ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘π. Δημήτριος Μπόκος’

Το μυστήριο του Σταυρού

Posted by Πετροβούβαλος στο 27 Μαρτίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως οράται και προσκυνείται ο Σταυρός. Η Σταύρωση του Χριστού είναι μυστήριο που δεν θα κατανοηθεί ποτέ σε όλο το βάθος του. Το μυ-στήριο του Σταυρού διενεργείται από καταβολής κόσμου. Το σταυρικό πάθος του Χριστού και η Ανάσταση είναι η σωτηρία που εργάζεται απ’ αρχής και διά μέσου των αιώνων για χάρη μας ο Θεός «εν μέσω της γης». Τα συγκλονιστικά γεγονότα της σωτηρίας μας, αχώρητα στην πεπερασμένη λογική μας, προλέγονται, προτυπώνονται, προεικονίζονται ποικιλοτρόπως, αλλά και λαμβάνουν χώρα με εξ ίσου ακατανόητο και μυστηριώδη τρόπο για μας.

Μια πολύ πρώιμη προτύπωση του Σταυρού έχουμε απ’ την αρχαία εποχή, όταν ο άνθρωπος ήταν ακόμα κάτοικος της Εδέμ. Ο Θεός έχει φτιάξει τον κόσμο του, τον ουρανό και τη γη με όλο τον διάκοσμό τους. Έφτιαξε τον άνθρωπο και τον εγκατέστησε στον Παράδεισο. Όλα ήταν τέλεια, μα ο Αδάμ ήταν μόνος του. «Ουχ ευρέθη βοηθός όμοιος αυτώ». Τότε ο Θεός «επέβαλεν έκστασιν επί τον Αδάμ, και ύπνωσε». Τον υπέβαλε, θα λέγαμε, σε νάρκωση. Και έγινε η πρώτη εγχείρηση. Ο Θεός αφαίρεσε μία από τις πλευρές του Αδάμ και από την πλευρά αυτή έπλασε την πρώτη γυναίκα, την Εύα. Και την έδωσε στον Αδάμ για σύντροφό του.

Ερχόμαστε τώρα στα γεγονότα του Σταυρού. Ο Χριστός έχει ήδη παραδώσει το πνεύμα του, υπνώττει πάνω στον Σταυρό τον ύπνο του ζωοποιού θανάτου, «σαρκί υπνώσας ως θνητός». Εβραίοι και Ρωμαίοι επείγονται να τελειώνουν με την υπόθεσή του. Μια λόγχη αναλαμβάνει να πιστοποιήσει το γεγονός του θανάτου του. Ένας στρατιώτης «λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε. Και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ». Το παράδοξο, όσο και αφύσικο αυτό γεγονός είναι εξόχως πολυσήμαντο. Το αίμα και το ύδωρ παραπέμπουν ευθέως στα δύο βασικά μυστήρια: Στη Θεία Ευχαριστία και το Βάπτισμα. Στην ίδια δηλαδή την Εκκλησία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μήπως κάποιος από σας είναι Θεός;

Posted by Πετροβούβαλος στο 20 Μαρτίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Κομβικό σημείο στη θεολογική πορεία της Εκκλησίας μας αποτελεί η διδασκαλία του επιφανούς θεολόγου αγίου Γρηγορίου Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (14ος αι.). Είναι ο κατ’ εξοχήν εκφραστής της μεγάλης ησυχαστικής μας παράδοσης. Ο ησυχασμός είναι το δυναμικότερο πνευματικό ρεύμα της εκκλησιαστικής ζωής και αποβλέπει στην άνοδο του ανθρώπου μέχρι το ανώτατο πνευματικό στάδιο, που είναι η θέωση, η αγαπητική δηλαδή ένωση με τον Θεό (και όλα τα δημιουργήματά του). Είναι η αληθινή κοινωνία, ο έρωτας προς όλους, η έξοδος από την ατομικότητα και τη ναρκισσιστική μόνωση, η τέλεια αγάπη.

Σκοπός μας δηλαδή δεν είναι η ηθικοποίηση, το να γίνουμε απλώς καλύτεροι, δικαιότεροι, εγκρατέστεροι, ηθικότεροι. Ο αυτόνομος ηθικισμός (συνήθως φίλαυτος) περιορίζει τον άνθρωπο. Δεν του δίνει πραγματική ικανοποίηση. Αφήνει μέσα του ένα κενό. Η απόκτηση αρετών είναι απλώς ο δρόμος, το προστάδιο. Όχι ο τελικός σκοπός. Ο μεγάλος στόχος που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, είναι η θέωση. Όχι μια εξωτερική, συναισθηματική προσέγγιση του Θεού, αλλά μια πραγματική, οντολογική ένωση μαζί του, μια αληθινή μετοχή θείας και ανθρώπινης φύσης. Το τολμηρότερο όραμα, η ύψιστη κλήση και πρόκληση του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν θα σφάλουμε αν πούμε, ότι η θέωση είναι ο αντίποδας του ηθικισμού.

Καμμιά φιλοσοφία ή θρησκεία δεν μπόρεσε ποτέ να μας δώσει κάτι υψηλότερο. Καμμιά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον εσώτερο πόθο μας για κάτι τόσο μεγάλο και αληθινό. Ο άνθρωπος είναι «κεκελευσμένος θεός». Προορισμένος να γίνει θεός, κατά μετοχή στη Θεία Χάρη. Κάτι τέτοιο, εντός της Εκκλησίας και μόνο μπορεί να επιτευχθεί. Γι’ αυτό άλλωστε και όχι για κάτι άλλο υπάρχει η Εκκλησία. Από οργανισμούς με ενδοκοσμικές μόνο βλέψεις ασφυκτιούμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 13 Μαρτίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Η Α΄ Κυριακή των Νηστειών λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Με αφορμή την παύση (843 μ. Χ) του μεγάλου διωγμού που ονομάστηκε Εικονομαχία και έληξε με την αναστήλωση των εικόνων, η Εκκλησία γιορτάζει τη μεγάλη διαχρονική νίκη της επί όλων των αιρέσεων, που επί 2.000 χρόνια πολεμούν να την αφανίσουν. Ζει διαρκώς τη θαυμαστή επαλήθευση των προφητικών λόγων του Χριστού: «Πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Από τις ποικίλες τρικυμίες βγαίνει αλώβητη. Είναι το μοναδικό αβύθιστο πλοίο στην αν-θρώπινη ιστορία. Την πολεμούν, αλλά νικάει. Υβρίζεται, αλλά «λαμπροτέρα καθίσταται. Δέχεται τραύματα και ου καταπίπτει… Κλυδωνίζεται, αλλ’ ου καταποντίζεται». Χτυπιέται από χειμώνες, αλλά ναυάγιο δεν τη βρίσκει ποτέ. «Παλαίει, αλλ’ ουχ ηττάται» (αγ. Ιω. Χρυσόστομος).

Οι αιρέσεις που την πολεμούν, τη βοηθούν να διευκρινίζει αναλυτικότερα τη διδασκαλία της, οριοθετώντας σαφώς και ασφαλώς την αλήθεια από την πλάνη. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος που αποφάνθηκε υπέρ των εικόνων, εξέδωσε το λεγόμενο «Συνοδικόν», όπου διαλαμβάνεται εν περιλήψει η ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας έναντι των ποικίλων αιρέσεων (μέρος του αναγινώσκεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας). Σε αυτό διαφαίνεται και η θετική στάση της Εκκλησίας έναντι της αρχαίας ελληνικής πολιτιστικής μας κληρονομιάς (που διασώθηκε αποκλειστικά από την Εκκλησία, παρά τα όσα διατείνεται η σύγχρονη αθεϊστική προπαγάνδα).

Η σπουδή της αρχαίας γραμματείας είναι δεκτή, αλλά «διά παίδευσιν μόνον». Αποτρέπονται δηλαδή οι Χριστιανοί από το να ασπάζονται «τα των Ελλήνων δυσσεβή δόγματα», τις πλανεμένες δοξασίες του αρχαίου κόσμου, οι οποίες και απαριθμούνται εκεί (Έλληνες λέγονται κατά τους μέσους χρόνους όλοι γενικά οι ειδωλολάτρες και όχι ειδικά το ελληνικό γένος).

Μία απ’ τις θρησκευτικές πλάνες του αρχαίων αναφέρεται στον κόσμο και την ύλη γενικά. Ο ουρανός, η γη και τα λοιπά κτίσματα, το σύμπαν δηλαδή ολόκληρο, είναι, κατ’ αυτούς, αυθυπόστατο. Υπάρχει από μόνο του. Είναι χωρίς αρχή (άναρχο), υπάρχει από πάντοτε. Και θα υπάρχει πάντοτε, θα είναι αΐδιο. Η ύλη θεωρείται συνάναρχη και συναιώνια με τον Θεό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το Ιερό Τριήμερο

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Μαρτίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι το αντίδοτο που δόθηκε στον άνθρωπο για να συνέρχεται από την κραιπάλη της ζωής και τη μέθη της ηδονοθηρίας. Στον αντίποδα της ασυδοσίας των παθών και του βακχικού αποκριάτικου ξεφαντώματος η Εκκλησία προβάλλει ως ενδεδειγμένο τρόπο ζωής και πνευματικής ανόδου την άσκηση. Στη βασική επιδίωξη του σύγχρονου αν-θρώπου για άμεση πρόσβαση σε ό,τι αρεστό και ευχάριστο, σε ό,τι θωπεύει το εγωκεντρικό θέλημα, αντιπαρατίθεται η αναζήτηση του ορθού και αληθινού βίου. Ύψιστο κριτήριο στην αναζήτηση αυτή, η αμετακίνητη κρίση του Θεού, εν αντιθέσει προς τα ευμετάβολα θελήματα του ανθρώπου. «Δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου… Θεός, αληθινά τα έργα αυτού».

Η άσκηση, ως υπακοή στον θείο νόμο, αποτρέπει την υποδούλωση στα ολέθρια ψυχοφ-θόρα, αλλά και σωματοκτόνα πάθη. Κάνει τον άνθρωπο «αυτοκράτορα». Πραγματικό ηνίοχο. Από δούλο, κυρίαρχο. Του δίνει τον έλεγχο, τα ηνία του εαυτού του, για να μην άγεται και φέρεται, και μάλιστα από εξευτελιστικές ενίοτε επιθυμίες. Είναι άριστη μέθοδος αυτοελέγχου.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι αγώνας κατά των παθών. Μετά την ψυχολογική προετοιμασία τριών εβδομάδων, με τον εσπερινό της συγχώρησης (Κυριακή της Τυρινής) είμαστε στην ώρα μηδέν. Ο πόλεμος αρχίζει. Το στάδιο ανοίγει και «οι βουλόμενοι αθλήσαι» εισέρχονται. Το οπλοστάσιο υπερπλήρες. Η πανοπλία του Σταυρού έτοιμη, τα όπλα του φωτός στη θέση τους: «Ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την πίστιν, ως θώρακα την προσευχήν και περικεφα-λαίαν την ελεημοσύνην, αντί μαχαίρας την νηστείαν». «Η πάνοπλος εγκράτεια» δίνει το δυ-ναμικό έναυσμα για τη μάχη με μια συντριπτική πρώτη βολή: Το ιερό τριήμερο. Τί είναι αυτό;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ποιός είναι ο Κριτής;

Posted by Πετροβούβαλος στο 26 Φεβρουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Η επάνοδος του Υιού του Ανθρώπου (Δευτέρα Παρουσία) θα σημάνει το συγκλονιστικό γεγονός της τελικής κρίσης. Ποιος έχει όμως το δικαίωμα να κρίνει; Μα φυσικά, ο τέλειος, ο αναμάρτητος. Αυτός που είναι υπογραμμός, πρότυπο για όλους. Ποιος είναι αυτός;

Όταν ο Πιλάτος δίκαζε τον Ιησού, σε μια προσπάθεια να συγκινήσει τους όχλους, έδωσε εντολή να τον μαστιγώσουν. Οι στρατιώτες έβαλαν περιπαιχτικά στο δεξί του χέρι ένα καλάμι για σκήπτρο, στο κεφάλι του «στέφανον εξ ακανθών» και τον έντυσαν «ψευδή πορφύραν», με «ιμάτιον πορφυρούν». Και αφού τον «ενέπαιξαν» και τον κακοποίησαν στο έπακρο με εμπτυσμούς, κολαφισμούς, ραπίσματα και το οδυνηρό φραγγέλλωμα (μαστίγωση), ο Πιλάτος τον παρουσίασε στο πλήθος λέγοντας: «Ίδε ο άνθρωπος!» Κοιτάξτε πώς έχει καταντήσει! Ο Χριστός δεν βλεπόταν πια. «Ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος». Η μορφή του είχε αφανισθεί. Μα εκείνοι ασυγκίνητοι ζήτησαν να σταυρωθεί.

Ο Χριστός βέβαια δεν ζητούσε να τον λυπηθούν. Ήλθε με τη θέλησή του στην κατάσταση της άκρας ταπείνωσης. Ο προφήτης Ησαΐας είχε προείπει: «Εν τη ταπεινώσει αυτού η κρίσις αυτού ήρθη». Ταπεινώθηκε τόσο, που του αφαίρεσαν και το δικαίωμα να κριθεί δίκαια. Καταδικάσθηκε τελείως άδικα, όντας εντελώς αθώος, χωρίς δίκαιη δίκη. Ο δίκαιος Κριτής «παρέστη κριτός κριτή αδίκω». Ο Κριτής έγινε κριτός, υπόδικος, κρινόμενος από άδικο κριτή. «Ο καθήμενος επί των Χερουβίμ ως Θεός, ως κριτός επί σταυρού κρέμαται» (άγ. Ιω. Δαμασκηνός).

Όλα αυτά συνιστούν το μεγαλείο του Χριστού. Είχε κάνει ως άνθρωπος με απόλυτη ακρίβεια, υπακούοντας πλήρως στον Πατέρα του, όλα όσα έπρεπε να κάνει απαρχής ο Αδάμ. Έγινε ο τέλειος άνθρωπος. Ο δεύτερος Αδάμ. Ο Πιλάτος, χωρίς να καταλάβει, είπε τη μεγαλύτερη αλήθεια: Να, ο άνθρωπος! Το τέλειο πρότυπο, η αληθινή εικόνα του ανθρώπου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η φτώχεια της αμαρτίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 20 Φεβρουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Περπατώντας ο άγιος Μακάριος με άλλους αδελφούς κάποτε στα μέρη της Αιγύπτου, άκουσε ένα μικρό παιδί να λέει στη μητέρα του: «Μάνα, ένας πλούσιος με αγαπάει, αλλά εγώ τον μισώ. Και ένας φτωχός με μισεί, αλλά εγώ τον αγαπώ». Ακούγοντάς το ο άγιος Μακάριος θαύμασε. Τον ρώτησαν τότε οι αδελφοί: «Τί σημαίνουν τα λόγια αυτά; Γιατί θαύμασες;»

Και ο άγιος απάντησε: «Πραγματικά ο Κύριός μας είναι πλούσιος και μας αγαπάει, αλλά εμείς δεν θέλουμε να τον ακούσουμε. Ενώ ο εχθρός μας, ο διάβολος, είναι φτωχός και μας μισεί, αλλά εμείς αγαπάμε την ακαθαρσία του» (από το Γεροντικό).

Αυτό ακριβώς συνέβη στον άσωτο. Κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι είχε γίνει πολύ φτωχός. Αφού δαπάνησε την περιουσία, που χωρίς να κοπιάσει καθόλου, έλαβε από τον πατέρα του, «ήρξατο υστερείσθαι». Έγινε λιμός στη μακρινή χώρα όπου διασκέδαζε και άρχισε να στερείται τα πάντα. Ο πρώην πλούσιος αναφωνεί τώρα με οδύνη: «Λιμώ απόλλυμαι». Πεθαίνω από την πείνα. Από αρχοντόπουλο, μόλις που κατάφερε να ζητιανέψει μια θέση χοιροβοσκού.

Είναι η αναπότρεπτη μοίρα κάθε ανθρώπου που κάνει παρόμοιες επιλογές. Κάτι που το είχε επισημάνει εγκαίρως ο Κύριός μας, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. «Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει». Όποιος θέλει να ζήσει τη ζωή του, να την απολαύσει χωρίς περιορισμούς, κατά τις ορέξεις του και όχι κατά το μέτρο που ορίζει ο Θεός, αυτός τελικά θα τη χάσει. Όχι μόνο μετά θάνατον. Αλλά και από τώρα. Δεν θα νιώσει τίποτε από ζωή. Δεν θα τη χαρεί πραγματικά. Γιατί έξω από τον νόμο του Θεού δεν υπάρχει πραγματική ζωή, αληθινή χαρά. Ο διάβολος είναι φτωχός. Το μόνο που μπορεί να δώσει είναι η φτώχεια του. Μας γυ-μνώνει από τον πλούτο της θεϊκής χάρης και μας προικοδοτεί με τη φτώχεια της αμαρτίας. Το κατάλαβε καλά και το ομολογεί ο άσωτος. «Αυτός που συναισθάνθηκε τί σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, στις ηδονές και στα πάθη, λέει: ‘‘Λιμώ απόλλυμαι’’» (άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αρχή Τριωδίου

Posted by Πετροβούβαλος στο 13 Φεβρουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Έκλεισε μόλις ο διμηνιαίος κύκλος (15 Νοεμ.-14 Ιαν.) των εορτών των Χριστουγέννων και Φώτων (Σαρανταήμερο-Δωδεκαήμερο) και ανοίγει ο πολύ μεγαλύτερος κύκλος των κινητών εορτών του Πάσχα. Πάνω από ένα τετράμηνο (13 Φεβρ.-19 Ιουν. για τη φετινή χρονιά) θα διαρκέσει η νέα λειτουργική περίοδος, γνωστή με το όνομα Τριώδιο. Έτσι ονομαζόταν αρχικά ολόκληρο το εορταστικό αυτό διάστημα, με τη διάκριση σε «Τριώδιον κατανυκτικόν» (που έφτανε μέχρι το Μεγάλο Σάββατο) και «Τριώδιον των ρόδων» (από το Πάσχα μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων). Αργότερα το χαρμόσυνο Τριώδιο ονομάστηκε Πεντηκοστάριο.

Η μακρά αυτή περίοδος των κινητών εορτών του Πάσχα περιλαμβάνει: Τρεις εβδομάδες προπαρασκευής, επτά εβδομάδες νηστείας (Μεγάλη Τεσσαρακοστή και Μεγάλη Εβδομάδα), την εβδομάδα του Πάσχα (Διακαινήσιμη ή λευκή εβδομάδα) και επτά εβδομάδες του Πεντη-κοσταρίου. Σύνολο, εβδομάδες δέκα οκτώ. Οι νηστήσιμες εβδομάδες είναι επτά και οι ελεύθε-ρες έντεκα. Η τρυφή, πνευματική και σωματική, που προσφέρει το Τριώδιο, είναι πολύ περισ-σότερη από την άσκηση που ζητάει.

Το άνοιγμα του Τριωδίου γίνεται με το δυνατό μήνυμα της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου. Στην παραβολή αυτή ο Χριστός βάζει τη βάση για το όλο πνευματικό οικοδόμημα του Χριστιανού. Θα στερεωθεί καλά και θα υψωθεί σε ύψος με απόλυτη ασφάλεια η πνευμα-τική οικοδομή, μόνο αν εδράζεται πάνω στην ταπείνωση. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Ταυτόχρονα δίνει ο Χριστός ηχηρό κόλαφο στην ανθρώπινη έπαρση και ματαιοδοξία. «Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται». Η πτώση του θα είναι μεγάλη. Ολοκληρωτική συντριβή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα κυνάρια του Θεού

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Φεβρουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

«Δεν μπορώ να πάρω το ψωμί απ’ τα παιδιά μου και να το δώσω στα σκυλάκια». Ήταν τα λόγια που ο Χριστός απηύθυνε στη γυναίκα, που του ζητούσε να θεραπεύσει τη δαιμονισμένη κόρη της. Λόγια σκληρά! Υπενθύμιζαν στην πονεμένη μάνα τη θέση της. Ήταν μια Χαναναία. Μια άπιστη. Δεν ανήκε στον εκλεκτό λαό. Ο Χριστός είχε έλθει για τους Ιουδαίους. Δεν ήταν ακόμα η ώρα να ανοιχτεί προς τα έθνη. Η γυναίκα όμως γνωρίζει καλά πού ανήκει. Αποδέχε-ται ότι είναι κυνάριο. Δεν προβάλλει κανένα απαιτητικό δικαίωμα. Δεν ζητάει το ψωμί που δικαιούνται τα τέκνα. Ικετεύει μόνο για κάποια ψίχουλα που θα πέσουν απ’ το τραπέζι. Και ο Χριστός, που την αγαπούσε εξίσου με τα τέκνα του, που τη θεωρούσε κι αυτήν πραγματικό τέκνο του και όχι σκυλάκι, αλλά ήθελε απλώς να δοκιμάσει την πίστη της και να βρει αφορμή να τη δοξάσει μπρος στους ανθρώπους, της έδωσε όχι λίγα ψίχουλα, αλλά τα πάντα.

Και συγχρόνως μας δίδαξε, πώς να τον πλησιάζουμε. Όχι με απαιτήσεις και έπαρση. Όχι με την αίσθηση ότι, ως δήθεν τέκνα του Αβραάμ, δικαιούμαστε τα πάντα, ενώ ο Θεός υποχρε-ούται να τσακίζεται να μας υπηρετεί. Αλλά τί μας λέει; Ακόμα και αν τηρήσετε όλες τις εντολές μου, δεν θεμελιώνετε κανένα δικαίωμα για απαιτήσεις. Να λέτε ακόμα και τότε: «Δούλοι α-χρείοι εσμέν». Πόσο μάλλον, αν είμαστε αμαρτωλοί και όχι άγιοι. Εκείνος βέβαια μας θεωρεί πάντα φίλους του. Δεν ντρέπεται καθόλου να μας αποκαλεί, όχι δούλους και κυνάρια, μα αδελφούς του. Όμως, απ’ την πλευρά μας η έπαρση και αυθάδεια ενώπιόν του είναι μη συγ-χωρητέα συμπεριφορά. Η ταπεινότητα ενώπιόν του είναι δόξα, τιμή μας και όχι ευτελισμός.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ανάμεσα στους ακροατές του είδε κάποτε και δυο αρματωμένους, παλληκάρια της κλεφτουριάς, που είχαν όμως σπείρει φόβο και τρόμο στους Χριστιανούς με τα εγκλήματά τους.

«Ε, σεις!» τους φωνάζει. «Θ’ ανοίξετε παράδεισο, νομίζετε, μ’ αυτά σας τα χάλια;»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η θύραθεν παιδεία

Posted by Πετροβούβαλος στο 30 Ιανουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Έχουν περισσέψει στις μέρες μας οι κατηγορίες κατά των Χριστιανών, ότι είναι αυτοί που κατέστρεψαν τον αρχαίο μας πολιτισμό. Η αλήθεια όμως είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι Χρι-στιανοί στην πλειονότητά τους (οι εξαιρέσεις πάντοτε υπάρχουν), διέσωσαν με υποδειγματικό ζήλο την αρχαία ελληνική κληρονομιά. Και μάλιστα κέντρα αντιγραφής, διάδοσης και σπου-δής της όλης αρχαιοελληνικής γραμματείας υπήρξαν τα ορθόδοξα χριστιανικά μοναστήρια με τα οργανωμένα αντιγραφεία τους. Ό,τι διασώθηκε, οφείλεται στη φιλότιμη προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, παρά τα εντέχνως, υπούλως ή και ανιστορήτως λεγόμενα.

Στη θετική τοποθέτηση της Εκκλησίας έναντι του αρχαίου πολιτισμού πρωτοστάτησαν οι Τρείς Ιεράρχες, εντριβείς μέτοχοι της θύραθεν και της χριστιανικής παιδείας. Ο άγιος Βασί-λειος μάλιστα, μιλώντας προς τους νέους για το θέμα αυτό, τονίζει το όφελος και της έξωθεν παιδείας, όπως ακριβώς σε ένα φυτό δεν έχει αξία μόνο ο καρπός, αλλά και τα φύλλα, που είναι και χρήσιμα για το δέντρο και του δίνουν και ωραία εμφάνιση. Φέρνει ως παράδειγμα τον μεγάλο Μωυσή, που εξασκήθηκε πρώτα στην αιγυπτιακή σοφία και μετά επιχείρησε να φτάσει στη θεωρία (θέα) του Θεού. Και αργότερα πάλι ο προφήτης Δανιήλ μαθήτευσε πρώτα καλά στη σοφία των Χαλδαίων και μετά καταπιάστηκε με τη μελέτη των θείων διδαγμάτων.

Ο σοφός Ιεράρχης θέτει και τον χρυσό, μα και τόσο απλό κανόνα για τον τρόπο χρήσης της αρχαιοελληνικής παιδείας: Παίρνουμε ό,τι είναι ωφέλιμο, αποφεύγουμε ό,τι μας βλά-πτει. Δίνουμε προσοχή στους συγγραφείς που διηγούνται πράξεις και λόγια ανθρώπων αγα-θών. Όταν όμως εκθειάζονται έργα πονηρά, κλείνουμε τα αυτιά μας, όπως έκαμε ο Οδυσσέας για να αποφύγει τον δελεασμό των Σειρήνων. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν γίνεται λόγος για τους θεούς τους, για τις μεταξύ τους συγκρούσεις, για τις μοιχείες και τους έρωτές τους, με πρώτον και καλύτερο τον ύπατο των θεών τους Δία. Δεκτά λοιπόν μόνο όσα επαινούν την αρετή και στιγματίζουν την κακία. Άριστο παράδειγμα προς τούτο η μέλισσα, που δεν πηγαίνει σε όλα τα άνθη, αλλά και όπου πάει, αποκομίζει μόνο το μέλι. Ή όπως κάνουμε όταν παίρνουμε το τριαντάφυλλο, αλλά αποφεύγουμε τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μοναζόντων ο πρόκριτος

Posted by Πετροβούβαλος στο 16 Ιανουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας (251-356 μ. Χ.) ανήκει στους ασκητές πρώτης γενιάς. Συνήθως λέμε για τα μηχανήματα, ότι τελειότερα είναι αυτά της τελευταίας γενιάς. Κινητά τηλέφωνα πέμπτης γενιάς. Μαχητικά F-16 τρίτης γενιάς και πάει λέγοντας. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίστροφο. Οι αρχαίοι ασκητές είναι ανώτεροι από αυτούς της τελευταίας γενιάς. Όσο πιο πίσω, τόσο καλύτεροι. Όσο πιο παλιοί, τόσο ασκητικότεροι και αγωνιστικότεροι.

Έτσι, ο άγιος Αντώνιος αποτελεί σημείο αναφοράς της ασκητικής μας παράδοσης. Μαρτυρεί γι’ αυτόν ο επίσης σπουδαίος ασκητής της εποχής του όσιος Σισώης ο Μέγας (6 Ιουλ.), που όταν ρωτήθηκε αν έφτασε στα πνευματικά μέτρα του αγίου Αντωνίου, απάντησε: «Αν είχα έστω και έναν από τους λογισμούς (τα πνευματικά νοήματα) του αγίου Αντωνίου, θα γινόμουν ολόκληρος σαν φωτιά». Σε τέτοια περιωπή είχαν τον Αντώνιο οι σύγχρονοί του.

Ο άγιος Αντώνιος είναι αυτός που τόλμησε να πει για τον εαυτό του τον φοβερό λόγο του ευαγγελιστή Ιωάννη: «Εγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλ’ αγαπώ αυτόν. Η γαρ αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Έλεγαν γι’ αυτόν, ότι είχε γίνει «πνευματοφόρος», ήταν δηλαδή «πλήρης Πνεύματος Αγίου». Γνώριζε όσα γίνονταν στον κόσμο, αλλά και τα μέλλοντα, αν και απέφευγε να μιλάει για το χάρισμά του αυτό, για να μην τον τιμούν οι άνθρωποι. Και όμως, αυτός ο κατά Θεόν σοφός, υπήρξε εντελώς αγράμματος κατά κόσμον. Ήταν μόνο «διδακτός Θεού». Η σοφία του υπερέβαινε τη σοφία του κόσμου. Παρά την αγραμματοσύνη του, γνώριζε την Αγία Γραφή. Και δίδασκε, ότι προϋπόθεση για να την κατανοήσει κανείς, είναι η ταπείνωση.

Τον επισκέφθηκαν κάποτε μερικοί μοναχοί και ο άγιος, για να τους δοκιμάσει, ανέφερε κάποιο λόγο απ’ την Αγία Γραφή, και ζήτησε να του τον εξηγήσουν. Όλοι έλεγαν τη γνώμη τους, ό,τι καταλάβαιναν, μα ο άγιος έλεγε στον καθένα: «Δεν το βρήκες». Μαζί του έτυχε να είναι τότε και κάποιος αββάς Ιωσήφ. Μετά από όλους τον ρώτησε και αυτόν: «Εσύ τί νομίζεις ότι σημαίνει ο λόγος αυτός;» «Ουκ οίδα», είπε ο αββάς Ιωσήφ. «Δεν γνωρίζω». Και λέγει ο άγιος Αντώνιος: «Πάντως ο αββάς Ιωσήφ, λέγοντας “ουκ οίδα”, βρήκε τον δρόμο για να το μάθει».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

To Φως ανέτειλε

Posted by Πετροβούβαλος στο 9 Ιανουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα μεσολαβεί μόλις ένα δωδεκαήμερο. Από τη Γέννηση όμως του Χριστού μέχρι τη Βάπτισή του πέρασαν τριάντα χρόνια. Γι’ αυτό και διαβάζουμε στην ευχή του Μεγάλου Αγιασμού ανήμερα των Φώτων: «Εν μεν τη προλαβούση εορτή νήπιόν σε είδομεν, εν δε τη παρούση τέλειόν σε ορώμεν, τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν η-μών». Στην προηγούμενη γιορτή, λέμε, σε είδαμε νήπιο, ενώ στην παρούσα σε βλέπουμε τέλειο, ώριμο άνθρωπο, στην πλήρη σου ανάπτυξη, και τέλειο Θεό. Ο εορτολογικός χρόνος συντέμνει, όπου δει, τον πραγματικό χρόνο των θείων γεγονότων χωρίς κανένα πρόβλημα.

Η εβδομάδα της Κυριακής μετά τα Φώτα, με την απόδοση των Θεοφανείων, κλείνει τον μεγάλο διμηνιαίο (15 Νοεμ.-14 Ιαν.) εορτολογικό κύκλο Σαρανταημένου-Δωδεκαημέρου (Χριστουγέννων-Φώτων). Ο Χριστός αρχίζει πλέον επίσημα το σωτήριο έργο του. Με βάση την Καπερναούμ, αρχίζει να στέλνει στις γύρω περιοχές (Ζαβουλών και Νεφθαλείμ) το χαρμόσυνο μήνυμα ότι η Βασιλεία του Θεού έφτασε. «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών». Ο ευαγγελιστής Ματθαίος βλέπει σ’ αυτή την πρώτη κίνηση του Χριστού την εκπλήρωση σχε-τικής προφητείας του Ησαΐα: «Γη Ζαβουλών και γη Νεφθαλείμ, …ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς».

Η παρουσία και ο λόγος του Χριστού είναι φως για τους ανθρώπους. «Εγώ φως εις τον κόσμον ελήλυθα», διακηρύττει, ώστε να μπορεί, όποιος τυχόν θέλει, να βγει απ’ το σκοτάδι. Ό,τι λοιπόν έκανε ο Χριστός, ήταν για τους ανθρώπους φως. Έδιωχνε το σκοτάδι τους. Οδηγούσε στην αληθινή ζωή. Διότι ό,τι έλεγε, το είχε ακούσει και παραλάβει από τον Πατέρα του. Και βεβαίωνε με απόλυτο τρόπο, ότι «η εντολή αυτού (του Θεού-Πατρός) ζωή αιώνιός εστιν».

Μπορούμε να δούμε τις εντολές του Θεού σαν αυστηρό κριτή που μας συντρίβει. Αλλά και σαν άκτιστο φως, άπειρη σοφία, δύναμη, που κατεβαίνει από τον ουρανό και φωτίζει. Πώς βιώνουμε εμείς τον Χριστό; Σαν αυστηρό αφέντη που μας δυναστεύει, ή σαν φως; Γνωρίζουμε ότι «ο Θεός είναι αγάπη. Και η πορεία προς αυτόν περνά διά μέσου της αγάπης, που μας σώζει αλλά και συνεργεί ώστε και εκείνοι που ζουν μαζί μας, να εισέλθουν στον χώρο του αφθάρτου Φωτός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δι’ ύδατος το Πνεύμα

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Ιανουαρίου, 2022

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Με το βάπτισμα ο Χριστός αναδημιουργεί τον άνθρωπο και τον κόσμο. «Ξένον ήλθον κο-μίζων δημιουργίας τρόπον». Έφτιαξα (λέει με το στόμα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου) αρχικά τον άνθρωπο από γη και ύδωρ (πηλό). Όμως το δημιούργημα δεν υπήρξε εύχρηστο. Το σκεύος που έφτιαξα παραμορφώθηκε. «Ουκέτι λοιπόν από γης και ύδατος πλάσαι βούλο-μαι, αλλ’ εξ ύδατος και Πνεύματος». Ύδωρ και Πνεύμα (Άγιο) είναι τα δύο κύρια συστατικά του βαπτίσματος. Με αυτά γίνεται η αναδημιουργία, η νέα γέννηση του ανθρώπου.

Και εμείς βέβαια βαπτιζόμαστε για να γεννηθούμε ξανά σε μια νέα, αθάνατη ζωή, μια και η αμαρτία μας είχε οδηγήσει στον θάνατο. Γι’ αυτό και είναι για μας «αρχή ζωής το βάπτισμα» και «πρώτη ημερών», δηλαδή τα γενέθλιά μας (Μέγας Βασίλειος). Ο Χριστός όμως γιατί βα-πτίζεται; Ήταν αναμάρτητος. Τί του χρειαζόταν το βάπτισμα;

Ο Χριστός βαπτίζεται όχι για να καθαρισθεί, αλλά για να καθάρει. Όχι για να αγιασθεί, αλλά για να αγιάσει. Να αγιάσει τον άνθρωπο και όλη την κτίση. «Ενίησι τον αγιασμόν τω ύδατι». Όντας ο ίδιος αυτοαγιασμός, η πηγή της αγιότητας, «ὁ πάσης επέκεινα καθαρότητος», εισέρχεται στον Ιορδάνη, για να εμβάλει στο ύδωρ (και συνεκδοχικά σε όλη τη δημιουργία του) τον αγιασμό. «Ψυχών τούτο καθάρσιον γίνεται». Κάνει μια δραστική πνευματική ένεση, καθαρτική και ιαματική, για να εκδιώξει τη φθορά, την αρρώστια της αμαρτίας, απ’ την οποία έχει νοσήσει η πλάση ολόκληρη. Συνεχίζοντας την αγιαστική αυτή ενέργεια της Θείας Χάριτος, ρίχνουμε κάθε χρόνο, την ημέρα της Βαπτίσεως του Χριστού, τον Τίμιο Σταυρό στα ύδατα, για να αγιασθεί ο τετραπέρατος κόσμος, βορράς-νότος-ανατολή-δύση της οικουμένης.

Βαπτίζεται ο Χριστός για να εγκαινιάσει το δικό μας βάπτισμα. Στο εξής, όσοι είναι του Χριστού, θα βαπτίζονται. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Βαπτίζεται πρώτος ο Χρι-στός, επειδή ποτέ δεν μας καλεί να κάνουμε κάτι που δεν έκανε Εκείνος. Ο Χριστός είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων. Ως Υιός του ανθρώπου, έδειξε στο πρόσωπό του τον αληθινό, τον τέλειο άνθρωπο. Έθεσε τον εαυτό του ως «υπογραμμόν», για να ακολουθήσουμε «τοις ίχνεσιν αυτού». Ομοιωνόμαστε με Εκείνον, μόνο όταν μιμούμαστε τις δικές του πράξεις.

Και όπως με τον Μυστικό Δείπνο έκανε απαρχή του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, έτσι και με τη Βάπτισή του έκανε απαρχή, εγκαινιασμό, καθιέρωση του δικού μας βαπτίσματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες – Το πειραχτήρι

Posted by Πετροβούβαλος στο 24 Δεκεμβρίου, 2021

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Μπροστά στα μάτια της αρπάχτηκαν, σκοτώθηκαν τα δυό της παιδιά. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει από την έκπληξή της και είχαν γίνει κιόλας από δυό χωριά. Και ήταν τόσο αγαπημένα πάντα μεταξύ τους! Πώς ξέσπασε ο τσακωμός τους τόσο απρόσμενα;

Γιόρταζε η κυρά-Στέφη σήμερα, δυό μέρες μετά τα Χριστούγεννα. Ο γιος της και η κόρη της είχαν έρθει απ’ τις παραμονές των γιορτών, να περάσουν όλοι μαζί τις άγιες μέρες.

Από χρόνια χήρα, στερήθηκε τώρα και τα παιδιά της που σπούδασαν στην πρωτεύουσα και, για μεγάλη της στενοχώρια, παρέμειναν μόνιμα σ’ αυτήν. Δουλειές, βλέπεις, η επαρχία δεν έχει. Τί μπορούσε να κάνει; Τουλάχιστον είχε κοντά της ακόμα τη μικρή της κόρη, που μόλις φέτος πήγαινε γυμνάσιο. Ήταν μεγάλη της παρηγοριά κι αυτό.

Σηκώθηκε πρωί – πρωί σήμερα κι ετοιμάστηκε. Θα πήγαινε να λειτουργηθεί για τη γιορτή της. Είχε αρχές η κυρά-Στέφη. Φώναξε και τα παιδιά της να ξυπνήσουν, φόρεσε το παλτό της, έριξε γύρω στο λαιμό το σάλι της και βγήκε.

– Καλημέρα, κυρά-Στέφη! Χρόνια σου πολλά! Για την εκκλησία κι εσύ πρωί – πρωί;

Βιαστικός, καλοσυνάτος και γελαστός διάβαινε ο Θοδωρής απ’ την απάνω γειτονιά.

Μεγαλωμένος από μικρό παιδί με τα παιδιά της, σπούδαζε τώρα Θεολογία, μα έκανε στις διακοπές του και τον ψάλτη στη μικρή τους εκκλησία. Τον αγαπούσαν όλοι για την καλή του καρδιά, αλλά και για τις ατέλειωτες φάρσες που σκάρωνε σ’ όλους. Ήταν το πειραχτήρι της γειτονιάς.

– Ευχαριστώ, παιδί μου! απάντησε η κυρά-Στέφη, μα έκοψε μαχαίρι την κουβέντα της, καθώς την ίδια στιγμή άνοιγε η πόρτα του απέναντι σπιτιού και η γειτόνισσά της, στολισμένη και σενιαρισμένη, έβγαινε για την εκκλησία κι αυτή.

Η κυρά-Στέφη μαρμάρωσε στο κατώφλι της.

– Μα την ατυχία μου, πανάθεμά σε! μουρμούρισε μες απ’ τα δόντια της. Τώρα βρήκες και συ να βγεις; Τα μούτρα σου περίμενα να δω πρωί-πρωί;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Xριστουγεννιάτικες ιστορίες – Η Αλλαγή

Posted by Πετροβούβαλος στο 22 Δεκεμβρίου, 2021

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

.

Μπήκε φουριόζα και πριν πει καλημέρα, έβαλε τις φωνές στη μάνα της.

– Τα έχεις;

Η μεσόκοπη γυναίκα γύρισε ξαφνιασμένη.

– Τί να έχω, παιδί μου;

– Μα δεν σου είπα, τα χρειάζομαι απόψε τα λεφτά; Φεύγουμε για το τριήμερο.

– Φεύγετε; Ποιοι φεύγετε;

– Η παρέα μου, ρε μάνα! Πάλι θα τα λέμε; Κουβέντες θέλεις τώρα;

Πέταξε την τσάντα της στο κρεβάτι και μπήκε στο μπάνιο να φρεσκαριστεί. Θα έβγαινε πάλι. Θα βρισκόντουσαν όλη η παρέα για το τελικό πρόγραμμα. Έπρεπε, για να κλείσουν δωμάτια, να στείλουν προκαταβολή, να ρυθμίσουν τις λεπτομέρειες. Απόψε θα τελείωναν όλα και αύριο πρωί-πρωί, παραμονή Χριστούγεννα, αναχωρούσαν. Θα ζούσαν ένα αξέχαστο τριήμερο.

Ήταν φοιτήτρια, μα εδώ και χρόνια είχε παρατήσει τις σπουδές της, στο τέταρτο έτος της σχολής της, ενώ κόντευε για το πτυχίο. Και τώρα, σχεδόν εικοσπεντάχρονη, ολόκληρη γυναίκα, γύρισε σπίτι, για να τη φροντίζει η μάνα της.

Στοίβαξε τα πράγματά της, τα βιβλία της, παντού, ακόμα και στην κουζίνα και στον διάδρομο. Γκρίνιαζε μετά για το μικρό διαμέρισμα, που δεν είχαν πού να πατήσουν. Γκρίνιαζε για το φαγητό, που δεν ήταν πάντα της αρεσκείας της. Για τη ντουλάπα της, που δεν την εύρισκε τακτοποιημένη. Για τα ρούχα της, που δεν ήταν πλυμένα, στεγνωμένα και σιδερωμένα στην ώρα τους. Η ίδια δεν ακουμπούσε απολύτως τίποτα. Η μάνα της ήταν, που έπρεπε να τα ’χει όλα στην εντέλεια. Και να τα ακούει κιόλας από πάνω, σαν να ’τανε σκλάβα της.

– Πάλι θα βγεις; τη ρώτησε η καημένη, καθώς την είδε έτοιμη ξανά για έξω.

– Μαμά, σταμάτα! Δεν σε αφορά αυτό. Εσύ φρόντισε να έχω απόψε τα λεφτά. Αυτή είναι η δική σου δουλειά!

– Μα ό,τι είχα και δεν είχα, δεν σου τα ’δωσα την περασμένη βδομάδα;

– Κι εγώ σου εξήγησα ότι δεν φτάνουν εκείνα και θα χρειαστώ κι άλλα. Και τα χρειάζομαι απόψε. Αύριο πρωί αναχωρώ.

– Και τί μπορώ να κάμω τώρα εγώ, την τελευταία στιγμή;

– Μαμά, σου το ’πα απ’ την πρώτη στιγμή, δεν σου το λέω τώρα!

– Και πού θα εύρισκα τα λεφτά σου, κόρη μου; Πού ήμουνα εγώ τις μέρες αυτές;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Εκκλησία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »