ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

ΕΚΛΟΓΕΣ: Η καταστροφική πολιτική και η εναλλακτική πρόταση

Posted by Φαίη στο 12 Σεπτεμβρίου, 2015

Σάββας Σαββίδης

Σε προηγούμενό μας κείμενο αναλύσαμε την κατάσταση που επικρατούσε στο ελλαδικό κράτος τους τελευταίους μήνες. Ειδικά προ και μετά δημοψηφίσματος. Τον εμπαιγμό του λαού από τους κυβερνώντες και την εκμετάλλευση των κατακτήσεών του. Οι σημερινές εξελίξεις και η εξαγγελία από την κυβέρνηση Τσίπρα εκλογών είναι η φυσική συνέχεια της συνδικαλιστικής πολιτικής. Γιατί για τέτοιαν πολιτική μιλάμε. Επικοινωνιακή, τακτικιστική και δίχως όραμα. Μία πολιτική που ως σκοπό της έχει τη νομιμοποίησή της και την ηθική ικανοποίηση αυτών που την ασκούν.

Οι επικείμενες εκλογές δεν ξέρουμε κατά πόσον μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Το τρίτο μνημόνιο είναι ήδη συμφωνημένο, η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός είναι και πάλι σε ομηρία και οι εναλλακτικές απουσιάζουν από το πολιτικό σκηνικό. Ένα τρίτο μνημόνιο που προέκυψε από τη συνδικαλιστική πολιτική της κυβέρνησης. Μία πολιτική που προσπαθούσε να δείξει στους δανειστές ότι δεν φοβάται να συγκρουστεί –μιλούσε μέχρι και για έξοδο από την ευρωζώνη– αλλά χωρίς καν να δημιουργεί τις αντικειμενικές συνθήκες σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο, ούτως ώστε η διαπραγματευτική λογική να είναι βάσιμη. Τα αποτελέσματα γνωστά.

Μέσα από όλο αυτό το σκηνικό προκύπτουν ορισμένοι προβληματισμοί. Ο πρώτος έχει να κάνει με την απουσία της αυτοκριτικής από όσους στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και το εγχείρημά του. Είδαμε όλους αυτούς να κατηγορούν σφόδρα όσους διατηρούσαν επιφυλάξεις για το στρατόπεδο Τσίπρα και την πολιτική του. Αλλά, εν μία νυκτί, οι ίδιοι που κατηγορούσαν μετατράπηκαν σε αντιτσιπρικούς. Αυτό συνέβη διότι ο Τσίπρας έφτυσε τον λαό στα μούτρα, ο οποίος του έδωσε ισχυρή εντολή με το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Έτσι, όπως είπε πρόσφατα και ο Μανώλης Γλέζος, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον ενιαίο κόμμα, αλλά διαχωρίστηκε σε τρία μέρη: ο ΣΥΡΙΖΑ Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ. Τα πράγματα είναι σαφή, καμία εναλλακτική πρόταση δεν μπορεί να προκύψει μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι εκτός από χρεωκοπημένος ιδεολογικά, είναι πλέον χρεωκοπημένος και πολιτικά.

Ο δεύτερος προβληματισμός έχει να κάνει με την απουσία εναλλακτικών προτάσεων. Μέσα από τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι εξουσιαστικές ελίτ των τελευταίων εφτά χρόνων, πηγάζει ένα χρεωκοπημένο πολιτικό προσωπικό, που δεν μπορεί να εκπροσωπήσει κατ’ ουδένα λόγο τα συμφέροντα του λαού και του τόπου. Εντάξει, ήταν αναμενόμενο η δεξιά σε όλες τις μορφές της να βάλει ξανά τις «πατριωτικές» της κορώνες και να διεκδικήσει κάτι. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν πείθει κανέναν. Το «αντιμνημονιακό» μέτωπο, από τον Λαφαζάνη μέχρι τον Μιχαλολιάκο, ούτε αυτό μπορεί να πείσει αυτόν τον βασανισμένο λαό που ψάχνει απεγνωσμένα το λιμάνι του. Εξ άλλου, όλοι αυτοί είναι αποτελέσματα μιας φθαρμένης μέχρι αηδίας μεταπολίτευσης.

Τέλος, θα προσπαθήσουμε να κλείσουμε με κάτι θετικό. Όλα όσα περιγράψαμε πιο πάνω αφήνουν μία γεύση απογοήτευσης και προδοσίας στο στόμα μας, παράλληλα όμως αφήνουν πίσω τους έναν λαό που αφυπνίζεται από την επίπλαστη ευδαιμονία της μεταπολίτευσης. Έναν λαό που έδειξε με το τρανταχτό «ΟΧΙ» ότι κατανοεί πως η αναμέτρηση είναι μεταξύ της εθνικής του επιβίωσης και της ιστορικής του εξαφάνισης. Επίσης, έδειξε να κατανοεί ότι η ανάταξη του Έθνους θα έρθει με όραμα και αυτοοργάνωση από τα κάτω προς τα πάνω. Απορρίπτοντας έτσι την κομματική πολιτική που δημιουργεί αποδεδειγμένα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά. Και εν τέλει, πρέπει να κατανοήσει ότι είναι καιρός να αρχίσει η αυθεντική επαναστατική διαδικασία. Μια διαδικασία η οποία είναι μακρόχρονη και πολύμορφη. Πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική και εθνική. Μια επανάσταση που χρειαζόμαστε επιτακτικά.

Ανάληψη ευθύνης

ΕΝΩΣΙΣ

24 Σχόλια προς “ΕΚΛΟΓΕΣ: Η καταστροφική πολιτική και η εναλλακτική πρόταση”

  1. po απλός πολίτης said

    Το μόνο σίγουρο, που διαπιστώνεται, είναι ότι υπάρχει σύγχυση για το «ποια» είναι η καλύτερη επιλογή.

    Αναφέρομαι στην «αποχή» ή στην εναλλακτική αντισυμβατική ψήφο κομμάτων εντός βουλής, για την εγχώρια επικαιρότητα.

    Πολύς κόσμος, εγκλωβισμένος στην απελπιστική εικόνα της πολιτείας, είναι ευήκοος σε πανάκειες και είναι έτοιμος να ακολουθήσει πατερναλιστικά υποκατάστατα των κομμάτων.

    Η τυπολογία των πολιτειών (για σωστή επεξεργασία βλ. Κοντογιώργης) πέραν του συμβατικού νεοτερικού υποδείγματος, για τις κοινωνίες της πρωτοπορίας, μας ορίζει ότι:

    α. Στην Δημοκρατία υπάρχει η αδιαμεσολάβητη παρουσία της πολιτικής κοινωνίας με ένα κράτος απλό θεράποντα των αποφάσεών της.

    β. Στην Αντιπροσώπευση τον ρόλο αυτό καταλαμβάνουν (ως επί το πλείστον) τα κόμματα, αλλά ως ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ της πολιτικής κοινωνίας.

    γ. Σήμερα γενικότερα η δομή της πολιτείας είναι προ-αντιπροσωπευτική, αφού τα κόμματα καταλαμβάνουν την εξουσία με όρους περιοδικών εκλογικών στιγμών αλλά την πολιτική δεν την ορίζει η αποσυλλογικοποιημένη κοινωνία, αλλά επαφίεται στην «εν λευκώ» αντίληψη και ερμηνεία της χειραγωγημένης υφαρπαγής/άντλησης νομιμοποίησης -«εντολής» (εκλογές, δημοψηφίσματα κλπ).

    Εις τα ενδότερα αυτό, βρίσκει την πιο παρακμασμένη έκφρασή του, αφού από την βαυαροκρατία και μετά, διασπάστηκε η υψηλή πολιτική ανάπτυξη του Ελληνικού κόσμου που εκτυλίχθηκε (με τις πολυσημίες της) εως τις παρυφές του 19ου αιώνα.

    Το κράτος λειτούργησε ιστορικα ως δυνάστης της κοινωνίας του έθνους, και με την υφαρπαγή νομιμοποίησης αλλά και την μεταπολιτευτικά φαυλοκρατική αντίληψη της νομιμοποίησης αυτής ως πεδίο ασυδοσίας, λαφυραγώγησης του δημόσιου και διωτικού χώρου.

    Σήμερα, εμφανίζονται τελάληδες που μιλάνε με καφενειακά φληναφήματα με όρους κραιπάλης για αναβίωση της …Αρχαίας Ελλάδας (ως να ήταν ενιαίο επικρατειακό κράτος), αναπαράγουν διαιρετικές τομές και πετάνε κοτσάνες για αμεσοδημοκρατικές μπούρδες!

    Έτσι επιτείνουν την σύγχυση και αντί για το μείζον, δηλαδή πως εξελικτικά η κοινωνία θα αποκτήσει θεσμική υπόσταση και θα έχει λόγο στην πολιτεία, προβαίνουν σε αφορισμούς, γενικεύσεις και αδυναμία να αντιληφθούν τι πρεσβεύει η πολιτική ανάπτυξη του Ελληνικού κόσμου με όρους του σήμερα και βιολογικής εξέλιξης των κοινωνιών.

    Οπότε όπως και η ολιγαρχική κομματοκρατία αναπαρήγαγε το δημοψήφισμα ως …αμεσοδημοκρατία, έτσι και η συζήτηση για την αντίδραση αντί να εκτυλίσσεται με όρους «θετικών» «αρνητικών» εκφάνσεων περί της αποχής ή της αντισυμβατικής ψήφου, ειδωλοποιείται και προσλαμβάνει διλημματικό χαρακτήρα με όρους οπαδισμού.

  2. po απλός πολίτης said

    Υποκειμενική κρίση:

    1. Αποχή:

    Κατά την άποψή μου, η ορθότερη λύση, θα ήταν η οργανωμένη, σε έκταση αποχή!
    Θα απονομιμοποιούσε το σύστημα και θα τάραζε τα νερά.
    Είναι όμως και μια επιλογή, συνειδητής πολιτικής πράξης, απαξίωσης για τον ευκαιριακό και λεηλατικό τρόπο του πολιτεύεσθαι της κομματοκρατίας.

    Στα «μειον» εντοπίζεται ο αναγκαστικός εγκλωβισμός και στο μέτρο που δεν καθίσταται η συλλογική αποχή-μαμούθ κοινή συνείδηση του πολιτικού χαρακτήρα της ορισμένου χρόνου εκλόγιμης μοναρχίας (οπ), αξιοποιείται ως μέτρο ενίσχυσης της κομματικής παντοδυναμίας.
    Δεν παύει να είναι όμως μια συνειδητή πράξη πολιτική, η οποία βαθμηδόν θα προκύψει όταν οι τελευταίες ψευδαισθήσεις «εναλλακτικών» εκπνεύσουν.

    Πάντως η λευκή ψήφος είναι η χειρότερη επιλογή αντίδρασης αφού και νομιμοποίηση δια της συμμετοχής παρέχει και καθίσταται άκυρη ψήφος (!!!), ώστε να παραβιάζεται η αρχή της ισότητας της ψήφου παρά τη σχετική νομολογία του ΑΕΔ.

    2. Αντισυμβατική ψήφος.

    Η επιλογή αυτή, είναι στρατηγικά η πιο σωστή, αλλά έχει κοντά ποδάρια, βραχυπρόθεσμο ορίζοντα αφού έτσι λειτουργεί το περιβάλλον της πολιτικής κυριαρχίας.
    Και ξέρουμε που θα καταλήξει…
    Ο καθένας μπορεί να προσεταιριστεί την κοινωνική αντίδραση και να την αξιοποιήσει ψηφοθηρικά, ώστε αφού καταλάβει την εξουσία, να την υπονομεύσει.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι συριζανέλ, πιο πριν τα ζάππεια, οι απαγκιστρώσεις από τα μνημόνια, απλά οι συριζανέλ στην πιο ασύδοτη και προφανή εκδοχή εκλογικής εξαπάτησης αφού κατέλαβαν την εξουσία με αυτό τον τρόπο.
    Δυστυχώς, οι δημοσκοπήσεις και ο εκλογικός νόμος χειραγωγούν την ανάγκη για ψήφο σε τυχόν αξιόλογα κόμματα εκτός βουλής, αφού η επιλογή αυτή συνιστά πρακτικά ενίσχυση των κομμάτων εξουσίας.

    3. Το ζητούμενο…

    Αυτό που μετράει υπερβαίνει την ειδωλοποίηση πανακειών, εργαλείων, είτε της ολιγαρχικής δημοψηφισματικής φούσκας που ενορχηστρώνονται με όρους εξαπάτησης και αυτόκλητης ερμηνείας από τις ομάδες συμφερόντων, συνακόλουθα η αποφυγή αντίληψης της αντίδρασης ως πυρηνικό δίλημμα οπαδικών διαστάσεων (αποχη ή αντισυμβατική ψήφος) και όχι ως ζήτημα απονομιμποίησης ευτού του λεηλατικού κράτους.
    Έτσι το ζήτημα δεν είναι η κραιπαλώδης αντίληψη αναβίωσης ενός υποδείγματος με όρους του σήμερα με αντίστοιχες πανάκιες ως να ορίζουν την ιδιοσυστασία μιας πολιτείας (κλήρωση κλπ), αλλά η προβολή του σύνολου αυτού κόσμου, για το μέλλον και το πως θα υπερβούμε ως κοινωνία τον ρόλο που μας επιφυλάσσουν ως φορέα νομιμοποίησης ασύδοτων διαχειριστών της εξουσίας.

    Θα μπορούσαν να αξιωθούν αιτήματα όπως η αδιάβλητη και δίχως κόστος δημοσκόπηση της πολιτικής κοινωνίας ευέλικτα ανά τρεις τέσσερις μήνες, ώστε να αξιολογείται η πολιτεία και να δεσμεύεται για το γενικό περιεχόμενο των πολιτικών.
    Να υπάγονται οι κομματικοί στο κράτος δικαίου όπως όλος ο κόσμος και να μην μπορούν να λεηλατούν τον κρατικό μηχανισμό με χειραγωγημένη εκλόγιμη νομιμοποίηση ως λουδοβίκοι (l’ etat c’ est moi) και άλλα πολύ απλά και πρακτικά ζητήματα που θα άλλαζαν άρδην την παρασιτική τους φυσιογνωμία, ώστε να γίνουμε έστω όπως τα υπόλοιπα προ-αντιπροσωπευτικά κράτη και βαθμηδόν με την διαμόρφωση διαρκούς θεσμικής παρουσίας, η πολιτική ανάπτυξη να εκφραστεί σε αντιπροσωπευτική μετάλλαξη της πολιτείας και καταληκτικά κατά την εξέλιξη των πραγμάτων, στη Δημοκρατία.

    • Φαίη said

      Έρχεται αύριο άρθρο που μου στείλανε για την αποχή.
      Ρίξε μια ματιά διότι απ’ ότι φαίνεται και η αποχή ενισχύει τους ισχυρούς συνδυασμούς.

      Την αποχή την ερμηνεύουν όπως θέλουν P.O., εδώ ερμήνευσαν όπως ήθελαν το δημοψήφισμα κι ας ήταν δεσμευτικό.
      Μέσα από τους νόμους που έχουν φτιάξει, έτσι όπως τους έχουν φτιάξει, μόνο ανταρτοπόλεμο μπορούμε να κάνουμε προκαλλώντας κάθε φορά μικρές φθορές, και επειδή δεν υπάρχει καθόλου οργάνωση ας ελπίζουμε ότι θα λειτουργήσει σωστά το ένστικτο του Έλληνα.

      • po απλός πολίτης said

        Φαίη, μην μείνεις στην αναιμική συνέπεια της αποχής…

        Είχα κάποτε παραθέσει ένα άρθρο (επειδή περιείχε αριθμούς και βαριόμουν να τους καταγράψω μόνος μου), με το πως ψήφιζε το κοινοβούλιο από την εποχή των μνημονίων.

        Τι ψήφισε η κοινωνία δια της ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ (τάχα) τον Γενάρη που μας πέρασε;

        ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΟ!

        Τι ψήφισε η βο(υ)λή και με γεωμετρική αυξητική πρόοδο (220 και βάλε για τα προσχήματα δεν ήταν 300) 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

        Αυτό δεν το έπραξε η αποχή, αλλά η (ψευδαίσηση) συμμετοχή (ς).

        Αυτό πρέπει να μας απασχολήσει και όχι τα διλήμματα που μας θέτουν κατά καιρούς.

        Άσχετα αν συμφωνώ με το σκεπτικό σου, όπως και του Πελασγού.

        Επομένως δεν είναι η συμμετοχή που θα τους ταρακουνήσει γιατί έχουν πληθώρα εναλλακτικών αφού εμείς ψηφίζουμε τυπικά και τα κόμματα ερμηνεύουν εν λευκώ και κατά την «προαίρεσή» τους, όπως και οι μηχανισμοί που διαμορφώνουν ακόμα και τις «εναλλακτικές» την …βούλησή μας.

      • Φαίη said

        P.O.

        και δέκα τοις εκατό να ψηφίσει αυτοί θα ερμηνεύσουν «εν λευκώ και κατά την «προαίρεσή» τους» την αποχή του 90%. Θα το δουν σαν ευκαιρία δε, να μας ‘εκδημοκρατίσουν’ περισσότερο και να μας πατρονάρουν.
        Δεν μπορούμε να τους κατηγορούμε (ΔΙΚΑΙΩΣ) ότι συνέχεια ερμηνεύουν τα πάντα «εν λευκώ και κατά την «προαίρεσή» τους» και ταυτόχρονα να νομίζουμε ότι στην περίπτωση μίας μαζικής αποχής θα ευαισθητοποιηθούν και θα κάνουν κάτι διαφορετικό.
        Θα ψηφίσουν τα κομματόσκυλα.
        Θα ψηφίσουν οι ελληνοποιημένοι.
        Θα ψηφίσουν οι βολεμένοι.
        Οι παραπάνω θα ψηφίσουν και θα αποφασίσουν για εμάς.
        Τί κάνουμε;;

      • po απλός πολίτης said

        Ό, τι υπαγορεύει η συνείδησή μας, αλλά πάντα, έχοντας συνειδητοποιήσει πως λειτουργούν οι ιδιοκτήτες της πολιτείας ως ολιγαρχικές κλίκες.

        Είναι πολύ καλή βάση για να ξέρουμε που βρισκόμαστε και που πάμε.

        Δε διαφωνώ σε αυτό που λες Φαίη, απλά η σταθερά της σκέψης μου είναι ότι αν οι εκλογές έλυναν τα προβλήματά μας, θα είχαν απαγορευθεί.

        Λοιπόν, θα τα πούμε φίλε 🙂

      • Φαίη said

        Τα λέμε PO

        είμαι γυναίκα δεν είμαι άντρας πάντως 😆

      • po απλός πολίτης said

        Το λέω έτσι από κεκτημένη ταχύτητα και μια συμφοιτήτρια καλή στο παν/μίο όταν της είπα το ίδιο πράγμα στην αρχή σάστισε 🙂

        Είναι δική μου έκφραση αλλά δεν ήσουν υποχρεωμένη να την ξέρεις γράψε «χ».

        Ξανα-ματα-χαιρετώ !!

      • Φαίη said

        no problemo .. 🙂

    • Η αποχή ειναι λάθος για μένα.
      Αν είχαμε έναν μηχανισμό να εκμεταλλευτούμε πολιτικα την αποχή θα το συζητούσα.

    • po απλός πολίτης said

      Συμφωνώ παιδιά και με τους δυό σας, υπό την οπτική του βραχυπρόθεσμου στρατηγικού κομματιού.

      Το τι ισχύει και για την αποχή, και για το λευκό (που σκοπίμως συγχέουν κάποιοι πονηροί) τα γνωρίζω αναγκαστικά.

      Πάντως η αποχή είναι πολιτική πράξη, το λευκό με την πρόσφατη νομοθεσία κάνει ότι και η αποχή με τη διαφορά ότι προσθέτει νομιμοποίηση στο σύστημα, αφού και ψηφίζεις και και τελικά δεν προσμετράται η ψήφος σου.
      Αυτό δεν συμβαίνει με την αποχή.

      Ποτέ μου δεν είδα ως αυτοσκοπό είτε την αποχή, είτε την αντισυμβατική «έξυπνη» ψήφο του στοχευμένου μαυρίσματος.
      Αλλά ως ενδεικτικές αντιδράσεις με τα μέσα που διαθέτουμε ως πολίτες.

      Γιατί με ενδιαφέρει όπως όλους μας να ασκηθεί πίεση στα κανάλια της εξουσίας και της κομματοκρατίας με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, ώστε να μην ασυδοτούν και να μην είναι απόλυτοι κυρίαρχοι, λουδοβίκοι επί της συλλογικότητας.

      Η αποχή θα προκύψει ως απόρριψη συνολικά του πολιτικού συστήματος της κομματικής ιδιοποίησης.

      Το ευρηματικό κόλπο το οποίο προκαλεί παραζάλη από τους ιδιοκτήτες της πολιτείας, είναι να σε εξαναγκάζουν να συμμετέχεις σε σημαδεμένη τράπουλα.
      Πόθεν; Πως;

      Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συριζανέλ!

      «Μήνυμα» έδωσε και εκεί η κοινωνία…
      Και όμως οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί βαίνουν…αντιστρόφως ανάλογα!
      Και τώρα;
      Τα έκαναν ρημαδιό και εξακολουθούν να εγκλωβίζουν την κοινωνία με διλήμματα παλινόρθωσης της πασοκονουδου (αισχρή υποκρισία), όταν οι συριζανέλ αποτελούν επίνειο, οργανική απόληξη της φαυλοκρατικής μεταπολίτευσης.
      Να μιλήσω για το δημοψήφισμα και την δυνατότητα αυτόκλητης ερμηνείας από τους ολιγαρχικούς θιασώτες του;

      Μην βιαζόμαστε να απορρίψουμε την αποχή, γιατί το σύστημα της ολιγαρχικής κομματοκρατίας έχει πολλά συριζανέλ στο καπέλο της, εξ ου και τους προωθούν τώρα εκεί που τάχα βρίσκονταν ..στον αντίποδα…

      Συγκρατήστε αυτό που προσπαθώ να πω…

      Η αποχή αν και βραχυπρόθεσμα μη στρατηγικά λογικοφανής, είναι μια βαθύτατα πολιτική πράξη απόρριψης της δυνατότητας εκλόγιμης εξαπάτησης και υφαρπαγής νομιμοποίησης ή ανακύκλωσης της σαπίλας.
      Μια σαπίλα που θα συντηρείται όσο της το επιτρέπει το περιβάλλον του δημαγωγικού πολιτεύεσθαι.

      Δεν κρίνω ως εσφαλμένη την αντισυμβατική ψήφο γιατί κατανοώ ότι έχετε δίκιο και το ενθαρρύνω κιόλας.
      Αλλά εξετάστε την σημασία της αποχής, σκεπτόμενοι ότι δεν υπάρχουν σωτήρες αλλά κόμματα που αντί για εντολοδόχοι είναι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού και ορίζουν αυθαίρετα την ζωή μας ακόμα-ακόμα και μάλιστα εν λευκώ!

  3. po απλός πολίτης said

    Συμπέρασμα: Θέλουν να μας κάνουν να σκεφτόμαστε με όρους ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΥ πχ η αποχή αντί για πράξη πολιτικής απονομιμοποίησης, συνίσταται αυτοσκοπός, ομοίως και η «συμμετοχή» ως να ορίζει με τους όρους που διεξάγεται αυτή το τι πρεσβεύει η κοινωνία στο σύνολό της.
    Έτσι χάνεται η ουσία και μένουμε στους τύπους, να μας κοροϊδέυουν οι κομματικοί κάφροι με αμεσοδημοκρατικά τάχα δημοψηφίσματα και οι «καλοί» οι ακομμάτιστοι -τάχα- με άλλες πανάκεις αυτοσκοπούς αναβίωσης της …Αρχαίας Ελλάδας (η πλήρης άγνοια και σύγχυση) με εραγαία θεσμικά που είναι απλώς συντρέχοντα (βλ. κλήρωση) και ΔΕΝ ΟΡΙΖΟΥΝ την ιδιοσυστασία της πολιτείας.

    Οπότε χάνεται το ζητούμενο της (θεσμικά συγκροτημένης) θέσης της κοινωνίας στην πολιτική με όρους συνολικής επεξεργασίας και όχι συντρεχουσών πανακειών ή ποικίλης υφής καφενειακών φληναφημάτων.

    • Φαίη said

      Έτσι όπως το πάνε, σε λίγο καιρό θα γίνονται δειγματολογικές έρευνες από τις γνωστές εταιρείες δημοσκόπισης, οι οποίες θα αντικαταστήσουν τις ίδιες τις εκλογές.

      Πέρα από τις νομικές αλχημείες, τις εκλογές τις κάνουν με τους δικούς τους όρους.
      Αν η ‘αριστερή πλατφόρμα’ έριχνε την κυβέρνηση την ώρα που έπρεπε, τότε που έλεγε, ‘διαφωνώ μεν, στηρίζω δε’, τότε θα αναγκάζονταν (εκτός αν έβρισκαν μία άλλη φόρμουλα) να κάνουν εκλογές με πρωταγωνιστικό το ΟΧΙ του λαού. Το γενικευμένο ΟΧΙ το ‘έπνιξαν’ σε συνεργασία με την ‘αριστερή πλατφόρμα’. Το ‘μετέφεραν’ σε μελλοντικό χρόνο και το μετέτρεψαν σε γραφική ενασχόλιση γραφικών. Τώρα οι εκλογές γίνονται μετά από συμφωνία με τους δανειστές και φυσικά τα επιχειρήματα που επικρατούν συντηρούν μία ψευδεπίγραφη δημοκρατία που δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη βούληση ούτε με τις πραγματικές ανάγκες του λαού. Θα επικαλεστούν όμως αργότερα αυτήν την ψευδεπίγραφη δημοκρατία/διαδικασία όταν θα μας αλλάζουν τα φώτα. ΟΙ ίδιες οι εκλογές δηλαδή, ειδικά τούτες εδώ, πολύ καθαρά λειτουργούν με τον τρόπο που έχεις περιγράψει για τα δημοψηφίσματα – έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα.

      Απορώ πως οι ‘επαναστάτες’ αριστεροί δεν βλέπουν το παιχνίδι της ‘αριστερής πλατφόρμας’. Γιατί δεν αναρωτιούνται ποίος ο λόγος που έκαναν τις κότες την ώρα που έπρεπε να κάνουν ρήξη, και ποίος ο λόγος να κάνουν του λύκους την ώρα που η πιθανότητα ρήξης με σαφή αποτελέσματα έχει απομακρυνθεί. Διότι τούτο το σκηνικό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Το ίδιο έργο το έχουν ‘παίξει’ και οι δεξιοί πατριωτάρες.

      Απουσία αυτοκριτικής όπως λέει και το άρθρο, ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ, η οποία εξηγεί και το ‘έχουμε αυτούς που μας αξίζουν’.

      • po απλός πολίτης said

        Και πες το λέμε καμιά διακοσαριά φορές, και τόσες και άλλες τόσες…

        «Γιατί ρε παιδιά δεν έριξαν την κυβέρνηση, δεν ανεξαρτητοποιήθηκαν όταν είδαν ότι έφερνε τη νέα σφαγή;»

        Ποιος θα τ’ ακούσει;

        Τα κόμματα είναι ιδιοκτήτες της πολιτείας και παίζουν το παιχνίδι του παπά αρκεί να προσελκύουν πελάτες να τα νομιμοποιούν, τους οποίους στο τέλος θα τους πετάξουν στους κροκόδειλους.

        Δυστυχώς είμαστε σαν τα κουνούπια που βλέπουμε εκστασιασμένοι το μπλε φωτάκι και σπεύδουμε πριν το ηλεκτροσόκ.

        Χειραγωγούν και την ψήφο και μέσω αυτής ερμηνεύουν αυθαίρετα την βούληση της κοινωνίας.
        Ξέρουν άλλωστε ότι είναι ανεξέλεγκτοι και φροντίζουν πάντα να αναπαράγουν διλήμματα τα οποία τα αφηγούνται κατά τον τρόπο που θα τους διατηρεί στην εξουσία.

        Τώρα ο τσίπρας έγινε «σωτήρας» μας γλίτωσε λέει από τη δραχμή.

        Ποιοι κόπανοι εθισμένοι στις προβολές της νεοτερικότητας και το επίνειο της βαυαροκρατίας, της κομματοκρατίας, θα καθίσουν να σκεφτούν ότι βγήκε δημαγωγώντας περί «αντιμνημονίου» και μας κατέσφαξε;

        Διάβαζα σε οικονομική ιστοσελίδα έγκυρη, ότι πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι οι παραγωγικές γενιές 30, 40 ετών πρέπει να θαφτούν!

        Μιλάμε ότι η αλλοτρίωση, η αποδοχή του μαζοχισμού, ο εγκλωβισμός στην ασύδοτη διαχείριση των κομματαρχών εναλλακτικών νομέων της εξουσίας και γενικά ιδιοκτητών της πολιτείας, είναι κάτι σαν τετελεσμένο και θα πρέπει μοιρολατρικά να αναμένουν οι πάντες το τέλος.

        Αλλά όταν δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει από διαιρετικές τομές και αναδεικνύει το κόμμα από εντολοδόχο σε δικτάτορα με δυνατότητα εκλόγιμης νομιμοποίησης, και δη χειραγωγημένης, είναι λογικό να εχουν ξεφύγει τόσο πολύ…

  4. Τό παρασυρμένο και εξαπατημένο 62% του ΟΧΙ ,από τα ψευτικα τα λόγια τα μεγάλα (του ΣΥΡΙΖΑ του γενάρη)
    περιμένω να μετρηθεί στίς κάλπες.Με βάση όλα τα στοιχείο είναι εξαφανισμένο.
    —-
    Λαός που δέν μπορεί να διαθέσει 5.000 άνδρες ή γυναίκες που θα πέσουν στό πεδίο της μάχης
    δέν μπορεί να εχει ανεξαρτησία.Σήμερα τασσόμεθα υπέρ της ειρήνης ενώ είναι ώρα πολέμου.

    Είμαστε σάν Σύριοι φυγόστρατοι που αντι να πολεμήσουν για την πατρίδα τους την εγκαταλείπουν για να πάνε να πάρουν δουλειά στα εργοστάσια της γερμανίας ως φθηνό εργατικό δυναμικό.

    Παράδειγμα οι αλβανοί που βυσοδομούν στην Βόρειο Ηπειρο και μεις γυρίσουμε το άλλο μάγουλο.

    Οι Ελλάδα μας δέν πάσχει μονο από πολιτικούς μόνο πάσχει από εμας τους κατοίκους της.
    Έχουμε ξεφτύσει κακα τα ψέματα.Μόνο καλοπέραση ,συβαριστισμός.

    Ποιά επανάσταση να ξεκινήσει από τα ….κάτω πρός τα πάνω;;
    έχουμε υπόψιν μας τι υπάρχει εκεί κάτω ;; το έχουμε αξιολογήσει και εκτιμήσει σωστά;

    Εχουμε κάνει πριοσκλητηριο και αναφορα εθνικη και βλέπουμε ότι υπάρει κόσμος εκει΄;

    Δεν μιλάμε για τους αριστερούς , κομμουνιστές που θέλουν πάντα την ανταρσία αλλα΄ με στόχους κοινωνικούς και όχι Εθνικούς.
    Για Πατρίδα μιλάμε.

    Ενα «κάτω» που εδωσε το 62% και τωρα μετα από ….μερικές γλυκές ματιες του Τσίπρα (ο οποίος ως γνήσιος αριστερ΄ςο πολιτικός στέλνει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο και όχι σε σχολεια με αναπληρωτές και χωρ΄ςι θερμανση) τό ψάχνουμε στ α γκάλοπ;;

    περιμένω πραγματικα ΄να δω που θα είναι στίς 20 Σεπτέμβρη αυτο το περίφημο 62% ..του ΟΧΙ.

    Τα όχι τα λένε οι πραγματικοί ηγέτες και όχι οι λαοί από μόνοι τους.

    Καλή τυχη Ελλάδα.

    • Φαίη said

      Σε αυτό έχεις δίκιο.

      Η επανασταση από κάτω είναι όνειρο θερινής νυκτός.

      • Φαίη said

        Απόδειξη:

        Ο λαός είπε ΟΧΙ και ο αριστερός τσε γκεβάρα το έγραψε στα παλιά του τα υποδήματα.

        Ο ‘κακός φασίστας’ Μεταξάς, είπε ΟΧΙ.

        Και φώναζε η αριστερή καθεστηκυία της μεταπολίτευσης, μα δεν το είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς, ο λαός το είπε διότι αν έλεγε ‘ναι’ ο λαός θα ξεσηκωνόταν και έτσι ο Μεταξάς αναγκάστηκε να πει ΟΧΙ.
        Χωρίς φυσικά να σχολιάσω το γελοίο του επιχειρήματος που δεν ταιριάζει σε τούτη την ‘ελληνική’ αριστερά, διότι αν ήταν στη θέση του Μεταξά ένας δικός τους θα είχε μάθει τον λαό, ειδικά στα εθνικα΄θέματα, να λέει συνέχεια «ναι», άρα δεν θα υπήρχε και θέμα.

        Και ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και απεδείχθη η φαυλότητά τους. Όχι μόνο δεν σεβάστηκαν το ΟΧΙ του λαού, το έκαναν και ‘ναι’. Μόνο η ‘ελληνική’ αριστερά μπορεί να κάνει τέτοια θαύματα.

        Μεγάλη μπουκιά φάε λοιπόν, μεγάλα λόγια μην λες.

      • Έτσι είναι.

    • Ο Θεός να αναπαύει την ψυχούλα της Μαλβίνας.

  5. po απλός πολίτης said

    εδώ ήθελα να σχολιάσω αλλά δεν πειράζει, όταν νυστάζεις όλες οι αναρτήσεις έσονται μια 😉

  6. ο νοών...νοείτω said

    Καλησπέρα σας.
    Είναι μία σοβαρότατη συζήτηση, όπου έπρεπε να είχε ξεκινήσει εδώ και καιρό και να μην σταματήσει να βρίσκεται στο προσκήνιο.
    Δεν είναι είναι δυνατόν να περιμένουμε εμπέδωση της ξεχασμένης έννοιας της λέξης «ψήφος», όταν ασχολούμαστε μαζί της μόνο προεκλογικά, έστω και εάν οι εκλογές γίνονται τόσο συχνά (τι ειρωνεία αλήθεια).
    Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την ψήφο μέσα από τους εκλογικούς νόμους και αυτό εγώ θεωρώ ότι είναι ο ουσιαστικός εγκλωβισμός.
    Ο Ρο, πολύ σωστά, κατά την γνώμη μου, εξετάζει την επιλογή της αποχής, ως μέσο συνειδητής πολιτικής έκφρασης.
    Από την στιγμή που αποδεδειγμένα, το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεν ενέχει πλέον, ως αποτέλεσμα, την αμεσότητα και την «δικαίωση» της επιλογής των πολιτών, αλλά αντιθέτως έχει καταντήσει μία διαδικασία μακρόχρονης διάψευσης αυτής, βλέπουμε ότι το εκλογικό σώμα έχει προσαρμοστεί «ελπίζοντας», κάθε φορά στην δικαίωσή του.
    Συνεπώς, είτε ακολουθώντας αυτήν την τακτική, θα εξαντλούμε κάθε φορά τις όποιες επιλογές υπάρχουν, ή μας εμφανίζουν, σε μία αέναη διαδικασία απογοήτευσης, είτε θα πρέπει να ριζοσπαστικοποιήσουμε την σκέψη μας.
    Ο μεγαλύτερος αντίπαλος, ίσως, δεν είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα και ο εκλογικός νόμος, αλλά η σημαντική εκείνη μερίδα του εκλογικού σώματος όπου είναι απόλυτα ταυτισμένη με τις εκάστοτε επιλογές του πολιτικού συστήματος, νομιμοποιώντας κάθε φορά τις επιλογές του.
    Έτσι, ενώ υπάρχει ένα αντίστοιχο μέρος του εκλογικού σώματος που πλέον δεν είναι ταυτισμένο, παραμένει «ορφανό» ως προς τον τρόπο συσπείρωσής του σε μία ενιαία, ει δυνατόν, αντίθεση-αντίδραση.
    Καταλαβαίνω ότι ανάλογες διαδικασίες είναι μακρόχρονες, αλλά και πάλι θεωρώ ότι η εποχή που ζούμε, ως εντελώς ακανόνιστη, εμπεριέχει ευκαιρίες σύντμησης αυτού του χρόνου.

    • Φαίη said

      Καλησπέρα Νοών…νοείτω, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.

      Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη.
      Αν θέλουμε να τραβήξουμε τον φακό λίγο πίσω θα δούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα αρρωστημένο κορμί (εμείς) και με ένα καρκίνωμα που έχει κάτσει πάνω του σαν τη βδέλλα και δε λέει να το αφήσει. Ό,τι και να κάνουμε, ακόμα και να μην ψηφίσουμε, εκείνοι θα βρουν τον τρόπο να ερμηνεύσουν τα πράγματα όπως τους συμφέρει. Δεν ξέρω αν είδες το άλλο άρθρο που έβαλα σήμερα, που αναλύει για την αποχή και πως αυτή ενισχύει τα κόμματα με τις περισσότερες ψήφους. Τά έχουν προβλέψει όλα.
      Εγώ προσωπικά δεν περιμένω θαύματα από ένα δικό τους εργαλείο, έτσι έχουν καταντήσει την ψήφο μας ή τη μή ψήφο μας, ένα δικό τους εργαλείο. Αυτό στο οποίο ελπίζω κάθε φορά είναι να προκαλώ φθορά έστω και στα προσχήματά τους. Δεν θα έρθει όμως από εκεί η ευκαιρία για αλλαγή, διότι αυτοί βρίσκουν πάντα τρόπους να επανεμφανίζονται με άλλο προσωπείο. Η ευκαιρία για αλλαγή θα έρθει μέσα από το καμίνι που θα μας περάσουν λόγω της πνευματικής τους ανεπάρκειας και της ανικανότητάς τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των Ελλήνων.

      Οι εκλογικοί τους νόμοι, η έλλειψη θεσμικής συμμετοχής του Ελληνικού λαού στα πολιτικά δρώμενα, είναι κάποια από τα συμπτώματα ενός βαθύτερου προβλήματος. Δεν θεραπεύεται η ασθένεια με την αντιμετώπιση ενός συμτπωματος. Είναι σα να προσπαθώ να βγάλω ένα πουλί από το κλουβί την ώρα που δεν έχει φτερά. Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι δεν είμαστε ελεύθερο κράτος, ποτέ δεν ήμασταν. Ένα ελεύθερο κράτος έχει δικό του όραμα, δική του πυξίδα. Εμείς το μόνο που μας μάθανε να λέμε είναι ότι ανήκουμε στην ευρώπη. Στην ευρώπη ως τί;; Έπειτα από 6 έτη αντιμνημονιακής παπαρολογίας καταλήξαμε να έχουμε εκλογές για το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα το μνημόνιο. Ποιός θέλει να ανήκει έτσι στην ευρώπη;; Μόνο κάποιος που δεν ξέρει τι είναι, ή καλύτερα μόνο κάποιος που απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Δεν έχουμε τίποτα σου λέω, αλλού είναι το πρόβλημα. Το αναγνωρίζεις και εσύ με τον δικό σου τρόπο [«Δεν είναι είναι δυνατόν να περιμένουμε εμπέδωση της ξεχασμένης έννοιας της λέξης «ψήφος», όταν ασχολούμαστε μαζί της μόνο προεκλογικά, έστω και εάν οι εκλογές γίνονται τόσο συχνά (τι ειρωνεία αλήθεια).»]

      Πάντα ήμουν καχύποπτη με τις ‘θαυματουργές προτάσεις’ που θα μας έσωζαν. Από την αρχή εμφανίστηκαν προτάσεις/΄λύσεις. Το πρόβλημα σου λέει είναι οικονομικής φύσης. Το πρόβλημα σου λέει ο άλλος είναι δημοκρατικού ελλείμματος. Το πρόβλημα σου λέει ο παράλλος είναι στο Σύνταγμα, να αλλάξουμε το Σύνταγμα.
      Ε όχι λοιπόν κύριοι με συγχωρείτε, το πρόβλημα δεν είναι εκεί, τούτα είναι μικρά επιμέρους κομματάκια που αποπροσανατολίζουν. Πας να λύσεις το ένα νομίζοντας ότι θα κόψεις το κακό κεφάλι και σου εμφανίζονται 10. Το πρόβλημα είναι ότι το νεο-ελληνικό κράτος φτιάχτηκε για να υπηρετεί το ιερατείο της Δύσης και όλοι μα όλοι, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, ηγεσία εκκλησίας, δημοσιοκάφροι, άνθρωποι του πνεύματος, καλλιτέχνες, υπηρετούν αυτό το ιερατείο.

      Ας κάτσουμε να σκεφτούμε επιτέλους ποιοί είμαστε, ποιοι πραγματικά είμαστε, είμαστε ο μόνος λαός που πρέπει να κοιτάξουμε πίσω, γιατί κάθε φορά που προσπαθούμε να βρούμε εύκολη διέξοδο στα προβλήματά μας, μαγειρεύουμε ένα πιάτο φαγητό με τους εαυτούς μας μέσα. Μας αγοράζει η Ευρώπη φίλε μου και μας πνίγει η Ανατολή και από αυτόν τον αργό θάνατο δεν μας βγάζει ούτε η συνειδητοποιημένη αποχή ούτε η συνειδητοποιημένη ψήφος.

      • ο νοών...νοείτω said

        Καλησπέρα Φαίη, και εγώ χαίρομαι που τα ξαναλέμε.
        Καλά κάνεις και ανοίγεις τον φακό, αλλά είναι τόσο έντονο το αδιέξοδο που χρειάζεται μεγάλη προσήλωση για να τον κρατάμε ανοικτό.
        Δεν ισχυρίζομαι ότι η αποχή από μόνη της θα δώσει κάποια λύση ή κάποιο μήνυμα.
        Αλλά ίσως η συζήτηση επ’ αυτής, να είναι αφορμή για διεύρυνση της σκέψης και της συζήτησης.
        Από κάπου, και με κάποιον τρόπο πρέπει να ξεκινήσει αυτή η αναζήτηση που αναφέρεις.
        Δεν μπορώ να ανακαλύψω ακόμα, με ποιον τρόπο μπορείς να δελεάσεις μία αρχική μερίδα του κόσμου, στο να κάτσει στα σοβαρά να ξεκινήσει μία τέτοια ενδοσκόπηση.
        Εδώ που φθάσαμε, σε αυτόν τον αργό θάνατο, είναι πλέον δυσδιάκριτα τα περιθώρια αντίδρασης.
        Θα παραμείνω συντονισμένος.

      • Φαίη said

        Νομίζω πως όλα τα προβλήματα θα πρέπει να τα συζητάμε με αυτό το σκεπτικό, να ανοίγουμε την εικόνα και να εξετάζουμε τα βαρθύτερα αίτια. Δεν έχουμε πια καιρό για χάσιμο.

        Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι δειλά δειλά έχει αρχίσει αυτή η αναζήτηση, ακόμα και το 63% του ΟΧΙ κάτι καινούριο σηματοδοτεί. Επικοινωνία δεν υπάρχει.

        Καλό σου βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: