ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    nikiphoros στη Τι δρομολογεί η ανασύσταση της…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Δημοσθένης ο Μακεδών στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΥ στη Βενιαμίν ο Λέσβιος
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Archive for the ‘ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ’ Category

Νικόλαος Χατζηκυριάκος Γκίκας (26 Φεβρουαρίου 1906-3 Σεπτεμβρίου 1994)

Posted by Μέλια στο 3 Σεπτεμβρίου, 2018

Αυτοπροσωπογραφία Γκίκα 1921

.

Ο Νικόλαος Χατζηκυριάκος Γκίκας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26/2/1906. Το διαμέρισμα που γεννήθηκε βρισκόταν στην οδό Κοραή, ακριβώς πάνω από το βιβλιοπωλείο Εστία. Μοναχοπαίδι από εύρωστη οικογένεια με πολύ ισχυρές γνωριμίες. Κυρίως πολιτικές, η οποίες ήταν το στήριγμα της καριέρα του. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, καταγόταν από οικογένεια καπεταναίων από τα Ψαρά,

Διηγείται μάλιστα ένα περιστατικό όπου ενώ καθόταν μικρός στο περιβόλι του εξοχικού του, ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα της κουζίνας και βλέπει να πετιόνται από τον πατέρα του έξω όλα τα έπιπλα και να σπάνε με πάταγο, ενώ συνέχιζε να τα κλωτσάει έξαλλος και να τα πετάει με ορμή στο περιβόλι.

Ο μικρός αναφέρει ότι είχε μείνει αποσβολωμένος. Όλοι φανταζόμαστε τον τρόμο του παιδιού. Και επειδή ένιωθε αδύναμος να παλέψει με τον τρόμο της βίας του πατέρα του, κατέληξε να ενστερνιστεί την αποτελεσματικότητα της. Θαύμαζε τον πατέρα του για το βίαιο ταπεραμέντο του. «Ήταν πάρα πολύ δυναμικός, μου έκανε εντύπωση και τον λάτρευα», έλεγε. Από εκεί και μετά, ο Νίκος λάτρευε ότι έμοιαζε με τον πατέρα του. Από ανθρώπους ως και καθεστώτα, όπως για παράδειγμα την δικτατορία στην Ελλάδα.

Η μητέρα του Νίκου αντιθέτως, ήταν «γλυκιά και μορφωμένη», «ήρεμος άνθρωπος με μεγάλη ευαισθησία. Αυτή η ευαισθησία την έκανε να φαίνεται κάπως κρύα και αυτό εξηγείται από τον χαρακτήρα του πατέρα μου που ήταν βίαιος και δυναμικός και έτσι η μητέρα μου ήταν υποχρεωμένη να κρατά μια στάση πιο κλειστή, όπως άλλωστε και εγώ. Αυτή η βιαιότητα που είχε ο πατέρας μου, με έκανε εμένα να είμαι μάλλον ήρεμος, μάλλον κλειστός..» μας λέει σε συνέντευξη του στην ΕΡΤ στην εκπομπή Μονόγραμμα το 1984.

Η μητέρα του καταγόταν από πλούσια οικογένεια με πολλά καράβια στην κατοχή τους επί τουρκοκρατίας. Και για την ιστορία, ένας πρόγονος της οικογένειας το 1821, ο Γιάννης Γκίκας, συμμετείχε ενεργά στον αγώνα της ελευθερίας της Ελλάδος με τα καράβια του και προσέφερε ένα πολύ μεγάλο ποσόν για τον σκοπό, έχοντας απέναντι του τον πατέρα του. Όμως απειλώντας τον ότι θα κάψει το σπίτι του, ο Γιάννης κατάφερε να τον πείσει να συμμετάσχει στον αγώνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βιογραφία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Γρηγόριος Ζουράβλεφ, (Григорий Журавлев) Ένας θαυμάσιος μαρτυρικός αγιογράφος χωρίς χέρια και πόδια! (1858 -16 Φεβρουαρίου 1916)

Posted by Φαίη στο 9 Μαρτίου, 2016

αναδημοσίευση από Το σπιτάκι της Μέλιας

(σχόλιο Μέλιας: Τι να γράψεις για αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, που δεν είχε χέρια και πόδια αλλά είχε στην καρδιά του τον Θεό και τους αγίους του; Ίσως κάποιοι να ενοχλούνται στη θέα του «διαφορετικού» αλλά το «διαφορετικό» μας δίνει μαθήματα ζωής, σεβασμός λοιπόν και όχι οίκτο στη δύναμη της ψυχής τους!)

violet flower smiley

Το 1858 στο χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας, στη Ρωσία, γεννήθηκε ο Γρηγόριος Ζουράβλεφ, ένα ιδιαίτερο παιδί όμως αφού γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.

«Πρέπει να έχει μια οικογένεια. Ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει», απαντούσε η μητέρα του, μια γυναίκα με φόβο Θεού, σε όλες τις προκλήσεις- προτάσεις που δέχτηκε από συγγενείς και φίλους να το απομακρύνει.

Όταν τον βάφτισαν, ο ιερέας προφητικά είπε: «Το φως του Κυρίου κατέβηκε στην ψυχή αυτού του παιδιού. Ο Θεός δεν μας έδωσε το στόμα μόνο για να τρώμε, αλλά και για να κάνουμε πολλά θαυμαστά πράγματα. Αν και φαίνεται ανήμπορος, με αυτό το στόμα θα σας θρέψει όλος τους

Μεγάλωνε όλος χαρά, γεμάτος ζωή και δεν απελπιζόταν ποτέ. Ο παππούς του τον ανέβαζε στους ώμους και τον έπαιρνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ο Γρηγόριος χαμογελαστός κοίταζε τις εικόνες και έλεγε: «Θέλω και εγώ να το φτιάξω αυτό

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, Κοινωνια, Τέχνες, Φαίη | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Ὁ δάσκαλος τοῦ Γένους Φώτης Κόντογλου

Posted by Μέλια στο 27 Σεπτεμβρίου, 2015

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος-Θεολόγος

.

«Ὅποτε καθίσω καὶ λογαριάσω τί γερό, τί ἀκατάλυτο ἔχω στὴν βιβλιοθήκη μου,

τί θὰ μποροῦσα νὰ πιάσω σὲ μίαν ὥρα ἀνάγκης καὶ νὰ στυλωθῶ, πιάνω τὸν Κόντογλου…»

(Γιῶργος Ἰωάννου)

Στὶς 13 Ἰουλίου τοῦ 1965 κλείνει γιὰ πάντα τὰ μάτια του ὁ Φώτης Κόντογλου, ὁ Δάσκαλος τοῦ Γένους, ὁ «ἀρχαῖος» ἄνθρωπος τῆς Ἀνατολῆς. Κατὰ τὸ ξόδι του, ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρὸς Χρυσόστομος, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Τοιοῦτον ἄνδρα προπέμπομεν σήμερον, ἀδελφοί, ἄνδρα, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ καταταγή, χωρὶς ὑπερβολήν, μεταξὺ τῶν ἁγίων καὶ ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως. Διότι οἱ ὁμολογηταὶ τῆς Πίστεως αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαμνον, ὅ,τι ἔκαμνε καὶ ὁ ἀείμνηστος Φώτιος. Ἐστάθη εὐθυτενής, ἐστάθη γενναῖος ἀπέναντι τῶν πολεμίων τῆς Ὀρθοδόξου ἠμῶν Πίστεως καὶ ἐγκατάλειψεν εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν μίαν παράδοσιν, ἀλλὰ καὶ…

γραπτὸν λόγον, ἴνα ἡ νεωτέρα γενεὰ ἐκπαιδεύεται εἰς τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ νάματα…».

Ὅταν αὐτὰ λέγονται ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Χατζησταύρου, Μακεδονομάχου, ἀρχιδιακόνου καὶ δεξὶ χέρι τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης ἀλλὰ καὶ προμάχου καὶ ὑπερασπιστὴ τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, τότε «τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων»;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (Βαρειά Λέσβου 1867- 25 Μαρτίου1934)

Posted by Μέλια στο 25 Μαρτίου, 2015

Αφηγήσεις για τον Θεόφιλο

.

Καλλιόπη Σβεντζούρη,  Πτυχιούχος Ιστορίας –Αρχαιολογίας

Θα μου επιτρέψετε να γίνω για λίγο μια μικρή «παραμυθού». Θα σας διηγηθώ το «παραμύθι» ενός ζωγράφου που με τα χρώματα της παλέτας του και της αγνής ψυχής του αποτύπωσε σε πανιά και σε τοίχους τις όψεις μιας ζωής περασμένης που γι’άλλους είναι τέχνη και γι’άλλους είναι μια σταγόνα της ελληνικής λαϊκής θυμοσοφίας.

Μια φορά κι έναν καιρό καθώς λένε ένας φούρναρης παράγγειλε σ’ένα φτωχό ζωγράφο να τονε ζωγραφίσει την ώρα που φούρνιζε ψωμιά. Ο ζωγράφος άρχισε να δουλεύει, κι όταν καταπιάστηκε να εικονίσει το φουρνιστήρ, αντί να το φτιάξει οριζόντιο, σύμφωνα με την προοπτική, το έφτιαξε κάθετο δείχνοντας όλο του το πλάτος. Έπειτα με τον ίδιο τρόπο, ζωγράφισε πάνω στο φουρνιστήρι κι ένα καρβέλι.Πέρασε ένας έξυπνος άνθρωπος και του είπε: «Το ψωμί έτσι που το βάλες, θα πέσει». Ο ζωγράφος αποκρίθηκε, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι: «Έννοια σου∙ μόνο τ’αληθινά ψωμιά πέφτουν.Τα ζωγραφισμένα στέκουνται∙ όλα πρέπει να φαίνονται στη ζωγραφιά!».

Το παραμύθι αυτό μου θυμίζει ένα μεγάλο τεχνίτη , που κι εκείνος έλεγε πως  «όλα πρέπει να φαίνουνται στη ζωγραφιά!», ο οποίος τοποθέτησε το νοσοκομείο του Δόν Χουάν Ταβέρα και τo τοποθέτησε σ᾿ ένα χάρτη. Ο μεγάλος τεχνίτης το ξέρετε, είναι ο μεγάλος Κρητικός ζωγράφος της Αναγέννησης Δομήνικος Θεοτοκόπουλος και ο ζωγράφος του παραμυθιού είναι ο Μυτιληνιός  Θεόφιλος Γ. Χατζημιχαήλ,  «ἄλλοτε ὁπλαρχηγὸς καὶ θυροφύλαξ ἐν Σμύρνῃ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βιογραφία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, Τέχνες | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«Νικόλαος Γύζης» από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα.

Posted by Μέλια στο 4 Ιανουαρίου, 2015

Ο Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε στο Σκλαβοχώρι Τήνου την 1 Μαρτίου 1842 και πέθανε στο Μόναχο στις 4 Ιανουαρίου 1901. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αι. της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου».

 

Βιογραφία

Ο Νικόλαος Γύζης ήταν ένα από τα έξι παιδιά του ξυλουργού Ονούφριου Γύζη και της Μαργαρίτας Γύζη, το γένος Ψάλτη, που ζούσαν στο Σκλαβοχώρι της Τήνου. Το 1850, η οικογένειά του μετοίκησε στην Αθήνα και ο μικρός Νικόλαος άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην Σχολή των Ωραίων Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), αρχικά ως ακροατής και, από το 1854 έως το 1864, ως κανονικός σπουδαστής.

Με το τέλος των σπουδών του, γνωρίστηκε με τον πλούσιο φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο, με την μεσολάβηση του οποίου έλαβε υποτροφία από το Ευαγές Ίδρυμα του Ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.

Τον Ιούνιο του 1865, ο Γύζης έφθασε στο Μόναχο, όπου συνάντησε τον συνάδελφο και φίλο του Νικηφόρο Λύτρα. Ο τελευταίος τον βοήθησε στο να εγκλιματιστεί γρήγορα στο σκληρό γερμανικό περιβάλλον. Πρώτοι του δάσκαλοί του στο Μόναχο ήταν ο Χέρμαν Άνσουτς (Hermann Anschütz) και ο Αλεξάντερ Βάγκνερ (Alexander Wagner). Τον Ιούνιο του 1868 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Βιογραφία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, Τέχνες | Με ετικέτα: , , , , , , , | 1 Comment »

Γιάννης Μόραλης ( 23 Απριλίου 1916 – 20 Δεκεμβρίου 2009)

Posted by Μέλια στο 20 Δεκεμβρίου, 2014


Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα στις 23 Απριλίου 1916 και πέθανε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2009. Ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του ’30».

Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να σπουδάσει κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό ζωγραφική και χαρακτική.

Το 1936 αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών και τον επόμενο χρόνο, με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, έφυγε για την Ρώμη. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε, παρακολούθησε μαθήματα νωπογραφίας, στην École Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και τοιχογραφίας. Παράλληλα εγγράφηκε στην École des Arts et Metiers, για τη σπουδή του ψηφιδωτού. Το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της προπαρασκευαστικής τάξης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Το 1949 μαζί με αρκετούς ακόμα έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και ο Νίκος Εγγονόπουλος, συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», ενώ συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της στο Ζάππειο, το 1950. Από το 1954, ξεκίνησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, Τέχνες | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΗΣ (10 Μαΐ.1878 – 25 Ἰουλ.1967)

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 25 Ιουλίου, 2014

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Kost-parthenis-rubens-circa1900.jpg/250px-Kost-parthenis-rubens-circa1900.jpgΟ Κωνσταντίνος Παρθένης (1878-1967) είναι αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος Έλληνας ζωγράφος του 20ού αι. Κατόρθωσε να συνδυάσει την ελευθερία της μοντέρνας τέχνης με την ελληνική πνευματικότητα, αξιοποιώντας τα διδάγματα της αρχαίας και βυζαντινής κληρονομιάς. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ενώ σπούδασε ζωγραφική στη Βιέννη πλάι στον μυστικιστή Ντίφφενμπαχ, παράλληλα μάλιστα έπαιρνε μαθήματα μουσικής. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1903 και αχολείται με την αγιογραφία (Άγιος Γεώργιος, Πόρου).

Από το 1909 ως το ’14 ζει στο Παρίσι όπου μυείται στον μεταΐμπρεσσιονισμό συμμετέχοντας σε εκθέσεις και λαμβάνοντας βραβεία (πρώτο βραβείο 1910 “Η Πλαγιά“, πρώτο βραβείο 1911 “Ο Ευαγγελισμός“). Εγκαθίσταται στην Κέρκυρα και δίνει αγώνα με το Νικόλαο Λύτρα και άλλους για την ανατροπή του συντηρητικού ακαδημαϊσμού των Αθηνών. Αγιογραφεί τον Άγιο Αλέξανδρο Παλαιού Φαλήρου και η φήμη του εξαπλώνεται, ενώ το ’37 λαμβάνει το χρυσό βραβείο της Διεθνούς Έκθεσης των Παρισίων για το έργο του “Ο Ηρακλής μάχεται με τις Αμαζόνες“.

Με τον μεσογειακό κολοσσό της αρχιτεκτονικής Δημ. Πικιώνη είχαν κτίσει στους πρόποδες της Ακρόπολης, στην οδό Ροβέρτου Γκάλι 40, το εμβληματικό σπίτι-εργαστήριό του που σχεδίασαν μαζί σύμφωνα με τις πρωτοποριακές αρχές του Bauhauss. Τα χρόνια αυτά του ’20 υποστηρίζεται από τα υψηλότερα στρώματα του οικονομικού κατεστημένου και κυρίως από τους τραπεζίτες αδελφούς Λοβέρδου. Μέχρι το 1933, ολοκληρώνει μια σειρά από μεγάλες συμβολικές συνθέσεις, από τις οποίες ξεχωρίζουν εκείνες με τα ορφικά-μουσικά θέματα κι οι «Αποθεώσεις Του Αθανασίου Διάκου».

Με τη μεσολάβηση του Βενιζέλου το ’30 διορίζεται καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών αλλά παραιτείται το ’46 αφού το καθηγητικό κατεστημένο, τού πριόνιζε ασίγαστα κάθε ανανεωτική προσπάθεια. Πρόλαβαν ωστόσο κοντά του να θητεύσουν σπουδαίοι μετέπειτα ζωγράφοι όπως Τσαρούχης, Εγγονόπουλος, Διαμαντόπουλος, Λεονταρίτου. Ήδη εμφάνιζε ακραίες απομονωτικές συμπεριφορές, λέγεται πως η γυναίκα του Ιουλία ερμήνευε στους μαθητές του όσα θα ήθελε να πει, ενώ ο γιος του Νίκος είχε διηγηθεί ότι απαγόρευσε -σχεδόν προσβλητικά- ακόμα και στον βασιλιά Γεώργιο να καπνίσει στο ατελιέ του, όταν πόζαρε το ’38 για το πορτρέτο του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Παιδεία | 1 Comment »

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – El Greco

Posted by Μέλια στο 21 Ιουλίου, 2014

άρθρο που αλίευσε ο Γιώργος από το Ηράκλειο

.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1541 7 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με τo ιταλικό προσωνύμιο El Greco δηλαδή ο Έλληνας ήταν Kρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την πατρίδα του, δημιουργώντας το κύριο σώμα του έργου του στην Ιταλία και στην Ισπανία.

Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αγιογράφος στην Κρήτη, που αποτελούσε τότε τμήμα της ενετικής επικράτειας, και αργότερα ταξίδεψε στη Βενετία. Στην Ιταλία επηρεάστηκε από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ιταλικής τέχνης, όπως τον Τιντορέτο και τον Τιτσιάνο, του οποίου υπήρξε μαθητής, υιοθετώντας στοιχεία από τον μανιερισμό. Το 1577 εγκαταστάθηκε στο Τολέδο, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του και ολοκλήρωσε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του.

Υφολογικά, η τεχνοτροπία του Ελ Γκρέκο θεωρείται έκφραση της Βενετικής σχολής και του μανιερισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα Παράλληλα χαρακτηρίζεται από προσωπικά στοιχεία, προϊόντα της τάσης του για πρωτοτυπία, τα οποία όμως δεν βρήκαν μιμητές στην εποχή του, γεγονός που δεν ευνόησε και τη συνέχειά τους. Η μπαρόκ τεχνοτροπία που εκτόπισε τονμανιερισμό, αλλά και τα αμέσως μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα που δεν αντιμετώπισαν ευμενώς το ύφος του, είχαν ως αποτέλεσμα να αγνοηθεί το έργο του Γκρέκο τους επόμενους αιώνες. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε ως πρόδρομος της μοντέρνας τέχνηςπου αξιοποίησε στοιχεία της Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης, και το έργο του επανεκτιμήθηκε, διατηρώντας μέχρι σήμερα δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΓΛΥΠΤΙΚΗ, Γιώργος από το Ηράκλειο, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΚΡΗΤΗ, Τέχνες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Φώτιος Κόντογλου ( 8 Νοεμβρίου 1895 – 13 Ἰουλίου 1965)

Posted by Μέλια στο 13 Ιουλίου, 2014

Ἁγιογράφος, Λογοτέχνης, Ὀρθόδοξος και Ἕλληνας

Τὸ βυζαντινοπρεπὲς καὶ λαϊκότροπο ὕφος τοῦ Κόντογλου ξένισε τὴν ἐθισμένη στὶς τεχνοτροπίες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ συρμοῦ κοινωνία, καθὼς δὲν νεωτέριζε ἀκολουθώντας κάποια ἤδη ἀναγνωρισμένη τάση στὸ Παρίσι, ἀλλὰ ἀντίθετα καινοτομοῦσε ἀναπλάθοντας δημιουργικὰ στοιχεῖα παραδοσιακῆς τέχνης σὲ ἔργα κοσμικοῦ περιεχομένου, προτείνοντας τὴν ἐπιστροφὴ σὲ μιὰ «ξεχασμένη» κοσμοθεωρία.

Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ!

Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; … -Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται σύγχρονος πολιτισμός.

«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»

.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, Λογοτεχνία, ΜΕΛΙΑ, Τέχνες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | 4 Σχόλια »

Πρωτογένης,ὁ Ρόδιος

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 28 Ιουνίου, 2014

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/The_Faun_of_Praxiteles_-_Capitol_Museum_Rom.JPG/250px-The_Faun_of_Praxiteles_-_Capitol_Museum_Rom.JPG

Σάτυρος ἀναπαυόμενος.. Ἔμπνευσις (;) τοῦ Πραξιτέλους ἀπό τόν πίνακα τοῦ Πρωτογένους

Ἀφορμῆς δοθείσης ἀπό τήν φωτογραφία τῆς ἀναρτήσεως περί πρωτογενοῦς πλιάτσικου,παραθέτουμε ὀλίγα γιά τόν ζωγράφο Πρωτογένη.

Γέννηση – Περιοχές δράσης

Ο Πρωτογένης γεννήθηκε γύρω στο 345 π.Χ., στοιχείο που συνάγεται από τις αναφορές των πηγών, καθώς και από το λεγόμενο «μνημείο του Πρωτογένη» στην Καύνο της Καρίας (1), που συνδέεται επιγραφικά με τον καλλιτέχνη (2). Αργότερα έγινε πολίτης της Ξάνθου της Λυκίας (3), ενώ δεν αποκλείεται να πολιτογραφήθηκε και Ρόδιος, αφού είχε ως βάση τη Ρόδο για μεγάλο διάστημα της ζωής του. Ο Πλίνιος μάλιστα τοποθετεί τα διασημότερα έργα του Πρωτογένη στο νησί αυτό. Ο καλλιτέχνης εργάστηκε για άγνωστο χρονικό διάστημα και στην Αθήνα.

Έργο

Ο Πρωτογένης ήταν αυτοδίδακτος. Πριν ανακαλύψει το εξαιρετικό ταλέντο του στη μεγάλη ζωγραφική, ζούσε στην ένδεια και εργαζόταν ως απλός τεχνίτης. Όταν καταξιώθηκε πια στην τέχνη του, έγραψε και δύο βιβλία για τη μεγάλη ζωγραφική.
Ως γλύπτης ειδικευόταν στην κατασκευή χάλκινων αγαλμάτων.Το έργο του είναι χαμένο σήμερα και οποιαδήποτε συζήτηση για τον καλλιτέχνη βασίζεται κυρίως στον Πλίνιο, ο οποίος πέρα από το σχετικό κατάλογο των έργων του διασώζει πλήθος ανεκδοτολογικών στοιχείων για τη ζωή του.
Ο Πρωτογένης ήταν διάσημος για έναν πίνακα που παρουσίαζε τον ήρωα Ιάλυσο (4) στη Ρόδο, για τον οποίο εργάστηκε επτά χρόνια. Όταν μάλιστα ο πίνακας βρισκόταν στο τελικό στάδιο, το 305-304 π.Χ., ο Δημήτριος Πολιορκητής εκστράτευσε εναντίον της Ρόδου και, από σεβασμό προς ένα τόσο εξαιρετικό έργο τέχνης, διέταξε τα στρατεύματά του να μην πυρπολήσουν την πόλη. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο καλλιτέχνης συνέχισε να εργάζεται αμέριμνος, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ο βασιλιάς έκανε πόλεμο εναντίον της Ρόδου και όχι εναντίον των τεχνών. Ο Δημήτριος έθεσε υπό φρούρηση τον Πρωτογένη, για να διασφαλίσει τη σωματική του ακεραιότητα. Υπό αυτές τις συνθήκες ο καλλιτέχνης ζωγράφισε τον περίφημο Αναπαυόμενο Σάτυρό του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, Αναδημοσιεύσεις, ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Τέχνες | 2 Σχόλια »

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ (1832-13 Ιουνίου 1904)

Posted by Μέλια στο 13 Ιουνίου, 2014

Γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου, το 1832 και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα. Το έργο του στάθηκε ορόσημο στη νεότερη ελληνική ζωγραφική. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στη διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.

Η πολυσήμαντη τέχνη του καλύπτει τα 3/4 του πρώτου αιώνα της ελληνικής αναγέννησης. Ήταν γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη, που περιπλανήθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις των Βαλκανίων αναζητώντας την τύχη και τελικά κατέληξε στην Τήνο. Ο πατέρας μετέδωσε στο γιο του τη μεγάλη αγάπη του προς την καλλιτεχνία, κι ο Νικηφόρος από μικρή ηλικία είχε εκπλήξει με το πλούσιο ταλέντο του όσους έτυχε να τον γνωρίσουν.

Το 1850, σε ηλικία 18 ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (η μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Εκεί, σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Γερμανό διευθυντή της Σχολής, Λούντβιχ Τιρς (Ludwig Thiersch), τους αδερφούς Μαργαρίτη και τον Ιταλό Ραφαέλο Τσεκόλι (Raffaelo Ceccoli). Ο Τιρς συγκινημένος από το πρώιμο φούντωμα της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας του Νικηφόρου, τον πήρε από την ιδιαίτερη και πατρική προστασία του και τον καθοδήγησε με επιτυχία στο δρόμο της μεγάλης καριέρας.

Με την αποφοίτησή του, το 1856, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέλαβε να διδάξει το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής στο ίδιο ίδρυμα.

Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. Την εποχή εκείνη, στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας ζωντάνευε ξανά ο αθηναϊκός 5ος αιώνας π.Χ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος «Εl Greco» (1541 – 7 Ἀπρ.1614)

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 7 Απριλίου, 2014

https://i2.wp.com/www.nationalgallery.gr/assets/artworks/Thumbs/P.152.jpg

Το 1541, στο Ηράκλειο της ενετοκρατούμενης Κρήτης, γεννήθηκε ένα αγόρι που αργότερα θα χαρακτηριζόταν σαν ένας απ’ τους πιο ανήσυχους και αινιγματικούς ζωγράφους όλων των εποχών. Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.

Στην Κρήτη έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής και δέχτηκε τις επιδράσεις των Κρητών ζωγράφων και της βυζαντινής τέχνης.

Το 1566 πηγαίνει στη Βενετία και μαθητεύει στο εργαστήριο του Τιτσιάνο όπου αφομοιώνει τη δυτική τάση στη ζωγραφική. Αργότερα στη Ρώμη και τελικά στο Τολέδο της Ισπανίας το 1577. Εκεί πήρε και το όνομα «Εl Greco».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑ-ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Τέχνες | Leave a Comment »

ΤΟ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 24 Μαρτίου, 2014

https://averoph.files.wordpress.com/2014/03/ceb6cf891821.jpg

Ἕνα ὀπτικοακουστικό ἀρχεῖο ἀπό τήν ταινιοθήκη τῆς ΕΡΤ.

Το ντοκιμαντέρ «ΤΟ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ» ξεκινά με αναφορά στους ξένους περιηγητές που καταφθάνουν το 1800 στην Ελλάδα και εστιάζεται στο πώς το ενδιαφέρον για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αποτυπώνεται στα έργα των Ευρωπαίων καλλιτεχνών.
Η Επανάσταση του 1821 δίνει νέα ώθηση στο ρεύμα φιλελληνισμού και σηματοδοτεί τη στροφή του ενδιαφέροντος από την αρχαία στη σύγχρονη Ελλάδα. Ευρωπαίοι ζωγράφοι, όπως ο ΠΙΤΕΡ ΦΟΝ ΕΣ και ο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΝΤΕΛΑΚΡΟΥΑ, φιλοτεχνούν έργα εμπνευσμένα από τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής παρουσιάζονται πίνακες των ξένων ζωγράφων, που αποτυπώνουν στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης από την κήρυξή της το 1821 ως την άφιξη του ΌΘΩΝΑ το 1833.

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΜΕ, ΤΗΛΕΟΡΑΣΙ, Τέχνες | Leave a Comment »

Ν.ΓΥΖΗΣ (1 Μαρ.1842 – 22 Δεκ.1900/4 Ἰαν.1901)

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 4 Ιανουαρίου, 2014

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/32/Nikolaos_Gyzis.JPGΟι πίνακες του Γύζη έχουν πνοή,ψυχή αν προτιμάτε.Και ξεχειλίζουν από ομορφιά,πατριωτισμό,ανθρωπιά και ζωή.Ανάμεσά τους μας αγγίζουν περισσότερο οι απεικονίσεις της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων,ακόμη και αν κάποιες από αυτές αναδύονται από την αχλύ του θρύλου.Και είναι μαγικός ο τρόπος με τον οποίο καθημερινά πρόσωπα με ανθρώπινα συναισθήματα,εκφύονται από θεϊκούς και μυθικούς κορμούς και μοιάζουν να ταιριάζουν μεταξύ τους άψογα.
(Από το κείμενο του Γιάννη Παπαϊωάννου «Οι Έλληνες Ζωγράφοι»)

Ο Νικόλαος Γύζης,ένας από τους μεγαλύτερους Ελληνες ζωγράφους,γεννήθηκε στο Σκλαβοχώρι της Τήνου την 1η Μαρτίου του 1842.Από πολύ μικρός έδειξε την κλίση του στην ζωγραφική και σε ηλικία μόλις οκτώ ετών αποφασίστηκε να σπουδάσει στο Σχολείο των Τεχνών,όταν η τότε νόμιμη ηλικία ήταν τα δώδεκα. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα το 1850.Ο Γύζης αρχικά παρακολουθεί μαθήματα ως ακροατής στο Σχολείο των Τεχνών και αργότερα φοιτεί κανονικά,ως το 1864.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Κοινωνια, Παιδεία, Τέχνες | Leave a Comment »