ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

Posted by Πετροβούβαλος στο 4 Φεβρουαρίου, 2015

αναδημοσίευση από τον Συνήθη Ύποπτο

.

Το να θεωρεί κάποιος πως η ιστορία σ΄ενα κράτος γράφεται από το σύνολο ενός λαού είναι αστεία σκέψη. Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ το σύνολο ενός λαού που έκανε κάτι. Στη μνημονιακή Ελλάδα, όπως και σε κάθε φάση της ιστορίας ενός έθνους υπάρχει μια μεγάλη ποικιλλία λαού κάτω από την οποιαδήποτε εξουσία. Κι αυτή η ποικιλλία δεν καθορίζεται από το τι πιστεύει ο καθένας αλλά από το είναι, τι έχει και τι κάνει στη καθημερινότητα του. Σ΄αυτούς λοιπόν τους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε κάτω από κάθε κυβέρνηση υπάρχουν οι φτωχοποιημένοι, οι εξαθλιωμένοι αλλά και οι βολεμένοι. Υπάρχουν εκείνοι που δεν έχουν να φάνε κι εκείνοι που έχουν κομποδέματα στις τράπεζες και θέλουν να τα φυλάξουν. Υπάρχουν διαφόρων ειδών εργαζόμενοι του τριχίλιαρου, του χιλιάρικου των τεσσάρων κατοστάρικων και οι άνεργοι. Οι έχοντες στέγη και οι άστεγοι. Υπάρχουν εκείνοι που κοιτάζουν μόνο το τομάρι τους κι εκείνοι που ρίχνουν κι ένα βλέφαρο λίγο πιο δίπλα.

Δεν έχουμε μονο φτωχοποιημένους έλληνες, άνεργους νέους, πεινασμένους, άστεγους, ηλικιωμένους που κρυώνουν και δεν έχουν φάρμακα, γονείς απελπισμένους , ανθρώπους γενικότερα που τους έχουν στερήσει οι τζογαδόροι της εξουσίας το δικαίωμα να ζήσουν με την ελάχιστη αξιοπρέπεια, υπάρχουν και οι νοικοκυρούληδες με τα λεφτουδάκια τους, οι μεγαλοκαρχαρίες με τα πολλά λεφτουδάκια τους, οι μαυραγορίτες, οι τοκογλύφοι, τα λαμόγια, οι παρτάκηδες που σε τέτοιες εποχές κάνουν τον καλύτερο τζόγο και άλλες ευγενείς κατηγορίες. Το όχι λοιπόν σε κάθε μορφή τυραννίας δεν το είπε ποτέ το σύνολο. Το ζήτησαν, το ευχήθηκαν, το είπαν στο τέλος εκείνοι που δυστυχούσαν , με συμπαράσταση πάντα , μιας μερίδας μη δυστυχισμένων που όμως δεν κοίταζαν μόνο το τομάρι τους. Στην κατοχή αντίσταση δεν έκανε όλος ο ελληνικός λαός. Υπήρχαν οι δοσίλογοι, οι συνεργάτες των κατακτητών, οι μαυραγορίτες, οι τρομοκρατημένοι που προτιμούσαν τη πείνα και την εξαθλίωση αλλά την «ησυχία» τους.

Η εικόνα λοιπόν της περηφάνειας και της αξιοπρέπειας ενός λαού δεν καθορίζεται ποτέ ούτε από τους βολεμένους ούτε από τους τρομοκατημένους αλλά από εκείνους που αρνούνται να ζήσουν στη μιζέρια κι εκείνους που αρνούνται να βλέπουν την γελοιοποίήση και τον εξευτελισμό της πατρίδας τους, άσχετα από το αν εκείνοι είναι στους προνομιούχους ή όχι. Η κατηγορία των εξαθλιωμένων γίνεται σε κάποια στιγμή επαναστατική και πατριωτική μαζί. Η κατηγορία των εχόντων ακόμα , αλλά εχόντων μεγαλύτερα ιδανικά από τη τσέπη τους γίνονται πατριώτες που θα συμπράξουν με τους υπόλοιπους για ένα μεγαλύτερο όραμα από τη καλοπέραση του εαυτούλη τους.

Οι επαναστάσεις, οι ανατροπές, οι μεγάλες αλλαγές στην ιστορία ενός λαού γίνονται για ένα μεγάλο όραμα. Οι άνθρωποι που τις υποκινούν μπορεί να έχουν τα δικα τους συμφέροντα. Μπορεί να μην είναι αυτό που λένε και να είναι απατενώνες. Η μπορεί να είναι πλανεμένοι γεμάτοι από ανέφικτα οράματα. Μπορεί να είναι ακόμα και πιόνια ενός συστήματος που κάπου θέλει να πάει το πράγμα. Η ουσία όμως είναι πως θα τους ακολουθήσουν όσοι θέλουν να πουν όχι σε μια τυρανία πιστεύοντας όχι στα πρόσωπα, αλλά στους λόγους που ανταλάσσονται, ξυπνώντας μέσα τους την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Είναι απλά μαθηματικά. Οσο πιο πολλοί είναι οι αποφασισμένοι να πουν όχι, τόσο πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να γίνει μια ανατροπή στα γρανάζια ενός αραχνιασμένου συστήματος. Κι εδώ ερχόμαστε στο ζουμί. Οταν αυτό το όχι δεν είναι απλά ένα αίτημα αλλά μια ανάγκη επιβίωσης ανθρώπων που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ τα γρανάζια λασκαρουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Στη μνημονιακή Ελλάδα δεν πήραν απλά τους μισθούς, τις συντάξεις ή τις δουλειές. Απαίτησαν τον έλεγχο της ζωής. Απαίτησαν και απαιτούν να υπάρξει ένας λαός που θα έχει μόνο λόγο ύπαρξης, τη διάσωση των τραπεζών, την αποπληρωμή των τοκογλύφων, το ξεπούλημα κάθε εθνικού πλούτου και τη φτωχοποίηση ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ μερους του λαού. Κι αυτό το μέγεθος είναι που αρχίζει να κάνει τη διαφορά. Γιατί είναι νόμος. Οσο πιο πολλούς αφήσεις χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο, χωρίς καμιά δυνατότητα να επιβιώσουν τόσους δημιουργείς εν δυνάμει ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΥΣ.

Μας έχουν ζαλίσει τα – μη πω – να ψάχνουν αν ο Τσίπρας η κυβέρνησή του, οι ΑΝΕΛ, όσοι συνεραστούν μαζί τους και όλο το σκηνικό που θα δημιουργήσουν αν είναι αληθινό ή κόλπο. Αν είναι απατεώνες εντολοδόχοι κάποιου ή αν είναι ειλικρινείς αλλά ανόητοι. Μας τα έχουν ζαλίσει ακόμα κι όσοι υποτίθεται είναι αντιμνημονιακοί και πατριώτες με το να ψάχνουν αν ο πατέρας η μάνα ή ο μπατζανάκης του κάθε υπουργού ή βουλευτή ήταν αριστερός, δεξιός ή φασίστας , αν τελικά εξυπηρετεί το λαό ή τη νέα τάξη πραγμάτων αν αν αν… Και κρύβεται η ουσία. Πως ένα κομμάτι ΜΕΓΑΛΟ του λαού επέλεξε το ΣΥΡΙΖΑ και από κοντά και τους ΑΝΕΛ, όχι για το παπούτσι φοράει ο καθένας, ή πια είναι η συνιφάδα του, αλλά ΣΑΝ ΜΗΝΥΜΑ.

Το κομμάτι αυτό του λαού δεν ψήφισε έστειλε ένα μέιλ ανάμεσα στα διάφορα που ανταλασσόταν ερήμην του, πως κοιτάχτε τα έχουμε πάρει στο κρανίο και είμαστε πολλοί πια. Η σημασία ενός ΟΧΙ στη Τρόικα από το Βαρουφάκη δεν είναι αν ο ίδιος το λέει και το πιστεύει ή όχι είναι αν το πιστεύουν εκείνοι που ψήφισαν τη κυβέρνηση που είναι μέλος της. Η ουσία των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα τις πραγματοποιήσει ή όχι, ή αν τις λέει στα σοβαρά ή κάνει πλάκα.

Είναι πως αυτές τις εξαγγελίες ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑΝ. Κι αυτοί είναι εκείνοι που χάψανε το λεφτά υπάρχουν και μετά ανακάλυψαν πως αυτά τα λεφτά δεν ήταν γι΄αυτούς αλλά για μερικούς εκλεκτούς, είναι αυτοί που πιστέψαν τα Ζαπεια ένα δυο τρία, πεντακόσια και μετά είδαν πως τους δούλευαν όλοι ψηλό γαζί, είναι αυτοί που δίνουν άλλη μια ευκαιρία σε κατι αδοκίμαστο γιατί τελικα τι να κάνουν; Να το βουλώσουν και να περιμένουν ένα μεσία; Να βγουν στους δρόμους σαν τους τρελούς; Να φύγουν μετανάστες; Να υποκύψουν κι όσο ζήσουν μέσα στη μιζέρια και τη ντροπή; Υπάρχει περιθώριο ακόμα να πιστεύει κάποιος πως κάποοι από τους πολιτικούς του μπορεί να εννοούν αυτό που λένε. Πως ίσως μέσα στο απόλυτο ξεπούλημα μπορεί να έχει μείνει και κανένας ξεχασμένος πατριώτης.

Δεν είναι έτσι; Θα φανεί στη συνέχεια της ιστορίας τι θα συμβεί. Μη βιαζόμαστε. Μόλις που αρχίσαμε να βγάζουμε ένα μικρό ηχαλάκι από το στόμα μας. Μόλις ξεκίνησε οι μη νοικυραίοι , τα σκουπίδια στις υποσημειώσεις των μεγάλών τζογαδόρων να σκεφτόνται λιγάκι και το αν θα ζήσει και το δικό τους παιδί. Γιατί εδώ και έξι χρόνια βιώνουμε το απόλυτο θράσος να πρέπει όσοι έχασαν τα πάντα να είναι ΣΕΜΝΟΙ. Δηλαδή πόσο πιο άθλια να ειναι μια απαίτηση; Να μην έχεις τίποτα και να σου λένε κάνε υπομονή και κάποια μέρα μπορεί να γίνεις σαν εκείνο το κυριούλη που είναι καλός νοικοκύρης κι έχει τα παιδάκια του τακτοποιημένα και είναι σεβαστός και αγαπητός στο κράτος και στους τυράννους του. Να σου πλασσάρεται συνεχώς σαν μοναδικό όραμα η καλή ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ενός συστήματος που σε έχει πετάξει σαν τρίχα από το προζύμι. Πόσο γελοίο ακούγεται κάτι τέτοιο;

Και μπορείς να το καταφέρεις ένα, δυο, πέντε χρόνια. Αλλά όταν αυτά τα σκουπιδάκια γίνουν πολλά, πως θα το καταφέρεις. Πως θα απειλήσει κανείς εκείνο το κομμάτι του λαού που δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ πως αν κάνει μια κίνηση παραπάνω θα χάσει…

ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ;

.

Σελίδα Πηγής

25 Σχόλια προς “ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;”

  1. απλός πολίτης (p.o) said

    Λιτότητα:

    Ακούμε στα χαζοκούτια συνέχεια τις ιαχές των φερέφωνων του κανιβαλισμού φράσεις του συρμού όπως: «ορθολογισμός», «εξυγίανση», «μεταρρυθμίσεις» και με υποσημειώσεις ως ραπανάκι στην κουβέντα (κάτι σαν τη Παγώνα ένα πράμα) πετάνε διάφορες νοστιμιές όπως «περικοπές», «μειώσεις» και για πιο πικάντικες καταστάσεις ρίχνουν και ένα πιπεράκι (θου) που να λέει ευθαρσώς «υποτίμηση».
    Συνήθως (τι συνήθως, πάντα) οι φορείς των ιδεών με πρόσημο τον «διαφωτισμό» απέναντι στον κακό «έλληνα» είναι καρα-βολεμένοι , έχουν καπελώσει την επιστήμη, τα οφίκια μέσα στο κράτος, στις επιχειρήσεις παντού.
    Διαθέτουν το μονοπώλιο της γνώσης και το διακινούν ευλαβικά με όρους (μονότονα επαναλαμβάνω) ηθικού κρετινισμού.

    ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:

    Είμαστε λοιπόν μια κοινωνία μικρής κλίμακας αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά που συνέχουν τις σημερινές προηγμένες κοινωνίες στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, έστω.
    Έχουμε ασύλληπτες δυνατότητες, αλλά το συμμορίτικο κομματικό κατεστημένο για γραφιάδες έχει βάλει τα τσιράκια του, ώστε να αδυνατίζει κάθε προοπτική οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας με τρόπο συγκροτημένο.
    Παράλληλα στην παραγωγή έχει μοιράσει πλούτο με υπενοικιάσεις, τον διανείμει σε παράσιτα της κομματικής νομενκλατούρας με αποτέλεσμα να μην καλλιεργούμε ούτε μανταλάκια.
    Κάποια «ρημάδα» στιγμή έρχεται το κοστουμάκι… από τα μεγάλα κεφάλια. Τέρμα το μπαξίσι καλά οικονομήσατε μέχρι τώρα.
    Κουτοπόνηρο το συμμορίτικο εγχώριο κομματικό καθεστώς αρνείται να δεχτεί ότι θα απολέσει τον ρόλο του και ξηγιέται στα «ίσια» στους μεγάλους.
    Ακούστε μάγκες, δεν θα χάσετε τίποτα. Ούτε εσείς, ούτε εμείς….
    Θα κάνουμε «μεταρρυθμίσεις».
    Δηλαδή; (αναρωτιούνται με «αφελή» αυταρέσκεια τα μεγάλα κεφάλια).
    -«Ό, τι κάναμε έως τώρα, αλλά χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πεθάνουν οι υπήκοοι, θα το παίξουμε και ήρωες ότι πήραμε το πολιτικό κόστος και τέτοια…»
    «Θα ρίξουμε στη πιάτσα και κάτι άχρηστους που το παίζουν διανοούμενοι, θα διασπείρουμε την ιστορική ευθύνη στους παλιό-Έλληνες θα μιλήσουμε για αναγκαίες ‘μεταρρυθμίσεις’ καλλιεργώντας τους κλίμα ενοχής, και θα πάρετε μέχρι και τους σοβάδες από ‘δω μέσα. Ούτε σχέδια για εργασία, για παραγωγή, για αξιοκρατία ούτε τίποτα τόσα χρόνια. Και μάλιστα θα πουλάμε τρέλα ότι ακριβώς αυτά κάνουμε έτσι για το πόπολο.»
    Η «συμφωνία» έκλεισε, είστε πια σε πρόγραμμα!

    Πάμε όμως να δούμε ένα τυπικό παράδειγμα λιτότητας που αξιώνουν οι νεοφιλελέδες με αγωγό την ολιγαρχική κομματοκρατία, τους φορείς του νεποτισμού, τα τζάκια (το «αντίπαλο» δέος εκείνων που ανταγωνίζονται για την ιδιοκτησία επί του συστήματος από το κράτος ή εναλλακτικά το κόμμα μέσω του κράτους):

    {Υποσημείωση. «κλειστό» είναι ένα επάγγελμα (να, των κομματικών παρασίτων, της συντεχνιακής βουλευτοκρατίας, της οικογενειοκρατίας-νεποτισμού, της καθεστωτικής «διανόησης» κλπ) όπου το κατέχει ένας ή ελάχιστοι και μάλιστα με τυπική σφραγίδα.
    Για παράδειγμα εάν σε έναν νομό υπάρχει ΈΝΑ περίπτερο, και απαγορεύεται να ανοίξει δεύτερο, σημαίνει ότι ο πελάτης του συστήματος πρέπει να κάνει περιουσία και να πεθάνουν οι άλλοι στην ψάθα}.

    Τι σημαίνει όμως «άνοιγμα» επαγγελμάτων που αξιώνουν ευλαβικά οι νεοφιλελέδες;
    Σημαίνει ότι επειδή δεν έχουμε παραγωγή, δεν έχουμε κράτος αξιοκρατικό και διαφανές όπως και αντίστοιχους θεσμούς, εναλλακτικά μπορεί να ανοίγει όποιος γουστάρει ό, τι μαγαζί θέλει…
    Θες φούρνο; Θες περίπτερο; Θες γραφείο (ανεξαρτήτως των γνώσεών σου); Θες καντίνα; Θες τυροπιτάδικο; Ό, τι στην ευχή θες, κάντο!
    Ουαααου! Τι καλοί άνθρωποι;
    Με λίγα λόγια, οι «μεταρρυθμιστές» οικονομάνε ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ έχουν επικαθίσει όπου υπάρχει πολτός και προσποιούνται τους φαρισαϊκούς «ανορθωτές» της υπόθεσης και άμα λάχει εμπρός στην κατάνυξη της «σπουδαιότητάς» τους σπεύδουν να προβάλλουν την κακάσχημη φιγούρα τους στον καθρέφτη οραματιζόμενοι τον Καποδίστρια!
    Έναν Καποδίστρια –στον αντίποδα- που έδωσε ζωή σε κόσμο του περιθωρίου συγκρουόμενος πραγματικά και όχι κουτοπόνηρα/προσχηματικά με τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ συντεχνίες και αξιοποιώντας την έννοια του μέτρου.

    Τελικά, για να το κάνουμε πιο λιανά τι συμβαίνει;
    Ένας φουκαράς που εργαζόταν σε μια μικρή ή μικρομεσαία επιχείρηση, τα πήγαινε καλά στον ανταγωνισμό, βιοποριζόταν ευπρεπώς, κλήθηκε να μοιράσει την δουλειά του με κόσμο που δεν είχε άλλη προοπτική γιατί τον κατέστρεψαν οι κάτοχοι της πολιτείας.
    Στο τέλος όλοι πήγαν στον πάτο δανειζόμενοι και με τη συμβολή του κράτους, της ΤτΕ τις βρώμικες πρακτικές τους (ληστρικοί φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, χαράτσια, κανονισμοί που καθήλωναν τους επαγγελματίες και τους υπαγόρευαν να κλείσουν ή να δανειστούν) μετακύλυσαν το δημόσιο χρέος (χρέος των διαχειριστών της Εξουσίας-δηλ του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος) στα νοικοκυριά!
    Ένας λόγος παραπάνω για δήμευση με λίγα λόγια (…)

    Το παν ήταν να ανακυκλωθεί η μιζέρια με την πρακτική της εσωτερικής υποτίμησης που θα απόληγε στην εξαναγκαστική δήμευση των περιουσιών εν συνεχεία στη λεηλασία, αφού δεν ασχολήθηκε κανείς με την ανάπτυξη, άρα την θεμελιώδη δυνατότητα ανάταξης των μελών της κοινωνίας.

    Τώρα βλέπει κανείς στις ειδήσεις τα ίδια και τα ίδια…

    Περικοπές, ασφαλιστικό, υγεία, συντάξεις και σταματημό δεν έχει η κραιπάλη.
    Μα, ακόμα και αν κάνουμε όοοοοοολα τα «μαθήματά» μας, ακόμα και αν οι συντάξεις πέσουν στο μηδέν, ακόμα και αν οι στρατιές των ανέργων πάψουν να λαμβάνουν την παραμικρή πρόνοια συνολικά, ακόμα και αν νομοθετηθεί οι μισθοί να δίνονται σε είδη ρουχισμού και τροφής, πολύ απλά το χρέος -όσα «αλκαπόνικα» κόλπα και αν διαπράξει το καθεστώς- (βλ. τοκοχρεολύσια και όχι μόνο, εξαιρετική ανάλυση κάνει ο κ. Βάμβουκας) δεν θα είναι βιώσιμο γιατί δεν έχουμε ούτε Κράτος επιτελικό, ούτε αξιοκρατία, ούτε παραγωγή, ούτε εργαζόμενους.
    Έχουμε μόνο ανακυκλούμενη μιζέρια και καταστροφή.
    Εάν πάνω στα ερείπια ήθελαν να κάνουν λεηλασία κάποιοι με εγχώριους επιστάτες τους φορείς της ολιγαρχικής κομματοκρατίας και των δυναστικών τζακιών, θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν ότι κάποια στιγμή αυτό θα γινόταν αντιληπτό.

    Αυτό το αντιληπτό όμως στοιχείο θα τροφοδοτούσε μια άλλη μεγάλη συζήτηση την οποία θα διαμόρφωναν οι «διανοούμενοι» και διάφοροι άλλοι τυχάρπαστοι ευνοημένοι του καθεστώτος. Η συζήτηση θα αφορούσε στο τι εστί «λαϊκισμός».

    Και για να μην καταλήξω σε ένα ατέρμονο «σεντόνι», ως «λαϊκισμός» θεωρείται από τους κατόχους του μονοπωλίου της γνώσης η αξίωση να πολιτεύεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο η πολιτική τάξη, από τον παραπάνω, και να ελέγχεται διαρκώς για τις πράξεις της (κατ’ ελάχιστον) υπαγόμενη και αυτή στο κράτος δικαίου.
    Δεν μιλάμε για Δημοκρατίες και τέτοια (που παθαίνουν αναφυλαξία), αλλά για στοιχειώδη παρουσία της κοινωνίας ώστε να ελέγχει ποιοι θέλουν να διαχειριστούν τη ζωή, το παρόν και το μέλλον μιας συλλογικότητας.
    Με λίγα λόγια, «λαϊκισμός» είναι το να αξιώνει κανείς να ζει ως άνθρωπος χωρίς να του στερούν την δυνατότητα να αναπτυχθεί ως πρόσωπο, ως ελεύθερος άνθρωπος.
    (όχι με την «ελευθερία» όπως την εννοούν οι νεοφιλελεδες).
    Να απαιτεί να μην διαμορφώνουν την ιστορία οι ασύδοτοι διαχειριστές της Εξουσίας ερήμην του φροντίζοντας παράλληλα να τον ενοχοποιούν για τα δικά τους εγκλήματα!

    Γι’ αυτά τα σκουπίδια λοιπόν που δείχνουν με το μπλαζέ ύφος τους τον δρόμο της καταστροφής και την αξιώνουν ως μόνη επωδό για το παρόν και το μέλλον, η πιο λογική απάντηση είναι: ΌΧΙ

    • Πετροβούβαλος said

      Tί ΟΧΙ όμως; ΟΧΙ στην ακαμψία της Μέρκελ με στόχο τον συμβιβασμό σε ένα πιό γλυκό θάνατο, στο μέτρο των υποχωρήσεων που ήδη έχουν γίνει;

      Ή ΟΧΙ στην Ε.Ε. και όπου βγεί; Γεωπολιτικά που βρισκόμαστε, γνωρίζει κανέις και εν προκειμένω η κυβέρνηση;

      Προσωπικά πάντως είμαι υπέρ του 2ου ΟΧΙ από κάθε άποψη.

      Πολύ καλησπέρα σας!

      • απλός πολίτης (p.o) said

        Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για κάποιον που θέλει να πιέσει καταστάσεις.
        Από ένα σχέδιο εσωτερικής πολιτικής συγκρότησης και επέκεινα θεσμικής, παραγωγικής, μέχρι και εξόδου από την ΕΕ.
        Αν και προσωπικά θεωρώ ότι έστω και σε αυτή την άθλια ΕΕ όπως έχει οικοδομηθεί αν δεν μας κυβερνούσαν ολιγαρχικές συμμορίες, μπορούσαμε να αντέξουμε και όχι μόνο να αντέξουμε αλλά και να είμαστε προτοπόροι για όλους τους παραπάνω αντίθετους προς αυτό λόγους.
        Αρχής γενομένης από την συνειδητά επιβαλλόμενη (από οργανωμένες μειοψηφίες, ομάδες συμφερόντων) άρνηση της ίδιας της σύστασης του Ελληνισμού που αποτέλεσε σύστημα οικουμένης για πολλούς αιώνες.
        Οι ελίτ όμως -ειδικά από την εποχή της βαυαροκρατίας και τον ισχυρό συμβολισμό της δολοφονίας του Καποδίστρια, μετά και την αποτυχία της Επανάστασης όπως την είχε εμπνευστεί ο Ρήγας- διαμόρφωσαν τις συνθήκες της μετατροπής μας σε προτεκτοράτο με αντίτιμο την άσκηση εγχώριας επιστασίας-νομής του κράτους.

        Πάντως θα έπρεπε να έχουν επεξεργαστεί εναλλακτικές και να τις έχουν οργανώσει σε βάθος σε πολλά επίπεδα (εσωτερικό, διπλωματικό, ευρωπαϊκό κλπ…).

      • απλός πολίτης (p.o) said

        Και πολύ καλησπέρα σας Πετράν!

      • Πετροβούβαλος said

        Εμ θα έπρεπε, δεν θα έπρεπε; Και αντί του πρέποντος έχουμε κάτι ξεφτιλισμένα «ινστιτούτα» με αμαθείς και απαίδευτους βολεψάκηδες (από πτυχία πάντως σκίζουν).

      • απλός πολίτης (p.o) said

        Όποιους προετοιμάζει το σύστημα φροντίζει και να τους εφοδιάσει με την κατάλληλη χαρτούρα, άσχετα αν δεν ήταν ικανοί να περάσουν ούτε σε εξετάσεις για δίπλωμα ποδηλάτου.
        Έχω δει στις σχολές κάτι παιδιά να δεινοπαθούν μέσα στη φτώχεια τους να πάρουν το χαρτί, αλλά να πετάνε σπίθες που μπροστά τους οι υπόλοιποι ήμασταν για τα μπάζα.
        Να μην πούμε για κάτι φλούφληδες που μας έχουν κυβερνήσει ή τους έχουν τοποθετήσει σε οργανισμούς και ενώ έχουν γεμάτα βιογραφικά αποδείχθηκαν χασάπηδες.
        Η γνώση χρειάζεται πάντως, είναι ευλογία Θεού, όπως και ο τέχνες και όλα, αρκεί να μην καταδυναστεύεται από ιδεολογίες και χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος.

      • Πετροβούβαλος said

        Τράστ μι ον δις, η γνώση σε πλήθος εκπαιδευτικών ιδρυμάτων συνοδεύεται από παιδεία νενέκων. Αυτό τη μετατρέπει σε άχρηστη γνώση. Πάνω απ’ όλα το ήθος, έπειτα η γνώση.

    • απλός πολίτης (p.o) said

      Όχι απλά άι τραστ γιου, αλλά προσυπογράφω μέχρι κεραίας.
      Και μάλιστα συνιστά αρχή αυτό που λες Πέτρο, χωρίς την οποία δεν παράγεται μόρφωση αλλά παραμόρφωση.

  2. απλός πολίτης (p.o) said

    Το δεύτερο ζήτημα οικονομικού χαρακτήρα

    ΅Ο μύθος του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.

    Η ραχοκοκαλιά της οικονομίας (και ευτυχώς) είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
    Κάποιοι «κεϋνσιανίζοντες» οικονομολόγοι του συστήματος έχουν ανακαλύψει μια θεωρία-ντόμινο περί «ζήτησης».
    Κατά βάση η θεωρία είναι σωστή.
    Αυξάνεις τη ζήτηση, θερμαίνεται η οικονομία, κινείται η αγορά.
    Εκείνο που σκόπιμα, στην εγχώρια εκπροσώπηση της θεωρίας αυτής, παραλείπεται να τονιστεί είναι η πηγή από την οποία θα προκύψουν αυτά τα χρήματα.
    Και η παραπλάνηση εδράζεται σε διάφορα επίπεδα:

    Α) σε εκείνο όπου κανείς δεν δίνει την ώθηση λχ στον Μπάμπη που έχει μια μικρή βιοτεχνία και απασχολεί τον ξάδερφό του μοιραζόμενοι το όποιο χαρτζιλίκι, να αυξήσει ως «εργοδότης» τις απολαβές του εργαζόμενου.
    Β) Η άλλη παραπλάνηση είναι η αδιαφοροποίητη ταξινόμηση της εργοδοσίας στο ίδιο τσουβάλι (αυτό το σφάλμα κάνει και το ΚΚΕ). Έτσι την χρηματοδότηση του συστήματος μέσω των εισφορών πρέπει να την καλύψει με το ίδιο ποσοστό βάσει τζίρου και ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο βιοτέχνης, ο μικρομεσαίος, αλλά και ο ισχυρός της μεγάλης «επιχείρησης» που πολλές φορές είναι στηριγμένη στις πλάτες της ολιγαρχικής κομματοκρατίας, δηλαδή με τα χρήματα των πολιτών.
    Γ) Φυσικά ουδείς αναζητεί που στην ευχή πήγανε τόσες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία από τους προνομιακούς διαχειριστές του συστήματος και να αποδοθεί δικαιοσύνη και επιτέλους διαχείριση τέτοια που να μην επιβάλλει κανιβαλικές αυξήσεις φόρων, εισφορών, αλλά και τεχνητών αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα.
    Και ουδείς αναζητεί εργοδότες μεγάλων ή τέλος πάντων κανονικών επιχειρήσεων που στην εποχή της κρίσης –με πρόσχημα ακριβώς την οικονομική κατάσταση- πήγαν τα λεφτά στο εξωτερικό και φέσωσαν τους εργαζόμενους.

    Δ) Ο Μπάμπης θα βρεθεί ενώπιον μιας κρίσιμης επιλογής.
    Από το 800ράκι που βγάζει το μαγαζί μηνιαίως και δίνει στον ξάδερφό του ένα χαρτζιλίκι 300-400 ευρώ (καθαρά) ή θα το τσιμπήσει προς τα πάνω στα 500-600 ή θα πει στον ξάδερφο να πάει στο καλό.
    Με λίγα λόγια, ή θα γίνει παλιάνθρωπος για την οικογένειά του ή θα γίνει παλιάνθρωπος για την οικογένεια του ξαδέρφου του, του φίλου του, του συνεργάτη έστω που έχει στο μαγαζί.
    Και μαζί θα επιχαίρουν οι προηγούμενοι δυνάστες για την επιδείνωση της ύφεσης, ομού και το καθεστωτικό «διαφωτισταδαριό» του πιθηκισμού του 17ου αιώνα

    Ανάπτυξη… Πολύ δύσκολη λέξη! Δουλειές για όλο τον κόσμο και παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας ώστε ο Μπάμπης να μοιράζει όχι χαρτζιλίκια, αλλά αξιοπρεπή εισοδήματα και όχι σε έναν αλλά σε δέκα υπαλλήλους θα συζητήσει κανείς;
    Ανάπτυξη… αυτή την περίεργη και τόσο παρερμηνευμένη λέξη (όπως και την «μεταρρύθμιση») ποτέ κανείς δεν θα την αγγίξει από την διακομματική νομενκλατούρα.

    Παρεμπιπτόντως μια σημαντική παραπομπή για τα δημόσια οικονομικά από τον μετρ του είδους:
    http://www.kontranews.gr/component/k2/item/39081-o-tsipras-apodexetai-pleonasmata-samara

    Όπως έχω πει, βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο.
    Ή θα πετύχει ο Σύριζα και μαζί η Ελλάδα, ή θα αποτύχει το εγχείρημα και μαζί θα καταρρεύσει η μεταπολίτευση και η ψευδαίσθηση της εναλλαγής στην εξουσία και της εν λευκώ διαχείρισης της πολιτικής.

    Υγ
    Όπως ριζικά άλλαξε με την επιλογή των μνημονίων η ζωή των περισσοτέρων, έτσι θα πρέπει αν πρόκειται για αντιμνημονιακή κυβέρνηση και δη «ριζοσπαστική» να εκριζώσουν κάθε τι που συνδέεται με αυτή την επιλογή.
    Πρόσωπα, θεσμούς, πολιτικές, ώστε ΡΙΖΙΚΑ να αλλάξει και η ζωή των πολλών προς το καλύτερο.
    Και αν ο χρόνος είναι οπωσδήποτε περιορισμένος δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της Ελληνικής οικογένειας, δεν υπάρχει η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ περίπτωση να γίνει ανεκτή η αμνήστευση των σκανδάλων της ΕΛΣΤΑΤ και του τρόπου εισόδου στο μνημόνιο.
    Κάθε τι άλλο θα συνηγορεί σε ένα πολυδαίδαλο σχέδιο που είχε σαφή προορισμό και από πριν διαμορφωμένες εναλλαγές στην εξουσία, όπως και αντίστοιχα «μαξιλαράκια» στα οποία είχε επενδύσει το σύστημα.

    • απλός πολίτης (p.o) said

      Εξαιρετικά εύστοχες είναι οι αναλύσεις επί του θέματος από τον Δ. Καζάκη (άσχετα αν έχω τις επιφυλάξεις μου σε άλλα θέματα βλ. εθνικά κλπ ως προς τις θέσεις του).
      Ειδικά από το 30′ και μετά:

  3. ΒΡΑΧΟΣ said

    Tατιάνα όλα τώρα….
    Και όποιον πάρει ο αδελφός μας ο Χάρος.
    Όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται.
    Κτλ κτλ κτλ κτλ κτλ….

    • Πετροβούβαλος said

      Κι αν κάνει λιιιιιγουλάκι πίσω η Μέρκελ; Τι θα πει το πόπολο και μάλιστα ο κορμός τους ΣΥΡΙΖΑ; «Θεωρία παιγνίων» ε; Πρόβλεψη: Θα φάμε καλά…

      Καλησπέρα Βράχε!

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Όλοι θα κάνουν λίγο πίσω για όλα….
        Είναι αδύνατον όλα να γίνουν όπως τα θέλουν ή τα γράφουν όλοι.
        Αφύσικον = αδύνατον.
        Σε κάθε περίπτωση θα παραμείνω παλαβός και θα ακούω αυτό το τραγουδάκι:

        Δεν ξεχνώ.
        Δεν συγχωρώ.
        Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους.

      • Πετροβούβαλος said

        Ωραία, γιατί κι εγώ δεν ξεχνώ πως η κυβέρνηση ξεκίνησε από διαπραγματευτική θεση αυτοκτονίας.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        O γενικός πληθυσμός ψηφίζει, όσο παρακολουθώ, με δύο απλούς, απλούστατους τρόπους και τις πολυποίκιλες αναλύσεις(όχι του κυρίου που υπογράφει το άρθρο, σε καμία περίπτωση, στους «αναλυτές» του ορθού αναφέρομαι) τις γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι.
        1,Με βάση την επίδραση του τρόμου.
        2.Τιμωρητικά.

        Αν αποφύγεις το πρώτο, επιλέγεις το δεύτερο.Αν αποφύγεις το δεύτερο επιλέγεις το πρώτο.Ως κριτήρια.
        Το θέμα είναι πως μπορείς να διαχειριστείς τις περιορισμένες επιλογές σου.
        Η δική μου είναι πάντα αντισυμβατική γιατί έμαθα να σκέφτομαι ανάποδα.
        Δεν υπάρχει καμία νίκη δίχως φαντασία.
        Η διαχείριση ως έννοια σκοτώνει την φαντασία.
        Γι΄αυτό ποτέ κανείς διαχειριστής δεν νίκησε….Έκανε λογαριασμούς.

        Η Κυβέρνηση δεν έχει ακόμα κάνει προγραμματικές δηλώσεις κι εγώ από υπομονή έχω γαϊδουρινή.
        Η «δουλειά», εδώ, δεν τελειώνει ποτέ…

      • Πετροβούβαλος said

        Ορθον! Ο Συνήθης Ύποπτος έβαλε τα πράματα στη θέση τους.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Ως γενική σημείωση πάντως, οι απειλές δείχνουν αδυναμία και όταν σε απειλούν σκουλήκια, γελάς…

      • Πετροβούβαλος said

        Όταν όμως σε απειλούν ΜΕ σκουλήκια, τα πράματα γίνονται πολύπλοκα (βλέπε μεταπολίτευση). Να δω γέλια έτσι και προταθεί αβραμόπουλος για ΠτΔ.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Εγώ πάντως θα πρότεινα να προταθεί ο σύζυγος Μανωλίδου και το πρώτο Προεδρικό που θα τον έβαζα να υπογράψει θα ήταν ο εξονυχιστικός έλεγχος του χρέους….

        🙂

      • Πετροβούβαλος said

        😆

        Εγώ Μισέλ Πφάϊφερ.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Όχι δα….
        Δεν βάζουμε σε τέτοια βάσανο τέτοιες γυναίκες….
        Για όνομα..

        ΥΓ:Και εσύ ξεχνάς πάντως.Δεν έχουμε πει «δύο με τρεις γενιές» ακόμα;
        Μην βιάζεσαι, μην προτρέχεις και μην εκνευρίζεσαι.
        Τα «νεύρα είναι υγεία», αλλά όχι για όλους…
        Προτεραιότητες.

        🙂

      • Πετροβούβαλος said

        Η αλήθεια είναι πως έχω εκνευριστεί και δε μου συμβαίνει συχνά. Και μια που σε βρήκα θα τα γράψω:

        Με έχει ΕΞΟΡΓΙΣΕΙ ο πασοκισμός των συριζαίων. Μετά απ’ όλα αυτά, βλέπω κοματόσκυλα που πετάν κι ένα «αν αυτό κι εκείνο, εμείς οι αριστεροί θα τους απ’ τ’ άλλο». Και αναφέρομαι στους συριζαίους επειδή αυτοί είναι οι νικητές, οι άλλοι έχουν λουάξει και καλώς πράττουν.

        Ο συριζα είναι ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟΣ βάσει των ΔΙΚΩΝ του εξαγγελιών. Και οι οπαδοί καλά κρατούν.

        Αν αυτά δεν αρχίσουν να γίνονται αντιληπτά ΧΤΕΣ, όχι δύο – τρείς, τριάντατρεις και βάλε γενιές.

        Ουφ! Τάγραψα!

      • Πετροβούβαλος said

        Και που τάγραψα… η τσαντίλα καλά κρατεί… 👿

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Eσύ τα΄γραψες, εμένα έβαλες να ανάψω τσιγάρο…
        Άκόυ Πέτρο, απλά πράγματα.
        Στον Μαραθώνιο που σε ανεβάζει στον Γολγοθά κάθε χιλιοστό του χιλιοστού που κινείσαι….καλώς κινείσαι.
        Είμαστε ακόμα ζαλισμένοι Πέτρο.
        Όλοι.Και αυτοί που παίρνουν θέση και αυτοί που δεν έχουν θέση και αυτοί που αλλάζουν θέση.
        Αυτό είναι δεδομένο.
        Αυτό που δεν είναι δεδομένο, το θες…
        Ο δρόμος είναι μπροστά και κανείς δεν είπε ποτέ ότι θα είναι εύκολο.
        Η «δουλειά» , εδώ, δεν τελειώνει ποτέ, ασχέτως συνθηκών, περιβάλλοντος και λόγων.
        Απλό.

      • Πετροβούβαλος said

        Το ίδιο και η καταγραφή και ανάλυση εμπειριών. Γιατί από όποια πλευρά και να το δεις, το μυαλό πρέπει να μένει καθαρό. (και μακρυα από τσαντίλες – αυτό το λέω στον εαυτό μου)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: