ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
    Γιώργης στη Οι Σέρβοι καταλαμβάνουν το Μον…
    Γιώργης στη Οι Σέρβοι καταλαμβάνουν το Μον…
    Γιώργης στη Viper, Rafale, Belharra, Φρεγά…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘Ιστορία επί του Ιστού’

Σικελική Εκστρατεία – ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ της αθηναϊκής αυτοκρατορίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 14 Μαρτίου, 2021

αναδημοσίευση από την Ιστορία επί του Ιστού

.

Ο μεγαλύτερος αδελφοκτόνος εμφύλιος σπαραγμός της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431-404 π.Χ.), διεξήχθη κυρίως στην ηπειρωτική Ελλάδα και στο Αιγαίο. Ομως, έμελλε να κριθεί από μία εκστρατεία στη Σικελία, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν πραγματικά κοσμοϊστορικό.

Το 415 ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, η διαμάχη μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών για τον έλεγχο του ελληνικού χώρου, βρισκόταν σε μία κρίσιμη καμπή. Οι Αθηναίοι είχαν κατορθώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή να περάσουν σχετικά αλώβητοι μέσα από τις συμπληγάδες της σπαρτιατικής στρατιωτικής υπεροχής και του λοιμού, συνεχίζοντας να διαθέτουν την υπεροχή στη θάλασσα και με το δίκτυο των συμμαχιών τους λίγο ή πολύ ακέραιο.

Η Σικελία και η Κάτω Ιταλία γενικότερα (περιοχές γνωστές ως «Μεγάλη Ελλάδα») δεν ήταν δυνατόν να μείνει εκτός της διαμάχης που είχε συγκλονίσει ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Ηδη, πριν ξεκινήσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, η Αθήνα ως συνεπής ιμπεριαλιστική δύναμη, είχε ξεκινήσει μία προσπάθεια προσεταιρισμού όσο το δυνατόν περισσότερων ελληνικών πόλεων της Κάτω Ιταλίας, ακόμη και μέσω της δημιουργίας νέων οικισμών (Θούριοι). Υπήρχε, βεβαίως, ένα μεγάλο εμπόδιο σε αυτήν την προσπάθεια: οι περισσότερες και ισχυρότερες πόλεις της περιοχής ήταν δωρικές, αποικίες της Σπάρτης, της Κορίνθου και άλλων δωρικών μητροπόλεων, οπότε έβλεπαν τουλάχιστον με καχυποψία τους Αθηναίους.

Γνωρίζοντας, επίσης, την τάση των Αθηναίων να επιβάλουν τη θέλησή τους στους συμμάχους τους με κάθε μέσο, οι Ελληνες της Κάτω Ιταλίας δεν ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να αφήσουν τις πόλεις της κυρίως Ελλάδας να αναμειχθούν ενεργά στις υποθέσεις τους. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η λεγόμενη Α’ Σικελική Εκστρατεία, η πρώτη απόπειρα των Αθηναίων να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τις ελληνικές πόλεις του μεγάλου και εύφορου νησιού της κεντρικής Μεσογείου, να αποτύχει παταγωδώς. Η τριετής εκστρατεία (427-424 π.Χ.) κατέληξε στο συνέδριο της Γέλας, όπου οι σικελικές πόλεις δήλωσαν τη διάθεσή τους να ρυθμίζουν «τα του οίκου τους» χωρίς εξωτερική βοήθεια, ωστόσο το αποτέλεσμα ουσιαστικά ήταν ένας θρίαμβος των Συρακουσών, της ισχυρότερης ελληνικής πόλης της Κάτω Ιταλίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο Αδόλφος Χίτλερ δολοφονείται – η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο!

Posted by Μέλια στο 23 Νοεμβρίου, 2018

.

σήμερα θα σας ανεβάσω ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 2009 στο περιοδικό «What if» και είναι ένα σεναριο… εναλλακτικής ιστορίας. Τι θα συνέβαινε αν ο Χίτλερ δολοφονείτο από στο στρατό (του)? Διαβάστε για να μάθετε – διοτι η ιστορία δεν γράφεται με «αν», αλλά αν γραφόταν θα είχε πολύ γούστο! 

Τη στιγμή που ο Χίτλερ βρισκόταν στην κορυφή του δικού του Ολύμπου, όταν οι σιδηρόφρακτες μεραρχίες του είχαν κατορθώσει να συντρίψουν τις δυνάμεις Γάλλων και Βρετανών και έμπαιναν θριαμβευτικά στο Παρίσι, ένα σχέδιο δολοφονίας του εξυφαινόταν στα παρασκήνια. Το δράμα της δολοφονίας του Χίτλερ από μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών της Wehrmacht, θα παιζόταν στη σκηνή του μεγάλου θριάμβου του Γερμανού δικτάτορα, στο Παρίσι. Και αν η απόπειρα πετύχαινε, θα άλλαζε την ιστορία του κόσμου!

Η πιο γνωστή από τις δεκάδες απόπειρες δολοφονίες κατά του Αδόλφου Χίτλερ που υπήρξαν – σε επίπεδο προθέσεων, σχεδιασμού ή και εκτέλεσης – είναι αυτή που έφερε τον μονόχειρα και μονόφθαλμο Κλάους φον Στάουφενμπεργκ στη  «Λυκοφωλιά». Η αποτυχία του Στάουφενμπεργκ σε αυτήν τη μυθιστορηματική απόπειρα δολοφονίας, μπορεί να αποτελεί εξαιρετικό υλικό για μυθοπλασία (και πραγματικά, προσφάτως είδαμε στους κινηματογράφους την ταινία Valkyrie που ασχολείται ακριβώς με αυτό το θέμα) ωστόσο στην πραγματικότητα ακόμη κι αν πετύχαινε, λίγα πράγματα μπορούσε να αλλάξει.

Στα μέσα του 1944, όταν έλαβε χώρα η απόπειρα, η Γερμανία είχε ήδη εισέλθει σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία που θα την έφερνε στο ραντεβού με την ήττα, αργά ή γρήγορα. Με ή χωρίς τον Χίτλερ στην ηγεσία της, η Γερμανία δεν είχε πλέον ελπίδες να αντιμετωπίσει τη συνδυασμένη ισχύ Αμερικάνων, Σοβιετικών και Βρετανών (κατά κύριο λόγο) που την είχαν περικυκλώσει και τη σφυροκοπούσαν απ’ όλες τις πλευρές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Κούβα: μια ιστορία γεμάτη επαναστάσεις

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Φεβρουαρίου, 2016

αναδημοσίευση από την Ιστορία επί του Ιστού

.

Η ιστορία ενός παρεξηγημένου παράδεισου

Η πρόσφατη ιστορία της Κούβας, μέχρι την άνοδο του Κάστρο στην εξουσία, ήταν μια σειρά από επαναστάσεις, εξεγέρσεις, ξένες επεμβάσεις, διεφθαρμένες κυβερνήσεις και αποτυχημένες προσπάθειες εκσυχγρονισμού.

Για τον ευρωκεντρικό κόσμο, η ιστορία της Κούβας ξεκινά το 1492, όταν η ισπανική εξερευνητική αποστολή με τρεις καραβέλες υπό τον Χριστόφορο Κολόμβο και με τις ευλογίες (και τη χρηματοδότηση) του στέμματος της Καστίλης και της Λεόν, άρχισε εκείνο που ονομάστηκε «ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας», τον αποικισμό της Αμερικής.

Ωστόσο η Κούβα κατοικούνταν ήδη από την 4η χιλιετία π.Χ. καθώς τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης στο νησί χρονολογούνται από το 3.500 π.Χ. Οι κάτοικοι που βρήκαν οι Ισπανοί όταν για πρώτη φορά – στις 14 Οκτωβρίου 1492 – πάτησαν πόδι στην Κούβα, την «Χουάνα» του Κολόμβου, ήταν απόγονοι των ινδιάνων Ταϊνο, οι οποίοι έφθασαν από την αμερικανική ήπειρο στις αρχές του 13ου αιώνα μ.Χ.

Αρχικά οι Ισπανοι θεωρούσαν ότι η Κούβα ήταν μέρος της ηπείρου που βρισκόταν μπροστά τους (της Ασίας όπως πίστευε ο Κολόμβος ή της «νέας ηπείρου» όπως αντιλήφθηκαν γρήγορα) ωστόσο το 1508 ο Σεμπαστιάν ντε Οκάμπο κάνει το γύρο της Κούβας και αποδεικνύει ότι πρόκειται για νησί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μέγας Αλέξανδρος – ο στρατηλάτης, ο ήρωας, ο αμφιλεγόμενος

Posted by Πετροβούβαλος στο 13 Οκτωβρίου, 2014

αναδημοσίευση από την Ιστορία επί του Ιστού

.

Συνεχίζουμε σήμερα με ένα θέμα ελληνικό. Το αντικείμενο του άρθρου αυτού, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παγκόσμια Πολεμική Ιστορία, είναι ένα από εκείνα που συναρπάζουν τους Έλληνες (κι όχι μόνο) αναγνώστες: η ιστορία του Αλεξάνδρου του Μέγα. Στο άρθρο αυτό προσπαθώ να δώσω μια σφαιρική εικόνα της προσωπικότητας του Αλεξάνδρου και να σκιαγραφήσω, έστω με αδρές γραμμές, τα κίνητρα που τον ώθησαν στη μεγαλεπήβολη εκστρατεία του. Στους στόχους μου περιλαμβάνεται να δώσω και μια εικόνα του ‘νέου κόσμου’ που δημιούργησαν οι κατακτήσεις του Μακεδόνα στρατηλάτη. Ελπίζω να σας αρέσει.

Αλεξάνδρου Ανάβασις

O Αλέξανδρος Β’ της Μακεδονίας, γιος του Φιλίππου Β’, ξεκίνησε πριν από 2300 χρόνια μία σύντομη αλλά εκτυφλωτικά λαμπερή πορεία, που τον έφερε από την Πέλλα στα πέρατα του κόσμου. Θα επιχειρήσουμε στη συνέχεια να προσεγγίσουμε την προσωπικότητα του Αλέξανδρου ως στρατιωτικού ηγέτη, πολιτικού, διαχειριστή της τεράστιας αυτοκρατορίας αλλά και ανθρώπου.

Αμέτρητα είναι τα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον γιο του Φιλίππου, αυτόν που η ιστορία ονόμασε Μέγα. Τα κολακευτικά επίθετα που έχουν χρησιμοποιήσει οι συγγραφείς που ασχολήθηκαν μαζί του, έχουν εξαντλήσει το σχετικό «οπλοστάσιο» δεκάδων γλωσσών. Δεν είναι λίγοι και εκείνοι που σπεύδουν, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που ο αναθεωρητισμός της ιστορίας κερδίζει έδαφος, να τον χρησιμοποιήσουν λιγότερο κολακευτικούς χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητα και το έργο του.

Μεταξύ των μεγάλων κατακτητών της ιστορίας κατέχει μία θέση στην κορυφή, με μοναδικό ίσως συγκάτοικο τον Τζένγκις Χαν, το μεγάλο Χάνο των Μογγόλων που δημιούργησε μια αυτοκρατορία ακόμη μεγαλύτερη από αυτήν του Αλεξάνδρου.

Ο Αλέξανδρος ήταν ένας κυνηγός. Δεν είναι περίεργο που το αγαπημένο σπορ της μακεδονικής αριστοκρατίας, το κυνήγι, ήταν το μεγαλύτερο πάθος στην ζωή του Αλεξάνδρου. Καθημερινά, όπως μας παραδίδουν οι πηγές, ακόμη και όταν βρισκόταν σε εκστρατεία, ο Αλέξανδρος έβρισκε χρόνο να αφιερώσει την αγαπημένη του ενασχόληση. Καθόλη τη διάρκεια των περιπετειών του, σπάνια ο Αλέξανδρος άφηνε να περάσει μια μέρα δίχως να κυνηγήσει. Και κατά την διάρκεια του κυνηγιού, στο οποίο προτιμούσε τα δυσκολότερα θηράματα, θηριώδεις αγριόχοιρους και άγρια λιοντάρια, ο Αλέξανδρος συμπεριφερόταν ως συνήθως: ήθελε να είναι πάντα πρώτος, να ξεπερνά τους συντρόφους του και να φθάνει στο θήραμα πριν από αυτούς. Από τους αρχαίους μελετητές έχουν καταγραφεί περιστατικά όπου ο Αλέξανδρος έχασε την ψυχραιμία του και τιμώρησε με αυστηρότητα κάποιον από τους συντρόφους του που έκαναν το σφάλμα να μην τον αφήσουν να σκοτώσει το θήραμα που κυνηγούσαν μαζί.

Αυτή του την φύση του κυνηγού, ο Αλέξανδρος την επιβεβαίωνε καθημερινά στις περιπέτειες του: Κυνηγός των απολαύσεων, κυνηγός της γνώσης, κυνηγός του μεγαλείου, κυνηγός της περιπέτειας. Και παρέμεινε τέτοιος, ένας αμετανόητος κυνηγός, μέχρι την τελευταία του πνοή.

ΤΑΠΕΙΝΕΣ ΑΠΑΡΧΕΣ

Όταν ο Αλέξανδρος ανήλθε στο θρόνο της Μακεδονίας, το βασίλειο του ελληνικού βορρά είχε μόλις καταστεί, από τον πατέρα του Φίλιππο, μία αξιοσημείωτη δύναμη στα ελληνικά πράγματα. Οι Μακεδόνες ηγεμόνευαν των Ελλήνων, όπως πριν από αυτούς οι Θηβαίοι, οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι και είχαν ως μεγάλο στόχο την απελευθέρωση των ελληνικών πληθυσμών της Μ.Ασίας από την περσική κυριαρχία και, συνολικότερα, την εξαφάνιση της περσικής ισχύος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | 4 Σχόλια »

Η οικονομία του πολέμου στην αρχαία Ελλάδα

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Αυγούστου, 2014

αναδημοσίευση από την Ιστορία επί του Ιστού

.

Μια προσέγγιση της στρατιωτικής ιστορίας της αρχαίας Ελλάδας μέσα από το πρίσμα της οικονομίας της εποχής – δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία την άνοιξη του 2009.

Όταν ο Ηράκλειτος διαπίστωνε ότι «πόλεμος πατήρ πάντων εστί», δεν εξέφραζε μία άποψη περιθωριακή ή ακραία. Μάλλον διατύπωνε αυτό που για τους περισσότερους Έλληνες ήταν δεδομένο: ο πόλεμος ήταν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους και η μάχη αναπόδραστη μοίρα της ζωής του μέσου πολίτη. Με δεδομένη αυτήν την αδιάρρηκτη σχέση της αρχαίας κοινωνίας και του πολέμου, φυσική συνέχεια θα ήταν μια διερεύνηση της σχέσης του πολέμου με την οικονομία των αρχαιοελληνικών πόλεων-κρατών.

Η βασική παραδοχή ότι ο πόλεμος είναι τόσο αρχαίος όσο και οι οργανωμένες ανθρώπινες κοινωνίες, δεν είναι δυνατό να αμφισβητηθεί. Σοβαρός αντίλογος δεν μπορεί να υπάρξει, παρά τις προσπάθειες κάποιων μελετητών να παρουσιάσουν ως απόλυτα «ειρηνικές κοινωνίες» αυτές των τροφοσυλλεκτών ή και αγροτών στην αυγή της ανθρώπινης προϊστορίας. Ακόμη και σε αυτές τις κοινωνίες υπάρχει η βασική προϋπόθεση του πολέμου, δηλαδή η ανεπάρκεια πόρων και η άνιση κατανομή αυτών. Φυσικά η κλίμακα και η ένταση της βίας (που έχει σχέση και με τις ανοχές της εκάστοτε κοινωνίας) διαφέρει κατά περίπτωση, ανάλογα με την κοινωνία και την εποχή, ωστόσο η βασική αρχή δεν αμφισβητείται: από τη στιγμή που επήλθε κοινωνική οργάνωση και ακολούθως κοινωνική διαστρωμάτωση, ο πόλεμος αποτελεί έναν διαρκή σύντροφο της ανθρωπότητας.

Στην αρχαία Ελλάδα ο πόλεμος αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας και είχε τις ρίζες του στην ίδια την οργάνωση των πόλεων-κρατών. Τα ιδιότυπα στοιχεία αυτού του πολέμου, όπως λ.χ. το ότι το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας της πόλης είχε ανάμιξη στην πολεμική προσπάθεια, διαφοροποιούσαν το «μοντέλο» πολέμου της προκλασσικής και κλασσικής Ελλάδας, από παλιότερες εποχές, όπως ήταν η μυκηναϊκή και οι «σκοτεινοί αιώνες». Σε αυτές τις παλιότερες εποχές, ο πόλεμος ήταν κατά βάση υπόθεση των ανώτερων κοινωνικών τάξεων, των πολεμικών ελίτ της κάθε κοινωνίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Γαβιθά-Γιαρμούκ 636 μ.Χ. – Το τέλος της Ελληνο – Ρωμαϊκής Μέσης Ανατολής

Posted by Πετροβούβαλος στο 15 Αυγούστου, 2014

αναδημοσίευση από την Ιστορία επί του Ιστού

.

Η θυελλώδης αραβική επέκταση, που δημιούργησε αυτό που στη συνέχεια, έως και σήμερα, καλούμε ‘αραβικό κόσμο’, ήταν ένα ιστορικό φαινόμενο με τεράστιες διαστάσεις και εξαιρετικά περίπλοκο. Όμως αυτό το φαινόμενο θεμελιώθηκε πάνω στη στρατιωτική επικράτηση των Αράβων επί των Βυζαντινών και των Περσών. Η καθοριστική μάχη δόθηκε κοντά στη Γαβιθά και τον ποταμό Γιαρμούκ και το αποτέλεσμα άνοιξε το δρόμο για τη νέα εποχή.

Η ελληνορωμαϊκή κυριαρχία στη Μέση Ανατολή χρονολογείτο από τον 4ο αιώνα π.Χ. και τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι ελληνιστικές μοναρχίες των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών κυριαρχούσαν έως τον 1ο αιώνα π.Χ. όταν τα ηνία ανέλαβε η Ρώμη. Βεβαίως η περιοχή ήταν ιδιότυπη: οι ανώτερες τάξεις ήταν κατά κύριο λόγο ελληνόφωνες (αν και όχι πάντα ελληνικής προέλευσης, μάλλον οι περισσότεροι ήταν εξελληνισμένοι ντόπιοι) και είχαν ασπαστεί με ενθουσιασμό τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Την ίδια ώρα στις κατώτερες τάξεις η κυριαρχία των ντόπιων γλωσσών και πολιτισμού ήταν σχεδόν απόλυτη. Ορισμένες πόλεις ήταν κατά κύριο λόγο ελληνικές, όπως λ.χ. η Αντιόχεια, άλλες μόνο εν μέρει ελληνικές, ενώ στην ύπαιθρο η διείσδυση του ελληνικού στοιχείου ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Το ελληνικό στοιχείο εκείνη την εποχή αποτελούσε μέρος του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού που είχε μετεξελιχθεί σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε ‘βυζαντινός πολιτισμός’.

Αυτός ο μεικτός πολιτισμός, που συνδύαζε τη γλώσσα και τον πολιτισμό των Ελλήνων με την πολιτική και διοικητική παράδοση των Ρωμαίων (και, φυσικά, τη χριστιανική θρησκεία στο ελληνορθόδοξο δόγμα της), ήταν κυρίαρχος στη ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά την πτώση της Ρώμης στους βάρβαρους. Και το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας αυτής εξελίχθηκε στο ‘Βυζάντιο’. Βασικότατο στοιχείο στην πολιτική ιδεολογία και τον πολιτισμό του Βυζαντίου ήταν όπως αναφέραμε ήδη και η χριστιανική θρησκεία, την οποία οι μεσανατολίτες και οι βορειοαφρικάνοι υπήκοοι της αυτοκρατορίας είχαν ασπαστεί από νωρίς και με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Γενικά στο νοτιοανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας ο χριστιανισμός είχε βαθιές ρίζες, όχι όμως τόσο βαθιές ώστε να αποτρέψει τελικά τον εξισλαμισμό της περιοχής και την επιβίωση της χριστιανικής θρησκείας σε μικρές μόνο πληθυσμιακές νησίδες. Και η αιτία γι’ αυτό, όπως και για την εύκολη επικράτηση των Αράβων στην περιοχή, ήταν κατά κύριο λόγο οι πολιτικές διαφορές με τη βυζαντινή εξουσία, διαφορές που είχαν λάβει το μανδύα των ‘θρησκευτικών διαφορών’ σε μια εποχή που ο θρησκευτικός ανταγωνισμός ήταν το βασικό και κύριο πεδίο διαφοροποίησης των εθνών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »