ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία: Αμαρ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Aφού τρόμαξαν 1,7 δισεκατομμύρ…
    Πετροβούβαλος στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    Το Ημερολόγιο του Μο… στη Το Ημερολόγιο του Μοναστηρίου…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘K. Αθηνιώτη – Παπαδάκη’

Παπαδιαμάντης: «Ἡ γραφή εἰς τήν ὁποία ἀναπνέει τό μυστήριο» (4 Μαρτίου 1851 – 3 Ιανουαρίου 1911)

Posted by Μέλια στο 3 Ιανουαρίου, 2019

.

K. Αθηνιώτη – Παπαδάκη

Χρόνους πολλούς μοῦ πῆρε νά συνειδητοποιήσω τί ἦταν αὐτό πού μέ μάγευε στή γραφή τοῦ Παπαδιαμάντη. Ἦταν ἡ γλῶσσα ἡ μελίρρυτος τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου, μήπως τό μεταγγιζόμενο ἦθος, τά τεταπεινωμένα πρόσωπα ἤ ἡ μετάβασή μου σέ χρόνους καί τόπους ἀλλοτινούς;

Τό «φῶς» του «’ενῶ ἐφαίνετο ἐκεῖ ἀκίνητον, ὡς καρφωμένον…ἐμακρύνετο, ἐφαίνετο ἀπώτερον ὁλοέν». Κι ἔνιωσα ἔτσι μέσα στά γεγονότα καί τήν ἀναπνοή τοῦ μυστήριου ταυτόχρονα.

Μιά νηπτική κίνηση στή λεπτομέρεια τῆς περιγραφῆς, μιά ἱερή μυστική ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ   φυσικοῦ καί τοῦ θείου καί ἀνεπαίσθητα ἡ ψυχή διαποτίζεται ἀπό τό μυστήριο. Ὅλα εἶναι ἤδη σωσμένα ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἔκβασή τους, «ἐκεῖ πού ἐξακολουθοῦν νά παλιώνουν τά πράγματα, παραμένει ὅμως καινούργιος ὁ Θεός∙ καί φυσικά οἱ λέξεις πού τόν ἐκφράζουν…Ὅλα παίρνουν τό χαρακτήρα τοῦ μυστηρίου καί τῶν ὑπερφυσικῶν γεγονότων, χωρίς σχεδόν, νά διαταράσσεται ἡ τρέχουσα καθημερινή φύση τῶν πραγμάτων.»(Ἐλύτης)

Ἡ Παπαδιαμαντική γραφή μεταφέρει μέ φυσικό τρόπο καί τό μυστήριο. Μιά μεθεκτική σημαίνουσα ροή διαστέλλει τήν ἀντίληψη. Τίποτα δέν ὑφίσταται πιά ἀντικείμενο. Στά χρόνια μας ἀπουσιάζει ἐντελῶς ἡ ἀγωγή γιά τό μυστήριο. Ἔλλειμμα μυσταγωγίας χαρακτηρίζει τό βίο μας. Γιά τόν κυρ-Ἀλέξανδρο ἀναπνοή τῶν προσώπων καί τῶν πραγμάτων εἶναι ἡ αὔρα τοῦ μυστηρίου τους. Ἡ ἰδιαίτερη κλήση τους μέσα στό πανδέγμων φῶς τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ἀπογυμνωμένοι ἀπό τήν οὐσία μας

Posted by Φαίη στο 15 Απριλίου, 2016

«Kόκκινη κλωστή δεμένη

Στήν ἀνέμη τυλιγμένη,

Δῶσ’της κλῶτσο νά γυρίσει

Παραμύθι ν’ ἀρχινίσει»

 

Καί τώρα πού οἱ ἀνέμες πιά δέν γυρίζουν

Τώρα πού οὔτε κάν γνωρίζουμε τί ἦταν οἱ ἀνέμες

Πῶς θ’ ἀρχινήσει τό παραμύθι

Πού ἔκανε τή ζωή ἀληθινότερη

ἀπό τήν καθημερινότητα τοῦ βίου;

 

Μιά φορά κι ἕναν καιρό, λοιπόν, ἡ ψυχή τ’ ἀνθρώπου ἤτανε τόσο ὄμορφη, ἄσπιλη κι ἁγνή πού τήν ὀνόμασαν Χιονάτη! Ἡ πεντάμορφη ὅμως, χιονάτη ψυχή δηλητηριάστηκε κι ἔκτοτε οἱ ἁπλοί καθημερινοί ἄνθρωποι

πού ἀπό ἔνστικτο συνεχίζουν ν’ ἀναζητοῦν χρυσό -ἔξω ὅμως καί ὄχι μέσα τους, γιά αὐτό παραμένουν νάνοι- τοποθετοῦν μέ καημό καί εὐλάβεια τούτη τή χιονάτη χαμένη ὡραιότητα

μέσα σέ γυάλινα φέρετρα- βιτρίνες μουσείων-γιά νά μποροῦν ὅλοι νά τή βλέπουν

ἀλλά δυστυχῶς χωρίς νά τήν ἀγγίζουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γραμματεία, Κοινωνια, Λογοτεχνία, Ποίηση, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Φαίη | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Ἡ διαβολή τῶν ἀριθμῶν

Posted by Φαίη στο 13 Σεπτεμβρίου, 2015

K. Αθηνιώτη – Παπαδάκη

Ὅταν οἱ ἀριθμοί δέν καθορίζουν σχέσεις ἀλλά ἐξουσίες,

δηλώνουν ὄχι τήν ἁρμονία τοῦ σύμπαντος

ἀλλά τήν ἀσφυξία τῆς ἀνθρωπότητας.

Εἶχα πάντα τήν αἴσθηση ὅτι ἔμοιαζαν οἱ ἀριθμοί μέ διαμελισμένα μέλη. Ὅτι εἴχαν ἀποσπαστεῖ ἀπό τῆς ἁρμονίας τό σῶμα δίχως τό ὁποίο δέν ὑφίστανται.

Διότι οἱ ἀριθμοί προκύπτουν ὡς ἐπίγνωση συγκεκριμένων σχέσεων. Ἔνιωθα πώς εἴχαμε κάνει ἀπαγωγή τῶν ἀριθμητικῶν ἀξιῶν ἀπό τό ὀντολογικό τους πλαίσιο καί ὅτι καταχραζόμαστε τά ὀνομαστικά τους μέτρα.

Γιά παράδειγμα ὁ ἀριθμός ἕνα ἐκφράζει μία αὐτονομημένη μονάδα ἤ τήν ἀρχή μιᾶς ἑνότητας;

Ἕνας ἄνθρωπος ἀποτελεῖ μιά ὑποστασιακή ἑνότητα ὀργανικῶν δομῶν, ἐνῶ ταυτόχρονα δηλώνει τήν ἐν ἀρχή δομή μιᾶς καθολικότερης ἑνότητας: τῆς ἀνθρωπότητας.

Ἐπίσης ὅταν ἕνας ἀριθμός διαιρεθεῖ μέ τό δύο, θά κοπεῖ σέ δύο κομμάτια, μέ τό τρία σέ τρία κοκ. Γιατί ὅμως, ὅταν διαιρεθεῖ μέ τό μηδέν δέν ὀρίζεται; (Διαίρεση τοῦ 1 μέ ἕναν ἀριθμό ὅπως τό +0,00……01 δίνει +∞, ἐνῶ ἡ ἀντίστοιχη διαίρεση τοῦ 1 μέ τό -0,00…..01 δίνει -∞ ). Μήπως τό μηδέν δέν ἐκφράζει τό τίποτα ἀλλά τό ἀρχικό σημεῖο ἐκκίνησης τῆς καθολικότητας;

Ἕνας τέτοιος τρόπος συνειδητότητας μοιάζει μέ ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου.  Σάν νά ξαναβρίσκουν οἱ ἀριθμοί τήν ἀναπνοή τους.

Καταχρηστικά προσδώσαμε καί στή λέξη οἰκονομία περιεχόμενο χρηματοοικονομικό. Ἡ οἰκο-νομία δηλώνει τούς νόμους τοῦ οἴκου. Ὁ Θεός κατέστησε τόν ἄνθρωπο οἰκονόμο τῆς κτίσεως. Ὅσο ἐπιμένουμε χρησιμοθηρικά νά ἀσελγοῦμε πάνω στούς νόμους τῆς κτίσεως, ὁδηγούμαστε σέ οἰκολογικές κρίσεις.

Τά μαθηματικά πού ἀποτελούνται ἀπό αὐτονομημένες ἀριθμητικές ἀξίες ὁδηγοῦν σέ ἄλογες διαχειρήσεις. Τά μαθηματικά πού δομοῦν σχέσεις μᾶς προάγουν σέ οἰκονόμους τῆς κτίσεως, φύλακες τῶν δομῶν πού ἐξασφαλίζουν τήν ἁρμονία τοῦ σύμπαντος. Σημειώνω ἐπίσης, ὅ,τι αὐτό πού μᾶς συμβαίνει δέν εἶναι πρωτίστως ἔλλειμα ἐπίγνωσης, ἀλλά ἔλλειμα ἀγάπης καί συμπάθειας. Ἔχουμε χάσει τήν ἰκανότητα νά συμπάσχουμε ἀναγωγικά καί δημιουργικά συντελώντας στήν ἔξοδο ἀπό κάθε εἴδους καταστροφή, φθορά καί θάνατο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Φαίη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ἡ ἀληθινή φύση βρίσκεται στό μυστήριο

Posted by Φαίη στο 27 Ιουνίου, 2015

K. Αθηνιώτη – Παπαδάκη

Ἀνησυχοῦμε γιά τήν οἰκονομική κρίση ἀλλά ποτέ δέν ἀνησυχήσαμε πραγματικά γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε μέσα «σέ ἕναν κόσμο πτωχευμένης πραγματικότητας» (Ζήσιμος Λορεντζάτος) καί ἀλήθειας.

Ἀνάβουν σβήνουν στῆς ψυχῆς τό κατάστρωμα

ἡμέρες φορτωμένες πελάγη ἀπό ἀπουσίες

ὁ χρόνος μας γέρασε δίχως συνείδηση

κούφωσε ἡ ζωή δίχως ἀγωγή γιά τό μυστήριο

κουρέλια ντύθηκε ὁ ἥλιος κι ὁ οὐρανός κρύωσε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία, Ποίηση, Φαίη | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Παπαδιαμάντης: Ἡ γραφή εἰς τήν ὁποία ἀναπνέει τό μυστήριο.

Posted by Φαίη στο 24 Ιουνίου, 2015

Γράφτηκε από τον/την K. Αθηνιώτη – Παπαδάκη

Χρόνους πολλούς μοῦ πῆρε νά συνειδητοποιήσω τί ἦταν αὐτό πού μέ μάγευε στή γραφή τοῦ Παπαδιαμάντη. Ἦταν ἡ γλῶσσα ἡ μελίρρυτος τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου, μήπως τό μεταγγιζόμενο ἦθος, τά τεταπεινωμένα πρόσωπα ἤ ἡ μετάβασή μου σέ χρόνους καί τόπους ἀλλοτινούς;

Τό «φῶς» του «’ενῶ ἐφαίνετο ἐκεῖ ἀκίνητον, ὡς καρφωμένον…ἐμακρύνετο, ἐφαίνετο ἀπώτερον ὁλοέν». Κι ἔνιωσα ἔτσι μέσα στά γεγονότα καί τήν ἀναπνοή τοῦ μυστήριου ταυτόχρονα.

Μιά νηπτική κίνηση στή λεπτομέρεια τῆς περιγραφῆς, μιά ἱερή μυστική ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ φυσικοῦ καί τοῦ θείου καί ἀνεπαίσθητα ἡ ψυχή διαποτίζεται ἀπό τό μυστήριο. Ὅλα εἶναι ἤδη σωσμένα ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἔκβασή τους, «ἐκεῖ πού ἐξακολουθοῦν νά παλιώνουν τά πράγματα, παραμένει ὅμως καινούργιος ὁ Θεός∙ καί φυσικά οἱ λέξεις πού τόν ἐκφράζουν…Ὅλα παίρνουν τό χαρακτήρα τοῦ μυστηρίου καί τῶν ὑπερφυσικῶν γεγονότων, χωρίς σχεδόν, νά διαταράσσεται ἡ τρέχουσα καθημερινή φύση τῶν πραγμάτων.»(Ἐλύτης).

Ἡ Παπαδιαμαντική γραφή μεταφέρει μέ φυσικό τρόπο καί τό μυστήριο. Μιά μεθεκτική σημαίνουσα ροή διαστέλλει τήν ἀντίληψη. Τίποτα δέν ὑφίσταται πιά ἀντικείμενο. Στά χρόνια μας ἀπουσιάζει ἐντελῶς ἡ ἀγωγή γιά τό μυστήριο. Ἔλλειμμα μυσταγωγίας χαρακτηρίζει τό βίο μας. Γιά τόν κυρ-Ἀλέξανδρο ἀναπνοή τῶν προσώπων καί τῶν πραγμάτων εἶναι ἡ αὔρα τοῦ μυστηρίου τους. Ἡ ἰδιαίτερη κλήση τους μέσα στό πανδέγμων φῶς τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Λογοτεχνία, Φαίη | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »