ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    Το Ημερολόγιο του Μο… στη Το Ημερολόγιο του Μοναστηρίου…
    Βασίλειος στη Ο ΓΥΦΤΟΔΑΣΚΑΛΟΣ
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘Παναγιώτης Ήφαιστος’

Τα βαθύτερα αίτια του Τουρκικού Αναθεωρητισμού και μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος».

Posted by Πετροβούβαλος στο 7 Ιουνίου, 2021

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής κυριολεκτικά αγωνίστηκε για την έκδοση του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος η διεθνής θέση της Τουρκίας». Επιμελήθηκε την πρώτη μετάφραση σε ξένη γλώσσα που έκανε ο καταγόμενος από την Κωνσταντινούπολη και σήμερα επίκουρος καθηγητής Νικόλαος Ραπτόπουλος. Μερικοί Έλληνες πανεπιστημιακοί με την παρότρυνση μάλιστα του Νεοκλή Σαρρή εισηγήθηκαν την μετάφρασή του. Καθ’ όλη την διάρκεια της μετάφρασης είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τον αείμνηστο Νεοκλή, ο σημαντικότερος ίσως σύγχρονος γνώστης της Τουρκίας. Επί δεκαετίες έγραψε σημαντικά κείμενα αλλά σε ένα κράτος όπου κυριαρχούσαν κατευναστικά σύνδρομα τα κείμενά του είχαν απήχηση για όσους ενδιαφέρονταν και τα διάβαζαν και δεν ήταν λίγοι.

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσω ότι όπως σε συνομιλία μας ανέφερε «τα γράφω και τα λέω επί δεκαετίες θέλω να τα ακούσουν από τους ίδιους τους Τούρκους». Αυτή η επισήμανσή του είναι μεγάλης σημασίας. Συχνά παραπέμποντας στον Sun Tzu Εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών, Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό σου για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα, Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ούτε τον εχθρό σου θα νικηθείς σε κάθε μάχη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο; κυπριακό κρατίδιο προδιαγραφών φρενοκομείου – Στρατηγική παγίδευση της Ελλάδας!

Posted by Πετροβούβαλος στο 28 Απριλίου, 2021

αναδημοσίευση από τις εκδόσεις Ποιότητα
άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες κινείται μέσα σε μια δίνη παρακρούσεων. Όχι πως πριν ήταν καλύτερη αλλά οι Κων. Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου τηρούσαν, τουλάχιστον, κάποια προσχήματα λογικών αποφάσεων στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Για να είμαστε σαφείς τονίζουμε την φράση “προσχήματα”. Γιατί μια αξιόπιστη εθνική στρατηγική προϋποθέτει συγκεκριμένες προδιαγραφές τις οποίες συχνά εξηγήσαμε. Για τις ανάγκες του παρόντος πάντως αναφέρεται ότι πρώτος ευθύνεται για το αυτοκτονικό “η Κύπρος κείται μακράν” το οποίο επειδή αφορά εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες αυτόματα καθιστά το Ελλαδικό κράτος αναξιόπιστο στα όμματα των Τούρκων και όλων των άλλων. Ο δεύτερος μετά από συγκεκριμένες στρατηγικά ορθολογιστικές αποφάσεις διολίσθησε και αυτός στον κατευνασμό του Νταβός. Όσον αφορά τους Έλληνες της Κύπρου αφού άντεξαν -κυριολεκτικά ηρωικά με αποκορύφωση του ΟΧΙ του 2004 εν μέσω απειλών και με την Αθήνα συνηγορούσα ή παραμιλούσα-, επί δεκαετίες να τους θεωρούνται “μακράν”, στη Μητρόπολη των Ελλήνων οι κράχτες της νεοελληνικής παράκρουσης για το κυπριακό αλλά και για τα υπόλοιπα ζητήματα της εθνικής στρατηγικής κυριαρχούν.

Ενώ πάντως προχωράμε εντός του 2021 οι εισροές αναξιοπιστίας πληθαίνουν εάν όχι γίνονται χείμαρρος και διατυπώνονται απερίφραστα και επακριβώς. Οποιουδήποτε είδους κατάργηση της ΚΔ και δημιουργίας συνομοσπονδίας -όπως και να την ονομάζουν κατά καιρούς οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ΔΔΟ με πολιτική ισότητα ή δύο κράτη συνομοσπονδιακά συνδεδεμένα – οδηγεί αναπόδραστα και με μαθηματική ακρίβεια:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΟΣ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τελικά, οι Λεβαντίνοι χάνουν τα πάντα: Οι Κύπριοι και συνολικά οι νεοέλληνες σε τροχιά ασυγκράτητου κατευνασμού και προσαρμογής στην Τουρκική βούληση. Κινδυνεύοντας να μετατραπούν σε Λεβαντίνους μιας χρήσεως

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Απριλίου, 2021

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου
αναδημοσιευμένο από το ιστολόγιό του

.

Εισαγωγή

Μερικά στοιχεία του κειμένου που ακολουθεί δημοσιεύτηκαν αρχικά στον «Φιλελεύθερο» και στην συνέχεια ευρύτερα στο διαδίκτυο. Αναδημοσιεύτηκε πολλές φορές στο διαδίκτυο.

Σε κάποια ανάρτηση προστέθηκε «Ηγέτες» άβουλοι, αυτιστικοί, αυτοκτονικοί και άσχετοι: Τους παίρνει το ποτάμι». Συνεχίζεται και επιταχύνεται ο κατήφορος που οδηγεί την αναγνώριση των παράνομων τετελεσμένων και ταυτόχρονα στην επικυριαρχία της Τουρκίας στο νυν ελεύθερο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία με τα σχέδια που κυοφορούνται τίθενται υπό τον έλεγχο της Άγκυρας.

Κοντά ένα εκατομμύριο Έλληνες γίνονται όμηροι της Άγκυρας, η Τουρκία εκτινάσσεται γεωπολιτικά σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή και οι αρνητικές προεκτάσεις για το Ελλαδικό κράτος θα είναι πέραν κάθε φαντασίας. Δεν πρέπει να απορούμε για αυτό τον κατήφορο μιας και τόσο στην Αθήνα όσο και στην Λευκωσία (σε αμφότερες τις πρωτεύουσες όχι η κοινωνία αλλά οι άβουλοι, αυτιστικοί, αυτοκτονικοί και άσχετοι κατέχοντες την καρέκλα και τυχάρπαστοι συμβουλάτορες) από καιρό μιλούν για το πως θα εκπληρωθούν τα νεο-Οθωμανικά ηγεμονικά σχέδια. Η μετατροπή των κυπρίων σε «λεβαντίνους μιας χρήσεως» ακολουθεί σίγουρα η «λεβαντινοποίηση» του Ελλαδικού κράτους.

Αρχικά αφορμή για τις σκέψεις που διατυπώνονται εδώ ήταν η μυστήρια μυστήρια Οδοιπορία προς τα Ελβετικά Σούσα του κ Αναστασιάδη ο οποίος συμπαρέσυρε και την κοιμωμένη Ελλάδα. Τώρα έχουμε το ίδιο στην Ελληνική πλευρά που οδηγείται όχι μόνο στα νέα Σούσα της «πενταμερούς» αλλά και των … «διαβουλεύσεων». Η ΚΔ εισήλθε στην τελική ευθεία προς μια Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα σε εθνική-ρατσιστική βάση όπου λογικότατα οι Τούρκοι αξιώνουν προγραμματικές ρυθμίσεις που ακυρώνουν την έννοια κράτος καθιστώντας την εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία υποχείριο της Άγκυρας διαμέσου του Τουρκικού κράτους πάνω στην Κύπρο και ταυτόχρονα παγιδεύει το Ελλαδικό κράτος ανεπίστροφα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΟΣ | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Π. Ήφαιστος | ΗΠΑ: Ο νέος πρόεδρος και οι στρατηγικοί προσανατολισμοί τον 21ο αιώνα

Posted by Πετροβούβαλος στο 12 Ιανουαρίου, 2021

αναδημοσίευση από το De-Facto
άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Αντίθετα με την συμβατική σοφία, επιμέρους ιδιομορφίες που οφείλονται σε πρόσωπα δεν μπορούν να αναιρέσουν τους κεντρικούς στρατηγικούς άξονες. Οι άξονες αυτοί εντός του πολυπολικού διεθνούς συστήματος αποτελούμενο από πολλές μεγάλες και πυρηνικές δυνάμεις σχετίζονται ευθέως με την θέση, τον ρόλο και την ασφάλεια των ΗΠΑ πλανητικά και περιφερειακά.

Έσχατος σκοπός για τις ΗΠΑ αλλά και για κάθε άλλη μεγάλη δύναμη είναι να παρεμποδιστεί μια άλλη ηγεμονική δύναμη να κυριαρχήσει πλανητικά και αυτό σημαίνει αδιάλειπτη διαχείριση των ανακατανομών ισχύος στις περιφέρειες όπου και οι περισσότερες διενέξεις.

Μεταξύ άλλων εναλλάσσουν συμμαχίες, ευνοούν διενέξεις που προκαλούν κατατριβή αντιπάλων αλλά ενίοτε και «συμμάχων» με σκοπό τον έλεγχό τους, μεταφέρουν βάρη και συχνά αθέατα και εξεζητημένα παραχωρούν ισχύ σε αυριανούς εχθρούς για να επιτύχουν την επιθυμητή για αυτούς κατανομή ισχύος.

Έχοντας κατά νου παγιωμένα αξιώματα και τυπολογίες για την διαμάχη ηγεμονικών δυνάμεωνη αλλαγή προέδρου στις ΗΠΑ είναι ως εκ τούτου δευτερεύουσας σημασίας και αφορά περισσότερο το στιλ και τις επικοινωνιακές τακτικές και λιγότερο την ουσία.

Παντελώς αποστασιοποιημένα από τη δαιμονοποίηση ή ωραιοποίηση των δύο υποψηφίων στις προεδρικές του Νοεμβρίου 2020, για την Ελλάδα η εκλογή Μπάιτεν καμιά σημασία δεν έχει με φιλελληνικά αισθήματα, φιλοτουρκικά ή το αντίθετο αλλά με το τι στρατηγικές θα υιοθετήσει ανάλογα με το πώς εξελίσσονται οι συσχετισμοί τον 21 αιώνα.

Τρία στρατηγικά ερωτήματα

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΗΠΑ: Ο νέος πρόεδρος, πάγιοι στρατηγικοί προσανατολισμοί και ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Δεκεμβρίου, 2020

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Στο μεταίχμιο μεγάλων αλλαγών η ακινησία και η απραξία είναι πολυτέλεια και παραγωγός αβάστακτων στρατηγικών συνεπειών.

Η αλλαγή προέδρου στις ΗΠΑ δεν θα φέρει δραματικές αλλαγές όπως πολλοί φαντασιώνονται. Συμπεριφορές και ιδιοσυγκρασία αλλάζουν ανάλογα με τα πρόσωπα αλλά όχι οι κεντρικοί στρατηγικοί προσανατολισμοί μιας μεγάλης δύναμης. Οι προσανατολισμοί χαράσσονται από το Πεντάγωνο που στέλνει εναλλακτικά σχέδια αποφάσεων στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας όπου ο πρόεδρος και το ανώτατο επιτελείο του επιλέγει ανάλογα με το πώς είναι και πως εξελίσσονται τα πράγματα στον πλανήτη, περιφερειακά και τοπικά. Όποιος νομίζει ότι αισθητικά, φιλικά και συναισθηματικά κριτήρια μετρούν, σφάλλει.

Κάτι που δεν συζητείται συχνά είναι ο ρόλος της Βρετανίας και η «ειδική της σχέση» με τις ΗΠΑ. Η Βρετανία μετά το 1945 ήταν και συνεχίζει να είναι σημαντικός στρατηγικός σύμβουλος των ΗΠΑ. Στην Ευρώπη πάντα διαδραμάτιζε σημαντικό στρατηγικό ρόλο είτε ήταν είτε δεν ήταν μέλος της ΕΕ και πάντα σε στρατηγική συνεννόηση με την Ουάσιγκτον. Ο ρόλος της εκτός ΕΕ αναμένεται να είναι ακόμη πιο σημαντικός ενόψει το γεγονότος ότι τα επόμενα χρόνια οι στρατηγικές ανασυντάξεις στην Ευρώπη θεωρούνται αναπόφευκτες.

Το Λονδίνο γνωρίζει άριστα τις περιφέρειες ενώ έχει και πρωταρχικά συμφέροντα για τα οποία μεριμνά να επηρεάζει θετικά για την Μεγάλη Βρετανία τις Αμερικανικές αποφάσεις. Εξετάζοντας την Βρετανική στρατηγική πριν και μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και τις μέρες μας, υπάρχει μια σταθερά: Τα νήματα πολλών στρατηγικών τα κινεί το Λονδίνο. Παρά την απώλεια ισχύος λόγω από-αποικιοποίησης, η Βρετανία διατήρησε την διπλωματική της ισχύ. Βασικά με δύο τρόπους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Διεθνή θέματα, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ένοπλες Δυνάμεις και εθνομηδενισμός

Posted by Πετροβούβαλος στο 22 Νοεμβρίου, 2020

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Στην Ελλάδα υπάρχει μια ολοφάνερη ασθένεια που αδιάλειπτα βλάπτει όλους μας. Ιδιαίτερα φορείς συγκεκριμένων ιδεολογημάτων διάκεινται από επιφυλακτικά μέχρι εχθρικά απέναντι στις Ένοπλες Δυνάμεις. Πρόκειται για παθολογία, απόρροια δικτατοριών του παρελθόντος, εμφυλίων πολέμων και παραγωγής ιδεολογημάτων που υποστηρίζουν ότι το κράτος δεν χρειάζεται. Κάποιοι επίσης επιπόλαια ή ύπουλα ταυτίζουν την επάρατη επταετή χούντα μερικών επίορκων ανοήτων ή πρακτόρων αξιωματικών με τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Ξεχνούν την ξενοκρατία, τους εμφυλίους, το χάος της δεκαετίας του 1960 και τις βαθύτατες ευθύνες του «συστήματος» που παρήγε εκτροπές κάθε είδους και πολύ μεγάλες. Ακόμη ξεχνούν την φυλάκιση αναρίθμητων αξιωματικών που επανήλθαν μετά την χούντα και το γεγονός ότι οι σημερινές ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι δημοκρατικά ενταγμένες. Ότι απολύτως καμιά σχέση δεν έχουν με τους επίορκους της χούντας. Έτσι, σε μια χώρα όπου η φιλοπατρία κατακρίνεται, εάν όχι εξυβρίζεται, οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες υπερασπίζονται το κράτος μας, δηλαδή τον θεσμό συλλογικής ελευθερίας της κοινωνίας μας, συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο.

Αναμφίβολα μια σωστή διάγνωση δείχνει πως οι μεταπολιτευτικές ασθένειες είναι πολλές και ότι απαιτούν αντιμετώπιση. Κυρίως, ανδρώθηκε μια πνευματικά και γνωστικά μπερδεμένη αριστεροδεξιά εθνομηδενιστική τάση που παραμιλά: Το κράτος κατασκευάζει την ανθρωπολογία βάση δόγματος και μέχρι να γίνει αυτό οι πολίτες είναι «μάζες» και «ετερόκλητος όχλος» που γονατισμένος πρέπει να ικετεύει τον κάθε ιδεολόγο «διαφωτιστή» να διαμορφώσει το νεοελληνικό είδος … δουλοπαροίκων.

Ακόμη χειρότερα η παράκρουση αναρριχήθηκε σε υψηλά βουνά. Πολλοί φορείς ανάμεικτων κοσμοπολίτικων αριστεροδεξιών εκδοχών «συνωστίστηκαν» στην κορυφή ενός πανύψηλου βουνού ψευδαισθήσεων. «Ιδεολόγων» που κράζουν περί ενός επερχόμενου ανθρωπολογικά εξομοιωμένου (παγκοσμιοποιημένου) πλανήτη των ψευδαισθήσεών τους και των παραισθήσεών τους. Λογικό είναι όλοι αυτοί να θεωρούν το κράτος, την κρατική κυριαρχία και την ένοπλη υπεράσπισή της περιττή.

Ανυπόστατη εκδοχή

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΝΟΠΛΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΤΟ «ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ». [ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ. ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ, ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ]

Posted by Πετροβούβαλος στο 8 Οκτωβρίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Scripta manent πριν ένα τέταρτο του αιώνα. Κόντρα στο ρέμα της επερχόμενης συμφοράς: Το άρθρο που παρατίθεται πιο κάτω γράφει: «Το πρόβλημά σας είναι ότι, την περασμένη δεκαετία, διαβάζατε το βιβλίο του Α. Πρακτώριου «Νέα Διεθνής Τάξη και η παγκοσμιοποίηση των πατρίδων» και του Α. Παμπίου, «Αριστερά, Δεξιά και η Ελιά, ζήτω η «κεντροaristeraδεξιά» αντί το βιβλίο του Θουκυδίδη Προπάππου».

Σημείωση 2020. Ας μην νομίζουμε ότι η κρίση που προκάλεσε την νεοελληνική συμφορά έπεσε με αλεξίπτωτο από τον ουρανό. ΕΚΚΟΛΑΦΘΗΚΕ ΕΔΩ ΣΤΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΔΑΦΗ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ. Δεν είναι σίγουρο ότι το νεοελληνικό κράτος θα μπορέσει να σταθεί ξανά όρθιο. Εάν θα μπορέσει όμως έστω και με μεγάλες ζημιές να γίνει ένα φυσιολογικό κράτος (οι ζημιές είναι ήδη κολοσσιαίες και αβάστακτες) το γνώθι εαυτόν ίσως το σημαντικότερο ζήτημα. Ακόμη πιο σημαντικό ζήτημα, βέβαια, είναι το πώς οι δράστες της συμφοράς θα ξεκουμπιστούν χωρίς εμφύλιο και χωρίς διολίσθηση σε χειρότερα.

Πρώτον, το εξής απόσπασμα του 1997 είναι καίριο και όπως πολλά άλλα πολύ επίκαιρο: «Το πρόβλημά σας είναι ότι, την περασμένη δεκαετία, διαβάζατε το βιβλίο του Α. Πρακτώριου «Νέα Διεθνής Τάξη και η παγκοσμιοποίηση των πατρίδων» και του Α. Παμπίου, «Αριστερά, Δεξιά και η Ελιά, ζήτω η «κεντροaristeraδεξιά» αντί το βιβλίο του Θουκυδίδη Προπάππου». Για όποιον βίωσε τις παρακρούσεις (μερικές και … best seller) των δεκαετιών 1990 και 2000 θα καταλάβουν σε τι αναφέρομαι.

Δεύτερον, ως αναλυτή, βέβαια, σε ικανοποιεί να ανασύρεις κείμενα που γράφτηκαν τις τρεις τελευταίες δεκαετίες προβλέποντας τα επερχόμενα. Δεν μιλάμε για προφητική πρόβλεψη αλλά εκτίμηση για τους προσανατολισμούς των τάσεων που αναπτύσσονται. Δυστυχώς!, είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα. Στην επιφυλλίδα που ακολουθεί, με λίγη ακόμη φαντασία και λίγες αλλαγές ημερομηνιών και με λίγη σκέψη γύρω από παραπλήσια ή παρόμοια γεγονότα με αυτά που ρητορικά ή αλληγορικά μνημονεύονται στο άρθρο, ερμηνεύουν πολλά. Προβλέπουν, δυστυχώς, και κάποια επερχόμενα. Ας μην ξεχνάμε πως εκεί που προβλέπαμε «κεντροaristeraδεξιά» σήμερα την έχουμε. Εξάλλου, έχουμε πείρα δύο δεκαετιών και σήμερα ήδη την «αριστεροδεξιά» που μετά διαδέχθηκε την κεντροaristeraδεξιά ενώ τίποτα πλέον δεν πρέπει να εκπλήσσει με την δεξιοαριστεροκεντρόα. Στα … τέσσερα οι καρεκλοκένταυροι, λέω με νόημα (την γνωστή φράση που ακούστηκε στο … κοινοβούλιο πριν μερικά χρόνια για να γονατίσει και αυτός μόλις κάθισε στην καρέκλα)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, Γκρούεζες, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, Πολιτική | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Aσύμμετρες απειλές, πυρκαγιές και όχι μόνο

Posted by Πετροβούβαλος στο 10 Σεπτεμβρίου, 2020

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου
αναδημοσιευμένο από το ιστολόγιό του

.

Η –λόγω πυρκαγιών– εισαγωγή του όρου «ασύμμετρη απειλή» στον ελληνικό δημόσιο διάλογο, πριν μια περίπου δεκαετία και ξανά σήμερα, χαρακτηρίζεται από συχνές ασάφειες, ανακριβείς ορισμούς και άλματα συλλογισμών. Αβάστακτο είναι πάντως εάν και όταν οι ασύμμετρες απειλές γίνουν αντικείμενο μικροπολιτικής διαμάχης. Όχι για πρώτη φορά για όρους και έννοιες που σχετίζονται άμεσα με την διεθνή πολιτική, παρατηρούνται θεμελιώδεις συγχύσεις και ανακρίβειες. Όταν δε οι ασύμμετρες απειλές συνδεθούν και με εσωτερικές μικροπολιτικές σκοπιμότητες, τότε οι εισροές ζημιογόνου ανορθολογισμοί είναι χειμαρρώδεις.

Διευκρινίζονται λοιπόν τα εξής. Οι δράστες μιας πυρκαγιάς μπορεί να είναι εγχώρια εγκληματικά στοιχεία (για παράδειγμα «οικοπεδοφάγοι» ή αναρχικοί σε μια πόλη) ή πράκτορες ενός ξένου κράτους. Ακόμη μπορεί οι τελευταίοι να χρησιμοποιούν τους πρώτους (πχ πυρκαγιές εκτός ελέγχου στη Αθήνα στο παρελθόν από «γνωστούς» αλλά και «άγνωστους» κουκουλοφόρους).

Στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να ξέρουμε ότι στα ανελέητα στρατηγικά παίγνια των ηγεμονικών δυνάμεων και των ενεργειών κατατριβής εχθρών και φίλων για λόγους που αφορούν την θέση/ρόλο άλλων κρατών και την κατανομή ισχύος, η ασύμμετρη απειλή ενδέχεται να προέρχεται «από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε». Εξ ου και η ανάγκη προσοχής για το τι λέγεται και γράφεται, ιδιαίτερα από υπεύθυνα χείλη. Είναι πάντως αξιοθρήνητη κατάντια όταν έλλειμμα κρατικής οργάνωσης όχι μόνο δεν αποτρέπει την εκτέλεση ασύμμετρων απειλών αλλά οδηγεί και σε δημόσιες τοποθετήσεις που υποδηλώνουν έλλειμμα κατανόησης του κρατοκεντρικού συστήματος.

Με συντομία, χωρίς να εξαντλείται το θέμα και χωρίς την παραμικρή πρόθεση ανάμειξης στις εσωτερικές διαμάχες –η οποία όπως το πρόσφατο ζήτημα των κατασκόπων έδειξε μερικοί δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν με αλλότρια (μικροπολιτικά) κίνητρα–, θα γίνει αναφορά σε βασικές πτυχές του ζητήματος των ασύμμετρων απειλών. Αφορούν τις πυρκαγιές αλλά και πολλά άλλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μεταμοντέρνος πόλεμος – Υστερόγραφο: Soft–power, μεταμοντέρνα πραξικοπήματα και συμπαρομαρτούντα

Posted by Πετροβούβαλος στο 31 Ιουλίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Στην σύντομη ανάλυση που προηγήθηκε έγινε αναφορά και στην στρατηγική soft power, όρο τον οποίο στα Ελληνικά απέδωσα εξαρχής ως «μαλακή ισχύς». Ισχύς δηλαδή η οποία όπως τα δηλητηριώδη υγρά του φιδιού μαλακώνουν το θύμα πριν το καταβροχθίσουν.

Το θέμα του μεταμοντέρνου πολέμου –διεθνικών δρώντων, κρατών ή ανάμεικτου– συνδέεται άμεσα με την πολύ σημαντική υπόθεση του soft power αλλά και με την ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία που πολλαπλασιάζει τα μέσα και αυξάνει τις πληροφορίες και τις δυνατότητες πληγμάτων κατά φυσικών στόχων. Για παράδειγμα τα μέσα που οι δυνάμεις διαθέτουν πλέον στον κυβερνοχώρο διεξάγονται αόρατοι και αθέατοι πόλεμοι που κυμαίνονται από συλλογή πληροφοριών μέχρι την εκτέλεση εκλεκτικά επιλεγμένων πληγμάτων με υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα που εκπληρώνουν συγκεκριμένους τακτικούς σκοπούς.

Τα δίκτυα επικοινωνίας και το διαδίκτυο που σχετίζονται με το κλασικό ζήτημα των πληροφοριών και του συντονισμού είναι οπωσδήποτε κρίσιμα πεδία. Τα θέματα αυτά τα έχουμε αγγίξει ή και αναλύσει στο παρελθόν ενώ υπάρχουν πλέον πολλά κείμενα τα οποία τεκμηριώνουν πολλές θέσεις οι οποίες στο παρελθόν θα μπορούσαν να είναι μόνο υποθέσεις.

Δεν αφορούν κάποια υπόθεση συνομωσίας την οποία ποτέ δεν υιοθετούμε, καθότι στον κρατοκεντρικό κόσμο υπάρχουν στρατηγικές των κρατών οι οποίες συμπεριλαμβάνουν τακτικές και μυστικές ενέργειες και αυτό δεν είναι συνομωσία αλλά χάραξη και στρατηγικής στο διόλου ανθόσπαρτο διεθνές πεδίο (το ότι μπορεί να είναι ανθόσπαρτο είναι μόνο στο μυαλό κάποιων νεοελλήνων, κάτι που αποτελεί και αυτό αίτιο των συμφορών).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μεταμοντέρνος πόλεμος – μέρος Δ: Προσανατολισμοί Θεραπειών

Posted by Πετροβούβαλος στο 30 Ιουλίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

  • Ισχυροποίηση των κρατών με κάθε τρόπο καθότι αποτελεί τον άξονα της ζωής των πολιτών όλων των κοινωνιών και του διεθνούς συστήματος
  • Δημοκρατικός προσανατολισμός των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων: Ο πολίτης να έχει την δυνατότητα να ασκεί ολοένα και πιο αποτελεσματικά τον ρόλο του εντολέα και το καράβι να κινείται προς την Ιθάκη της Πολιτικής Ελευεθερίας.
  • Καλλιέργεια της γνώσης στο επίπεδο των πολιτών για τον ρόλο του κράτους ως φορέα πολιτικού, οικονομικού και διπλωματικού ορθολογισμού
  • Ενίσχυση των εθνικών κοσμοθεωριών, των εθνικών πολιτισμών και των εθνικών πολιτικών παραδόσεων ως κύριων μέσων αντίστασης κατά των ανθρωπολογικών πληγμάτων των πολιτών λόγω μεταμοντέρνων φαινομένων
  • Καλλιέργεια της έννοιας της ισορροπίας τόσο ως προϋπόθεση σταθερότητας όσο και ως προϋπόθεση ισόρροπων διακρατικών συναλλαγών και ρυθμίσεων
  • Ενίσχυση των παραδοχών αλληλεγγύης εντός του κράτους στην βάση ενός κοινωνικοπολιτικά πολιτικοοικονομικού συστήματος δικαιακά σμιλευμένου, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής, ευνομίας, ευταξίας και ασφάλειας
  • Εμπέδωση μιας αλήθειας πολύ ροκανισμένης: Χωρίς ετοιμότητα για κάθε θυσία αν χρειαστεί, ακόμη και αυτοθυσίας, η πολιτεία είναι έωλη και οι πολίτες το ίδιο

Παράδειγμα: Δεν μπορεί στο όνομα θυσιών και μάλιστα ψευδώς δραματοποιημένων να μην είναι τα μέλη μιας κοινωνίας έτοιμα να δείξουν την πόρτα στους τοκογλύφους και κερδοσκόπους και στις τεχνόσφαιρές τους και να μην προχωρούν έτσι στην λήψη κάθε μέτρου έκτακτης ανάγκης που θα διαφυλάττει την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνικοπολιτικά στερεωμένη διανεμητική δικαιοσύνη ή ακόμη και τα θεμελιώδη και έσχατα όπως οι Συνταγματικές διατάξεις. Η ελευθερία θέλει αρετή, τόλμη, ετοιμότητα αυτοθυσίας και αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μεταμοντέρνος πόλεμος – μέρος Γ: Συμπέρασμα και περιγραφές του μεταμοντερνισμού

Posted by Πετροβούβαλος στο 29 Ιουλίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Ο μεταμοντέρνος πόλεμος είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων καταστάσεων της ύστερης εποχής που αφετηρία τους σύμφωνα με τον Παναγιώτη Κονδύλη θεμελιώνεται εντοπίζεται γύρω στο 1900.

Συμβολίζεται πρωτίστως με την έλευση της μαζικοπαραγωγής, της μαζικοκατανάλωσης, της αστικοποίησης, του ανθρωπολογικού κατακερματισμού για να είναι συμβατό το άτομο με αυτές τις δομές και των πληγμάτων κατά των εθνικών κοσμοθεωριών, του πολιτισμού και των πολιτικών παραδόσεων.

Οπωσδήποτε επίσης οι προεκτάσεις στην αισθητική διαμόρφωση των ανθρώπων και στον θεσμό της οικογένειας είναι βαθύτατες.

Η οικογένεια, υπό μεταμοντέρνο πρίσμα είναι αχρείαστη και ασύμβατη με τις λειτουργικές ανάγκες των μεταμοντέρνων δομών που θέλει το άτομο οντολογικά εκμηδενισμένο και στερημένο οντολογικών δεσμών.

Η ιδιωτεία και η αθέσπιστη ωμή ισχύς, εξάλλου, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά μιας συνεπούς μεταμοντέρνας κατάστασης.

Εάν μου ζητούσαν σε να περιγράψω σε μερικές γραμμές τι είναι μεταμοντερνισμός θα έλεγα ότι είναι ο αντίποδας της Πολιτικής που για να εκμηδενιστεί (η Πολιτική κλασικά νοούμενη και δημοκρατικά κινούμενη) απαιτείται να συρρικνωθεί η ανθρωπολογική υπόσταση του ατόμου-πολίτη. Ως εκ τούτου και επειδή κύρια αποστολή της Πολιτικής είναι η θέσπιση των διανεμητικών συνεπειών της ισχύος με πολιτική ηθική και διανεμητική δικαιοσύνη που διασφαλίζει κοινωνική συνοχή, εκεί κάτω στον αντίποδα όπου βρίσκεται ο μεταμοντερνισμός θεριεύει η ιδιωτεία. Στον πόλο αυτό η ισχύς είναι αθέσπιστη, προ-πολιτική, βάρβαρη και θηριώδης. Εξ ου και στο «Κοσμοθεωρία των Εθνών» αβασάνιστα δώσαμε τίτλο «μεταμοντερνισμός ως το ισοδύναμο των Σοδόμων και Γομόρρων».

Ο συνδυασμός των μεταμοντέρνων τάσεων, ο αυξανόμενος ανορθολογισμός πολλών κρατών και ο συνεπαγόμενος ανορθολογισμός στο διακρατικό επίπεδο κυρίως με την απουσία διακυβερνητικών θεσπίσεων και ελέγχων, ενθάρρυνε εάν όχι γιγάντωσε την διεθνική ιδιωτεία.

Μεταξύ άλλων, τις άπιαστες πολυεθνικές, τους άπιαστους χρηματοοικονομικούς δρώντες, τους αόρατους τοκογλύφους, τους αθέατους ή ωραιοποιημένους κερδοσκόπους και τους οικονομικούς εγκληματίες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μεταμοντέρνος πόλεμος – μέρος B: Οι κύριες πτυχές κάθε πολέμου και ο μεταμοντέρνος πόλεμος

Posted by Πετροβούβαλος στο 28 Ιουλίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Θα σκιαγραφήσουμε τρεις πτυχές. 1. Υπάρχουν πολλοί «πολεμικοί κρίκοι» πάνω στην αλυσίδα του πολέμου οπότε απαιτείται να εντοπιστεί σε ποιο κρίκο αναφερόμαστε καθότι η άσκηση βίας δεν είναι πάντα απαραίτητη. 2. Είναι οι κρίκοι της αλυσίδας του μεταμοντέρνου πολέμου Πολιτικά ενταγμένοι; 3. Ποια συμφέροντα εκπληρώνονται ανάλογα με την απάντηση στο 1 και 2 και πως πλήττονται οι πολίτες.

Καταρχήν, είναι οι κρίκοι της αλυσίδας του μεταμοντέρνου Πολιτικά ενταγμένοι;

Το Πολιτικό γεγονός δεν είναι γραμμικό ή μονοσήμαντο ενώ οι βαθμίδες πολιτικής συγκρότησης ποικίλουν ανάλογα και αντίστοιχα με τις βαθμίδες δημοκρατίας. Καθαυτό Πολιτικό γεγονός έχουμε μόνο όταν αναφέρεται σε Κοινωνικό γεγονός, διαφορετικά πρόκειται για επίφαση, ψεύδος, ανωμαλία, διαστρέβλωση και προ-πολιτική κατάσταση.

Κοινωνικό γεγονός έχουμε όταν υπάρχει κοινωνία ιστορικά προικισμένη με οντολογική ετερότητα στα πεδία της κοσμοθεωρίας, του πολιτισμού και των πολιτικών παραδόσεων.

Η Εθνική Ανεξαρτησία συμβολίζει την δυνατότητα αυτής της κοινωνίας να ασκεί εσωτερική πολιτική αυτοδιάθεση υπό συνθήκες εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής κυριαρχίας και να αντικρούει τις επεμβάσεις στο εσωτερικό πολιτικό της σύστημα. Αυτό συμβολίζει την ύπαρξη ανεξάρτητου κράτους (ανεξάρτητης Πολιτείας στην κλασική εποχή).

Επειδή στο διεθνές σύστημα το οποίο αποτελείται από κράτη άνισου μεγέθους, άνισης ισχύος και άνισης ανάπτυξης ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας, το κάθε κράτος είναι υποχρεωμένο να παλεύει για την αυτοσυντήρησή του, την επιβίωσή του και την διατήρηση ισόρροπων σχέσεων και συναλλαγών παρά την εγγενή ασυμμετρία ισχύος μεταξύ των μελών κάθε διακρατικού συστήματος. Τα λιγότερο ισχυρά κράτη, εξάλλου, αναπτύσσουν στρατηγικές μείωσης των συνεπειών της ασυμμετρίας ισχύος με προσεγγίσεις που έχουν επιστημονικά αναπτυχθεί επαρκώς από την στρατηγική θεωρία (patron-client relations). Μονολεκτικά, η καλλιέργεια του ορθολογισμού στην πλάστιγγα κόστους / οφέλους εναλλακτικών στάσεων και συμπεριφορών είναι το καίριο ζήτημα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μεταμοντέρνος πόλεμος – μέρος Α: Ένας πρώτος ορισμός του μεταμοντέρνου πολέμου

Posted by Πετροβούβαλος στο 27 Ιουλίου, 2020

του Παναγιώτη Ήφαιστου

.

Ορίζουμε ως μεταμοντέρνο πόλεμο την επιβολή αθέσπιστης ισχύος διανεμητικών προεκτάσεων επί των πολιτών ενός κράτους ή περισσοτέρων κρατών από πρωταγωνιστές της διεθνικής ιδιωτείας και από τις ηγεμονικές δυνάμεις οι οποίες αενάως παντοιοτρόπως επιδιώκουν έλεγχο των λιγότερο ισχυρών κρατών (οι δύο συνεργάζονται και συναλλάσσονται αλλά όχι πάντα). Κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου μεταμοντέρνου πολέμου είναι ότι:

  1. Δεν πλήττει μαζικά με πολεμικά οπλικά συστήματα αλλά διαμέσου επικοινωνιακών μεθόδων που εκμεταλλεύονται τα άλματα της τεχνολογίας.
  2. Κύριος σκοπός όπως εξάλλου διακηρύσσεται στις δηλώσεις ή αποκαλύψεις ως προς το τι συνίσταται η στρατηγική του «soft power» είναι η εξοικονόμηση πόρων με το να ελεγχθεί ένα κράτος με τρόπο περίπου ισοδύναμο με το αποτέλεσμα ενός πολέμου συμβατικού χαρακτήρα. Δηλαδή επίτευξη του ίδιου σκοπού εισβολής στα πλαίσια ενός πολέμου με χρήση όμως απείρως λιγότερου (οικονομικού) κόστους.
  3. Πλήττει μεν πολλούς και ίσως περισσότερους από ότι ένας συμβατικός πόλεμος αλλά εκμεταλλευόμενη την σύγχρονη τεχνοδομή έχει το πλεονέκτημα με τρόπο αθέατο, άπιαστο και αόρατο να πλήττει τον κάθε ένα ξεχωριστά μέσα στον προσωπικό του πυρήνα.
  4. Κύρια μέσα της διεθνικής ιδιωτείας, πλέον, είναι οι χρηματοοικονομικοί οργανισμοί ή ανάμεικτα συστήματα διεθνικών χρηματοοικονομικών δρώντων και διεθνικών επιχειρήσεων, τα οποία (συστήματα), κατέχουν ιδιώτες που δεν υπόκεινται σε κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους ή τους υπόκεινται ελλειμματικά.
  5. ΟΙ ΔΙΕΘΝΙΚΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ (το αντίστοιχο του βάρβαρου ή του ανθρωποειδούς θηρίου στην προ-πολιτική εποχή) ενίοτε όχι μόνο συναλλάσσονται με τις «υπηρεσίες» κάποιων κρατών και ιδιαίτερα των ηγεμονικών, αλλά επιπλέον διόλου σπάνια παρατηρείται να ελέγχουν αυτές τις υπηρεσίες ή και ηγέτες αυτών των κρατών (οι αποκαλύψεις κατά την διάρκεια των Αμερικανικών προεδρικών εκλογών που τόσο ενόχλησαν είναι ενδεικτικές ενός πολύ μαζικότερου φαινομένου)

Το τελευταίο αποτελεί παρακμή του ούτως ή άλλως προβληματικού διακρατικού συστήματος αλλά και πλήγμα για τον αναγκαίο και μη εξαιρετέο πολιτικοοικονομικό και στρατηγικό ορθολογισμό που απαιτείται να επιδεικνύει ένα κράτος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η «απέραντη απειλή» της Τουρκίας και οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας

Posted by Πετροβούβαλος στο 25 Ιουνίου, 2020

άρθρο του Παναγιώτη Ήφαιστου
από το Ιστολόγιό του

.

Εισαγωγή: από την ανεπίσημη ουδετεροποίηση του Αιγαίου στην ημιεπίσημη αποδοχή του Τουρκικού αναθεωρητισμού και τελικά στην αιτιολόγηση του τουρκικού αναθεωρητισμού οίκοι.

Βρισκόμαστε σε φάση κρίσης με την Τουρκία; Η απάντηση είναι θετική αλλά για λόγους στοιχειώδους ορθολογισμού απαιτείται να υπογραμμιστεί ότι αυτή η κρίση είναι μεγάλης διάρκειας, βασικά τις τελευταίες δεκαετίες πριν και μετά την Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας. Η τουρκικη απειλή με όρους στρατηγικής θεωρίας θεωρείται «απέραντη» και πιο κάτω θα σκιαγραφηθεί στοιχειωδώς. Η Ελλάδα διαθέτει επί δεκαετίες σπάνιους πόρους που δημιουργούν σχετική ισορροπία δυνάμεων και λογικά ισχυρή αποτροπή. Μολαταύτα η Ελληνική στρατηγική πάσχει.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής δεν είναι τόσο οι απειλούντες αντίπαλοι όσο το εγχώριο πολιτικό σύστημα και οι ουκ ολίγοι φορείς τίτλων ή «τίτλων» παραγωγής “ιδιωτικών” και ως εκ τούτου «πονηρών-κακών προτάσεων πολιτικής». Το αποτέλεσμα είναι αφενός να μην αξιοποιούνται σωστά οι σπάνιοι πόροι που διατίθενται και αφετέρου να μην αξιοποιούνται πλήρως αποτρεπτικά οι πανάξιες Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Για να είμαστε ακριβείς «ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ. Αντί εφαρμογής –κυρίως λόγω “ιδιωτικών” και ως εκ τούτου «πονηρών-κακών προτάσεων πολιτικής» που ρέουν με χειμαρρώδη ορμή μέσα στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα– έχουμε κατευνασμό. Ακόμη και νήπια της στρατηγικής ανάλυσης, όμως, γνωρίζουν ότι κατευνασμός = πόλεμος ή απώλεια πολέμου χωρίς μάχη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γεωστρατηγική, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »