ἀπὸ τὸ κακό, τὴν ἁμαρτία. Περιλαμβάνει κάθε ­ἀρετή. Δὲν περιέχει τίποτε τὸ κατώτερο. Δὲν ὑποθάλπει τὶς κατώτερες ὁρμὲς τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως συμβαίνει σὲ ἀνθρώπινες θρησκεῖες, π.χ. τὴ λατρεία τοῦ Διονύσου καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἢ τὰ ἐγκλήματα φανατικῶν μουσουλμάνων στὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ.

Ἐπιπλέον τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι «ἀ­­­­­­γαθόν», δηλαδὴ καλό, εὐεργετικὸ γιὰ ὅ­­­ποιον τὸ ἐφαρμόζει. Ἑπομένως, ὅ­­­ποιος τηρεῖ τὶς θεῖες ἐντολὲς εἶναι εὐτυχής. Αὐ­­τὸς θὰ ἀνταμειφθεῖ πλουσίως ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ σώσει τὴν ψυχή του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Τέτοια ἡμέρα (16 Σεπτεμβρίου),πρίν ἀπό κάποια χρόνια

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο Σεπτεμβρίου 16, 2014

1. 16 Σεπ.1958

https://averoph.files.wordpress.com/2014/09/cebcceb5ceb3ceb1cf81ceb116958.jpg?w=622&h=505

Άφιξη του πρώτου φορτίου πετρελαίου (κλίκ)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Κοινωνια, ΜΜΕ | Leave a Comment »

Δεν είναι θέμα χρημάτων: Γιατί η Σκωτία ίσως πει «Ναι» για την ανεξαρτησία

Posted by Φαίη στο Σεπτεμβρίου 16, 2014

Οι συζητήσεις για την εθνική ανεξαρτησία σπάνια είναι ορθολογικές. Δεδομένου ότι ασχολούνται με το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον, η κάθε πλευρά θα πρέπει να πείσει τους ψηφοφόρους ότι είναι ο καλύτερος μάντης. Στην πολιτική μάχη για την ανεξαρτησία τής Σκωτίας [3], η οποία θα καταλήξει σε δημοψήφισμα στις 18 Σεπτεμβρίου, τα δύο ανταγωνιστικά οράματα συγκρούονται σκληρά.

Το στρατόπεδο του «Όχι», το οποίο χρησιμοποιεί το σύνθημα «Καλύτερα Μαζί» (Better Together) [4], έχει τρέξει μια καμπάνια που εστιάζει κυρίως στα κόστη μιας απόσχισης, τα οποία είναι δύσκολο να αποτιμηθούν αλλά μπορούν να εκτιμηθούν αξιόπιστα. Η απάντηση της εκστρατείας τού «Ναι» [5] ήταν να απορρίψει αυτές τις ανησυχίες ως «φοβοκάπηλες» [6], τονίζοντας αντίθετα πόσο καλύτερα θα πηγαίνει η Σκωτία μετά την ανεξαρτησία [7]. Με τον τρόπο αυτό, το στρατόπεδο του «Ναι» έχει βασίσει την στρατηγική του σε ένα αντιπαράδειγμα που δεν μπορεί να αποδειχθεί, έχοντας φαινομενικά μεγαλύτερη αδυναμία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, Πολιτική, Φαίη | Με ετικέτα: | 2 Comments »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 76 other followers