ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Asia Pavlova στη Δ/Π «ΑΝΔΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑ»…ἡ εἰ…
    Παντελής Βλαχάκης στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    Pantelis Vlahakis στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    georgeiraklion στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    georgeiraklion στη Και να που θυμηθήκαμε την Πρωτ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Άγιος Παΐσιος πρός πατέρα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο: «Τό νά διακόψῃ (ὁ καθένας) τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νά ἀποσχισθῇ καί νά δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καί νά ἐξακολουθῇ νά ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχη, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον».

Posted by Πετροβούβαλος στο 3 Μαρτίου, 2019

(σ,Π/Β: Ασφαλώς λέει και άλλα πολλά ο Άγιος Παΐσιος στην επιστολη του, ειδικά για τις κοσμικές αγάπες των Ιεραρχών και ειδικότερα του συγχωρεμένου του Αθηναγόρα. Έδωσα τον συγκεκριμένο τίτλο για να υπογραμίσω μία διαδεδομένη παρανόηση, αυτή δηλαδή που υποστηρίζει πως ο Άγιος Παΐσιος ήταν αποτειχισμένος. Πολύ ψάξιμο στο διαδίκτυο, ελάχιστες αξιόπιστες μαρτυρίες και δεδομένα. Η δημοσίευση στις Ακτίνες που περιέχει την επιστολή του Αγίου Παΐσίου δεν επιδέχεται, ελπίζω, σοβαρές αντιρρήσεις για την αυθεντικότητά της. Μου φαινόταν παράλογή η αγιοκατάταξη ενός αποτειχισμένου Γέροντα, εξ ού και η έρευνα).

.

«Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 23ῃ Ἰανουαρίου 1969,
Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε.

Ἐπειδή βλέπω τόν μεγάλον σάλον πού γίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καί τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετά τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα καί ἐγώ σάν τέκνον Της καί ἐθεώρησα καλόν, ἐκτός ἀπό τίς προσευχές μου, νά στείλω καί ἕνα μικρό κομματάκι κλωστή (πού ἔχω σάν φτωχός μοναχός), διά νά χρησιμοποιηθῇ καί αὐτό, ἔστω καί γιά μία βελονιά, διά τό πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας. Πιστεύω ὅτι θά κάμετε ἀγάπην καί θά τό χρησιμοποιήσετε διά μέσου τοῦ θρησκευτικοῦ σας φύλλου. Σᾶς εὐχαριστῶ.

Θά ἤθελα νά ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ᾽ ὅλους, πού τολμῶ νά γράψω κάτι, ἐνῶ δέν εἶμαι οὔτε ἅγιος, οὔτε θεολόγος. Φαντάζομαι ὅτι θά μέ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι τά γραφόμενά μου δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἕνας βαθύς μου πόνος διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν ἀγάπην, δυστυχῶς, τοῦ πατέρα μας κ. Ἀθηναγόρα. Ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή. Αὐτή ἡ ἀγάπη, πού ἀκούσθηκε ἀπό τήν Πόλι, βρῆκε ἀπήχησι σέ πολλά παιδιά του, πού τήν ζοῦν εἰς τάς πόλεις. Ἄλλωστε αὐτό εἶναι καί τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας: ἡ οἰκογένεια νά χάσῃ τό ἱερό νόημά της ἀπό τέτοιου εἴδους ἀγάπες, πού ὡς σκοπόν ἔχουν τήν διάλυσιν καί ὄχι τήν ἕνωσιν.

Μέ μιά τέτοια περίπου κοσμική ἀγάπη καί ὁ Πατριάρχης μας φθάνει στή Ρώμη. Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά δείξῃ ἀγάπη πρῶτα σέ μᾶς τά παιδιά του καί στή Μητέρα μας Ἐκκλησία, αὐτός, δυστυχῶς, ἔστειλε τήν ἀγάπη του πολύ μακριά. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἀναπαύσῃ μέν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τόν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίσῃ ὅμως ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ.

Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει.

Θά ἤθελα νά παρακαλέσω θερμά ὅλους τούς φιλενωτικούς ἀδελφούς μας: Ἐπειδή τό θέμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κάτι τό πνευματικόν καί ἀνάγκην ἔχουμε πνευματικῆς ἀγάπης, ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι, σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας – καί ὄχι νομολόγοι – πού προσφέρανε καί προσφέρουν ὁλόκληρο τόν ἑαυτό τους εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας (ἀντί μεγάλης λαμπάδας), τούς ὁποίους ἄναψε τό πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ ἀναπτήρας τοῦ νεωκόρου. Ἄς γνωρίζωμεν ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλά καί πνευματικοί. Ἑπομένως, ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθῇ μέ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλῆν ὀργήν θά λάβωμεν), ἀλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίσης, ἄς γνωρίσωμεν καλά ὅτι ἠ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη ἔλλειψις, πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές. Εἶναι ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί. Ὅμως, δέν εἶναι ἀνησυχητικόν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί Αὐτός τήν κυβερνάει. Δέν εἶναι Ναός, πού χτίζεται μέ πέτρες, ἄμμο καί ἀσβέστη ἀπό εὐσεβεῖς καί καταστρέφεται μέ φωτιά βαρβάρων, ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. «Καί ὁ πεσῶν ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ᾽ ὅν δ᾽ ἄν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. 21,44). Ὁ Κύριος, ὅταν θά πρέπῃ, θά παρουσιάσῃ τούς Μάρκους τούς Εὐγενικούς καί τούς Γρηγόριους Παλαμάδες, διά νά συγκεντρώσουν ὅλα τά κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διά νά ὁμολογήσουν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, νά στερεώσουν τήν Παράδοσιν καί νά δώσουν χαράν μεγάλην εἰς τήν Μητέρα μας.

Εἰς τούς καιρούς μας βλέπομεν ὅτι πολλά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, μοναχοί καί λαϊκοί, ἔχουν δυστυχῶς, ἀποσχισθῇ ἀπό αὐτήν, ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικῶν. Ἔχω τήν γνώμην ὅτι δέν εἶναι καθόλου καλόν νά ἀποχωριζώμεθα ἀπό τήν Ἐκκλησίαν κάθε φορά πού θά πταίῃ ὁ Πατριάρχης. Ἀλλά ἀπό μέσα, κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν᾽ ἀγωνίζεται μέ τόν τρόπον του. Τό νά διακόψῃ τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νά ἀποσχισθῇ καί νά δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καί νά ἐξακολουθῇ νά ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχη, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον.

Ἐάν διά τήν α ἤ τήν β λοξοδρόμησι τῶν κατά καιρούς Πατριαρχῶν χωριζώμεθα καί κάνωμε δικές μας Ἐκκλησίες – Θεός φυλάξει! – θά ξεπεράσωμε καί τούς Προτεστάντες ἀκόμη. Εὔκολα χωρίζει κανείς καί δύσκολα ἐπιστρέφει. Δυστυχῶς, ἔχουμε πολλές «ἐκκλησίες» στήν ἐποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἴτε ἀπό μεγάλες ὁμάδες ἤ καί ἀπό ἕνα ἄτομο ἀκόμη. Ἐπειδή συνέβη στό καλύβι των (ὁμιλῶ διά τά ἐν Ἁγίῳ Ὄρει συμβαίνοντα) νά ὑπάρχῃ καί ναός, ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νά κάνουν δική τους ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία. Ἐάν οἱ φιλενωτικοί δίνουν τό πρῶτο πλῆγμα στήν Ἐκκλησία, αὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν τό δεύτερο. Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας κ. Ἀθηναγόραν, διά νά γίνῃ πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «ἐκκλησιῶν», νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ᾽ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξον Δόγμα.

Θά ἤθελα ἀκόμη νά εἰπῶ ὅτι ὑπάρχει καί μία τρίτη μερίδα μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ἀδελφοί, πού παραμένουν πιστά τέκνα Αὐτῆς, δέν ἔχουν ὅμως συμφωνίαν πνευματικήν ἀναμεταξύ τους. Ἀσχολοῦνται μέ τήν κριτικήν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καί ὄχι διά τό γενικώτερον καλόν τοῦ ἀγῶνος. Παρακολουθεῖ δέ ὁ ἕνας τόν ἄλλον (περισσότερον ἀπό τόν ἑαυτό του) εἰς τό τί θά εἰπῇ ἤ τί θά γράψῃ, διά νά τόν κτυπήσῃ κατόπιν ἀλύπητα. Ἐνῶ ὁ ἴδιος ἄν ἔλεγε ἤ ἔγραφε τό ἴδιο πράγμα, θά τό ὑπεστήριζε καί μέ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων. Τό κακό πού γίνεται εἶναι μεγάλο, διότι ἀφ᾽ ἑνός μέν ἀδικεῖ τόν πλησίον του, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ καί τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τῶν ἄλλων πιστῶν. Πολλές φορές σπέρνει καί τήν ἀπιστία στίς ψυχές τῶν ἀδυνάτων, διότι τούς σκανδαλίζει. Δυστυχῶς, μερικοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουμε οἱ ἄλλοι νά ἔχουν τόν ἴδιο μέ ἐμᾶς πνευματικόν χαρακτήρα. Ὅταν κάποιος ἄλλος δέν συμφωνῇ μέ τόν χαρακτῆρα μας, δηλαδή εἶναι ὀλίγον ἐπιεικής ἤ ὀλίγον ὀξύς, ἀμέσως βγάζουμε τό συμπέρασμα ὅτι δέν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Ὅλοι χρειάζονται εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι οἱ Πατέρες προσέφεραν τάς ὑπηρεσίας των εἰς Αὐτήν. Καί οἱ ἥπιοι χαρακτῆρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως διά τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξυνά καί τά πικρά ἀκόμη ραδίκια (τό καθένα ἔχει τίς δικές του οὐσίες καί βιταμίνες), ἔτσι καί διά τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν πνευματικό χαρακτῆρα τοῦ ἄλλου καί ὅλοι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά ἀνεχώμεθα ὄχι μόνον τόν πνευματικό του χαρακτῆρα, ἀλλά ἀκόμη καί τίς ἀδυναμίες, πού ἔχει σάν ἄνθρωπος.

Καί πάλιν ἔρχομαι νά ζητήσω εἰλικρινῶς συγγνώμην ἀπό ὅλους, διότι ἐτόλμησα νά γράψω. Ἐγώ εἶμαι ἕνας ἁπλός μοναχός καί τό ἔργον μου εἶναι νά προσπαθῶ, ὅσο μπορῶ, νά ἀπεκδύωμαι τόν παλαιόν ἄνθρωπον καί νά βοηθῶ τούς ἄλλους καί τήν Ἐκκλησίαν, μέσω τοῦ Θεοῦ διά τῆς προσευχῆς. Ἀλλ᾽ ἐπειδή ἔφθασαν μέχρι τό ἐρημητήριό μου θλιβερές ειδήσεις διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καί ἐθεώρησα καλό νά γράψω αὐτά πού ἔνοιωθα.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὅλοι νά δώσῃ ὁ Θεός τήν χάριν Του καί ὁ καθένας μας ἄς βοηθήσῃ μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ πολύν σεβασμόν πρός ὅλους Παΐσιος μοναχός»

.

Πηγή: Ακτίνες («Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος για τα φιλενωτικά κινήματα και την αποτείχιση (Μητροπολίτου Γόρτυνος Ἰερεμία

21 Σχόλια προς “Άγιος Παΐσιος πρός πατέρα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο: «Τό νά διακόψῃ (ὁ καθένας) τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νά ἀποσχισθῇ καί νά δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καί νά ἐξακολουθῇ νά ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχη, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον».”

  1. Μέλια said

    ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗ­ΤΩΝ Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, τόμ. Α’, έκδ. Γ’, σελ. 508 του κ. Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου).

    Γνώρισε το Μεγαλείο της Ορθοδοξίας – Αγιογραφικές και Πατερικές μαρτυρίες
    Εκδόσεις ‘Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη

    https://www.impantokratoros.gr/geronpaisios-athinagoras.el.aspx

  2. […] του Πατριάρχου Αθηναγόρα από τον Άγιο Παΐσιο.[https://averoph.wordpress.com/2019/03/03/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%90%CF%83%CE%…] …. επειδή θεωρείται παράλογο να αγιοκατατάχθηκε […]

  3. Υπάρχει από πολλούς αδελφούς μία σημαντικότατη παρανόηση ως προς το τι είναι αποτείχιση. Όπως γράφει και ο π. Θεόδωρος Ζήσης «Εἶναι παραλογισμός λογικός, θεολογικός, ἐκκλησιολογικός, νομικός, τό νά δεχθεῖ κανείς ὅτι ἡ διακοπή μνημοσύνου προκαλεῖ σχίσμα. Εἶναι δυνατόν ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία μέ κανόνα ἐπίσημης καί περιφανοῦς συνόδου, στήν ὁποία μάλιστα προήδρευε ὁ Μέγας Φώτιος, μεγαλειώδης διδάσκαλος, θεολόγος, κανονολόγος, νομικός, φιλόσοφος, καί πλεῖστοι ἄλλοι ἐπίσκοποι, νά συνιστοῦν τήν τέλεση σχίσματος καί μάλιστα ὄχι μόνον ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἐναντίον τῶν ἰδίων ὡς ἐπισκόπων; Ἡ Ἐκκλησία μέ τίς συνόδους προσπαθεῖ νά κρατήσει τά μέλη της μέσα στά ὅριά της, προφυλάσσοντάς τα ἀπό τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα. Εἶναι δυνατόν νά τούς λέγει «διακόψτε τό μνημόσυνο τοῦ ἐπισκόπου καί βγῆτε ἐκτός Ἐκκλησίας»;»
    Αυτά και άλλα πολύ ωραία διευκρινιστικά μπορεί κανείς να δει εδώ: https://www.katanixis.gr/2017/08/blog-post_9.html

    Έτσι λοιπόν (α) δεν είναι καθόλου παράλογο το ότι ο Άγιος Παΐσιος αγιοκατατάχθηκε, διότι δεν ήταν σχισματικός ή κάτι παρόμοιο (άλλωστε προτού κοιμηθεί είχε αρχίσει να μνημονεύει ξανά τον Κων/πόλεως), (β) Όπως προκύπτει από τα παραπάνω γραφόμενα του Αγίου, δεν θα πρέπει να σταματάμε το μνημόσυνο του εκάστοτε Επισκόπου/ Πατριάρχου χωρίς σοβαρό λόγο (πρέπει ο Επίσκοπος να κηρύττει δημόσια και κατ’ επανάληψιν αίρεση) και όταν κάποιος διακόψει την Κοινωνία του με τον ρηθέντα Επίσκοπο, θα πρέπει να μην δημιουργήσει δική του Εκκλησία όπως έκαναν οι παλαιοημερολογίτες οι οποίοι είναι ευσεβέστατοι αλλά έχουν δικούς τους Επισκόπους που δεν Κοινωνούν με τους δικούς μας. Ο αποτειχισμένος δεν προσκολλάται σε άλλο Επίσκοπο. Έχει Επίσκοπο για τον οποίο διακηρύττει με πόνο ψυχής ότι είναι άρρωστος πνευματικά και με τη στάση του παρακαλεί την Εκκλησία να λάβει μέτρα.

    • Πετροβούβαλος said

      Αν υπάρχει παρανόηση για την αποτείχιση, αυτή είναι άσχετη με την επιστολή του Αγίου και τις υπογραμίσεις μου νομίζω.

      Από τα όσα παραθέτετε προκύπτουν ερωτήματα: Πότε σταμάτησε ο Άγιος Παΐσιος το μνημόσυνο του Πατριάρχή, ποιανού Πατριάρχη (Αθηναγόρα, Δημητρίου, Βαρθολομαίου;) και πότε και γιατί άρχισε να τον μνημονεύει ξανά; Επί ποιού Πατριάρχη;

      Τι έγινε ξαφνικά, έπαψε να είναι οικουμενιστής ο Αθηναγόρας, ή ο Δημήτριος ή ο Βαρθολομαίος; Ποιός μετάνιωσε, ο Πατριάρχης ή ο Άγιος; Υπάρχουν δεδομένα; Ή υπάρχουν μόνο απόψεις και «οἱ ἀδελφοί, πού παραμένουν πιστά τέκνα Αὐτῆς (της Εκκλησίας), δέν ἔχουν ὅμως συμφωνίαν πνευματικήν ἀναμεταξύ τους. Ἀσχολοῦνται μέ τήν κριτικήν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καί ὄχι διά τό γενικώτερον καλόν τοῦ ἀγῶνος. Παρακολουθεῖ δέ ὁ ἕνας τόν ἄλλον (περισσότερον ἀπό τόν ἑαυτό του) εἰς τό τί θά εἰπῇ ἤ τί θά γράψῃ, διά νά τόν κτυπήσῃ κατόπιν ἀλύπητα. Ἐνῶ ὁ ἴδιος ἄν ἔλεγε ἤ ἔγραφε τό ἴδιο πράγμα, θά τό ὑπεστήριζε καί μέ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων. Τό κακό πού γίνεται εἶναι μεγάλο, διότι ἀφ᾽ ἑνός μέν ἀδικεῖ τόν πλησίον του, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ καί τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τῶν ἄλλων πιστῶν. Πολλές φορές σπέρνει καί τήν ἀπιστία στίς ψυχές τῶν ἀδυνάτων, διότι τούς σκανδαλίζει.»

      Είναι και θέμα ανάγνωσης. Ο Άγιος θέτει τρεις προϋποθέσεις: Διακοπή μνημοσύνου του Πατριάρχη, απόσχιση καί δημιουργία ξεχωριστής Εκκλησίας και ομιλία που περιέχει ύβρεις κατά του Πατριάρχη. Ισχύουν όλες μαζί κατά τον Άγιο, ή καθε μιά από αυτές είναι καταδικαστέα ξεχωριστά; Λ.χ. μπορούμε να διακόπτουμε το μνημόσυνο και να βρίζουμε τον Πατριάρχη και όλα καλά εφ’ όσον δεν δημιουργούμε δική μας εκκλησία; Επαναλαμβάνω, θέμα ανάγνωσης!

      Επίσης: Ως γνωστόν ο Άγιος Παϊσιος αγιοκατατάχθηκε από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα 2016. Επιτρέψτε μου να έχω σοβαρότατες επιφυλάξεις σχετικά με το πώς παίρνονται οι αποφάσεις σε αυτή τη σύνοδο, και πολύ σοβαρές αντιρρήσεις για το λογικόν του πράγματος, σε μιά εποχή μάλιστα που μιά Οικουμενική Σύνοδος είναι τεχνικά και λογικά απολύτως αδύνατη, τουλάχιστον μέχρι να το αποφασίσει ο Κύριος.

      • Πετροβούβαλος said

        Επίσης, αν ο Άγιος σταμάτησε να μνημονεύει τον Αθηναγόρα, αυτό έγινε πριν ή μετά την επιστολή; Αν άρχισε να τον μνημονεύει ξανά, πριν ή μετά την επιστολή;

    • Anon said

      Ευσέβεια=ορθή πίστη πρώτα και μετά τήρηση των εντολών
      Ασέβεια=σχίσμα κι αίρεση
      Αυτή είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας.

      Η αποτειχιση επιβάλλεται από τους Ιερούς Κανόνες όταν ο Επίσκοπος κυρηττει δημόσια κι εξωφθαλμα αίρεση ( βλέπε Κολυμπάρι όπου οικονομίες δεν χωράνε πλέον αφού πέρασε συνοδικά το πονηρό δόγμα).
      Ο λόγος που οι πιστοί αποτειχιζονται είναι για να αποφύγουν την κόλαση που περιμένει τον αιρετικό επίσκοπο όπως όλους τους αιρετικούς. Αν παραμείνουν σε κοινωνία μαζί του σημαίνει ότι αποδέχονται αυτά που πιστεύει. Αυτή είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας.
      Η περίπτωση του Αγίου Παϊσίου είναι άσχετη με την περίπτωση μας. Ούτε Σύνοδος είχε γίνει οπότε χωρούσαν οικονομίες. Αν ο Άγιος είχε κρατήσει διαφορετική στάση πολύς κόσμος θα είχε χαθεί από τους σχισματικούς.

  4. Μήτσος said

    Ο Βαρθολομαίος δεν είναι Πατριάρχης.
    Αν είναι Πατριάρχης, εγώ είμαι Πλανητάρχης και οι λύκοι σκούρα πρόβατα! 😀

    Ελπίζω να ξέρουν οι άνθρωποι που το ανέβασαν αυτό ότι ο άγιος Παΐσιος έκανε διακοπή μνημοσύνουν του Αθηναγόρα… 😀
    Ο ορισμός της αμάθειας…

    Όπως λέει και ο ίδιος:
    > Θά ἤθελα νά ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ᾽ ὅλους, πού τολμῶ νά γράψω κάτι, ἐνῶ δέν εἶμαι οὔτε ἅγιος, οὔτε θεολόγος.
    Αυτό σημαίνει να είσαι άγιος.
    Όχι να τα ξέρεις όλα, αλλά να ξέρεις ότι χρειάζεται.

  5. Πετροβούβαλος said

    Φίλοι το ξεκαθάρισα στη σημείωση, το ξεκαθαρίζω κι εδώ: Το ζήτημα όσον με αφορά ΔΕΝ είναι η αποτείχιση. Είναι η διαδεδομένη παρανόηση πως ο Άγιος Παΐσιος ήταν αποτειχισμένος – ένα επιχείρημα που έχω ακούσει για να υποστηρχθούν οι σύγχρονες αποτειχίσεις. Προφανώς από τα μέχρι τώρα δεδομένα ο Άγιος Παΐσιος μνημόνευε τον Πατριάρχη μέχρι το τέλος της εγκόσμιας ζωής του (εξαιρείται ένα πιθανό διάλειμμα). Η συζήτηση περί αποτειχίσεως είναι άλλο ζήτημα, πολύ ευρύτερο.

    • Anon said

      Ο Άγιος Παΐσιος δεν αποτελεί παράδειγμα της σημερινής κατάστασης. Δεν είχε γίνει σύνοδος οπότε υπήρχε περιθώριο οικονομίας, και έσωσε πολύ κόσμο από τα δίχτυα των σχισματοαιρετικών γοχ. Και φυσικά υπάρχουν οι Ιεροί Κανόνες που είναι ξεκάθαροι επί του θέματος.
      Η σημερινή περίπτωση είναι μοναδική. Αναγνώρισαν ΣΥΝΟΔΙΚΑ ως «εκκλησίες» κατεγνωσμενες και καταδικασμένες αιρέσεις και γίνανε αυτοί κι όσοι κοινωνούν μαζί τους , μέλη του αντιχρίστου παγκοσμίου συμβουλίου εκκλησιών.
      Το μόνο παράδειγμα που έχει μια ομοιότητα με τη σημερινή κατάσταση είναι του Πανοσίου Θεοδώρου Στουδίτου.

      • Πετροβούβαλος said

        Συμφωνώ απόλυτα φίλε πως ο Άγιος Παΐσιος δεν αποτελεί παράδειγμα της σημερινής κατάστασης και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ συμφωνώ πως η αναγνώριση των αιρέσεων ως «εκκλησιών» είναι κολοσσιαίο ατόπημα. Το ερώτημα εν προκειμένω είναι αν είναι κανονικό να θεωρούμε αιρετικό τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Γιατί αν η απάντηση είναι «ναι», τότε δημιουργούνται αποτελέσματα που εκπορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες και εκεί το ζήτημα γίνεται… πολύπλοκο. (Η απάντηση είναι σαφώς «ναι» βάσει των κανόνων. Το θέμα είναι: Αν είχαμε στην εποχή μας έναν γέροντα του διαμετρήματος του Αγίου Παϊσίου τι θα συμβούλευε; Γιατί ο Άγιος μνημόνευε ΚΑΙ τον Δημήτριο ΚΑΙ τον Βαρθολομαίο; Πολλές οι απορίες…)

      • Anon said

        Γιατί δεν είχε γίνει σύνοδος για αυτό.
        Αν διέκοπτε πολύς κόσμος θα χανόταν από τους γοχ.
        Τώρα που έγινε Σύνοδος δεν υπάρχει περιθώριο οικονομίας. Η Σύνοδος δεσμεύει άπαντες. Είναι νομοκανονικο θέμα. Όπως μας δεσμεύουν πχ κι οι υπογραφές του Τσίπρα και οι νόμοι του κράτους έτσι μας δεσμεύουν κι οι υπογραφές τους στη σύνοδο όσο διατηρούμε κοινωνία μαζί τους.
        Και ήδη πολλοί που γλίτωσαν από την αίρεση διακόπτοντας κοινωνία μετά το Κολυμπάρι, πέσαν στα δίχτυα των γοχ. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη δηλαδή μια που ο διάολος έχει πολλά ποδαρια.
        Δεν χρειαζόμαστε ζώντες Αγίους να μας δείξουν τον δρόμο, έχουμε τα γραπτά των Αγίων Πατέρων και το παράδειγμα τους. Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς προειδοποίησε ότι στα έσχατα δεν θα υπάρχει κανείς να δείξει το δρόμο κι οδηγός μας θα είναι τα γραπτά των Αγίων Πατέρων.
        Αν διαβάσεις το Πηδάλιο και ρίξεις μια ματιά στις επιστολές του Οσίου Θεοδώρου θα βοηθηθεις
        Καλή Σαρακοστή

      • Πετροβούβαλος said

        Δεν ισχύει: Οι Άγιοι δεν έδρασαν με τον ίδιο τρόπο απέναντι στα ίδια φαινόμενα. Είναι θέμα ερμηνείας του καθενός και ακολουθεί κατά κανόνα ο πολυκερματισμός (ενδεικτικά: Ο Άγιος Πορφύριος ΔΕΝ διέκοψε το μνημόσυνο του Πατριάρχη την εποχή που το διέκοψε ο Άγιος Παΐσιος). Γι αυτό λέω: Έχουμε πρόβλημα…

      • Πετροβούβαλος said

        Καλή Σαρακοστή επίσης!

      • Anon said

        Το κλειδί ερμηνείας είναι ότι έγινε Σύνοδος.
        Καλή φώτιση σε όλους μας.

    • Anon said

      Πρώτη φορά ακούω για αυτό το «επιχείρημα».
      Το έχω ακούσει μόνο αντίστροφα, ότι δηλαδή ο Άγιος δεν έκανε διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας, οπότε δεν πρέπει κανείς να κάνει κλπ .
      Η απάντηση μου είναι η ίδια και στα δύο. Οι Ιεροί Κανόνες είναι ξεκάθαροι και η μόνη περίπτωση που μοιάζει κάπως στην σημερινή μοναδική, είναι του Πανοσίου Θεοδώρου Στουδίτου.

  6. Πετροβούβαλος said

    Και με την ευκαιρία: Επιφυλάσσομαι για δημοσίευση όλων των Ιερών (Αποστολικών) Κανόνων. Θα εκπλαγούμε, βασικά θα εκπλαγούμε όλοι όσοι είμαστε ήδη αφορισμένοι και δεν το γνωρίζουμε.

    • Anon said

      Ξεκίνα με τη νηστεία. Η Καθαρά Δευτέρα δεν είναι μέρα λαγανας και ταραμά (κατάλυσης οίνου κι ελαίου δηλαδή) αλλά μέρα απόλυτης νηστείας. Δεν μπαίνει ούτε νερό δηλαδή στο στόμα.
      Είμαστε εντελώς ακατηχητοι για αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

      • Πετροβούβαλος said

        Ούτε αυτό ισχύει: Γνωρίζω πολλούς που ακολουθούν τις νηστείες κατά γράμμα και το μίσος που βγάζουν από μέσα τους δεν παλεύεται. Επιπλέον, οι πρωτοχριστιανοί, εκείνοι δηλαδή της πραγματικής Εκκλησίας των Μαρτύρων πρώτα έτρωγαν και μετά κοινωνούσαν. Δεν θα βγάλουμε άκρη έτσι σε μιά συζήτηση, ίσως να βγάλουμε υπό τις εντολές κάποιου πνευματικού, αλλά δεν είναι αυτή η περίπτωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: