ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 18ης ΙΟ… στη Ο Χένρι Κίσσιγκερ τους ξεγέλασ…
    «Όλοι φοβούνται έναν… στη «Όλοι φοβούνται έναν πόλε…
    Μέλια στη Ελληνικά Ολοκαυτώματα 1940-194…
    ΒΕΡΑΝ ΚΥΡΑΝΘΗ στη Ελληνικά Ολοκαυτώματα 1940-194…
    Αργυρώ στη Φώτης Κόντογλου – Ἡ Μελαγχολία…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Posts Tagged ‘Θέματα Ελληνικής Ιστορίας’

Συνταγματική Αναθεώρηση, ή «συνταγματικό ξέπλυμα»; (Στον «αέρα» η «Συμφωνία τών Πρεσπών»)

Posted by Μέλια στο Ιουνίου 16, 2019

.

Γράφει ο Ιωάννης Δ. Παπακωνσταντίνου (download (pdf) εδώ)

1.ΠΡΟΟΙΜΙΟ

(Η προειδοποίηση τού Λόρδου Βύρωνος)

Από ιστορική άποψη, η κατάσταση κοινοβουλευτικής εκτροπής (έξωθεν επιβληθέντος εκφυλισμού κοινοβουλευτικών διαδικασιών και περιορισμού τής εθνικής κυριαρχίας), τήν οποία αναγκαστικά βίωσε (και βιώνει) τό πολιτικό προσωπικό και ο λαός τής Ελλάδος από τό 2010 μέχρι σήμερα, δεν αποτελεί έκπληξη για όσους φιλίστωρες μελετούν τήν Νεωτέρα Ελληνική Ιστορία: Άν μη τι άλλο, ο Λόρδος Βύρων—ως Αρχιεπίτροπος1 τού (ιδιωτικούΑ΄ Δανείου τής Ανεξαρτησίας τό 1824, προεδρεύων τής επί τούτω Αγγλο-Ελληνικής 5μελούς Επιτροπής—είχε προειδοποιήσει εγκαίρως, από τό 1824, τό Ελληνικό έθνος για τά μεγάλα δεινά που θα υφίστατο η Ελλάδα, εάν διέπραττε κάποτε στο μέλλον τό μέγα λάθος να προσφύγει σε μείζονα δανεισμό όχι από  ιδιώτες με τήν έκδοση ομολόγων σε διεθνείς χρηματαγορές, αλλά απ’ ευθείας από ξένες Κυβερνήσεις (με ξένες κρατικές εγγυήσεις),2 όπως δυστυχώς επισυμβαίνει στην «Μεταπολιτευτική» Ελλάδα από τό 2010 μέχρι σήμερα.

1. ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ

Από τό 2010, η Ελληνική Πολιτεία απεδέχθη  (αφρόνως σύμφωνα με τόν Λόρδο Βύρωνα) τήν «μετατροπή» τού δημοσίου εξωτερικού χρέους τής χώρας από «τραπεζικό» σεδιακρατικό, δηλαδή από χρέος έναντι ξένων ιδιωτών-ομολογιούχων (τράπεζες, pensionfunds κ.τ.λ.) σε χρέος έναντι Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΜΕΛΙΑ, ΣΚΟΠΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Οι τεράστιες θυσίες των Ιεραρχών της Ελληνορθοδοξίας το 1821

Posted by Πετροβούβαλος στο Μαΐου 20, 2019

O Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ συρόμενος στην αγχόνη (ελαιογραφία Νικηφόρου Λύτρα).

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Ιωάννη Δ. Παπακωνσταντίνου

.

Σε προηγουμένη επετειακή δημοσίευση (24 Μαρτίου 2017), με τίτλο «Η παράδοση και η εθελοντική θυσία των προκρίτων και των ιερέων στις παραμονές του Αγώνα (Φεβρουάριος-Σεπτέμβριος 1821)», τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας ανέδειξαν μια σημαντική πτυχή τού Αγώνα τής Παλιγγενεσίας, ότι δηλαδή οι ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ τής Ελληνορθοδοξίας συμμετείχαν στην απελευθέρωση της Ελλάδος όχι απλώς ως ιεροεθνομάρτυρες αλλά και ως ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, στην πρώτη γραμμή του πυρός στην Επανάσταση του 1821, δεδομένου μεταξύ άλλων ότι έξι (6) ιεράρχες-μητροπολίτες τής Πελοποννήσου εθανατώθησαν κατά την πρώτη εξάμηνη περίοδο των εχθροπραξιών, μέχρι την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς το 1821.

Εντούτοις, συνεχίζει να πλανάται ανά την Ελλάδα ένα διαχρονικό πλέον «παραϊστορικό» ή «περιιστορικό» μύθευμα (κατά το «περιαστικός» μύθος) σχετικά με τις τεράστιες θυσίες τού ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ της Ελληνορθοδοξίας στον Αγώνα τής Παλιγγενεσίας. Αυτό τό μύθευμα πρεσβεύει ότι στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχε (δήθεν) «μόνον ο κατώτερος κλήρος, εκτός ορισμένων περιπτώσεων που αποτελούν την εξαίρεση», και ότι (δήθεν) «η ηγεσία της επίσημης Εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης».

Χρονολογικώς, αυτό το μύθευμα, που έχει τις ρίζες του στην… Τριανδρία του βασιλέως Όθωνος (Τριμελή Βαυαρική Αντιβασιλεία, μη-υφισταμένη πλέον), διαδόθηκε «περιιστορικώς» ή προπαγανδιστικώς, λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων από τότε (1833), από τους συναυτουργούς της ξενοκίνητης δολοφονίας του Εθνάρχου και Απελευθερωτού της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια  (Κωλέττης, Μαυροκορδάτος, Σ. Τρικούπης, Κουντουριώτης, Μαυρομιχαλαίοι, κ.ο.κ.), και έκτοτε από τούς πολιτικούς επιγόνους εκείνων τών συναυτουργών—ειδικά μάλιστα προς πολιτικο-οικονομική εξύφανση, μεταξύ άλλων, της «αυτοκεφαλίας» της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία «προϋπέθετε» και «προϋποθέτει» την συστηματική (προπαγανδιστική) υποβάθμιση ή και απόκρυψη τών τεραστίων θυσιών τού Οικουμενικού Πατριαρχείου στον Αγώνα τής Παλιγγενεσίας—και μάλιστα σε απόλυτο βαθμό συστημικής «κατασίγησης» σε σχολικά βιβλία τής Ελλαδικής εγκυκλίου παιδείας, σε Μ.Μ.Ε., και όχι μόνον. Πρόκειται δηλαδή περί αβάσιμου, ανιστόρητου και πολιτικο-ιδεοληπτικού (Βαυαρογενούς) μυθεύματος, που έχει παραπλανήσει πολλούς καλοπροαίρετους (μη επαρκώς όμως επιμελείς) φιλίστωρες αναγνώστες, ανυποψίαστους πολίτες τής Ελληνικής Πολιτείας, και εν γένει πλείστους όσους Έλληνες πατριώτες στη μετακαποδιστριακή εποχή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο πυρρίχιος χορός του Οδυσσέα Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς

Posted by Πετροβούβαλος στο Μαΐου 7, 2019

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
γράφει ο Φιλίστωρ Ι. Β. Δ.

.

Πρόλογος – Οι Τούρκοι οργανώνουν μεγάλη στρατιά στο Ζητούνι για να καταπνίξουν την Ελληνική Επανάσταση

Όταν ο Χουρσίτ πασάς, που βρισκόταν στα Ιωάννινα πολιορκώντας τον Αλή πασά, έμαθε για την αποστασία των Ελλήνων αλλά και την απρόσμενη πρόοδό της, διέταξε στα μέσα Απριλίου τον Κιοσέ Μεχμέτ πασά να προετοιμάσει μια μεγάλη στρατιά και να βαδίσει προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα με προοπτική να εισβάλει στην Πελοπόννησο. Ο Κιοσέ Μεχμέτ κατάφερε να συγκεντρώσει 8000 ενόπλους και 800 ιππείς στο Ζητούνι (Λαμία) στις 19 Απριλίου 1821 και από εκεί ακολούθησε μια καθοδική πορεία εισβάλλοντας στις περιοχές που έλεγχαν οι επαναστατημένοι Έλληνες. Οι Έλληνες οπλαρχηγοί είχαν βρεθεί σε δυσχερή θέση καθώς όλες οι δυνάμεις τους ήταν μόλις 1500 οπλοφόροι, ενώ ο οπλαρχηγός της Υπάτης Κοντογιάννης δεν ενώθηκε τελικά μαζί τους.

Είχαν όμως υπέρ τους τις τοποθεσίες από τις οποίες θα περνούσε αναγκαστικά ο τουρκικός στρατός καθώς αυτές λόγω της πυκνής τους βλάστησης προσφέρονταν για ενέδρες και αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Το τουρκικό απόσπασμα ήταν προφανώς αρκετά ισχυρό, καλά εφοδιασμένο και εξοπλισμένο, αλλά δεν διέθετε οργάνωση, αλλά περισσότερο θύμιζε μια άτακτη συνάθροιση οπλοφόρων. Ομοίως και οι αξιωματικοί του δεν είχαν ούτε στρατιωτικές γνώσεις ούτε διέθεταν σχετική εκπαίδευση. Το σχέδιο αντιμετώπισης τους εχθρού που προτάθηκε από τον Πανουριά και τελικά επιλέχθηκε από τον Διάκο ήταν ακατάλληλο καθώς διαιρούσε τις μικρές δυνάμεις των Ελλήνων, έτσι ο Πανουριάς με 600 άνδρες οχυρώθηκε στη Χαλκομάτα, ο Δυοβουνιώτης με 400 τον Γοργοπόταμο και ο Διάκος με 300 την Αλαμάνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η συμμετοχή της Ελλάδος στην αντικομμουνιστική εκστρατεία της Ουκρανίας (Φεβρουάριος 1919)

Posted by Μέλια στο Φεβρουαρίου 25, 2019

.

Περί τα τέλη του 1918, μετά το τέλος  του Α ΄Π Π, οι Αγγλογάλλοι  αποφάσισαν την εκτέλεση εκστρατείας στην Ουκρανία, προκειμένου να υποστηρίξουν τους εκεί μαχομένους  εναντίον των Μπολσεβίκων αντιπάλους τους, τους επονομαζόμενους «Λευκούς». Οι «Λευκοί» ήταν ένα συνοθύλευμα από Ουκρανούς εθνικιστές, οπαδούς του Τσάρου, τοπικοί οπλαρχηγοί, στρατηγοί και πρίγκιπες με προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες, ένοπλες οργανώσεις, ενώ ενας από τους σημαντικότερους ηγέτες των «Λευκών ήταν ο στρατηγός Ντενίκιν.

Παράλληλα η εκστρατεία αυτή αποσκοπούσε,  αφενός,  στην τιμωρία, τρόπον τινά, των Μπολσεβίκων, που μετά την επικράτησή τους είχαν αποσκιρτήσει από την Αντάντ και είχαν διακόψει  τις επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, και,αφετέρου, στην εξασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων που είχε  συνάψει   η  Τσαρική  Ρωσία με τους Γάλλους και τα οποία δεν αναγνώριζαν πλέον οι Μπολσεβίκοι .

Η όλη επιχείρηση είχε σχεδιασθεί με  ασύγγνωστη  επιπολαιότητα, ως να επρόκειτο περί «στρατιωτικού περιπάτου», και είχε βασισθεί κυρίως σε αναξιόπιστες πληροφορίες ονειροπόλων Ρώσων «εμιγκρέδων. Για τις χερσαίες επιχειρήσεις, ενδεικτικά, οι ίδιοι οι Γάλλοι διέθεσαν κατά βάση αποικιακές δυνάμεις, εμφανώς ταλαιπωρημένες  από τις πολεμικές κακουχίες, μειωμένης συνθέσεως και αρκετά χαμηλού  ηθικού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1914-18 (Α' ΠΠ), 1919-22 (Μ.ΑΣΙΑ), Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Η στάση του ΣΕΚΕ / ΚΚΕ στο Μικρασιατικό ζήτημα

Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 17, 2018

.

Η συμμετοχή της Ελλάδας με μια μεραρχία στην εκστρατεία της Ουκρανίας το 1919 κατά των κομμουνιστών στο πλευρό των Γάλλων και των Ρώσων «Λευκών», έθεσε την ισχυρή αναδυόμενη δύναμη των Μπολσεβίκων στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Το κομμουνιστικό καθεστώς ήρθε σε πολυεπίπεδη συμφωνία με τον Κεμάλ και το νέο εθνικιστικό καθεστώς του στην Άγκυρα παρέχοντας οικονομική και υλικοτεχνική στρατιωτική υποστήριξη που αναμφίβολα επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα της Μικρασιατικής εκστρατείας.

Εκτός αυτού όμως, οι μπολσεβίκοι καθοδήγησαν μέσω της Παμβαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και τον νεότευκτο πολιτικό βραχίωνα τους στην Ελλάδα το ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό εργατικό Κόμμα Ελλάδος), να αντιταχθεί στην Ελληνική Μικρασιατική εκστρατεία ως δημιούργημα του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού. Το ΣΕΚΕ είχε ιδρυθεί το 1918 με αρχικά μέλη της μετριοπαθείς σοσιαλιστές και εργατοϋπαλλήλους. Το 1920 είχε ελάχιστα μέλη στα συνδικάτα ενώ τα πολιτικά της στελέχη είχαν λίγες πολιτικές εμπειρίες και μάλλον μικρές δυνατότητες.

Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 το ΣΕΚΕ παραδέχτηκε πλήρως την κομματική διαταγή που έλαβε και προσπάθησε με τις μικρές του δυνάμεις να βλάψει όσο το δυνατόν περισσότερο τον Ελληνική προσπάθεια, κυρίως με αντιπολεμική ηττοπαθή προπαγάνδα μέσω εφημερίδων, φυλλαδίων αλλά και στρατιωτών που ήταν μέλη του κόμματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1919-22 (Μ.ΑΣΙΑ), Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ψαράδες Πρεσπών: από την 5η ολομέλεια του Ζαχαριάδη στη χθεσινή (17-6-2018) εθνική μειοδοσία των πολιτικών του επιγόνων και τον πολιτισμικό ακρωτηριασμό του Ελληνισμού

Posted by Μέλια στο Ιουνίου 20, 2018

Από τη συνάντηση των Σλαβοφρόνων στις Πρέσπες με τον Ζαχαριάδη στο μέσον

.

γράφει ο Ιστορικός Ιωάννης Μπουγάς

Οι Πρέσπες, το «Τρίγωνο των Πρεσπών», η «Ελεύθερη Ελλάδα», ήταν το κέντρο της Κομμουνιστικής Ανταρσίας του 1946-49 με τη βοήθεια των Σλάβων της Γιουγκοσλαβίας και της Κομιντέρν. Εκεί ελήφθησαν οι χειρότερες, οι πιό προδοτικές αποφάσεις του ΚΚΕ και του λεγόμενου ΔΣΕ:

1. Το τρίγωνο των Πρεσπών από τις αρχές του 1947 είναι η έδρα του αρχηγείου του «ΔΣΕ» που διεθύνει την κομμουνιστική εξέγερση εναντίον της Ελληνικής κυβέρνησης και του Ελληνικού Στρατού,

2. Εκεί εγκατεστάθη το καλοκαίρι του 1947 και ο γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης (ίδε τη σπηλιά που ήταν το γραφείο του),

3. Εκεί έγινε τον Δεκέμβριο του 1947 η συνεδρίαση των ηγετών του ΚΚΕ και του «ΔΣΕ» που απεφάσισε τον σχηματισμό της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Εκεί ήταν η έδρα της «κυβέρνησης» μέχρι το καλοκαίρι του 1949, λίγο πρίν το τέλος, που πέρασε στον Γράμμο και στη συνέχεια στην Αλβανία.

4. Στις Πρέσπες ελήφθησαν οι αποφάσεις εφαρμογής από το ΚΚΕ και τον ΔΣΕ της Συμφωνίας του Μπλέντ που προέβλεπε τη δημιουργία «Ὁμόσπονδης Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» στην οποία θα περιλαμβανόταν και η Ελληνική Μακεδονία.

5. Το Παιδομάζωμα των Ελληνόπουλων απεφασίσθη στις Πρέσπες, και από την περιοχή του Τριγώνου των Πρεσπών πέρασαν πολλές χιλιάδες παιδιών κυρίως από τη Δυτική Μακεδονία, αλλά και από Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα, προς Γιουγκοσλαβία και Αλβανία.

6. Στις Πρέσπες συνήλθε τον Ιανουάριο του 1949 η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Μιά απόφαση της ολομέλειας έλεγε: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδόνικος (Σλαβομακεδονικός) λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αντοθυσίας, πού προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του..» 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1944-49, Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΜΕΛΙΑ, ΣΚΟΠΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

«Δεν είμαστε Γερμανοί!» Η Ελληνική απάντηση στην Γερμανική εκστρατεία δυσφήμισης για το εγκλήμα στο «Lorelei» (4 – 6 Νοεμβρίου 1902)

Posted by Πετροβούβαλος στο Φεβρουαρίου 25, 2018

Το πολεμικό πλοίο «Lorelei»

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Φιλίστορος

.

Η Ελλάδα το 1902 βρισκόταν σε δεινή οικονομική, ηθική και κοινωνική κατάσταση. Λίγα χρόνια πριν, το 1897 είχε υποστεί μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που ίσως δεν είχε εδαφικό αντίκτυπο πλην μικρών αλλαγών στην μεθοριακή γραμμή, αλλά είχε ως επίπτωση την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου υπό την αιγίδα της Γερμανίας. Ο Δ.Ο.Ε. είχε ως αποστολή την απευθείας είσπραξη των προσόδων του Ελληνικού κράτους προς ικανοποίηση των πιστωτών της Χώρας που είχαν μείνει ξεκρέμαστοι μετά την χρεοκοπία του 1896. Οι πρόσοδοι αυτοί προέρχονταν από τα κρατικά μονοπώλια (φωταέριο, οινόπνευμα κτλ) και από τα έσοδα των τελωνείων. Αναμφίβολα ο οικονομικός αντίκτυπος ήταν μεγάλος για την χώρα, καθώς το δημόσιο κατάφερνε να πληρώνει τους υπαλλήλους του, όμως δεν είχε χρήματα για δημόσια έργα και για τις ένοπλες δυνάμεις που αποτελούσαν την μόνη ελπίδα της Ελλάδας να «μεγαλώσει» προς Βορρά και να καταστεί βιώσιμη. Οι οικονομικές επιπτώσεις στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν μικρές καθώς εκείνη την εποχή λίγοι φορολογούμενοι είχαν οικονομική σχέση εξάρτησης με το δημόσιο και δεν υπήρχαν συνταξιούχοι. Το πλήγμα όμως ήταν κυρίως ηθικό, καθώς οι Έλληνες ένιωθαν ταπεινωμένοι και εξευτελισμένοι στα μάτια της Διεθνούς κοινότητας. Τον Νοέμβριο του 1901 είχαν γίνει τα αιματηρά γεγονότα των «Ευαγγελικών» που επέφεραν την πτώση της κυβέρνησης Θεοτόκη, ενώ η μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια για την οικονομική δυσπραγία και τους πολλούς φόρους είχε φέρει προ των πυλών της εξουσία τον Θεόδωρο Δεληγιάννη.

Μέσα σε αυτό το καταθλιπτικό κλίμα συνέβη το συνταρακτικό έγκλημα του «Λωρελάυ». Τον Οκτώβριο του 1902, η Γερμανική θαλαμηγός Λωρελάυ που ανήκε στην Γερμανική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, κατέπλευσε στον Πειραιά για να επισκευαστεί από τα ναυπηγεία Βασιλειάδη. Όλα τα κιβώτια που υπήρχαν στο πλοίο μεταφέρθηκαν και αποθηκεύτηκαν στα ναυπηγεία, εκτός ενός κιβωτίου που έμεινε στο πλοίο όπου είχε τοποθετηθεί μόνιμη φρουρά από ένα υπαξιωματικό κι έναν ναύτη. Το πρωινό της 3ης Νοεμβρίου 1902, ένας αξιωματικός του πλοίου ανήλθε για να κάνει τον προβλεπόμενο έλεγχο, όταν διαπίστωσε ότι το κιβώτιο είχε κλαπεί, ενώ είχαν εξαφανιστεί ο υπαξιωματικός Μπρίτσκι και ο ναύτης Κόλλερ. Η αίθουσα που βρισκόταν το κιβώτιο αλλά και οι χώροι γύρω από αυτήν ήταν γεμάτοι από λίμνες αίματος, ενώ επίσης ύποπτο ήταν ότι έλειπε και η βάρκα του πλοίου, ενώ το σκοινί που ήταν δεμένη είχε στάλες από αίμα πάνω του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1830 - 1904, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Αθηναίος ρήτωρ Δημοσθένης και το μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο των «Άρπαλείων χρημάτων» στην Αρχαία Αθήνα (324 π. Χ.)

Posted by Πετροβούβαλος στο Ιανουαρίου 19, 2018

Δημοσθένης

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Φιλίστωρος

.

Ο Άρπαλος του Μαχάτα (Ελιμιώτης) καταγόταν από παλαιά αριστοκρατική οικογένεια της Μακεδονίας και ήταν παιδικός φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά την εκστρατεία του στην Περσία ο Αλέξανδρος τον είχε ορίσει βασικό ταμία και διαχειριστή του βασιλικού θησαυροφυλακίου λόγω ενός σωματικού προβλήματος που είχε. Πριν από τη μάχη της Ισσού (Νοέμβριος 333 π.Χ.), ο Άρπαλος παρασυρμένος από τον Ταυρίσκο, έφυγε μαζί του δυτικά, παίρνοντας μαζί του όλα τα χρήματα της στρατιάς και κατέφυγε στα Μέγαρα. Ο Μ. Αλέξανδρος δέχτηκε τη μετάνοιά του, τον ξανακάλεσε δίπλα του και τον όρισε εκ νέου γενικό διαχειριστή των θησαυρών του κράτους με έδρα τα Εκβάτανα (όπου αργότερα δολοφονήθηκε ο στρατηγός Παρμενίων). Όταν ο Αλέξανδρος ξεκίνησε για την τελευταία του μακρινή εκστρατεία προς την Ινδία, ο Άρπαλος θεώρησε απίθανο να γυρίσει πίσω ο Μακεδόνας Βασιλιάς ζωντανός από μια τόσο μακρινή και επικίνδυνη εκστρατεία, και επιδόθηκε στην κατασπατάληση των χρημάτων του Βασιλικού θησαυροφυλακίου, διάγοντας έναν βίο γεμάτο με συμπόσια και ακολασίες (αὑτῷ τε πράγματα συνειδὼς πονηρὰ δι’ ἀσωτίαν). Όταν όμως το 325 π.Χ. ο Άρπαλος έμαθε πως ο Αλέξανδρος νίκησε και επέστρεφε στην Βαβυλώνα έχοντας πληροφορίες για τις ατασθαλίες του, γνώριζε ότι τον περίμενε πολύ σκληρή τιμωρία.

Πανικόβλητος από αυτή την εξέλιξη ο Άρπαλος υπεξαίρεσε 5.000 τάλαντα από το Βασιλικό θησαυροφυλάκιο (ποσό αστρονομικό για την εποχή) και απέδρασε στην Μικρά Ασία για να αποφύγει την βασιλική οργή. Εκεί οργάνωσε στρατό από έξι χιλιάδες μισθοφόρους, αγόρασε έναν μικρό στόλο από τριήρεις και πέρασε στον Ελλαδικό χώρο με προορισμό την Αθήνα. Στην Αθήνα το 324 π. Χ. η αντιμακεδονική πολιτική πτέρυγα ήταν πανίσχυρη, παρά την στρατιωτική παντοδυναμία των Μακεδόνων, με κυρίαρχες μορφές τον Υπερείδη, τον Δείναρχο αλλά κορυφαίο τον σημαντικότερο ρήτορα της Αρχαιότητας, Δημοσθένη. Η Μακεδονική πτέρυγα, επίσης πολιτικά ισχυρή, αντιπροσωπευόταν από τον Δημάδη αλλά κυρίως από τον σώφρονα Φωκίωνα. Οι Αθηναίοι αντιμετώπισαν με έντονη καχυποψία την έλευση του Άρπαλου. Αρχικώς του απαγορεύτηκε η είσοδος στην πόλη με τους μισθοφόρους του μετά από εισήγηση του Δημοσθένη (ὁ δὲ Δημοσθένης πρῶτον μὲν ἀπελαύνειν συνεβούλευε τὸν Ἅρπαλον) και την σύμφωνη γνώμη του Φωκίωνα έτσι ώστε να μην δωθεί αφορμή στον Αλέξνδρο να επιτεθεί κατά της Αθήνας (καὶ φυλάττεσθαι, μὴ τὴν πόλιν ἐμβάλωσιν εἰς πόλεμον ἐξ οὐκ ἀναγκαίας καὶ ἀδίκου προφάσεως). Τελικώς ο στρατηγός Φιλοκλής επέτρεψε την είσοδο του Άρπαλου στην Αθήνα ατομικά ως ικέτη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Γεώργιος Κονδύλης: ο «κεραυνός» (1879-1936)

Posted by Πετροβούβαλος στο Νοέμβριος 30, 2017

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Φιλίστορος Ι.Β.Δ.

.

(η βιογραφία αυτή γράφτηκε επί παραγγελία για ένα πολύ δημοφιλές site, αλλά περιέργως δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Επειδή προοριζόταν για αλλού, ίσως ξενίσει κάποιους το ξηρό ύφος της αφήγησης που δεν συνηθίζω στα γραπτά μου στο ιστολόγιο. Σκέφτηκα να το ξαναγράψω, αλλά πολλές φορές όταν ανασκευάζεις το αποτέλεσμα είναι δύο φορές χειρότερο. Σας το παραδίδω λοιπόν στην αρχική του μορφή…)

Πρόλογος – στρατιωτική σταδιοδρομία (1879-1922)

Γεννήθηκε 14 Αυγούστου 1879 στον Προυσό Ευρυτανίας και στα 18 του χρόνια κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό. Συμμετείχε στην Κρητική Επανάσταση (1896), στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1897) και τον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) ως οπλαρχηγός. Διακρίθηκε για την στρατιωτική του επίδοση στους δύο Βαλκανικούς πολέμους προαγόμενος σε Λοχαγό τον Μάιο του 1914. Ακολούθως στρατεύτηκε στον Βορειοηπειρωτικό αγώνα και ως διοικητής τάγματος του Στρατού της Αυτόνομης Ηπείρου έδρασε κυρίως στην περιοχή Κορυτσάς υπό την γενική αρχηγεία του Γ. Τσόντου – Βάρδα.

Στον Εθνικό διχασμό τάχθηκε ανεπιφύλακτα με τον Βενιζέλο με τον οποίο διατηρούσε απευθείας αλληλογραφία σε όλη αυτή την περίοδο. Ο Κονδύλης πρωταγωνίστησε στο περίφημο επεισόδιο της «Φαιάς Πέτρας» τον Αύγουστο του 1916, όπου αρνήθηκε να παραδώσει το οχυρό στους Γερμανοβούλγαρους επί τρεις ημέρες παρά τις διαταγές της κυβέρνησης Σκουλούδη και λίγο αργότερα προσχώρησε οριστικά στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Ως εντολοδόχος της κυβέρνησης της Άμυνας διεξήγαγε την στρατολογία στην περιοχή της Χαλκιδικής ασκώντας εκτεταμένη βία στον τοπικό πληθυσμό που αρνήθηκε να συμμετάσχει, ενώ εκτέλεσε δια απαγχονισμού τον Γρηγόριο Σενάπαλο επικεφαλής της αντιβενιζελικής στάσεως στον Πολύγυρο. Ακολούθως το 1917 διακρίθηκε στην μάχη του Chemin de Fer όπου ηγήθηκε της Ελληνικής επίθεσης στην πρώτη γραμμή, λαμβάνοντας τον βαθμό του ταγματάρχη μετά από εισήγηση αξιωματικών της Αντάντ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βιογραφία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | 3 Σχόλια »

Η «μάχη της δραχμής» και η χρεοκοπία της Ελλάδας (1929-1932)

Posted by Πετροβούβαλος στο Νοέμβριος 17, 2017

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

.

Πρόλογος – Η σταθεροποίηση της Ελληνικής Οικονομίας τη διετία 1926-1928 και η ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος

Όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά τον εκλογικό του θρίαμβο στις εκλογές της 19ης Αυγούστου1928, παρουσίασε στις προγραμματικές του δηλώσεις στη Βουλή ένα ιδιαιτέρως φιλόδοξο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων που κατά την εκτίμηση του θα έβαζαν την Ελλάδα σε αναπτυξιακή οικονομική τροχιά λύνοντας και το οξύ προσφυγικό πρόβλημα που είχε κληροδοτήσει η Μικρασιατική Καταστροφή στην Ελληνική κοινωνία. Ο Βενιζέλος αναγνώρισε πως η χώρα δεν διέθετε την κεφαλαιακή επάρκεια για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα αυτό και εκδήλωσε την πρόθεση του να στραφεί στον εξωτερικό δανεισμό (σ.1). Ο εκτεταμένος αυτός δανεισμός θα καλυπτόταν κυρίως από Άγγλους κεφαλαιούχους που ήδη μετά το 1922 είχαν επενδύσει κάποια κεφάλαια στην χώρα, αλλά πλέον ήταν πρόθυμοι να μεγαλώσουν την παρουσία τους στην Ελλάδα, από την στιγμή που φαινόταν να αποκαθίσταται η πολιτική της σταθερότητα με τον Βενιζέλο στον πρωθυπουργικό θώκο.

Αρχικώς, οι οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα έδειχναν θετικές, παρά το μεγάλο χρέος που είχε κληροδοτηθεί από τα μεγάλα δάνεια της τετραετίας 1922-1926 για την αποκατάσταση των προσφύγων. Η δραχμή μετά από δεκαπέντε χρόνια συνεχούς υποτίμησης σταθεροποιήθηκε στη διετία της Οικουμενικής Κυβέρνησης χάρις τις προσπάθειες του υπουργού Οικονομικών Γεώργιου Καφαντάρη με σταθερή ισοτιμία (σ.2) προς την Αγγλική λίρα και έτσι εντάχθηκε στον «κανόνα του χρυσού» (σ.3) στις 12 Μαΐου 1928. Στα πρώτα 2 χρόνια Βενιζελικής διακυβέρνησης η Ελλάδα είχε συνεχόμενους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και η αισιοδοξία ήταν διάχυτη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας ότι η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είχε εξομαλυνθεί πλήρως. Πάντως, το Ελληνικό εξωτερικό χρέος στην τριετία αυτή διογκώθηκε από 27,8 δισεκατομμύρια δραχμές στα 32,7 δισεκατομμύρια λόγω των δανείων που είχε συνάψει η κυβέρνηση Βενιζέλου κυρίως στο Σίτυ της Αγγλίας με Βρετανούς κεφαλαιούχους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Οικονομία | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Η εδραίωση της Φραγκοκρατίας στην Μεσσηνία (1206 – 1262 μ.Χ.)

Posted by Πετροβούβαλος στο Σεπτεμβρίου 24, 2017

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Αρχιμανδρίτη κ. Κύριλλου Κεφαλόπουλου
ιστορικού συγγραφέα 

.

Μόνο δύο μέρες μετά την παράδοση του φρουρίου της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), μαντατοφόροι έφθασαν στον Γουλιέλμο Σαμπλίττη φέρνοντάς του την είδηση πως ο αδελφός του στα μέρη της Γαλλίας πέθανε άκληρος και επομένως ο ίδιος έπρεπε να τον διαδεχθεί. Έτσι, ο Σαμπλίττης ανεχώρησε για την Γαλλία αφήνοντας τον στρατό του και την κατακτημένη περιοχή στον Γοδεφρίδο Βιλλεαρδουίνο. Ειδικότερα στον Βιλλεαρδουίνο παραχώρησε την Καλαμάτα και την Αρκαδία με την περιοχή της(11). Ο Βιλλεαρδουίνος είχε άμεσα ζητήματα να αντιμετωπίσει, τις σχέσεις με τους Βενετούς και την διοικητική οργάνωση της κατακτημένης περιοχής. Εκείνη την περίοδο οι σχέσεις του με τους Βενετούς ήσαν εχθρικές, διότι οι τελευταίοι είχαν αποσπάσει με εχθροπραξίες από τους Φράγκους την Μεθώνη και την Κορώνη τα έτη 1206-1207. Τα δύο μέρη τελικά κατέληξαν σε συμφωνία, που επικυρώθηκε με την συνθήκη της Σαπιέντζας (1209), που συντάχθηκε στην ομώνυμη νησίδα απέναντι από την Μεθώνη. Με την συνθήκη αυτή ο Βιλλεαρδουίνος αναγνώριζε την βενετική κυριαρχία στην Μεθώνη και την Κορώνη (με τις περιοχές τους), παραιτούνταν των διεκδικήσεών του επ’ αυτών, και επίσης παραχωρούσε ελευθερία στις εμπορικές δραστηριότητες των Βενετών, και το δικαίωμα των τελευταίων να έχουν τις δικές τους εκκλησίες και αποθήκες σε κάθε πόλη. Ενώ το Χρονικό του Μορέως αναφέρει την παραχώρηση των δύο πόλεων στους Βενετούς(12), την συνδέει με την βοήθεια που προσέφεραν οι Βενετοί με τα πλοία τους στον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο, τον γιο του Γοδεφρίδου, για την κατάκτηση της Κορίνθου, του Ναυπλίου, του Άργους και της Μονεμβασιάς, γεγονότα όμως που συνέβησαν αργότερα (1246-1250). Κάπου το Χρονικό συγχέει τα δύο γεγονότα και εμφανίζεται να έχει αναχρονισμούς.

Το άλλο μεγάλο ζήτημα που επείγε και είχε να αντιμετωπίσει ο Βιλλεαρδουίνος ήταν η διοίκηση του φραγκικού Μορέως. Ο Γοδεφρίδος Βιλλεαρδουίνος κάλεσε συνέλευση των Φράγκων στην Ανδραβίδα, ώστε να οργανωθεί διοικητικά η κατακτημένη περιοχή. Δύο κυρίως παραμέτρους έλαβαν υπ’ όψιν τους, το αντίστοιχο φεουδαρχικό σύστημα που επικρατούσε στην χώρα τους (Γαλλία), το οποίο χρησίμευσε ως πρότυπο για την διοικητική διάιρεση του Μορέως, και την πραγματικότητα που δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί, πως βρίσκονταν αυτοί οι ολιγάριθμοι Φράγκοι κυρίαρχοι μιας ξένης περιοχής, πάντοτε αναγκασμένοι να είναι σε στρατιωτική ετοιμότητα. Η Πελοπόννησος διαιρέθηκε σε δώδεκα βαρωνίες, και κάθε βαρωνία σε μικρότερα φέουδα (»φέη» αναφέρονται στο Χρονικό του Μορέως), τα οποία διανεμήθηκαν στους Ιππότες, την Καθολική Εκκλησία και τους υποτελείς (λίζιους) στους βαρώνους. Ιδρύθηκαν επίσης αρχιεπισκοπή στην Πάτρα με Λατίνο Αρχιεπίσκοπο και Έξαρχο Αχαϊας, επισκοπές, επτά βαρωνίες εκκλησιαστικές με κληρικούς βαρώνους. Κάθε εκκλησιαστική βαρωνία έλαβε από τέσσερα τιμάρια. Δόθηκαν επίσης τιμάρια στα ιπποτικά τάγματα των Τευτόνων και των Ιωαννιτών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η υποψηφιότητα της ελληνικής για επίσημη γλώσσα των Η.Π.Α. μύθος ή πραγματικότητα;

Posted by Πετροβούβαλος στο Σεπτεμβρίου 17, 2017

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Βασίλη Σ. Ε. Τσίχλη

.

Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου όταν ένας καθηγητής είπε στην τάξη ότι για μια μόλις ψήφο η ελληνική δεν έγινε η επίσημη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ακόμη θυμάμαι πόσο εντυπωσιάστηκα: για μία μόνη ψήφο η αγγλική κατέληξε να κυριαρχήσει στον κόσμο αντί της ελληνικής! Ατυχία! Προβληματίστηκα όμως, στο εξής: πόσοι Αμερικανοί τον καιρό εκείνο μιλούσαν την ελληνική; ίσως μερικές δεκάδες λόγιοι, άντε και μερικοί Έλληνες μετανάστες. Πώς θα μπορούσαν, λοιπόν, να συνεννοούνται και να συντάσσουν τους νόμους τους στην ελληνική; Σε κάθε περίπτωση, η πληροφορία ήταν τόσο ισχυρή ώστε ήθελα να την πιστέψω, όχι να τη σκεφτώ.

Ήμουν στο πρώτο έτος της Σχολής (στην Αγγλία) όταν ένας καθηγητής είπε στη διάλεξη ότι για μια μόλις ψήφο η γερμανική δεν έγινε η επίσημη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ακόμη θυμάμαι το σοκ το οποίο υπέστην. Αυτή τη φορά αναγκάστηκα να σκεφτώ και αναγκάστηκα να παραδεχθώ στον εαυτό μου (παρά την απίστευτη πικρία μου) ότι η γερμανική είχε περισσότερες πιθανότητες από την ελληνική. Στις επαναστατημένες πολιτείες ζούσαν πολλοί Γερμανοί, σε μερικές περιοχές μάλιστα τόσοι πολλοί ώστε δεν χρειαζόταν να μάθουν την αγγλική. Για περισσότερο από έναν αιώνα οι Γερμανοί διατήρησαν την ταυτότητά τους αλλά αναγκάστηκαν να αφομοιωθούν πλήρως κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω του φόβου που προκαλούσαν στους Αμερικανούς οι Γερμανοί. Επομένως, η υποψηφιότητα της ελληνικής απομακρύνθηκε (φευ!) από τον ορίζοντά μου. Να σημειωθεί πάντως ότι όσους Αμερικανούς ή Βρετανούς ρώτησα, πολλοί γνώριζαν την εκδοχή με τη γερμανική αλλά κανείς αυτή με την ελληνική.

Η κυκλοφορία δύο παρομοίων εκδοχών για δύο γλώσσες τις οποίες δεν μιλούσε η πλειονότητα των Αμερικανών, οδηγεί στην υπόνοια ότι αμφότερες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον, να δούμε τι πραγματικά συνέβη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι συνωμοσίες των Γερμανόφιλων κατά της 4ης Αυγούστου και η υπόθεση Πλατή (9-12 Ιουλίου 1940)

Posted by Πετροβούβαλος στο Ιουλίου 19, 2017

Μεταξάς, Γεώργιος και Παπάγος με Βρετανούς αξιωματούχους

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
γράφει ο Φιλίστωρ Ι. Β. Δ.

.

Πρόλογος – οι διμερείς σχέσεις Γερμανίας – Ελλάδας μετά την κήρυξη της 4ης Αυγούστου

Οι σχέσεις του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου με την ναζιστική Γερμανία υπήρξαν φαινομενικά εγκάρδιες καθ΄όλη την διάρκεια της δικτατορίας. Η ιδεολογική συγγένεια των δύο καθεστώτων, τα εξωτερικά φασιστικά γνωρίσματα της 4ης Αυγούστου (φασιστικοί χαιρετισμοί, οργάνωση νεολαίας, εργατών κτλ) αλλά και το Γερμανόφιλο παρελθόν του Ιωάννη Μεταξά, δημιουργούσαν προϋποθέσεις σύσφιξης των διμερών σχέσεων και συνεργασίας.

Τον Σεπτέμβριο του 1936, ο ίδιος ο υπουργός προπαγάνδας Γκαίμπελς είχε κάνει επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, κατά την οποία ήρθε σε επαφές με Έλληνες ιθύνοντες του καθεστώτος (Μεταξάς, Κοτζιάς) επιζητώντας στενότερη συνεργασία, ενώ δημοσίως προέβη σε δηλώσεις θαυμασμού του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, μεταφέροντας την άποψη του Χίτλερ ότι στις φλέβες των σύγχρονων Ελλήνων κυλάει τευτονικό αίμα, άρα υπάρχει συγγένεια μεταξύ των δύο λαών.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 που έγιναν στην Γερμανία, για πρώτη φορά καθιερώθηκε η αφή της Ολυμπιακής φλόγας από την Ολυμπία, ενώ τα σχετικά προπαγανδιστικά γυρίσματα που κινηματογράφησε η περίφημη Λένι Ρίφενσταλ στην Ελλάδα, διαφήμισαν την Χώρα παγκοσμίως. Κατά την τριετία 1936-1939 αυξήθηκαν κατακόρυφα οι Ελληνικές εξαγωγές στην Γερμανία ιδιαίτερα στα καπνά τόσο, ώστε στα τέλη του 1938 η Γερμανία να είναι πλέον ο πρώτος εμπορικός εταίρος της Ελλάδας εκτοπίζοντας την Αγγλία από την θέση αυτή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1940-41, Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ναυτιλία των Ελλήνων 1700-1821, ο αιώνας της ακμής πριν την Επανάσταση (εκδόσεις Κέδρος – Ιόνιο Πανεπιστήμιο)

Posted by Πετροβούβαλος στο Ιουνίου 29, 2017

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
γράφει ο Νίκος Νικολούδης,
διδάκτωρ Ιστορίας πανεπιστημίου Λονδίνου

.

Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους της ελληνικής Ιστορίας είναι αυτός που αναφέρεται στη έμφυτη ναυτοσύνη της ελληνικής φυλής, από την Αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Με αφετηρία το γνωστό επιγραμματικό σχόλιο του Θουκυδίδη «μέγα το της θαλάσσης κράτος» και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας που καθόρισε την εξέλιξη των Περσικών Πολέμων, και φθάνοντας μέχρι τους θαλασσομάχους της Ελληνικής Επανάστασης, των Βαλκανικών Πολέμων και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (για να μην αναφερθούμε και σε πιο σύγχρονα ναυτιλιακά επιτεύγματα, όπως την επικράτηση του Αριστοτέλη Ωνάση και του Σταύρου Νιάρχου στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές), θωρείται δεδομένο ότι οι Έλληνες είναι «προορισμένοι» να μεγαλουργούν όταν καταπιάνονται με τα έργα της θάλασσας! Στην πραγματικότητα, κάθε άλλο παρά δεδομένο μπορεί να θεωρείται κάτι τέτοιο, όπως αποδεικνύει περίτρανα η περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας. Το βρετανικό ναυτικό, που αποτελούσε επί αιώνες τον βασικό πυλώνα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο!

Κάτι αντίστοιχο έχει συμβεί και σε μεγάλες περιόδους της ελληνικής ιστορίας. Η επικράτηση της Βενετίας, της Γένοβας και άλλων ναυτικών δυνάμεων στις ελληνικές θάλασσες (και ευρύτερα στη Μεσόγειο) κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα και μέχρι περίπου τον 18ο αιώνα περιόρισε τη συμμετοχή των Ελλήνων στο θαλάσσιο εμπόριο σε τοπικό επίπεδο. Η ελληνική «επάνοδος» στο διεθνές θαλάσσιο εμπόριο πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια του 18ου αιώνα και ευνοήθηκε από παράγοντες όπως ο σχετικός περιορισμός της πειρατείας και η παρακμή παραδοσιακών ναυτικών δυνάμεων, όπως η Βενετία και η Μάλτα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »