ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Ελένη Στάϊκου, μιά η… στη Ελένη Στάϊκου, μιά ηρωίδα της…
    Η κυρά της Ρω (Δέσπο… στη Η κυρά της Ρω: Η ιστορία της γ…
    Μέλια στη Νοοτροπίες υποψηφίων…
    Konstantinos Malafan… στη Νοοτροπίες υποψηφίων…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Έντεκα χρόνια στη θάλα…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘π. Δημήτριος Μπόκος’

Δημιουργός και όχι δημιούργημα

Posted by Πετροβούβαλος στο 28 Μαΐου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Με το κλείσιμο της αναστάσιμης περιόδου και πριν από την Πεντηκοστή, τιμούμε τους αγίους 318 Πατέρες που συγκρότησαν την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας, πόλη της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας, πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Το πρόβλημα ήταν ο αιρετικός Άρειος, που δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι Υιός του Θεού, αλλά δημιούργημα, κτίσμα. Το θέμα είναι τεράστιας σημασίας, γιατί τα δημιουργήματα δεν έχουν αφ’ εαυτών ύπαρξη, ζωή και αθανασία. Ζουν και υπάρχουν μόνο, επειδή τα διακρατεί στην ύπαρξη η δημιουργική πνοή και ενέργεια του Θεού. Συνεπώς, κανένα δημιούργημα, όσο τέλειο και αν είναι, δεν μπορεί να μεταδώσει σε άλλους ζωή και σωτηρία, αφού το ίδιο δεν είναι πηγή ζωής, αυτοζωή (Κυριακή αγίων Πατέρων).

Οι 318 άγιοι Πατέρες έφτιαξαν τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως, όπου διατρανώνουν την πίστη μας «και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, …Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ου ποιηθέντα». Γεννήθηκε από τον Πατέρα ο Χριστός, έχει την ίδια θεία ουσία με αυτόν («ομοούσιος τω Πατρί»), δεν είναι πλάσμα του όπως εμείς. Είναι Θεός, ίσος με τον Πατέρα. Πιστεύουμε αυτό ακριβώς που ο Χριστός έλεγε πάντα για τον εαυτό του.

Τί έλεγε δηλαδή ο Χριστός; Όταν ο απόστολος Φίλιππος τού ζήτησε να τους δείξει τον Πατέρα, ο Χριστός απάντησε: «Τοσούτον χρόνον μεθ’ υμών ειμι και ουκ έγνωκάς με, Φίλιππε;» Όποιος είδε εμένα, έχει δει και τον Πατέρα, διότι «εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί εστι». Και δεν σας λέγω λόγια από τον εαυτό μου, αλλά ο Πατέρας που μένει μέσα μου (κατά τρόπο αδιαίρετο και αχώριστο), αυτός ενεργεί όλα τα υπερφυσικά έργα που κάνω εγώ (Ιω. 14, 8-11). Ο Χριστός είναι ο μόνος κατά φύσιν και κατ’ ουσίαν Υιός του Θεού (μονογενής). Εμείς λεγόμαστε υιοί Θεού, τέκνα του και παιδιά του καταχρηστικά. Είμαστε απλώς πλάσματά του και μας υιοθετεί κατά χάριν ο Θεός.

Οι Ιουδαίοι κατάλαβαν πολύ καλά αυτά που έλεγε ο Χριστός και γι’ αυτό είχαν βασικό λόγο, σοβαρή κατηγορία για να τον σταυρώσουν. Θεώρησαν ύψιστη βλασφημία το να διεκδικεί κάποιος για τον εαυτό του την ισοθεΐα. «Διά τούτο ουν μάλλον εζήτουν αυτόν οι Ιουδαίοι αποκτείναι», διότι έλεγε ότι έχει Πατέρα του τον Θεό, «ίσον εαυτόν ποιών τω Θεώ» (Ιω. 5, 18). Όταν έλεγε ο Χριστός ότι «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», «ότι εν εμοί ο Πατήρ καγώ εν αυτώ», και ότι «Υιός του Θεού ειμι», οι Ιουδαίοι έπαιρναν πέτρες για να τον λιθοβολήσουν. Και του εξηγούσαν ότι το κάνουν αυτό, όχι για τα καλά έργα που τους έκανε, αλλά για την κατ’ αυτούς ανεπίτρεπτη βλασφημία του, να ονομάζει τον εαυτό του Θεό. «Ότι συ άνθρωπος ων ποιείς σεαυτόν Θεόν» (Ιω. 10, 30-38).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τυφλοί και σοφοί

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Μαΐου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Ο Χριστός θεραπεύει κάποιον εκ γενετής τυφλό. Οι Φαρισαίοι όμως εγείρουν θέμα: Η θεραπεία έχει γίνει ημέρα Σάββατο, πράγμα κατ’ αυτούς ανεπίτρεπτο, λόγω της ισχύουσας αργίας του Σαββάτου. Ως εντριβείς γνώστες του μωσαϊκού νόμου, θεωρούν ότι ο Χριστός είναι παραβάτης του νόμου, άνθρωπος αμαρτωλός και, συνεπώς, αποκλείεται να είναι απεσταλμένος του Θεού. Ο πρώην τυφλός όμως παρακάμπτει τα λογικοφανή τους επιχειρήματα. Αντιπαραθέτει μόνο την αναντίρρητη εμπειρία του, παραπέμποντάς τους στο αυτονόητο: Ο άνθρωπος αυτός μου άνοιξε τα μάτια. Αν δεν ήταν «εκ Θεού, ουκ ηδύνατο ποιείν ουδέν». Δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε από αυτά. Ο Θεός ακούει αυτόν που είναι «θεοσεβής και το θέλημα αυτού ποιεί» (Κυριακή του Τυφλού).

Ο Χριστός μετά τη θεραπεία του τυφλού είπε: «Εγώ ήλθα στον κόσμο, για να γίνει μία κρίση». Να μπουν στη θέση τους, να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα. «Ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται». Παράξενα λόγια! Αυτοί που θεωρούνται (από τους σπουδασμένους γραμματείς του νόμου) τυφλοί και βυθισμένοι στο σκοτάδι της άγνοιας και της πλάνης, θα δουν το φως της αλήθειας. Ενώ αυτοί που κομπάζουν ότι βλέπουν και αυτοπαρουσιάζονται ως γνώστες των Γραφών και του νόμου του Θεού, θα αποδειχθούν πνευματικά τυφλοί.

Κάποιοι Φαρισαίοι που άκουσαν αυτά τα λόγια, τον ρώτησαν: «Μήπως και εμείς (οι αναγνωρισμένοι διδάσκαλοι του έθνους) είμαστε τυφλοί;» Και ο Χριστός είπε: «Αν ήσασταν τυφλοί (και δεν γνωρίζατε τον θείο νόμο), δεν θα είχατε αμαρτία που δεν με πιστεύετε (η απιστία σας θα οφειλόταν σε άγνοια). Τώρα όμως λέτε ότι βλέπετε (και ότι γνωρίζετε καλά τον νόμο και δεν έχετε ανάγκη από άλλον οδηγό και διδάσκαλο. Η απιστία σας λοιπόν προέρχεται από πονηρή και διεστραμμένη διάθεση). Άρα η αμαρτία σας (ως αμαρτία εν γνώσει) υπάρχει, έχετε αμαρτία που δεν με πιστεύετε» (Ιω. 9, 39-41).

Εναλλαγή τυφλών και σοφών λοιπόν! Η ταπεινή και αγαθή προαίρεση οδηγεί στην ανάβλεψη, ενώ η αλαζονική και πονηρή γνώμη στην τύφλωση. Πόσο σωστή βάση για την αλήθεια έθετε ο αρχαίος σοφός μας Σωκράτης, όταν έλεγε: «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα»! Πόσο δίκιο είχε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όταν ταπεινά προσευχόταν: «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος»! Και πόσο ασύνετοι αποδεικνύονται όσοι περνιούνται για σπουδαίοι και σοφοί! Η σοφία τους θα αποδειχτεί άχρηστη και θα χαθεί. «Ουχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου; …Η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστι» (Ησ. 29, 14. Α΄ Κορ. 1, 19-20. 3, 18-20).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο τρόπος του Χριστού

Posted by Πετροβούβαλος στο 14 Μαΐου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Οσάκις ο Θεός εμφανιζόταν στους Ισραηλίτες στην παλιά (πρό Χριστού) εποχή, χρησιμοποιούσε συνήθως ασυνήθιστη μεγαλοπρέπεια. Παρουσιαζόταν «εν στύλω νεφέλης». Προπορευόταν την ημέρα ως νεφέλη για να τους σκιάζει στην καυτή έρημο και τη νύχτα σαν πύρινη στήλη για να τους φωτίζει τον δρόμο.

Και όταν κατασκευάστηκε η Σκηνή του Μαρτυρίου, «εκάλυψεν η νεφέλη την σκηνήν». Και δεν μπόρεσε να εισέλθει σ’ αυτήν ο Μωυσής, διότι «επεσκίαζεν επ’ αυτήν η νεφέλη και δόξης Κυρίου ενεπλήσθη η σκηνή» (Εξ. 13, 21-22. 40, 28-29).

Με ιδιαίτερη όμως λαμπρότητα και τρομερή μεγαλοπρέπεια εμφανίστηκε ο Θεός στο όρος Σινά, για να συνάψει τη διαθήκη του με τον λαό του. Δόθηκαν ρητές οδηγίες για τριήμερο αγνισμό και καθαρισμό του λαού με πλύσιμο των ιματίων και εγκράτεια. «Γίνεσθε έτοιμοι τρεις ημέρας, μη προσέλθητε γυναικί». Την τρίτη μέρα θα κατέβαινε ο Θεός στο όρος Σινά, θα εμφανιζόταν ενώπιον «παντός του λαού».

Ο λαός πλησίασε στους πρόποδες, έκανε κύκλο γύρω απ’ το βουνό, αλλά σε απόσταση. Μια περιμετρική απαγορευμένη ζώνη τους χώριζε από αυτό. Το βουνό κηρύχτηκε άγιο, άβατο. Δεν έπρεπε να ανεβεί κανένας σ’ αυτό, ή «θίγειν τι αυτού· πας ο αψάμενος του όρους θανάτω τελευτήσει». Κανένα χέρι δεν θα εγγίσει το όρος. Όποιος αποτολμήσει κάτι τέτοιο, θα θανατωθεί από απόσταση. Θα λιθοβοληθεί ή θα τοξευθεί με βέλος. Είτε ζώο είτε άνθρωπος, δεν θα ζήσει.

Ξημερώματα της τρίτης μέρας κατέβηκε στο όρος ο Θεός «εν πυρί και ανέβαινεν ο καπνός ωσεί καπνός καμίνου… και εγένοντο φωναί και αστραπαί και νεφέλη γνοφώδης επ’ όρους Σινά, φωνή της σάλπιγγος ήχει μέγα». Ο ήχος της σάλπιγγας δυνάμωνε συνεχώς και σε μέγιστο βαθμό. «Το όρος εκαίετο πυρί έως του ουρανού». Μέσα από τη φωτιά, τον γνόφο (σκότος), τη θύελλα, τις βροντές και τις αστραπές, «ελάλησε Κύριος» με φωνή μεγάλη. «Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η αναγκαστική σωτηρία

Posted by Πετροβούβαλος στο 7 Μαΐου, 2023

του πατρός π. Δημητρίου Μπόκου

.

Ο Χριστός συναντά στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά έναν παράλυτο, που ήταν εκεί κατάκοιτος τριάντα οχτώ χρόνια. Στι πέντε στοές γύρω απ’ τη μεγάλη αυτή δεξαμενή, βρίσκονταν πάρα πολλοί ασθενείς από διάφορα νοσήματα. Άγγελος Κυρίου κατέβαινε «κατά καιρόν και ετάρασσε το ύδωρ». Και όποιος μετά την ταραχή του νερού έπεφτε πρώτος σ’ αυτό, θεραπευόταν. Ο Χριστός ρώτησε τον παράλυτο αν θέλει να γίνει υγιής. Εκείνος απάντησε ότι δεν έχει άνθρωπο να τον ρίξει στο νερό, όταν κατεβαίνει ο άγγελος. Και ο Χριστός τον θεράπευσε αμέσως, αν και ήταν ημέρα Σάββατο και κατηγορήθηκε γι’ αυτό από τους τυπολάτρες Ιουδαίους (Κυριακή του Παραλύτου).

Προκαλεί εντύπωση η ερώτηση του Χριστού: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;» Γιατί ο Χριστός ρωτάει για το αυτονόητο; Είναι δυνατόν να μην ήθελε ο άρρωστος την υγειά του; Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; Όμως ο Χριστός στέκεται με βαθύ σεβασμό μπροστά στην ελευθερία, στο αυτεξούσιο του ανθρώπου. Γράφει ο μεγάλος Σέρβος θεολόγος π. Αθανάσιος Γιέφτιτς: «Ο Χριστός εισήλθε στην ανθρώπινη πραγματικότητα χωρίς να καταργήσει τον άνθρωπο. Χωρίς να καταστήσει τον ίδιο τον εαυτό του, ως Θεός, σύστημα για τον άνθρωπο. Ο Θεός ήρθε για τον άνθρωπο και όχι για κάποιο σύστημα. Ο Θεός έγινε άνθρωπος και όχι σύστημα. Είναι απαίσιος και απαράδεκτος ένας Θεός που γίνεται σύστημα». Κάτι υποχρεωτικό δηλαδή για τον άνθρωπο.

Αναφέρει στη συνέχεια τον άνθρωπο (από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέσφκι), που διαμαρτύρεται «εναντίον του συστήματος που θέλει να λύσει όλα τα προβλήματα του ανθρώπου, που θέλει να τον σώσει, να τον θεραπεύσει, να τον κάνει πράγματι τέλειο, χωρίς όμως να τον ρωτάει, χωρίς να τον υπολογίζει. Και ο άνθρωπος του Υπογείου ρωτάει: «Καλά, τέλος πάντων, σ’ αυτό το σύστημα που θα ’ναι όλα τέλεια, εγώ δεν θα μπορώ να διαμαρτυρηθώ;» «Όχι, γιατί δεν θα έχεις λόγο να διαμαρτυρηθείς». «Άσχετα από το αν θα έχω λόγο ή όχι, έτσι από πείσμα, από κέφι, από παραξενιά, ούτε στην τσέπη μου κρυφά δεν θα μπορώ να δείξω ότι διαμαρτύρομαι;» «Όχι, όχι, γιατί θα έχει προβλεφθεί εκ των προτέρων, θα έχει λυθεί και θα έχει εκτοπισθεί η διαμαρτυρία σου». «Τότε δεν παραδέχομαι τέτοιο σύστημα, είναι παράλογο, είναι ανόητο και παράξενο. Διαλέγω την κόλαση και γυρίζω το εισιτήριο στον Θεό. Δεν δέχομαι τον κόσμο του»…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καθαρή προσφορά

Posted by Πετροβούβαλος στο 30 Απριλίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Οι άρχοντες του Ισραήλ Ιωσήφ και Νικόδημος, πιστοί μαθητές του Χριστού, αλλά κρυφοί, «διά τον φόβον των Ιουδαίων», πραγματοποίησαν το αδιανόητο. Τη στιγμή που οι φανεροί μαθητές, πλην του Ιωάννη, ουσιαστικά αρνήθηκαν τον δάσκαλό τους και κρύφτηκαν καταπτοημένοι, οι κρυφοί μαθητές πήραν το θάρρος να δράσουν φανερά και με τόλμη.

Ο Ιωσήφ ζήτησε από τον Πιλάτο την άδεια να ενταφιάσει τον Χριστό, πράγμα που έπραξε, συνεπικουρούμενος από τον Νικόδημο και τις Μυροφόρες, στις οποίες πρωτοστατούσε η Παναγία (Κυριακή των Μυροφόρων).

Η ταφή του Ιησού έγινε σύμφωνα με τον τρόπο που τότε συνηθιζόταν, «καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν». Ο Ιωσήφ έλαβε το σώμα του Χριστού και το τύλιξε σε σινδόνα καθαρή, αμεταχείριστη. Ο Νικόδημος έφερε το πολυτιμότερο άρωμα, «μίγμα σμύρνης και αλόης» και σε μεγάλη ποσότητα, «ως λίτρας εκατόν», πάνω από τριάντα δύο κιλά. Και τέλος εναπέθεσαν το πάνσεπτο σώμα σε καινούργιο μνημείο, λαξευμένο σε βράχο, όπου δεν είχε ταφεί προηγουμένως κανένας. «Εν ω ουδέπω ουδείς ετέθη» (Ιω. 19,39-41. Ματθ. 27, 59).

Οι ιεροί ευαγγελιστές σημειώνουν λεπτομέρειες, που όμως είναι άκρως σημαντικές. Θυμίζουν τον κανόνα που ίσχυε από πολύ παλιά, διατυπωμένος ξεκάθαρα στον νόμο που έδωσε ο Θεός στο Σινά: Οτιδήποτε προσφέρεται στον Θεό, ό,τι τον προσεγγίζει, πρέπει να είναι εξαιρετικά καθαρό. Από πρώτο χέρι. Αμεταχείριστο. Πολύτιμο.

Ποτέ κοινό, ακάθαρτο, πρόχειρο, μεταχειρισμένο. Και ό,τι έχει αφιερωθεί στον Θεό και έχει καθαγιαστεί, δεν μπορεί να τεθεί ποτέ ξανά σε κοινή χρήση. Σκεύος που χρησιμοποιήθηκε έστω και μία φορά στη θεία λατρεία, δεν μπορεί να ξαναγίνει κοινό, να τρώμε ή να πίνουμε με αυτό. Και κατά τη συμβολική είσοδό του στα Ιεροσόλυμα ο Χριστός ως βασιλεύς, «προ του πάθους μικρόν»,δεν ανέβηκε σε οποιοδήποτε ζώο, αλλά βρήκε «ονάριον», ένα πουλάρι, «πώλον όνου», πάνω στον οποίο «ουδείς ανθρώπων εκάθισε» (Λουκ. 19, 30. Μάρκ. 11, 2).

Ο Θεός λοιπόν είχε δώσει ρητές οδηγίες στον Μωυσή να φτιάξει με ιδιαίτερα υλικά και με ιδιαίτερο τρόπο τη Σκηνή του Μαρτυρίου (τον πρώτο κινητό ναό των Εβραίων) και όλα τα ιερά της σκεύη και καλύμματα. Οι Ισραηλίτες έπρεπε να προσφέρουν για τον σκοπό αυτό, με δική τους θέληση,«τας απαρχάς Κυρίω»,τα πολυτιμότερα και καθαρότερα πράγματα που είχαν. «Χρυσίον, αργύριον, χαλκόν, υάκινθον (βαθύ γαλάζιο ύφασμα), πορφύραν», ύφασμα κόκκινο βαθύ και κόκκινο ανοιχτό, βαμμένο και γνεσμένο δύο φορές και «βύσσον»,το εξαίρετο λευκότατο λινό ύφασμα, που ήταν περιζήτητο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ανοιχτός στην έρευνα

Posted by Πετροβούβαλος στο 23 Απριλίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Οι Εβραίοι προκάλεσαν πολλές φορές τον Χριστό να τους δώσει αποδείξεις-τεκμήρια, ότι είναι πραγματικά ο Υιός του Θεού, ο αναμενόμενος Μεσσίας. Ο Χριστός όμως μέσα στην παντογνωσία του διέβλεπε ότι η απαίτησή τους ήταν καρπός της απιστίας τους. Δεν είχαν σκοπό να τον ακολουθήσουν.

«Ου θέλετε ελθείν προς με», τους έλεγε. Η καρδιά σας είναι μακριά από εμένα. Γνωρίζω ότι δεν αγαπάτε τον Θεό. «Αλλ’ έγνωκα υμάς ότι την αγάπην του Θεού ουκ έχετε εν εαυτοίς» (Ιω. 5, 40-41). Γι’ αυτό και ο Χριστός αρνήθηκε να τους δώσει τα σημάδια που απαιτούσαν.

Θεωρούσε ότι με όσα είχε κάνει, με τη θαυμαστή δράση του και τα καταπληκτικά του θαύματα, είχε δώσει επαρκείς μαρτυρίες για τη θεϊκή του προέλευση. «Τα έργα που μου ανέθεσε ο Πατέρας μου να φέρω εις πέρας, αυτά τα έργα που (μόνο) εγώ επιτελώ, μαρτυρούν για μένα, ότι δηλαδή ο Πατέρας μου με απέστειλε στον κόσμο» (Ιω. 5, 36).

Σε ανθρώπους όμως που αγαπούσαν τον Θεό και αναζητούσαν ειλικρινά την αλήθεια, ο Χριστός φερόταν διαφορετικά. Έκανε το παν για να τους βεβαιώσει ποιος ήταν πραγματικά. Έτσι από την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται αναστημένος στους μαθητές του και εκείνοι απιστούν και διστάζουν να πιστέψουνστην Ανάστασή του, ο Χριστός τους προκαλεί να τον πλησιάσουν, να τον ψηλαφήσουν με τα ίδια τους τα χέρια, να πιστοποιήσουν με κάθε τρόπο ότι είναι ζωντανός, πραγματικός και όχι φάντασμα ή ψεύτικο όραμα. «Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ ειμι· ψηλαφήσετέ με και ίδετε», διότι το φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε ότι έχω εγώ. Για να τους πείσει ο Χριστός, τους έδειξε πρόθυμα «τας χείρας και την πλευράν αυτού» (Λουκ. 24, 39. Ιω. 20, 20).

Το ίδιο πράγμα επαναλήφθηκε και με τον Θωμά που έλειπε στην πρώτη εμφάνιση του αναστάντος Χριστού. Ο Χριστός ανταποκρίθηκε στην απαίτησή του. Και μάλιστα προκάλεσε ο ίδιος τον Θωμά να ψηλαφήσει τα σημάδια των ήλων στα χέρια του και της λόγχης στην πλευρά του. «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου» (Ιω. 20, 27). Δυο διαφορετικές λοιπόν στάσεις από τον Χριστό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ανέστη αυτεξουσίως

Posted by Πετροβούβαλος στο 16 Απριλίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Η λαμπροφόρος ημέρα της Αναστάσεως είναι το κέντρο του ετήσιου εορτολογικού εκκλησιαστικού κύκλου. Από το Πάσχα καθορίζεται η τάξη (το τυπικό) για τις ακολουθίες όλου του χρόνου με την εναλλαγή των οκτώ ήχων (Οκτώηχος-Παρακλητική).

Από την ημέρα αυτή ξεκινάει και το πρόγραμμα των ευαγγελικών και αποστολικών αναγνωσμάτων, που διαβάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του λειτουργικού έτους. Η έναρξή τους γίνεται με το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και με τις Πράξεις των Αποστόλων.

Στο αναστάσιμο λοιπόν ανάγνωσμα της πασχαλινής Λειτουργίας ο ευαγγελιστής Ιωάννης διακηρύττει τη θεότητα του Ιησού Χριστού, που τον ονομάζει και Λόγο του Θεού.«Και Θεός ην ο Λόγος». Ως Θεός ο Χριστός φέρει μέσα του τη ζωή, είναι ο ίδιος πηγή της ζωής, δεν παίρνει ζωή από αλλού. «Εν αυτώ ζωή ην».Ταυτόχρονα είναι«το φως το αληθινόν», το οποίο «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον».Είναι αυτοφώς, δεν έχει ανάγκη να λαμβάνει φως από άλλη πηγή. Γι’ αυτό και αποκαλεί απερίφραστα τον εαυτό του ζωή και φως. «Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή, …εγώ ειμι το φως του κόσμου»(Ιω. 1, 1-9. 11, 25. 8, 12).

Αυτός λοιπόν ο Θεός Λόγος έλαβε σάρκα, έγινε άνθρωπος όπως εμείς και «εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιω. 1, 14). Σκήνωμά του και οίκος του έγινε η ανθρώπινη φύση του. Συναναστράφηκε μαζί μας, προσφέρθηκε θυσία υπέρ ημών στον Σταυρό, απέθανε και ετάφη. Αλλά πώς ήταν δυνατόν να παραμείνει για πάντα στον θάνατο η αληθινή ζωή, το αληθινό φως στο σκοτάδι; «Ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής» (αγ. Βασίλειος).

Γι’ αυτό και αναστήθηκε «εν δυνάμει και δόξη θεϊκή» (αγ. Γρηγόριος Παλαμάς). Όντας ο ίδιος αυτοζωή και αυτοφώς, «ανέστη αυτεξουσίως ως Θεός, …εξηγέρθη εκ νεκρών ως παντοδύναμος, …σκυλεύσας τον θάνατον». Η ζωή συντρίβει τον θάνατο, το φως νικά το σκοτάδι. Είναι εύλογη η απορία του αγγέλου προς τις Μυροφόρες: «Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Τί θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά;» Τί δουλειά έχει με τους νεκρούς αυτός που εξουσιάζει τη ζωή και τον θάνατο;«Ανέστη αυτεξουσίως», διότι «ζώντων και νεκρών κυριεύει»(πρβλ. Ρωμ. 14, 9).Τα πάντα, ακόμα και ο θάνατος, υποτάσσονται σ’ αυτόν.

Συνεπώς ο Χριστός δεν χρειαζόταν καμιά έξωθεν δύναμη για να αναστηθεί. Το λεγόμενο στο Ευαγγέλιο ότι ο Θεός Πατήρ ανέστησε τον Υιό του και «ήγειρεν αυτόν εκ νεκρών» (Πραξ. 13, 30), είναι ταυτόσημο με την έκφραση ότι ο Χριστός ανέστησε τον εαυτό του, αναστήθηκε αυτεξουσίως, αφ’εαυτού. Τα τρία πρόσωπα του τριαδικού Θεού ενεργούν με μία ενέργεια. Τα πάντα γίνονται από τον Πατέρα διά του Υιού εν Αγίω Πνεύματι. Είτε πούμε ότι ο Θεός Πατήρ ανέστησε τον Χριστό, είτε ότι ο Χριστός αναστήθηκε από μόνος του, με τη δική του δύναμη, είναι ένα και το αυτό.

Ως Θεός λοιπόν ο Χριστός, όντας ο ίδιος φως και ζωή, ανασταίνει με τη θεία του φύση και δύναμη το σώμα του, που πριν από τη σταύρωση ήταν φθαρτό σαν το δικό μας. «Μετά δε την ανάστασιν», αυτός ο ίδιος «εκ του μνημείου τούτο θεϊκή δυνάμει ανέστησεν», αφού πρώτα το αλλοίωσε, το μετέτρεψε από φθαρτό σε πνευματικό (άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πως δοξάζεται ο Χριστός

Posted by Πετροβούβαλος στο 9 Απριλίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

«Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου». Ο Χριστός απέφευγε συνήθως να φανερώνεται στον κόσμο ως Μεσσίας, ως Υιός του Θεού. Όταν έκανε θαύματα, έδινε αυστηρή εντολή, «ίνα μη φανερόν ποιήσωσιν αυτόν». Και στα δαιμόνια που έβγαζε, απαγόρευε να τον φανερώσουν. Όταν τον προκαλούσαν οι άνθρωποι να φανερώσει τον εαυτό του στον κόσμο, να κάνει φανερά τα έργα του για να τον αποδεχθούν, εκείνος απαντούσε: «Ο καιρός ο εμός ούπω πάρεστι» και «ούπω πεπλήρωται». Δεν είχε συμπληρωθεί ο ορισμένος από τον Πατέρα του χρόνος, για να φανερωθεί ως Μεσσίας και να σταυρωθεί. Γι’ αυτό και μέσα στον πολύ κόσμο συνήθως κυκλοφορούσε «ου φανερώς, αλλ’ ως εν κρυπτώ» (Ἰω. 12, 23. 7, 3-10. Ματθ. 12, 16). Ήρθε όμως και η ώρα για να φανερωθεί ποιος ήταν πραγματικά. Και τότε ο Χριστός εισήλθε στην αγία πόλη, τα Ιεροσόλυμα, επευφημούμενος: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, Βασιλεύς του Ισραήλ» (Κυριακή των Βαΐων).

Επιβεβαίωσε ότι είναι ο ερχόμενος, αυτός που αναμενόταν ως απεσταλμένος του Θεού, που θα βασίλευε στον Ισραήλ ως υιός του Δαυΐδ. Ακόμα και τώρα όμως που εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ ως βασιλεύς του Ισραήλ, ο Χριστός κρατάει χαμηλό προφίλ. Δεν δίνει τη συνήθη εικόνα των βασιλέων. Δεν έρχεται με μεγαλοπρεπή συνοδεία, με έπαρση και εξουσία, πάνω σε πολυτελή άρματα και ίππους, αλλά πάνω σε ένα ταπεινό γαϊδουράκι. Επαληθεύει στο πρόσωπό του την προφητεία του προφήτη Ζαχαρία: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, … ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι πραΰς και επιβεβηκώς επί όνον και πώλον υιόν υποζυγίου» (Ζαχ. 9, 9. Ματθ. 21, 5).

Τα «μεγαλεία» λοιπόν αυτά του Χριστού στην πραγματικότητα είναι ταπείνωση. «Ο έχων θρόνον ουρανόν και υποπόδιον την γην εμετρίασε σήμερον». Ο πιο μεγάλος από όλους μίκρυνε, αυτός που τον τρέμουν τα σύμπαντα, που το πρόσωπό του δεν τολμούν να αντικρύσουν οι άγγελοι. «Φόβω παριστάμενα» ενώπιόν του τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ, «αντοφθαλμήσαι ου δύνανται», δεν τολμούν να ρίξουν το βλέμμα τους πάνω του, να ατενίσουν τη δόξα του. Αυτός λοιπόν, «ο τοις Χερουβίμ εποχούμενος και υμνούμενος υπό των Σεραφίμ», συρρικνώνει το ασύλληπτο μέγεθός του, επιβαίνοντας τώρα «επί πώλου», σε ένα μικρό πουλάρι. Ένας διαφορετικός, παράξενος βασιλιάς! Πράος σαν άκακος αμνός. Δόξα θεωρεί την ταπείνωση, τη σμίκρυνση. Όχι όσα εμείς νομίζουμε μεγαλεία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πρώτοι και έσχατοι

Posted by Πετροβούβαλος στο 2 Απριλίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για τελευταία φορά. Καθ’ οδόν προλέγει στους μαθητές του τα όσα θα του συμβούν. Ότι δηλαδή θα συλληφθεί, θα μαστιγωθεί, θα εμπαιχθεί, θα εμπτυσθεί, θα φονευθεί, αλλά και θα αναστηθεί την τρίτη μέρα από τον θάνατό του. Δύο από τους μαθητές του, συγγενείς του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, παιδιά του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, κόρης πιθανόν του Ιωσήφ, σαν να μην κατάλαβαν τίποτε, ζήτησαν από τον Χριστό να τους δώσει, όταν γίνει βασιλιάς, τα πρώτα αξιώματα. Μα ο Χριστός, αντί για μεγαλεία, τους υποσχέθηκε μόνο «ποτήριον θανάτου» και βάπτισμα μαρτυρίου (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

Οι απόστολοι, αν και πίστευαν εξ αρχής ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο εκλεκτός του, ο Μεσσίας, άργησαν πολύ να καταλάβουν ότι η βασιλεία του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Όταν βέβαια το κατάλαβαν, δέχτηκαν με την καρδιά τους το ποτήρι του θανάτου και το βάπτισμα του μαρτυρίου που τους υποσχέθηκε ο Χριστός. Το μυαλό τους ξεθόλωσε από τις κοσμικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες μετά την ημέρα της Πεντηκοστής. Όταν το Άγιο Πνεύμα τους οδήγησε «εις πάσαν την αλήθειαν». Στο εξής, αντί να κυνηγούν αξιώματα, θεωρούσαν τιμή τους να βαστάζουν επάνω τους τα στίγματα του Χριστού. Να υποφέρουν όπως Εκείνος (Ιω. 18, 36. 16, 13. Γαλ. 6, 17).

Τότε κατανόησαν τα λόγια του Χριστού, ότι πρώτος και μεγαλύτερος από όλους δεν είναι όποιος επιδιώκει την πρώτη θέση παντού, «την πρωτοκλισίαν εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς». Αλλά όποιος βάζει τον εαυτό του τελευταίο και γίνεται υπηρέτης των άλλων, «πάντων δούλος και διάκονος». Όπως έκανε και ο Χριστός, που δεν ήλθε για να τον υπηρετήσουμε εμείς, αλλά για να μας διακονήσει Εκείνος. Και έφτασε να πλένει και τα πόδια των μαθητών του, ακόμα και του Ιούδα. Από μείζων, έγινε ελάχιστος (Ματθ. 23, 6. Μαρκ. 10, 43-44. Ιω. 13, 4-16).

Πολλοί Χριστιανοί δεν κατάλαβαν ποτέ τα λόγια αυτά και τη στάση του Χριστού. Με κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, πατώντας ακόμα και επί πτωμάτων, αγωνίζονται για την πρώτη θέση. Γαντζώνονται στην εξουσία, κάνουν τα πάντα για την καρέκλα τους. Και από εκεί κατακυριεύουν, καταδυναστεύουν, τυραννούν, καθυποτάσσουν. Είναι γενικευμένη η τάση, στον τομέα του ο καθένας να επιδιώκει να επικρατεί πάνω στους άλλους. Μα ευτυχώς υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Κάποιες φωτισμένες ψυχές, αντί για πρωτοκαθεδρία, αναζητούν «τον έσχατον τόπον» (Λουκ. 14, 10). Πατριάρχες γίνονται ανώνυμοι μοναχοί. Βασιλιάδες, πρίγκιπες και πριγκιπόπουλα, ανταλλάσσουν την επίγεια βασιλεία με την επουράνια. Αφήνουν τη βασιλική τους πορφύρα και ντύνονται το μοναχικό τριβώνιο. Ένα τέτοιο λαμπερό αστέρι είναι και ο αββάς Αρσένιος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η πανίσχυρη προσευχή

Posted by Πετροβούβαλος στο 26 Μαρτίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Ὁ Χριστὸς θεραπεύει ἕνα νεαρὸ παιδὶ ἀπὸ πνεῦμα πονηρὸ (δαιμόνιο), πράγμα ποὺ εἶχαν δοκιμάσει νὰ κάνουν νωρίτερα, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιτυχία καὶ οἱ μαθητές του. Ὅταν τὸν ρώτησαν γιατί δὲν τὰ κατάφεραν αὐτοί, ὁ Χριστὸς τοὺς ἀπάντησε, ὅτι αὐτὸ τὸ γένος τῶν δαιμόνων δὲν βγαίνει, παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία (Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν).

Εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ μέσα στὸν χρόνο ποὺ ἀκοῦμε γιὰ τὸ περιστατικὸ αὐτό, μᾶς τὸ ἐκθέτει καὶ ὁ Ματθαῖος στὴν παραπλήσια δική του ἐκδοχὴ (Κυριακὴ  Ι΄ Ματθαίου).

Ὁ Χριστὸς ἐπιμένει γιὰ προσευχὴ καὶ νηστεία. Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ἡγούμενος τοῦ Σινᾶ καὶ συγγραφέας τῆς περίφημης «Κλίμακας»,ποὺ ὡς ἄνθρωπος προσευχῆς καὶ ἄσκησης προβάλλεται καὶ ἑορτάζεται ἰδιαίτερα τὴ σημερινὴ Κυριακή: «Προσευχή ἐστι συνουσία καὶ ἕνωσις ἀνθρώπου καὶ Θεοῦ». Εἶναι ἡ πιὸ βαθειὰ σχέση μὲ τὸν Θεό, μετοχὴ καὶ κοινωνία τοῦ ὑλικοῦ (κτιστοῦ) ἀνθρώπου μὲ τὸν ἄυλο (ἄκτιστο) Θεό. Μιὰ τέτοια προσευχὴ κάνει πανίσχυρο τὸν ἄνθρωπο ἀπέναντι στὶς δαιμονικὲς ἐνέργειες. Καταργεῖ τὴν ἰσχὺ τοῦ δαίμονα, ποὺ ἀλλιῶς φαίνεται τρομακτικὸς καὶ ἀνίκητος.

Ὅταν βασίλευε ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης, ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶχε προσπαθήσει νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρία καὶ δίωξε τοὺς Χριστιανούς, ἔκαμε μιὰ ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν Περσῶν ποὺ τότε ἀποτελοῦσαν ἀκόμα ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἀνατολικὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Ἐπειδὴ περίμενε κάποια ἀπάντηση ἀπὸ τὴ Δύση (τὴ δυτικὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία) καὶ βιαζόταν πολύ, ἔστειλε, λέει ἡ παράδοση, ἕνα δαίμονα (ὁ Ἰουλιανὸς ἦταν μπλεγμένος μὲ τὴ μαγεία), γιὰ νὰ πάει καὶ νὰ τοῦ φέρει τὴν ἀπάντηση ἀστραπιαῖα. Ὁ δαίμονας ὅμως πέρασε ἀπὸ ἕνα τόπο, ὅπου μόναζε κάποιος μοναχός, ὀνόματι Πούπλιος.

Ὁ δαίμονας ἔμεινε ἐκεῖ καθηλωμένος, ἀκίνητος ἐπὶ δέκα μέρες, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ προχωρήσει οὔτε ἕνα βῆμα παραπέρα. Ὁ λόγος; Ἡ προσευχὴ τοῦ μοναχοῦ. Ἐπὶ δέκα μέρες καὶ δέκα νύχτες ὁ μοναχὸς δὲν εἶχε σταματήσει οὔτε στιγμὴ νὰ προσεύχεται.

Ὁ δαίμονας γύρισε ἄπρακτος στὸν Ἰουλιανό. «Γιατί ἄργησες;» τὸν ρώτησε ἐκεῖνος. «Ὄχι μόνο ἄργησα, ἀλλὰ γύρισα καὶ ἄπρακτος», ἀπάντησε ντροπιασμένος ὁ δαίμονας. «Παρέμεινα δέκα μέρες φυλάγοντας τὸν μοναχὸ Πούπλιο, μήπως πάψει νὰ προσεύχεται γιὰ νὰ μπορέσω νὰ περάσω, ἀλλὰ δὲν σταμάτησε. Τελικὰ δὲν μπόρεσα νὰ περάσω καὶ γύρισα ἄπρακτος».

Ὁ ἀσεβὴς αὐτοκράτορας ἀγανάκτησε τότε καὶ εἶπε: «Ὅταν ἐπιστρέψω, θὰ τὸν ἐκδικηθῶ». Ἀλλά, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς κάνει τὰ δικά του σχέδια, ὁ Ἰουλιανὸς σκοτώθηκε στὸν πόλεμο. Βλέποντας αὐτὰ ἕνας ἀπ’ τοὺς ἄρχοντές του τότε, ἐγκατέλειψε τὴ βασιλικὴ αὐλή, πούλησε ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε, μοίρασε τὰ χρήματα στοὺς φτωχοὺς καὶ πῆγε νὰ μονάσει κοντὰ στὸν ἅγιο ἐκεῖνο γέροντα. Καὶ ἔγινε πράγματι μεγάλος ἀσκητὴς καὶ εἶχε ὀσιακό, θεάρεστο τέλος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο αρχαγγελικός ασπασμός

Posted by Πετροβούβαλος στο 25 Μαρτίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

«Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη
ειπείν τη Θεοτόκω το χαίρε»

Το συγκλονιστικό γεγονός του Ευαγγελισμού, με το οποίο ήρθε στον κόσμο η πανευφρόσυνη είδηση της ενανθρώπησης του Χριστού, αλλά και όσα ακολούθησαν μέχρι να ολοκληρωθεί το θείο σχέδιο της σωτηρίας των ανθρώπων, αποτελούν όλα μαζί το θέμα του Ακαθίστου Ύμνου, των Χαιρετισμών της Παναγίας.

Ο μέγας Αρχάγγελος Γαβριήλ, πρωτοστάτης, δηλαδή αρχιστράτηγος των ουρανίων δυνάμεων, είναι ο πρόθυμος υπηρέτης του ασύλληπτου μυστηρίου της θείας ενσάρκωσης. Πέμπεται στην ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, την πανάχραντη Παναγία, και της αποκαλύπτει την προαιώνια βουλή του Θεού με τα πρωτάκουστα λόγια:

«Χαίρε, Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου.
Ευλογημένη συ εν γυναιξί
και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου,
ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών».

Και όταν η αγνή Παρθένος, μετά τις απαραίτητες διευκρινίσεις, δίνει ελεύθερα και με δικό της θέλημα την ιστορική της συγκατάθεση: «Ιδού η δούλη Κυρίου», αμέσως λαμβάνει χώρα με την επισκίαση του Αγίου Πνεύματος η θεία ενσάρκωση: «Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται». Και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ βλέποντας «σωματούμενον» τον Κύριό του «εξίσταται».

Από τότε ο αρχαγγελικός αυτός ασπασμός έγινε η πιο αγαπημένη προσευχή του κάθε Χριστιανού. Αιώνες ολόκληρους, χιλιάδες, αναρίθμητες ψυχές προσεύχονται στην υπέραγνη Μητέρα του Θεού με τα ίδια αυτά λόγια του Αρχαγγέλου. Και η Παναγία μας, που έγινε και δική μας μητέρα, αναλαμβάνει όσους καταφεύγουν σ’ αυτήν υπό την προστασία της. Ακόμα και άνθρωποι που έκαμαν μεγάλες αμαρτίες και έζησαν τη ζωή τους με αμέλεια προς τον νόμο του Θεού, βρήκαν, χάρη στη συμπαράσταση της Παναγίας, τη σωτηρία τους.

Ζούσε κάποτε ένας περιβόητος λήσταρχος, ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων που ξέπεφταν στην περιοχή του. Παρ’ όλα τα εγκλήματά του όμως ο άνθρωπος αυτός είχε και ένα καλό. Ευλαβούνταν πολύ την Παναγία και κάθε μέρα προσευχόταν σ’ αυτήν με διάφορες προσευχές και κυρίως με τα λόγια του Αρχαγγέλου: «Χαίρε, Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου…».

Μια φορά πέρασε απ’ τα λημέρια του ένας άγιος πνευματικός. Οι σύντροφοι του ληστή τον έπιασαν και του πήραν ό,τι βρήκαν επάνω του. Αυτός όμως ζήτησε να δει τον αρχηγό τους. Τον πήγαν στον αρχιληστή και εκεί ο πνευματικός τού ζήτησε να συγκεντρώσει όλη τη συμμορία του.

Μαζεύτηκαν οι ληστές, μα ο άγιος άνθρωπος επέμενε πως κάποιος λείπει ακόμα. Και πράγματι, είδαν πως έλειπε ο προσωπικός υπηρέτης του αρχιληστή, ο άνθρωπος που έφτιαχνε το φαγητό του και τον παράστεκε μέρα-νύχτα στον ύπνο και στο ξύπνο του. Τον έφεραν κι αυτόν με το ζόρι, γιατί δεν ήθελε να εμφανιστεί. Και όταν ήρθε, γύριζε αλλού το πρόσωπό του, αποφεύγοντας να κοιτάξει κατάματα τον πνευματικό. Ο άγιος τότε τον πρόσταξε:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το σκάνδαλο του Σταυρού

Posted by Πετροβούβαλος στο 19 Μαρτίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Ο Χριστός έχει υψωθεί στον Σταυρό. Με την καθήλωση, το κάρφωμα των καρφιών στα χέρια και στα πόδια του, κορυφώνεται το ανήκουστο μαρτύριό του. Όμως φαίνεται πως οι βασανιστές του δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Ενώ ο Υιός του Ανθρώπου διανύει, κρεμασμένος επί του Σταυρού, τις τελευταίες άκρως επώδυνες ώρες του, σαν να μην έφταναν τα όσα υπέφερε ως τότε, ένας τελευταίος δυνατός πειρασμός επιτείνει το «έως θανάτου» πρωτόγνωρο άλγος της ψυχής του. «Οι αρχιερείς εμπαίζοντες μετά των γραμματέων και πρεσβυτέρων και Φαρισαίων», απευθύνουν στον Χριστό μια ιδιαίτερα έντονη πρόκληση: Αν είσαι όντως Υιός του Θεού και βασιλεύς του Ισραήλ, όπως ισχυρίζεσαι, κατέβα τώρα από τον Σταυρό και θα σε πιστέψουμε. Λογικά έχουν δίκιο. Δεν βγάζει νόημα ένας αδύναμος Θεός. Τους είναι άχρηστος ένας Θεός που πνέει τα λοίσθια.

Επαναλαμβάνεται ο πειρασμός στον οποίο υπέβαλε τον Χριστό ο διάβολος στην έρημο, να κάνει θαύματα εντυπωσιακά και εκθαμβωτικά, για να αποδείξει ότι είναι ο Μεσσίας. Να μη μπορεί να τον αμφισβητήσει κανένας. Έτσι και τώρα, η επίδειξη θεϊκής και βασιλικής εξουσίας και δύναμης, θα ανάγκαζε τους πάντες να τον αποδεχτούν, να σκύψουν μπροστά του. Ήταν όντως η πιο κατάλληλη στιγμή για τον Χριστό, ενώ βρισκόταν ανθρωπίνως στην έσχατη αδυναμία του, να αποδείξει ότι είναι ο παντοδύναμος Θεός. Η δύναμη είναι η μόνη γλώσσα που κατανοεί ο άνθρωπος.

Παρ’ όλα αυτά, ο Χριστός σιωπά. Αντιπαρέρχεται τον πειρασμό επαναλαμβάνοντας με τη στάση του αυτό που είπε κάποια άλλη φορά, ότι «η γενεά αύτη γενεά πονηρά εστι. Σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή». Αποκρούει τον πειρασμό της δύναμης. Προτιμά να παραμείνει «σημείον αντιλεγόμενον». Δεν ήλθε για να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν με το ζόρι. Δεν κάνει θαύματα που θα αναγκάσουν σε υποχρεωτική πίστη. Δεν επιθυμεί να καταδυναστεύει ψυχές και συνειδήσεις. Αφήνει πάντα ανοιχτό το πεδίο για ελεύθερο προβληματισμό και επιλογή. Δίνει πάντα στον άνθρωπο τη δυνατότητα να απορρίπτει τον Θεό. Θέλει να γίνονται όλα «επ’ ελευθερία».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η πίστη μου θα με σώσει.

Posted by Πετροβούβαλος στο 12 Μαρτίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Τέσσερις άνθρωποι κουβαλούν στο κρεβάτι του έναν παράλυτο. Είναι συγγενείς ή φίλοι του. Τον πηγαίνουν στον Χριστό, αλλά το πλήθος είναι τόσο πολύ, που αναγκάζονται να ανεβούν στη σκεπή του σπιτιού, να βγάλουν τα κεραμίδια και με σχοινιά να τον κατεβάσουν μπροστά στον Χριστό που διδάσκει. Η πίστη των συνοδών, αλλά και του αρρώστου, υπερπηδά κάθε εμπόδιο. Ο Χριστός τη θαυμάζει και θεραπεύει τον παραλυτικό, αφού θεωρεί απολύτως απαραίτητο να του δώσει πρώτα άφεση αμαρτιών, υπονοώντας ευθέως ότι η αμαρτία έχει πρωτεύοντα ρόλο στην όλη πορεία φθοράς και εκφυλισμού του ανθρώπου (Κυριακή Β΄ Νηστειών).

«Έχετε πίστιν Θεού», τόνιζε ο Χριστός. Ζητούσε πάντα την πίστη και όπου την εύρισκε, την επαινούσε και την εκθείαζε. Οι απόστολοι κατάλαβαν κάποτε τη μεγάλη της αξία και είπαν στον Χριστό: «Πρόσθες ημίν πίστιν». Ο Χριστός τους βεβαίωσε πως η πίστη μετακινεί ακόμα και βουνά. Υπερνικάει ανυπέρβλητα εμπόδια. «‘‘Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως’’, μπορείτε να πείτε σ’ αυτό το βουνό, σήκω και πέσε στη θάλασσα, και θα γίνει. Αρκεί να μην υπάρχει δισταγμός αμφιβολίας και απιστίας». Η πίστη είναι βασική προϋπόθεση για την πνευματική ανόρθωση του ανθρώπου. Η ψυχική και σωματική εξυγίανση θα στηριχτεί πάνω στη ραχοκοκκαλιά της πίστης. «Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Λουκ. 17, 5. Ματθ. 17, 20. 21, 21. Μαρκ. 11, 22-23. 9, 23).

Εξ ίσου ριζοσπαστικά αποφαίνεται και ο απόστολος Παύλος. Φα-νερώθηκε, λέει, ένας τρόπος δικαίωσης, σωτηρίας, για τους ανθρώπους, που προφητεύεται από τους προφήτες και τον νόμο του Θεού. Πώς γίνεται η δικαίωση αυτή; «Διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας». Χάρη στην απολυτρωτική σταυρική θυσία του Χριστού, ο Θεός δικαιώνει δωρεάν, χωρίς καμμιά εξαίρεση, «τον εκ πίστεως Ιησού». Κάθε άνθρωπο που έχει μέσα του ως κινητήρια δύναμη την πίστη στον Χριστό. Η σωτηρία πλέον είναι πολύ κοντά μας. «Εγγύς σου το ρήμα εστίν». Είναι κοντά σου ο λόγος, κοντά στο στόμα και στην καρδιά σου. Ποιος λόγος; «Το ρήμα της πίστεως», δηλαδή ο λόγος που πρέπει να πιστέψεις: (α) Αν ομολογήσεις με το στόμα σου «Κύριον Ιησούν», ότι ο Ιησούς είναι ο (ένας και μοναδικός) Κύριος, και (β) αν πιστέψεις στην καρδιά σου ότι ο Θεός τον ανέστησε «εκ νεκρών», θα σωθείς. Με την καρδιά του πιστεύει κανείς και δικαιώνεται, με το στόμα του ομολογεί την πίστη του αυτή και σώζεται. Γι’ αυτό λέγει η Γραφή: Όποιος πιστεύει σ΄αυτόν «ου καταισχυνθήσεται» (Ρωμ. 3, 21-26. 10, 8-11).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η φροντίδα του άλλου

Posted by Πετροβούβαλος στο 10 Μαρτίου, 2023

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Όταν ο Θεός έβγαλε τον λαό του από τη δουλεία της Αιγύπτου, μεσολάβησαν 40 ολόκληρα χρόνια πορείας και περιπλάνησης (λόγω της ανυπακοής τους) στην έρημο, μέχρι να φτάσουν στη γη της Επαγγελίας. Όλα αυτά τα χρόνια ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων (κάπου δύο εκατομμύρια λαός!) τρεφόταν απ’ ευθείας απ’ το χέρι του Θεού. Κάθε μέρα έβρεχε το «μάννα», μια σκόνη σαν χιόνι, απ’ την οποία έφτιαχναν το «ψωμί» τους. Σε ειδικές περιπτώσεις τους έστειλε σύννεφα από ορτύκια για να φάνε κρέας και πήγασε ποταμούς από άνυδρους βράχους για να πιουν. Όλα αυτά όμως κόπηκαν, όταν οι Εβραίοι έφτασαν σε κατοικημένες περιοχές, απ’ όπου μπορούσαν να προμηθεύονται τα απαραίτητα.

Έδειξε με τον τρόπο αυτόν ο Θεός, ότι φροντίζει άμεσα για τις ανάγκες του ανθρώπου, όταν εκείνος δεν έχει καμμιά δυνατότητα να εξασφαλίσει από μόνος του τα προς το ζην. Όταν όμως ο άνθρωπος διαβιώνει σε ανθρώπινη κοινωνία, η ευθύνη αυτή βαραίνει τα μέλη της κοινωνίας αυτής. Γι’ αυτό και μας συνιστά ο Θεός, εμείς, με τις δικές μας δυνάμεις, να φροντίζουμε για τα αναγκαία. Με την εργασία και τη δική μας φροντίδα πρέπει να εξασφαλίζουμε τον επιούσιο. Δεν τον ρίχνει ο Θεός από τον ουρανό. Εκείνος θα φροντίσει μόνο για όσα δεν φτάνει ανθρώπου χέρι να κάνει.

Με την ίδια λογική εμπιστεύεται σε μας και τους φτωχούς συνανθρώπους μας. Εφ’ όσον κάποιοι έχουμε φαγητό και ρούχα, πρέπει να τα μοιραστούμε με όσους δεν έχουν.

Ο Θεός τους φέρνει στην πόρτα μας, όσο βλέπει ότι όλο και κάτι έχουμε εμείς. Όταν σε μας δεν απομένει απολύτως τίποτε, τότε αναλαμβάνει δράση ο Θεός.

Εδώ μπαίνει η δική μας μεγάλη ευθύνη. Ο Θεός μεταθέτει στους δικούς μας ώμους τη φροντίδα για τον κάθε μας συνάνθρωπο. Και ο καθένας μας δίνει εξετάσεις στο κατά πόσο αναλαμβάνει την ευθύνη αυτή ή την αποποιείται με διάφορες εύλογες δικαιολογίες, που όλες μαζί συμποσούνται σε μία: «Δεν έχουμε να δώσουμε»!

Όμως…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »