ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Γιώργος ηρακλειο στη ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ : ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΜΕ…
    Γιώργος ηρακλειο στη ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ : ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΜΕ…
    Γιώργος ηρακλειο στη ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ : ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΜΕ…
    Γιώργης στη ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ : ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΜΕ…
    Γιώργος ηρακλειο στη ΣΤΑ ΡΑΚΟΚΑΖΑΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΑΝ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘Χείλων’

Η στρατιά του Μεγ. Αλεξάνδρου

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Νοεμβρίου, 2016

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Η δύναμη της στρατιάς του Αλεξάνδρου είναι ένα από τα πολλά σημεία, για τα οποία υπάρχουν ελλιπείς πληροφορίες. Ούτε καν για την αρχική δύναμη, που ξεκίνησε από την Μακεδονία, δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αλέξανδρος διεξήγαγε την Ευρωπαϊκή εκστρατεία επικεφαλής των δυνάμεων του Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων. Αυτό είναι σαφές διότι:

-Ο Φίλιππος δολοφονήθηκε λίγους μήνες πριν επιτεθεί στην Περσία, άρα οι συμμαχικές δυνάμεις πρέπει να είχαν ήδη συγκεντρωθεί και να έκαναν τις τελευταίες προετοιμασίες.

-Η στρατιά του Αλεξάνδρου μπροστά στα τείχη της Θήβας αριθμούσε περισσότερους από 30.000 πεζούς και 3.000 ιππείς, δηλαδή το σύνολο σχεδόν της δύναμης, με την οποία επιτέθηκε στην Περσία.

-Η ολοσχερής καταστροφή της Θήβας αποφασίσθηκε από τους Έλληνες συμμάχους του Αλεξάνδρου. Στους λίγους μήνες, που μεσολάβησαν ανάμεσα στην καταστροφή της Θήβας και την εισβολή στην Ασία, δηλαδή το χειμώνα του 335 – 334 π.Χ. ούτε αναφέρεται ούτε ήταν εφικτό να συγκεντρωθούν όλες οι συμμαχικές δυνάμεις και τα αναγκαία για την εκστρατεία εφόδια

Είναι επίσης βέβαιο ότι οι Θρακικοί λαοί προσέφεραν στρατό στον Αλέξανδρο μετά την εναντίον τους εκστρατεία του και την πλήρη υποταγή τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σφαγή στην γέφυρα……..η ανακάλυψη πεδίου μάχης της Εποχής του Χαλκού

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Αυγούστου, 2016

Ευρήματα ανασκαφής στην βόρεια Γερμανία η οποία αποκάλυψε την διεξαγωγή της μάχης_ Κρατική Υπηρεσία για την Διατήρηση Πολιτισμού & Πολιτιστικής Κληρονομιάς_ Μεκλεμβούργου – Δυτικής Πομερανίας _Τμήμα αρχαιολογίας_C. Harte-Reiter

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα
άρθρο του Andrew Curry
που δημοσιεύθηκε στο Science AAAS 24 Μαρτίου 2016
Μετάφραση – επιμέλεια – επεξηγηματικά σχόλια: Χείλων

.

Πριν περίπου 3.200 έτη, δύο στρατοί συγκρούστηκαν σε ένα πέρασμα ποταμού κοντά στη Βαλτική θάλασσα. Η εν λόγω σύγκρουση δεν αναφέρεται στα βιβλία ιστορίας (εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε γραπτός λόγος) και δεν ήταν κάποια απλή αψιμαχία μεταξύ τοπικών φυλών. Χιλιάδες πολεμιστές ενεπλάκησαν σε μια φονική μάχη, πιθανώς ημερήσιας διάρκειας, χρησιμοποιώντας όπλα κατασκευασμένα από ξύλο, πυριτόλιθο και χαλκό…….ένα μέταλλο που αποτελούσε εκείνη την εποχή αιχμή της στρατιωτικής τεχνολογίας.

Προσπαθώντας να βρουν στέρεο έδαφος στις όχθες του ποταμού Tollense, μιας στενής λωρίδας νερού που διέπλεε τους βάλτους της βόρειας Γερμανίας προς τη Βαλτική θάλασσα, οι αντίπαλοι στρατοί πολέμησαν σώμα με σώμα, χρησιμοποιώντας ρόπαλα, δόρατα, σπαθιά και μαχαίρια. Βέλη με αιχμές από επεξεργασμένο χαλκό και πυριτόλιθο εκτοξεύονταν σε κοντινή απόσταση, διαπερνώντας κρανία, εισχωρώντας βαθιά στα οστά των στρατιωτών, ενώ άλογα που ανήκαν σε υψηλόβαθμους πολεμιστές βυθίζονταν στο βούρκο, τραυματισμένα θανάσιμα. Σε αυτήν την μάχη εκ του σύνεγγυς δεν άντεξαν όλοι οι πολεμιστές, καθότι ορισμένοι λιποψύχησαν και έτρεξαν πανικόβλητοι να σωθούν, αλλά σκοτώθηκαν δεχόμενοι πισώπλατα χτυπήματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η μάχη της Σελλασίας 222 π.Χ

Posted by Πετροβούβαλος στο 11 Αυγούστου, 2016

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα
γράφει ο Χείλων

.

Ο Κλεομενικός πόλεμος (229 – 222 π.Χ.) διεξήχθη μεταξύ της Σπάρτης και της συμμάχου της Ηλείας, εναντίον της Αχαϊκής Συμπολιτείας και της Μακεδονίας και έληξε με νίκη των τελευταίων.

Το 235 π.Χ., ανήλθε στον θρόνο της Σπάρτης ο Κλεομένης III (235 – 222 π.Χ.) και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων με στόχο την αποκατάσταση της παραδοσιακής Σπαρτιατικής πειθαρχίας, ενώ αποδυνάμωσε την επιρροή των εφόρων, οι οποίοι είχαν αυτονομηθεί, παρόλο που είχαν ορκιστεί να διαφυλάττουν την ισχύ των βασιλέων της Σπάρτης. Όταν το 229 π.Χ. οι έφοροι έστειλαν τον Κλεομένη να καταλάβει μια πόλη στα σύνορα με τη Μεγαλόπολη, οι Αχαιοί κήρυξαν τον πόλεμο και ο Κλεομένης απήντησε επιτιθέμενος στην Αχαΐα. Στο όρος Λύκαιο νίκησε τον στρατό του Αράτου της Σικυώνας, στρατηγού της Αχαϊκής Συμπολιτείας, που είχε σταλεί για να επιτεθεί στην Ηλεία και στην συνέχεια ένα δεύτερο στρατό πλησίον της Μεγαλόπολης.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα Κοινά και οι Ηγεμονίες στην αρχαία Ελλάδα

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Ιουλίου, 2016

Χάρτης Σπαρτιατικής Ηγεμονίας (404 – 378 π.Χ)_πηγή http://www.shorthistory.org

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Τα αρχαία Ελληνικά κράτη και Έθνη ήταν ιεραρχημένα ανάλογα με τη γεωπολιτική βαρύτητα του καθενός, ενώ παράλληλα και ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους σχέσεις, διατηρούσαν υπό κανονικές συνθήκες κάποιες μορφές ελάχιστης πολιτιστικής, πολιτικής και αστυνομικής συνεργασίας. Την κυριότερη πολιτιστική συνεργασία αποτελούσαν οι ευρύτερου ή πανελλήνιου ενδιαφέροντος αγώνες, όπως τα Πύθια, τα Νέμεα, τα Ίσθμια και φυσικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ο δε σεβασμός της κατάπαυσης των εχθροπραξιών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων και η τιμωρία των απείθαρχων προϋπέθεταν ένα συνδυασμό πολιτιστικής, πολιτικής και αστυνομικής συνεργασίας.

Πολιτική και αστυνομική συνεργασία μεταξύ των Ελληνικών κρατών προϋπέθετε και η απόφαση των συμμάχων του Αλεξάνδρου αφενός να καταδικάσουν «σε άμεση σύλληψη και δουλεία σε όλα τα μέρη της Ελλάδας» τους Θηβαίους φυγάδες και αφετέρου να απαγορεύσουν σε όλους τους Έλληνες να φιλοξενούν Θηβαίους μετά την καταστροφή της Θήβας. Την ίδια μορφή συνεργασίας προϋπέθεταν το αίτημα του Αλεξάνδρου προς τους Αθηναίους να του εκδώσουν τους κυριότερους αντιμακεδόνες πολιτικούς καθώς και η άρνηση των Αθηναίων να το πράξουν, χωρίς να υποστούν συνέπειες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι πόλεμοι του Οπίου

Posted by Πετροβούβαλος στο 10 Ιουλίου, 2016

Οι διαδρομές του οπίου ανάμεσα στην Ινδία και την Κίνα. [map_OpRoutes_BrEmpire21_234-5] URL [http://ocw.mit.edu/ans7870/21f/21f.027/opium_wars_01/ow1_essay01.html]

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα
γράφει ο Πυθεύς

.

Ο γαλακτώδης χυμός της κάψας που περιέχει τους σπόρους του φυτού Μήκων η υπνοφόρος, είδος παπαρούνας, κατόπιν αποξήρανσης αποφέρει το όπιο, παραγωγική βάση πολυάριθμων ναρκωτικών ουσιών. Η αρχή της χρήσης του κυρίως για ιατρικούς σκοπούς —αναλγητικό, ηρεμιστικό και αναισθησιογόνο— ιχνηλατείται ιστορικά κατά προσέγγιση από το 3400 π.Χ. Στις αρχές του 15ου αιώνα, εμφανίζεται στην Ευρώπη η πρακτική του καπνίσματος της ουσίας, την οποία οι Κινέζοι αρχικά αποποιήθηκαν ως πρωτόγονη και βάρβαρη, αλλά στη συνέχεια με τις πίπες καπνίσματος οπίου να κατακλύζουν την αγορά, έγινε σταδιακά αρκετά δημοφιλής σε όλη τη χώρα. Οι Βρετανοί αντιλήφθηκαν τα τεράστια οικονομικά οφέλη που θα συσσώρευαν, εφόσον η Κίνα, εξαιτίας της τεράστιας αγοραστικής της δύναμης, επιχειρούσε να εισάγει όπιο και άρχισαν να εξάγουν το φάρμακο προς αυτήν σε τεράστιες ποσότητες, από την Αγγλοκρατούμενη Ινδία.

Η εισροή του οπίου στην Κινεζική αγορά δεν αποθαρρύνθηκε από τα κατασταλτικά μέτρα που επέβαλλε ο αυτοκράτορας και ώθησε τις δύο χώρες Κίνα και Αγγλία να εμπλακούν σε δύο πολεμικές συρράξεις των οποίων οι συνέπειες μακροημέρευσαν επηρεάζοντας τις διεθνείς σχέσεις τους, την Κινεζική οικονομία και κοινωνία ενώ παράλληλα ευνοήθηκε το άνοιγμα πολυάριθμων διεθνών εμπορικών λιμένων. Η δυναστεία Τσινγκ (Qing), η τελευταία των αυτοκρατορικών δυναστειών που διακυβέρνησε την Κίνα από το 1644 έως 1912, χαρακτηριζόταν από τάσεις πολιτισμικού απομονωτισμού και σκεπτικισμού σε ότι αφορούσε στο διεθνές εμπόριο και τις εισαγωγές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μνημοσύνη……..η μητέρα των Μουσών

Posted by Πετροβούβαλος στο 5 Μαΐου, 2016

αναπαράσταση της Μνημοσύνης σε μωσαϊκό της Αντιοχείας _Worcester Art Museum_Massachusetts_USA

Γράφει ο Χείλων

,

Η Μνημοσύνη, στην αρχαιότητα ήταν η θεά της μνήμης και θεωρείτο ως μια από τις πλέον ισχυρές θεότητες της εποχής της. Εξ’ άλλου η μνήμη είναι ένα από τα προσόντα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα, καθώς αποτελεί το θείο δώρο που επιτρέπει να συζητούμε, να κρίνουμε, να αιτιολογούμε, να προβλέπουμε, να προλαμβάνουμε και το σημαντικότερο όλων…………………αποτελεί το θεμέλιο του πολιτισμού.

Δυστυχώς, η θεά Μνημοσύνη έχει σε μεγάλο βαθμό ξεχασθεί, χαμένη στα βάθη της ιστορίας. Αναφέρεται συνήθως ως μητέρα των Μουσών, αν και όλοι αναγνωρίζουν ότι χωρίς μνήμη οι τέχνες των Μουσών δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν.

Ανήκε στις Τιτανίδες, ως κόρη της πρώτης γενιάς θεοτήτων στην αρχαία Ελλάδα και γονείς της ήσαν ο Κρόνος και η Γαία.

H Μνημοσύνη απεικονίζεται συνήθως με πλούσια χαίτη από πυρόξανθα μαλλιά. Υπάρχουν αρκετές ιστορίες γι’ αυτήν και μνημονεύεται συχνά από τους αρχαίους ποιητές που αφηγούνται τα υπέροχα δώρα της στην ανθρωπότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Μυθολογία | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Αδαείς ειδήμονες

Posted by Πετροβούβαλος στο 18 Μαρτίου, 2016

Αννίβας Βάρκας – μουσείο Λούβρου πηγή: wikipedia

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα
γράφει ο Χείλων

.

[XVIII] [75] Nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, cum ipse numquam forum, numquam ullum iudicium aspexerit; ut Peripateticus ille dicitur Phormio, cum Hannibal Karthagine expulsus Ephesum ad Antiochum venisset exsul proque eo, quod eius nomen erat magna apud omnis gloria, invitatus esset ab hospitibus suis, ut eum, quem dixi, si vellet, audiret; cumque is se non nolle dixisset, locutus esse dicitur homo copiosus aliquot horas de imperatoris officio et de [omni] re militari. Tum, cum ceteri, qui illum audierant, vehementer essent delectati, quaerebant ab Hannibale, quidnam ipse de illo philosopho iudicaret: hic Poenus non optime Graece, sed tamen libere respondisse fertur, multos se deliros senes saepe vidisse, sed qui magis quam Phormio deliraret vidisse neminem. (Cicero, de oratore II,18)

Στο ανωτέρω ιστορικό κείμενο ο Κικέρων αναφέρεται σε ένα επεισόδιο, η αξία του οποίου είναι περισσότερο κοινωνική παρά ιστορική, καθότι ο βασικός πρωταγωνιστής «επισκιάζει» σε διαχρονικότητα τον Καρχηδόνιο στρατηλάτη.

Το 202 π.Χ ο Αννίβας ηττάται από τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό στην μάχη της Ζάμα. Ήταν η πρώτη ήττα του Καρχηδόνιου στρατηγού από τους Ρωμαίους, μετά την οποία κατέφυγε στις Ελληνιστικές αποικίες στην αυλή του βασιλέα Αντιόχου του Γ’ της δυναστείας των Σελευκιδών.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του περιηγείτο στις πόλεις θέλοντας να μάθει περισσότερα για το Ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό. Σύμφωνα λοιπόν με τον Κικέρωνα σε μία από τις περιηγήσεις στην Έφεσο, του δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσει μία διάλεξη από έναν διακεκριμένο ρήτορα της εποχής και μέλος της Περιπατητικής σχολής, ονόματι Φορμίωνα, η οποία αφορούσε σε στρατιωτικά θέματα (διοίκηση, πολεμικές τακτικές, κ.ά).

Ο εν λόγω ρήτορας ενώ διέθετε εξαιρετική ευφράδεια, ήταν παντελώς άσχετος με το θέμα της ομιλίας του. Παρ’ όλα αυτά το κοινό τον παρακολουθούσε με εξαιρετική προσοχή, εντυπωσιασμένο και γοητευμένο από τις «γνώσεις» του.

Ο Αννίβας αντιληφθείς την αμάθεια και το θράσος του αγορητή, τον χαρακτήρισε «ως τον πλέον τρελό από όσους είχε γνωρίσει μέχρι τότε».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, Δημοκρατία, Κοινωνια | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Θεοδόσιος ο Μέγας (347 – 395)…..ο ικανός και ανάλγητος αυτοκράτωρ

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Ιανουαρίου, 2016

Β’ Οικουμενική Σύνοδος ή Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης

Γράφει ο Χείλων

.

Κατά τη διάρκεια βασιλείας του Ιοβιανού (363-364) διαδόχου του Ιουλιανού και αφοσιωμένου οπαδού του Συμβόλου της Νίκαιας (Α’ Οικουμενική Σύνοδος) ο Χριστιανισμός αποκαταστάθηκε στην αρχική του θέση, χωρίς αυτό να επιφέρει νέους διωγμούς των ειδωλολατρών και οι οποίοι φόβοι υπήρχαν αποδείχθηκαν αβάσιμοι. Ο Ιοβιανός σκόπευε να καθιερώσει το προϋπάρχον πριν τον Ιουλιανό καθεστώς σε όλη την αυτοκρατορία, πιστοποιώντας την πλήρη θρησκευτική ανοχή. Επέτρεψε στους ειδωλολάτρες να ανοίξουν εκ νέου τους ναούς και να συνεχίσουν την τέλεση θυσιών και παρά την εμμονή των δογμάτων της Νίκαιας, δεν νομοθέτησε κατά των λοιπών εκκλησιαστικών δογμάτων. Οι εξόριστοι Χριστιανοί των διαφόρων αιρέσεων επέστρεψαν από την εξορία και το λάβαρο εμφανίστηκε και πάλι στο στρατό.

Ο Ιοβιανός βασίλευσε μόνο για μερικούς μήνες, αλλά η δραστηριότητά του στη σφαίρα των Εκκλησιαστικών Υποθέσεων ήταν ιδιαίτερα αισθητή σε σχέση με τους συγχρόνους του. Ο Αρειανός Χριστιανός ιστορικός του 5ου αιώνα, Φιλοστόργιος παρατήρησε: «Ο αυτοκράτορας Ιοβιανός απεκατέστησε τις εκκλησίες στην αρχική τους θέση και τις απήλλαξε από τους κακόβουλους διωγμούς που αφορούσαν στους αποστάτες».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η κατάκτηση της Βαλκανικής χερσονήσου από τους Οθωμανούς

Posted by Πετροβούβαλος στο 27 Δεκεμβρίου, 2015

Γράφει ο Χείλων

.

Από τις 6 Αύγουστου 1354 ο Βενετός Bailo, ο πρεσβευτής της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη, είχε γνωστοποιήσει στον δόγη Αντρέα Δάνδολο ότι οι Βυζαντινοί, μπροστά στην απειλή των Τούρκων και της Γένουας, ήσαν πρόθυμοι να υποταχθούν σε οποιαδήποτε άλλη δύναμη – στη Βενετία, στον ηγεμόνα των Σέρβων ακόμη και στον βασιλέα της Ουγγαρίας. Στις 4 Απριλίου 1355 ο δόγης Marino Faliero κάλεσε την Βενετία να προσαρτήσει την αυτοκρατορία, διότι διαφορετικά στην άθλια κατάσταση που βρισκόταν, θα έπεφτε θύμα των Τούρκων. Ήταν πλέον κοινό μυστικό, ότι το Βυζάντιο βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής και το μόνο ερώτημα που φαινόταν να υπάρχει, ήταν αν τα εναπομείναντα τμήματα της αυτοκρατορίας θα περιέρχονταν στους Τούρκους, ή σε μια Χριστιανική δύναμη.

Εν τω μεταξύ έφυγε γρήγορα από το προσκήνιο ένας από τους πλέον επίδοξους υποψηφίους για τη Βυζαντινή κληρονομιά. Στις 20 Δεκεμβρίου 1355 ο Στέφανος Δουσάν πέθανε στην ακμή της ηλικίας του και μαζί του εξαφανίσθηκε το μεγάλο έργο της ζωής του. Ο νεαρός τσάρος Ουρός (1355 -71) που ούτε το κύρος ούτε τη δραστηριότητα του πατέρα του διέθετε, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ενωμένα τα ήδη χαλαρά και ετερογενή τμήματα του Τσαρικού κράτους. Η αυτοκρατορία, που είχε συγκολλήσει σε σύνολο με πολλή βιασύνη το ισχυρό χέρι του Δουσάν διαλύθηκε. Παντού εμφανίσθηκαν αυτόνομες ή ημιαυτόνομες δυναστείες και από τα ερείπια της ΕλληνοΣερβικής αυτοκρατορίας του Δουσάν δημιουργήθηκε ένα πολύχρωμο σύμφυρμα κρατιδίων. Ωστόσο η κατάρρευση της Σερβικής αυτοκρατορίας δεν έφερε πραγματική ανακούφιση στους Βυζαντινούς. Ο θάνατος του Δουσάν απήλλαξε βέβαια το Βυζάντιο από έναν πανίσχυρο αντίπαλο, η αυτοκρατορία όμως ήταν τόσο εξασθενημένη που δεν μπόρεσε να αποκομίσει κανένα όφελος από τη διάλυση του Σερβικού Τσαρικού κράτους ούτε κατέβαλλε κάποια σοβαρή προσπάθεια να ανακτήσει τις παλαιές Βυζαντινές χώρες.

Ο Μέγας στρατοπεδάρχης Αλέξιος και ο Μέγας πριμικέριος Ιωάννης στην υπηρεσία του Ιωάννη Ε’, κατέλαβαν τα παράλια γύρω από τις εκβολές του Στρυμόνα ως τη Χρυσούπολη, γρήγορα όμως ακινητοποιήθηκε η επίθεση των δύο αδελφών. Διατήρησαν τις παράλιες πόλεις, ενώ αντίθετα το εσωτερικό της χώρας παρέμεινε σταθερά στα χέρια των Σέρβων. Ο εκθρονισμένος Νικηφόρος Β’ της Ηπείρου επιχείρησε μια μεγάλη εκστρατεία, για να ανακτήσει πάλι τη χαμένη πατρική κληρονομιά. Πέτυχε σημαντικές επιτυχίες τόσο στην Ήπειρο όσο και στη Θεσσαλία, σκοτώθηκε όμως το 1358 στον πόλεμο με τους Αλβανούς. Από την άλλη πλευρά ο κίνδυνος της Τουρκικής κατακτήσεως έγινε πιο απειλητικός ύστερα από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Δουσάν αφού δεν υπήρχε άλλη ισχυρή δύναμη στην Βαλκανική χερσόνησο, που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει δυναμικά την προέλαση των Οθωμανών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Φώτης Κόντογλου: Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ Μέγα Μυστήριον

Posted by Πετροβούβαλος στο 18 Δεκεμβρίου, 2015

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Το ακόλουθο κείμενο το οποίο παρατίθεται αυτούσιο αποτελεί μοναδική ευκαιρία για περισυλλογή – προβληματισμό αλλά και κατάνυξη ενόψει των Χριστουγέννων…………..εξάλλου μετά τις εορτές θα υπάρχει περίσσεια χρόνου για……….»περαιτέρω ενασχόληση με τα τεριμμένα».

Μυστήριο ξένον, λέγει ὁ Ὑμνωδός, τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ νὰ γεννηθῆ σὰν ἄνθρωπος, ὄχι κανένας προφήτης, ὄχι κανένας ἄγγελος, ἄλλα ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Ὁ ἄνθρωπος, θὰ μποροῦσε νὰ φθάσει σὲ μία τέτοια πίστη; Οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ἄλλοι τετραπέρατοι σπουδασμένοι ἤτανε δυνατὸ νὰ παραδεχθοῦν ἕνα τέτοιο πράγμα; Ἀπὸ τὴν κρισάρα τῆς λογικῆς τους δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἢ παραμικρὴ ψευτιά, ὄχι ἕνα τέτοιο τερατολόγημα! Ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ἐμπεδοκλῆς κι ἄλλοι τέτοιοι θαυματουργοί, ποὺ ἤτανε καὶ σπουδαῖοι φιλόσοφοι, δὲ μπορέσανε νὰ τοὺς κάνουνε νὰ πιστέψουνε κάποια πράγματα πολὺ πιστευτά, καὶ θὰ πιστεύανε ἕνα τέτοιο τερατολόγημα; Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀνάμεσα σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀνάμεσα σὲ ἀπονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στὸ παχνί, ποὺ τρώγανε τὰ βόδια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο πόλεμος της Κριμαίας (1854 – 1856)

Posted by Πετροβούβαλος στο 30 Νοεμβρίου, 2015

Χάρτης Κριμαϊκού πολέμου_πηγή_ emersonkent

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Στον Κριμαϊκό πόλεμο συμμετείχαν η Αγγλική αυτοκρατορία, η Γαλλική αυτοκρατορία, η Οθωμανική αυτοκρατορία και το βασίλειο της Σαρδηνίας, εναντίον της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Η Αγγλία εισήλθε στον πόλεμο διότι η Ρωσία επεδίωκε να ελέγχει τα Δαρδανέλια και κατά συνέπεια τις διαδρομές της Μεσογείου και είναι ο μόνος ευρωπαϊκός πόλεμος στον οποίο έλαβε μέρος στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ του τέλους των Ναπολεόντειων συγκρούσεων και του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Αν και τελικά νικητής ανεδείχθη ο συνασπισμός των κρατών, εν τούτοις ο συγκεκριμένος πόλεμος κατεγράφη ιστορικά ως ο πόλεμος στον οποίο η Βρετανία υπέπεσε σε σωρεία στρατηγικών λαθών και επέδειξε στρατιωτική ανωριμότητα και ανύπαρκτη υποστήριξη. Παράλληλα όμως είναι ο πρώτος πόλεμος στον οποίο ανεπτύχθησαν στρατιωτικά νοσοκομεία – υπήρξαν πολεμικοί ανταποκριτές και πραγματοποιήθηκε χρήση τηλεπικοινωνιακών μέσων.

Το «παράδοξο» της συμμετοχής του βασιλείου της Σαρδηνίας στον πόλεμο έγκειται στο γεγονός ότι ο βασιλέας της Σαρδηνίας Βίκτωρ Εμμανουήλ, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια της Γαλλίας εν όψει της ενοποίησης της Ιταλίας υπό τις διαταγές του, απέστειλε εκστρατευτικό σώμα αποτελούμενο από 18.000 στρατιώτες, οι οποίοι διακρίθηκαν στην μάχη της Σεβαστουπόλεως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1830 - 1904, Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | 1 Comment »

Η μάχη της Σφακτηρίας (425 π.Χ)

Posted by Πετροβούβαλος στο 20 Ιουνίου, 2015

Χάλκινη Σπαρτιατική ασπίδα 425 πΧ_τρόπαιο των Αθηναίων μετά την νίκη στην Σφακτηρία_Αθήνα Στοά Αττάλου

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Η μάχη της Σφακτηρίας (425 π.Χ.) αποτελεί το δεύτερο στάδιο της μάχης που τελείωσε με την παράδοση μιας δύναμης Σπαρτιατών οπλιτών (Πελοποννησιακός πόλεμος). Η αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτή την σχεδόν πρωτοφανή καταστροφή ξεκίνησε όταν μια Αθηναϊκή δύναμη υπό την αρχηγία του Δημοσθένη αποβιβάσθηκε στο βραχώδες ακρωτήριο της Πύλου, νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου και εγκατέστησε οχυρή θέση. Ο Πελοποννησιακός στρατός υπό τον βασιλέα Άγι εγκατέλειψε την εισβολή στην Αττική και επέστρεψε στην Πελοπόννησο, ενώ οι δυνάμεις που ήσαν ήδη στην Σπάρτη κινήθηκαν δυτικά για να αντιμετωπίσουν τη νέα απειλή.

Επειδή ο Δημοσθένης αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα οι Σπαρτιάτες συγκέντρωσαν τον στόλο τους στην Πύλο και ο ίδιος βρέθηκε πολιορκούμενος από ξηρά και θάλασσα. Η Αθηναϊκή θέση ήταν σε ακρωτήρι στο ένα άκρο του κόλπου της Πύλου. Το νησί της Σφακτηρίας το οποίο ευρίσκετο έξω από το στόμιο του κόλπου είχε καταλειφθεί από τους Σπαρτιάτες. Ο Σπαρτιατικός στόλος μετακινήθηκε στο κόλπο, παγιδεύοντας τους Αθηναίους και εμποδίζοντας οποιαδήποτε προσπάθεια προμήθειας και ανεφοδιασμού. Στην προκύπτουσα μάχη της Πύλου οι Αθηναίοι κατάφεραν να αποκρούσουν διπλή επίθεση των Σπαρτιατών, αλλά σώθηκαν στην κυριολεξία με την άφιξη του Αθηναϊκού στόλου ο οποίος επέφερε βαριά ήττα στον αντίστοιχο Σπαρτιατικό στο εσωτερικό του κόλπου, αίροντας τον αποκλεισμό της Πύλου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Ο θυμός

Posted by Μέλια στο 16 Απριλίου, 2015

Εικόνα από:nikiloy.pblogs.gr

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

.

ΓΕΝΙΚΑ: Θυμός είναι η έντονη εμπαθής ψυχική κατάσταση που προκαλείται από μεγάλη δυσαρέσκεια και μπορεί να εκδηλωθεί με βίαιες νευρικές κινήσεις, ύψωμα του τόνου της φωνής, έλλειψη αυτοελέγχου και τελικά με ξεσπάσματα οργής.

 ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ: Με την έκφραση “νευριάζω” ή “εκνευρίζομαι” εννοούμε το αρχικό στάδιο της έναρξης του θυμού ως ενέργειας. Ακολουθεί ο θυμός, που νοείται ως κατάσταση νευρικότητας, απώλειας της ψυχραιμίας και αρχόμενης ψυχικής δυσθυμίας. Έτσι θυμός εννοείται η ψυχική ενόχληση και ταραχή που μπορούν να οδηγήσουν σε δυσμενείς αντιδράσεις. Αν ο θυμός αφεθεί ανεξέλεγκτος οδηγεί στο ξέσπασμα εναντίον προσώπων. Τότε ο πάσχων βιώνει την κατάσταση της οργής, του ξεσπάσματος δηλαδή του θυμού, που συχνά ξεπερνά το “μέτρο”, με βίαιη έκρηξη, ύβρεις ή χειροδικίες. Αποκορύφωμα της τελικής οργής είναι η φράση “γίνομαι εκτός εαυτού”, που σημαίνει, η οργή που ξεπήδησε από το συναίσθημα του θυμού είναι τόση, που δεν ελέγχεται από τον πάσχοντα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και στην αρχαία Ελληνική θυμός και οργή διαφοροποιούνται εννοιολογικά.

Στους αρχαίους Έλληνες η λέξη θυμός σήμαινε: Α΄ την ψυχή ή το πνεύμα, δηλαδή το στοιχείο της ζωής, της σκέψης και κυρίως τα ισχυρά αισθήματα. Β΄ την πνοή της ζωής. Γ΄ τη δύναμη του ανθρώπου, την τόλμη του, ακόμη και την επιθυμία του. Δ΄ Αυτό που και σήμερα εννοούμε με τον όρο, δηλαδή το πάθος της αψιθυμίας που δυνητικά οδηγεί στην οργή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Κοινωνια, ΜΕΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , | 1 Comment »

Μέγας Αλέξανδρος… το μαντείο του Άμμωνα

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Νοεμβρίου, 2014

αναδημοσίευση από τον Χείλωνα

.

Το μαντείο του Άμμωνα, μέσω των Ελλήνων της Κυρηναϊκής ήταν παλαιόθεν γνωστό στους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας, που πίστευαν ότι από εκεί είχε φθάσει η σχετική τέχνη στο αρχαιότερο μαντείο τους, εκείνο της Δωδώνης. Έχαιρε μεγάλου σεβασμού (ο Αριστοφάνης θεωρούσε το Μαντείο του Άμμωνα ως το δεύτερο σημαντικότερο μετά από εκείνο των Δελφών, ο Πίνδαρος είχε ιδρύσει στη Θήβα ναό του Άμμωνα και οι Αθηναίοι είχαν στείλει επίσημη αντιπροσωπεία κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, για να πάρουν χρησμό).

Είχε τη φήμη του αλάνθαστου και κατά καιρούς το είχαν συμβουλευθεί πολλοί Έλληνες ήρωες, μεταξύ των οποίων ο Περσέας, όταν ο Πολυδέκτης τον έστειλε να σκοτώσει τη Γοργόνα και ο Ηρακλής, όταν πήγε στη Λιβύη για να αντιμετωπίσει τον Ανταίο. Επίσης ο Φίλιππος μετά από ένα ενύπνιο (όνειρο) έστειλε τον Χαίρωνα τον Μεγαλοπολίτη στο μαντείο των Δελφών, για να ζητήσει χρησμό και ο Απόλλων απάντησε ότι όφειλε να τιμά και να θυσιάζει στον Άμμωνα περισσότερο απ’ όσο στους άλλους θεούς και ότι θα έχανε το μάτι εκείνο, με το οποίο είχε δει από τη χαραμάδα τον Άμμωνα με μορφή ερπετού να κοιμάται με την Ολυμπιάδα. Ο Αλέξανδρος υποτίθεται ότι ήθελε να μιμηθεί τον Περσέα και τον Ηρακλή (εγγονό του Περσέα), επειδή καταγόταν κι απ’ τους δύο και επιπλέον απέδιδε μέρος της καταγωγής του στον Άμμωνα (σύμφωνα με το ενύπνιο του πατέρα του) αν και το τελευταίο κατά πάσα πιθανότητα είναι μεταγενέστερη επινόηση.

Από τις εκβολές του Νείλου, όπου είχε οριοθετήσει την πόλη του, ο Αλέξανδρος ξεκίνησε με ένα ελαφρύ και ταχυκίνητο απόσπασμα συνοδείας για το μαντείο του Άμμωνα Ρα στην όαση Σίουα, ένα δύσκολο ταξίδι περίπου 530 χλμ ή 2.867 σταδίων, δηλαδή περίπου 15 σταθμών. Κανένας από τους αρχαίους ιστορικούς δεν αναφέρει πόσο στρατό πήρε μαζί του ο Αλέξανδρος, αλλά θα πρέπει να θεωρούμε ως δεδομένο ότι ήταν ελαφροί πεζοί και ιππείς, ίσως υπασπιστές και πρόδρομοι, ενώ για τη μεταφορά των εφοδίων ο Κούρτιος λέει ότι χρησιμοποιήθηκαν καμήλες. Προχώρησε παραλιακά, ώστε να έχει την υποστήριξη του στόλου, διέσχισε την όχι εντελώς άνυδρη έρημο και μετά από 1.600 στάδια (περίπου 295 χλμ) έφτασε στο Παραιτόνιο (Μάρσα Ματρούχ). Εκεί τον συνάντησαν πρέσβεις από τις ελληνικές πόλεις της Κυρηναϊκής. Του παρέδωσαν ένα στεφάνι, 300 ἵππους πολεμιστάς, 5 εξαιρετικά τέθριππα (ίσως ένα από κάθε μέλος της Πεντάπολης) πολλά άλλα μεγαλοπρεπή δώρα και συνήψαν μαζί του σύμφωνο φιλίας και συμμαχίας.

Στο Παραιτόνιο ανεφοδιάστηκαν για τελευταία φορά από το στόλο, στράφηκα νότια και μπήκαν στην έρημο, που ήταν αμμώδης και άνυδρη και όπου ο Καμβύσης έχασε 50.000 άνδρες σε μία αμμοθύελλα. Στα 1.388 στάδια ή 7 περίπου σταθμούς, που απέμεναν ως το μαντείο, δεν θα χρειαζόταν να ανεφοδιασθούν σε τρόφιμα, αλλά το νερό θα τους έφτανε μόνο για τέσσερεις ημέρες. Προχωρούσαν κυρίως το βράδυ, λίγο πριν τη δύση του ηλίου μέχρι λίγο μετά την ανατολή του, ώστε να αποφεύγουν τον εξοντωτικό ήλιο της ερήμου. Ο Αλέξανδρος εφάρμοσε αυτήν την τακτική και στις άλλες ερήμους, που χρειάσθηκε να διασχίσει. Την τέταρτη ημέρα από την τελευταία υδροληψία ένας ισχυρός νότιος άνεμος σήκωσε αμμοθύελλα, που κατέστρεψε όλα τα μονοπάτια, τα ίχνη και τα σημάδια επί του δρομολογίου με συνέπεια οι οδηγοί να χάσουν τον προσανατολισμό τους. Το απόθεμα του νερού εξαντλήθηκε, αλλά με παρέμβαση του Άμμωνα, ο οποίος σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς ήθελε ο Αλέξανδρος να φτάσει στο μαντείο του, έβρεξε ξαφνικά και το απόσπασμα μπόρεσε να υδροδοτηθεί για άλλες τέσσερις ημέρες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , , , , | 1 Comment »