ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Archive for the ‘1821-30’ Category

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια

Posted by Πετροβούβαλος στο 22 Οκτωβρίου, 2022

άρθρο του Ιωάννη Κουζίου
Istorikoxronologio.blogspot.com

.

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ-ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1831

Μετά τα γεγονότα του Πόρου και την ανατίναξη της φρεγάτας «Ελλάς» τον Αύγουστο του 1831, από τον ναύαρχο Μιαούλη, οι επιθέσεις των στασιαστών εναντίον του Κυβερνήτη ήταν εντονότερες. Τρομοκρατικές ενέργειες και επεισόδια ξεσπούσαν σε διάφορα μέρη της χώρας και η κατάσταση στο Ναύπλιο ήταν αρκετά άσχημη. Υδραίικα πλοία επιτέθηκαν στα νησιά Κέα και Κύθνο θέλοντας να τα τιμωρήσουν γιατί ήταν υπέρ του Κυβερνήτη[1]. Επίσης πλοία της Ύδρας ενίσχυσαν με πολεμοφόδια και ζωοτροφές τους Μανιάτες στασιαστές στο Λιμένι με σκοπό οι τελευταίοι να εκστρατεύσουν εναντίων των κυβερνητικών στρατευμάτων και διασχίζοντας την Πελοπόννησο να φθάσουν στο Ναύπλιο[2]. Ο Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης εισέβαλε στην Καλαμάτα, την κατέλαβε και την φορολόγησε με την συνδρομή των υδραίων, αλλά και την υποστήριξη Άγγλων και Γάλλων αξιωματικών. Οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν μεγάλες οικονομικές αξιώσεις -λόγω της μεγάλης τους προσφοράς στην απελευθέρωση της πατρίδας- τις οποίες αδυνατούσε να εξυπηρετήσει ο Καποδίστριας υπό τις παρούσες τραγικές οικονομικές συνθήκες και έτσι αποφάσισαν να ικανοποιήσουν μόνοι τους τα αιτήματά τους παρακρατώντας τις προσόδους κάθε επαρχίας[3]. Ανάλογες αξιώσεις είχαν και οι πλοιοκτήτες της Ύδρας, για τις ζημιές που είχαν υποστεί τα πλοία τους στον αγώνα. Ο Κυβερνήτης αναγνωρίζοντας το δίκαιο αίτημά τους, τους υποσχέθηκε να τους αποζημιώσει και αυτούς, όταν όμως η οικονομία της χώρας θα μπορούσε να ανταποκριθεί. Αυτοί όμως απαιτούσαν τις αποζημιώσεις άμεσα, παραγνωρίζοντας την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Η συμπεριφορά τους θυμίζει περισσότερο μισθοφόρους, παρά ανθρώπους που πολέμησαν για την ελευθερία τους, αλλά όπως είπε και ο Πλάτων: «Δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίνονται».

Στην Ύδρα είχε συγκεντρωθεί πλήθος πληρεξουσίων για την συνέλευση που ετοίμαζαν. Η εφημερίδα Απόλλων, όργανο των αντικυβερνητικών καταφερόταν εναντίον του Κυβερνήτη με εξευτελιστικούς χαρακτηρισμούς όπως τύραννος, εχθρός του έθνους και όργανο της Ρωσίας[4]. Ο Κοραής από το Παρίσι, συνέβαλε και αυτός τα μέγιστα στην κατασυκοφάντηση και των εξευτελισμό του Κυβερνήτη. Μέσα από το προπαγανδιστικό έργο του Διάλογος εξαπέλυε λίβελλους εναντίον του Καποδίστρια, με σκοπό την σπίλωσή του και την εγκαθίδρυση φιλελεύθερης κυβέρνησης γαλλικού τύπου στην Ελλάδα[5]. Οι πρέσβεις και οι ναύαρχοι των προστάτιδων δυνάμεων προσπαθούσαν να τηρούν τους τύπους απέναντι στον Κυβερνήτη, στην πραγματικότητα όμως όχι μόνο ενίσχυαν τους στασιαστές, αλλά ήταν οι δημιουργοί των επαναστατικών κινημάτων στην Ύδρα και στην Μάνη[6]. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Καποδίστριας σε επιστολή του προς τον φίλο του Eynard:«Οι ναύαρχοι και οι πρέσβεις της Γαλλίας και της Αγγλίας προσφέρουν ξεχωριστή φιλία στους Υδραίους επαναστάτες, ενώ απαξιούν να στηρίξουν ηθικώς της ελληνική κυβέρνηση…Είναι φανερό ότι τα ελληνικά κινήματα -Μανιατών και Υδραίων-είναι καρποί και αποτέλεσμα των αγώνων ξένων ανθρώπων, που τα δημιούργησαν για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και εναντίον της Ελλάδος[7]!…»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η Συνθήκη της Ανδριανούπολης (14 Σεπ. 1829) και η σημασία της για το Ελληνικό Ζήτημα

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Οκτωβρίου, 2022

άρθρο του του Ιωάννη Κουζίου
πτυχιούχου Ελληνικού Πολιτισμού,

.

Πολλοί υπερτονίζουν την αξία της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, θεωρώντας της ως το στρατιωτικό εκείνο γεγονός που έσωσε την επανάσταση του 21 και έδωσε τέρμα στον αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους. Πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι και μετά την ναυμαχία η επανάσταση συνεχίστηκε για δύο ακόμα έτη. Συγκεκριμένα ο Ιμπραήμ παρέμεινε στην Πελοπόννησο, προσπαθώντας να καταπνίξει την επανάσταση, έως το 1829 που εκδιώχθηκε από τους Γάλλους υπό τον στρατηγό Μαιζών (σ.1). Ενώ ο σουλτάνος παρά την μεγάλη καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου, αρνήθηκε να δεχθεί οποιαδήποτε συνθήκη σε διπλωματικό επίπεδο, όπως την συνθήκη του Λονδίνου της 6ης Ιουλίου 1827 που αναγνώριζε αυτόνομο ελληνικό κράτος υπό την επικυριαρχία του, συνεχίζοντας τον πόλεμο με τους επαναστατημένους Έλληνες (σ.2). Συγκεκριμένα όπως αναφέρει ο Σ. Καργάκος όταν οι τρείς πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων επισκέφθηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον υπουργό εξωτερικών Μεχμέτ Περτέφ δηλώνοντάς του ότι είναι προς το συμφέρον όλων να αποδεχθεί τους όρους της Συνθήκης , ο Περτέφ απάντησε πως « η υποταγή είναι η μόνη λέξη για τους Έλληνες» (σ.3).

Η αλήθεια είναι ότι ο Ρώσσοτουρκικός πόλεμος που άρχισε το 1828 και τερματίστηκε το 1829 με την συνθήκη της Ανδριανούπολης είναι το στρατιωτικό εκείνο γεγονός που ουσιαστικά συνέβαλλε στην ανεξαρτησία των Ελλήνων. Στις 14 Αυγούστου του 1829 ο ρωσικός στρατός υπό τον στρατηγό Δέιβιτς εισήλθε στην Ανδριανούπολη και εάν οι Οθωμανοί δεν υπέγραφαν την Συνθήκη, οι ρωσικές δυνάμεις θα έμπαιναν και στην Πόλη (σ.4). Οι πρεσβευτές της Αγγλίας και της Γαλλίας ήθελαν το ελληνικό ζήτημα να λυθεί με την σύμφωνη γνώμη τους, όμως ο Ρώσος στρατηγός είχε ρητές διαταγές από τον τσάρο Νικόλαο να συμπεριλάβει στην συνθήκη και το ελληνικό ζήτημα σύμφωνα με όσα όριζε το πρωτόκολλο της 22 Μαρτίου 1829, αυτό άλλωστε ήταν κάτι που είχε υποσχεθεί ο ίδιος ο τσάρος στον Καποδίστρια μέσω του Βούλγαρη (σ.5).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο αφορισμός της Επανάστασης στην Μολδοβλαχία από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄

Posted by Πετροβούβαλος στο 13 Οκτωβρίου, 2022

άρθρο του Ιωάννη Κουζίου
πτυχιούχου Ελληνικού Πολιτισμού,

 

Είναι αλήθεια πως η σημαντικότερη κατηγορία που προσάπτουν στο πρόσωπο του πατριάρχη είναι ο αφορισμός της ελληνικής επανάστασης, με αποτέλεσμα αυτό να έχει αρνητικές συνέπειες στον αγώνα. Ο πατριάρχης κατηγορήθηκε ως «τουρκόφιλος», «τουρκόδουλος», εχθρός της επανάστασης και της ελευθερίας των Ελλήνων, είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Αρχικά πρέπει να αναφέρουμε ότι οι αφορισμοί ήταν δύο και όχι ένας, πανομοιότυποι και απευθύνονταν στα ίδια πρόσωπα τον Α. Υψηλάντη και τον Μ. Σούτσο (σ.1). Πριν αρχίσουμε την εξιστόρηση των γεγονότων πρέπει επίσης να αναφέρουμε κάτι πολύ σημαντικό που τόνιζε ο αείμνηστος δάσκαλος Σαράντος Καργάκος, γνώστης της ελληνικής επανάστασης όσο ελάχιστοι. Έλεγε πως ιστορία είναι οι πηγές και για να μπορέσει κάποιος να ερμηνεύσει τα ιστορικά γεγονότα και τις οποίες αποφάσεις και ενέργειες των ιστορικών προσώπων πρέπει να ξεχάσει την δική του εποχή, τα όσα θεωρεί αυτονόητα και δεδομένα και να μεταφερθεί όσο μπορεί σε εκείνη την εποχή της οποίας πρέπει να έχει επαρκής γνώση (ιστορική, πολιτική, διπλωματική) για να αποφύγει έτσι και το λάθος του ιστορικού αναχρονισμού.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1821 στις 5 το απόγευμα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης περνάει τον Προύθο και κηρύσσει την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Ο σουλτάνος Μαχμούτ ο Β΄ μαθαίνει τα νέα την 1 Μαρτίου 1821 από τον Ρώσο πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη Στρόγανωφ, έτσι λαμβάνει βίαια μέτρα κατά των απίστων, αρχίζει πολεμικές προετοιμασίες και κηρύσσει την Κωνσταντινούπολη σε κατάσταση πολιορκίας (σ.2). Ξεσπά αμέσως λυσσώδης βία των μουσουλμάνων με καταστροφές, βανδαλισμούς και λεηλασίες εναντίων των χριστιανών (σ.3). Ο πατριάρχης όπως αντιλαμβανόμαστε, ως ηγέτης των ορθοδόξων Millet Basi έχει τεράστια ευθύνη για την ζωή τους, κάθε απόφασή του θα έχει άμεσες συνέπειες στους χριστιανούς (σ.4). Ο σουλτάνος αποφασίζει γενική σφαγή όμως χρειαζόταν έγκριση με την έκδοση φετφά από τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των Οθωμανών σειχούλισλάμη Χατζήχαλήλ εφένδη οποίος αρνείται να συμμετέχει στην σφαγή και έτσι ο σουλτάνος τον παύει τον εξορίζει και διορίζει άλλον στη θέση του(σ.5). Ο νέος σειχούλισλάμης Φείζ Ιμάμης αναγκάζεται να εκδόσει φετφά με τον οποίο προβλέπονται οι τιμωρίες μόνο των ενόχων (σ.6). Ο σουλτάνος στις 11 Μαρτίου αποφασίζει να εκδώσει φιρμάνι με το οποίο χορηγούσε αμνηστία στους Έλληνες υπό τον όρο να μην συμμετέχουν σε καμία επαναστατική ενέργεια. Επίσης με άλλο φιρμάνι την ίδια ημέρα 11 Μαρτίου δίνει διαταγή στον πατριάρχη να εκδώσει γενικό αφορισμό με τον οποίο να αφορίζει όχι μόνο τον Υψηλάντη και τον Σούτσο αλλά και τους οπαδούς τους και να λύσει τον όρκο της Φιλικής Εταιρείας (σ.7).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

26 Ιουλίου 1822: Η μάχη στα Δερβενάκια

Posted by Πετροβούβαλος στο 11 Οκτωβρίου, 2022

άρθρο του Ιωάννη Κουζίου
Ιστορικού ερευνητή,
Πτυχιούχου Ελληνικού Πολιτισμού

.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

Το 1822 η επανάσταση βρίσκεται στο δεύτερο έτος της, αλλά παρά τις μεγάλες και σημαντικές νίκες της οι οποίες οφείλονταν κατά κύριο λόγο στην στρατιωτική ιδιοφυΐα του στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη δεν έχει καταφέρει ακόμα να εδραιωθεί, διότι όπως αναφέρει και ο Φωτάκος υπήρχαν ακόμα σημαντικά φρούρια όπως του Ναυπλίου και των Πατρών που βρίσκονταν στα χέρια των Τούρκων. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Σουλτάνος αναθέτει σε έναν από τους ικανότερους στρατηγούς του τον Μαχμούτ Δράμαλη Πασά να καταστείλει την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ο Δράμαλης έχοντας καταφέρει να καταστείλει τις εξεγέρσεις στα Άγραφα στον Ασπροπόταμο και στο Πήλιο, ξεκίνησε από την Λάρισα με μια πολυάριθμη πολεμική μηχανή, που όμοια της δεν είχαν αντιμετωπίσει οι Έλληνες έως τότε. Ο στρατός του Δράμαλη αποτελούνταν από τριάντα χιλιάδες άνδρες εκ των οποίων οι εικοσιτέσσερις χιλιάδες ήταν μάχιμοι και έξι χιλιάδες ιππείς, επίσης διέθεταν έξι κανόνια, άφθονο πολεμικό υλικό, τριάντα χιλιάδες μουλάρια και πεντακόσιες καμήλες.Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι η τουρκική στρατιά αποτελούνταν από εμπειροπόλεμους Οθωμανούς και Αλβανούς που ανήκαν έως τότε στον στρατό του Χουρσίτ ο οποίος πολεμούσε τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Ο Δράμαλης κατάφερε να περάσει γρήγορα στην Πελοπόννησο αφού οι δυνάμεις των Ελλήνων στην Στερεά Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν τον εχθρό καθώς τελούσαν υπό την ηγεσία όχι εμπειροπόλεμων στρατιωτικών αλλά άκαπνων πολιτικών που η κυβέρνηση είχε διορίσει ως στρατηγούς.Ο Ανδρούτσος ο μόνος ικανός να αντιμετωπίσει τον Δράμαλη στη Ρούμελη είχε αποδυναμωθεί από την κυβέρνηση και βρισκόταν στο Δαδί με τετρακόσιους μόνο άνδρες και τον Νικηταρά.

Την ίδια περίοδο στην Πελοπόννησο η Κυβέρνηση αποφάσισε να αποδυναμώσει με ραδιουργίες τον Κολοκοτρώνη φοβούμενη την αυξανόμενη δύναμή του και το λαϊκό του έρεισμα. Έτσι ο Κολοκοτρώνης στερημένος από τροφές και πολεμοφόδια αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία των Πατρών και να επιστρέψει στην Τρίπολη αποφασισμένος να ζητήσει εξηγήσεις και την διεξαγωγή λαϊκής συνέλευσης. Όταν η Κυβέρνηση έμαθε τα νέα για την κάθοδο του Δράμαλη αντί να οργανώσει τον στρατό και την άμυνα κατά του εχθρού, έτρεξε να κρυφτεί στα πλοία που ήταν αραγμένα στους Μύλους του Άργους εξασφαλίζοντας την διαφυγή της ενώ φρόντισε να αποστείλει στα στενά της Μεγαρίδος μόνο 760 άνδρες υπό την ηγεσία του Ρήγα Παλαμήδη οι οποίοι μόλις πλησίασε ο εχθρός εγκατέλειψαν τις θέσεις τους πανικόβλητοι διασπείρωντας τον τρόμο και τον πανικό στους κατοίκους. Επίσης η στρατολογία των προκρίτων δεν είχε φέρει αποτελέσματα, συνεπώς δεν υπήρχε στρατός ικανός να αναχαιτίσει τους Τούρκους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Περί Σφαγής της Τριπολιτσάς (Ελλάδα και Τουρκία στη ζυγαριά της Ιστορίας του Ανθρωπισμού)

Posted by Πετροβούβαλος στο 27 Σεπτεμβρίου, 2022

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Γιάννη Δασκαρόλη

.

Στην τελευταία βιογραφία που έγραψα για τον Γενναίο Κολοκοτρώνη αναφέρομαι στα δραματικά γεγονότα των σφαγών της Τριπολιτσάς, τα οποία είχαν ήδη περιγραφεί από πολλούς άλλους ιστορικούς, ως ακολούθως:

«Εν τω μεταξύ, η Τριπολιτσά είχε αλωθεί από τους Έλληνες στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 που εξόντωσαν πάνω από 8.000 Τούρκους[1] που βρήκαν εντός της πόλης, αδιακρίτως ηλικίας και φύλου,[2] εκδικούμενοι χωρίς έλεος τα εγκλήματα εις βάρους τους,[3] σύγχρονα[4] και παλαιότερα.[5] Οι στρατιώτες του Πάνου και του Γενναίου που βρέθηκαν στην πόλη εκ των υστέρων, επιτέθηκαν σε Τριπολιτσιώτες προσπαθώντας να τους αποσπάσουν λάφυρα και ακολούθησαν συμπλοκές ακόμη και μεταξύ Ελλήνων εντός της πόλης,[6] που είχαν 100 νεκρούς. Όλα τα λάφυρα και οι θησαυροί της πόλης λεηλατήθηκαν από τους Έλληνες ατάκτους οι οποίοι τα μετέφεραν στις επαρχίες τους, ενώ το δημόσιο ταμείο δεν έλαβε καμία ενίσχυση για τη δύσκολη συνέχεια.[7] Ένα ισχυρό τμήμα 2.000 ενόπλων Τουρκαλβανών αποχώρησε από την πόλη ανέπαφο και οδηγήθηκε από τον Πλαπούτα στον Ισθμό, λόγω της χωριστής συμφωνίας που είχαν κάνει οι ηγέτες του με τον Κολοκοτρώνη.«

Και δεν ήταν η μόνη σφαγή που έγινε κατά το 1821, αλλά έγιναν και μερικές άλλες πολύ μικρότερες σε κλίμακα, είτε ως αντίποινα είτε όχι, για τις οποίες μας έδωσε ένα λεπτομερές περίγραμμα ο ανθέλληνας Σκώτος ιστορικός Γεώργιος Φίνλεϋ Αλλά και στη σύγχρονη ιστορία μας έχουμε πολλές περιπτώσεις μεμονομένων ακροτήτων Ελλήνων στρατιωτών εις βάρος μουσουλμάνων αμάχων τόσο στους Βαλκανικούς πολέμους όσο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία που έχουν αναδείξει με επιστημονική ακρίβεια οι παντώς είδους «ιοι», αλλά και το επισημονικό προσωπικό πολλών πανεπιστημίων μας που με κάτι τέτοια ασχολούνται κατά κόρον καθώς συμπτωματικά εμπίπτουν με τα επιστημονικά ενδιαφέροντά τους.

Μια πρώτη γρήγορη σκέψη θα ήταν να ζυγίζουμε τις εκατέρωθεν ακρότητες να ανακαλύψουμε σχετικά εύκολα ότι η αναλογία είναι υπέρ μας σε κλίμακα 1.000.000 προς 1 και να νιώσουμε καλά με τους εαυτούς μας. Αλλά και σε αυτό μας πρόλαβε η ντόπια πανεπιστημιακή κοινότητα που μας είπε γεμάτη ανθρωπισμό ότι οι νεκροί δεν ζυγίζονται. Εν τάξει, ίσως είναι και αυτό σωστό ειδικά στους καιρούς που ζούμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

6 Σεπτεμβρίου 1955 – 6 Σεπτεμβρίου 2022: 67 χρόνια από το φονικό πογκρόμ στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Σεπτεμβρίου, 2022

άρθρο Λεωνίδα Κουμάκη*

.

«Οι εκδηλώσεις αυτές ήταν πολύ καλά οργανωμένη ενέργεια και ωφέλιμη για να καθαρίσει η χώρα μας από το Ελληνικό στοιχείο που είναι ένας βραχνάς»
Ισμέτ Ινονού, Αρχηγός Τουρκικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, 9 Σεπτεμβρίου 1955

«Τη νύχτα αυτή η Κωνσταντινούπολη μετατράπηκε σε τόπο της Αποκάλυψης. Δεν υπάρχουν λέξεις, ούτε συγκρίσεις που να μπορούν να δώσουν μια εικόνα της φρίκης»
Ελβετική Εφημερίδα Α-Ζ, 15 Σεπτεμβρίου 1955

.

Τον Απρίλιο του 1955 η Κύπρος ήταν αποικία της Βρετανίας – το 1878 την απέκτησε από την οθωμανική αυτοκρατορία η οποία την είχε υποδουλώσει το 1571.

Την εποχή εκείνη ο Κυπριακός λαός διεκδικούσε επίμονα το δικαίωμα αυτοδιάθεσης που είχε παραχωρηθεί σε δεκάδες άλλους λαούς της πάλαι ποτέ Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η βούληση του Κυπριακού λαού είχε ήδη εκφραστεί με το δημοψήφισμα του 1950, το οποίο οργάνωσε ο γηραιός Μητροπολίτης Κυρήνειας Μακάριος ο Β’ και το αποτέλεσμα του οποίου ζητούσε, σε ποσοστό 95,7%, την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Η αποικιοκρατική Βρετανία δεν είχε καμιά διάθεση να εγκαταλείψει τις ανεκτίμητης γεωστρατηγικής αξίας βάσεις της στο αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Μεσογείου. Από τον Ιούλιο μάλιστα του 1964, η κυνική, ύπουλη και πρόστυχη πολιτική της Βρετανίας στην Κύπρο διακηρύχτηκε πανηγυρικά όταν ο Υφυπουργός Αποικιών της Βρετανίας Χένρυ Χόπκινσον δήλωνε με τον πιο ωμό τρόπο στην Βρετανική Βουλή, πως η αρχή της αυτοδιάθεσης για την Κύπρο δεν θα εφαρμοστεί ποτέ.

Μπροστά την απόλυτη Βρετανική αδιαλλαξία, οι Κύπριοι αποφάσισαν να διεκδικήσουν δυναμικά το προφανέστατο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης τους, με τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα που κήρυξε η ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955.

Ο αγώνας των Κυπρίων εξαπλώθηκε γρήγορα και όταν το αίτημα της αυτοδιάθεσης άρχισε να σαρώνει ολόκληρη την Κύπρο, η Βρετανία αφ΄ ενός μεν κατέφυγε σε κάθε σκληρό ή απάνθρωπο μέσο για να στραγγαλίσει την θέληση των Κυπρίων, αφ΄ ετέρου δε άρχισε να μηχανορραφεί σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά εδώ και ολόκληρους αιώνες: Διαίρει και Βασίλευε.

Έτσι, ενώ η Τουρκία είχε πανηγυρικά παραιτηθεί από οποιοδήποτε δικαίωμα στην Κύπρο με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λοζάνης του 1923 (σχετικό «Κυπριακό: Ο εξευτελισμός της «νομιμότητας»), η Βρετανία όχι μόνο φρόντισε να την επαναφέρει σαν ισότιμο συνομιλητή στο αίτημα αυτοδιάθεσης της μεγαλονήσου οργανώνοντας στο Λονδίνο την τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό (Αύγουστος 1955), αλλά έκανε και επίμονες συστάσεις στους Τούρκους να δείξουν «αποφασιστικότητα».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο βομβαρδισμός των Σπετσών από τον αυστριακό στόλο (19 Ιουλίου 1827).

Posted by Μέλια στο 19 Ιουλίου, 2022

Η βρικογολέτα Άσπασία΄του Ι. Κούτση. Του ίδιου τύπου ήταν και ο ΄Κίμων΄ του Α. Λεμπέση

.

Εμμανουήλ Α. Λούζης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, Ναυτική Επιθεώρηση, τεύχος 530, Ιουλ.-Αυγ. 2001, σσ.69-79.

Από την αρχή της Επαναστάσεως, έγινε αντιληπτό ότι για την εκπόρθηση των φρουρίων της Πελοποννήσου (Ναύπλιο, Μονεμβασία, Πύλος, Κορώνη, Πάτρα), έπρεπε να εμποδισθεί ο ανεφοδιασμός τους σε πολεμικό υλικό και ζωοτροφές. Αυτό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την εφαρμογή ενός στενού ναυτικού αποκλεισμού.

Η ελληνική Διοίκηση (Κυβέρνηση) λοιπόν, αποφάσισε να διακηρύξει τον αποκλεισμό των παραλίων. Βαρυσήμαντη πράξη στο σοβαρό αυτό θέμα του ναυτικού αγώνα, αποτέλεσε η διακήρυξη του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου (Κόρινθος, 23 Μαρτίου 1822), με την οποία δηλοποιούσε τον αποκλεισμό από την Επίδαμνο (σημ. Δυρράχιο) μέχρι τη Θεσσαλονίκη, των παραλίων στην Ήπειρο, την Εύβοια, τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία τα οποία ευρίσκονταν ακόμη στην κατοχή του εχθρού, καθώς και τον αποκλεισμό των λιμανιών στα νησιά του Αιγαίου, τις Σποράδες και την Κρήτη.

Η εφαρμογή του αποκλεισμού ανατέθηκε στον Τρινήσιο Στόλο. Οι τοπικές δημογεροντίες ή η κεντρική Διοίκηση, εφοδίαζαν τα ελληνικά πλοία με διπλώματα καταδρομής (πατέντες), στα οποία προσδιορίζονταν με ακρίβεια τα καθήκοντά τους. Ακόμη, με συνεχείς οδηγίες, υπενθυμίζονταν η ανάγκη σεβασμού των ουδέτερων σημαιών. Το κύριο μέλημα των προκρίτων και της Διοικήσεως ήταν η προσπάθεια αποφυγής κάθε πράξεως που θα μπορούσε να έχει δυσμενή αντίκτυπο στον Αγώνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο όλεθρος της Σφακτηρίας και η εκδίκηση του ελληνικού στόλου στη Μεθώνη (26-30 Απριλίου 1825)

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Ιουλίου, 2022

Η επίθεση των Αιγυπτίων στη Σφακτηρία

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
άρθρο του Γιάννη Β. Δασκαρόλη
(όλες οι ημερομηνίες είναι στο παλαιό ημερολόγιο)

.

Πρόλογος – Ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στην Μεθώνη και νικάει τους Έλληνες στο Κρεμμύδι (11 Φεβρουαρίου-7 Απριλίου 1825)

Καθώς η ελληνική κυβέρνηση είχε αποσπαστεί από τον εμφύλιο και την πρόθεσή της για εκστρατεία στην Πάτρα, είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο από την εκστρατεία του Ιμπραήμ. Αυτός, αφού κατέστειλε κάθε επαναστατική εστία στην Κρήτη, την Κάσο και τα Ψαρά, συγκέντρωσε δυνάμεις στη Σούδα. Στις 11 Φεβρουαρίου 1825 οι Αιγύπτιοι αποβίβασαν αιφνιδιαστικά στην Μεθώνη ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα 4.000 στρατιωτών, συνεπικουρούμενο από ελαφρύ ιππικό και ισχυρό πυροβολικό. Η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε καθώς δεν περίμενε την απόβαση πριν την Άνοιξη και αντέδρασε σπασμωδικά, καθώς δεν είχε σαφή εικόνα των καταιγιστικών εξελίξεων στη Μεσσηνία. Προσπάθησε σε πρώτο χρόνο να κινητοποιήσει τον στόλο για να αποκλείσει τον Ιμπραήμ και τελικά κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις που είχαν νικήσει στον εμφύλιο (κυρίως Στερεοελλαδίτες και Νησιώτες).

O Γ. Κουντουριώτης αποφάσισε να εκστρατεύσει ο ίδιος από το Ναύπλιο, φέροντας μαζί του τα κρατικά ταμεία και έχοντας εξασφαλίσει από το βουλευτικό απόλυτη πληρεξουσιότητα για οποιαδήποτε απόφαση. Ταυτόχρονα συντελέστηκε και μια σοβαρή εσωτερική κυβερνητική μεταβολή, καθώς ο Κωλέττης παραμερίστηκε λόγω της εμπάθειας που επέδειξε εναντίον των Πελοποννήσιων και ως βασικό πρόσωπο επιρροής στην κυβέρνηση αναδείχθηκε ο Μαυροκορδάτος, μεταβολή όμως που έθιξε τους οπλαρχηγούς της Στερεάς. Ο Γ. Κουντουριώτης ήταν εμφανώς ακατάλληλος για τον πολεμικό ρόλο που ανέλαβε καθώς δεν ήταν σε θέση ούτε να ιππεύσει, ήταν εντελώς ανίκανος να συντονίσει τις ελληνικές δυνάμεις, ενώ διέπραξε ολέθριο σφάλμα διορίζοντας τον γενναίο αλλά άπειρο Υδραίο πλοίαρχο Σκούρτη ως αρχιστράτηγο του εκστρατευτικού σώματος, καθώς έτσι πρόσβαλλε την φιλοτιμία όλων των υπολοίπων οπλαρχηγών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η ναυμαχία του Αργολικού κόλπου κατά την Ελληνική επανάσταση (8-15 Σεπτεμβρίου 1821)

Posted by Πετροβούβαλος στο 2 Ιουλίου, 2022

Ανδρέας Μιαούλης

αναδημοσίευση από τα Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ – Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑ

 

Η ελληνική επανάσταση μετά τις πρώτες σημαντικές επιτυχίες, (άλωση της Τριπολιτσάς, καταστροφή του Δράμαλη), δείχνει να επικρατεί στην Πελοπόννησο. Οι Έλληνες, τον Αύγουστο του 1822 δημιουργούν ένα στρατόπεδο στους Μύλους 3.000 ενόπλων και με ενέδρες, καθιστούν στενότερη την πολιορκία του Ναυπλίου. Ο Σουλτάνος προσπαθώντας να σώσει το πολύ σημαντικό αυτό αστικό κέντρο, κινητοποιεί τον Τουρκικό στόλο, που έδρευε στην Πάτρα και είχε παραμείνει αργός. Διατάσσει τον Καρά Αλή (Καπουδάν Πασα), να ανεφοδιάσει αμέσως το Ναύπλιο. Ο Τουρκικός στόλος αποπλέει από την Πάτρα στις 27 Αυγούστου 1822, βάζοντας πλώρη για τον Αργολικό κόλπο.

Οι Έλληνες πίστεψαν πως πρόθεση του Τουρκικού στόλου, εκτός του ανεφοδιασμού του Ναυπλίου, ήταν και η κατάληψη των Σπετσών που προσφερόταν για απόβαση (σ.1). Αμέσως οι Σπετσιώτες, μέσα σε μια ατμόσφαιρα πανικού και απόγνωσης, μετέφεραν τις οικογένειες και τα παιδιά τους στην Ύδρα, όπου εγκατέστησαν μια μικρή φρουρά 30 ανδρών υπό τον Ιωάννη Μέξη. Το νησί της Ύδρας εκείνες τις μέρες, έχοντας και του πρόσφυγες από τα Μικρασιατικά παράλια, είχε 40.000 ψυχές. Ο ενωμένος ελληνικός στόλος, αποτελούμενος από 60 μικρά πλοία και 10 πυρπολικά, υπό τον Ανδρέα Μιαούλη έπλευσε να αντιμετωπίσει τον επερχόμενο κίνδυνο.

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ

Η αναλογία των πλοίων των 2 αντιπάλων ήταν καταφανώς εις βάρος των Ελλήνων, με τους Τούρκους να έχουν 100 πλοία και ανάμεσα τους 7 φρεγάτες και 6 κορβέτες με συντριπτική δύναμη πυρός. Φάνταζε αδύνατη κάθε αντίσταση. Ο Μιαούλης αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο, διέταξε όλο τον Ελληνικό στόλο που είχε παραταχθεί στο Χέλι της Πελοποννησιακής παραλίας, να πλέει πολύ κοντά στην στεριά που τα νερά ήταν αβαθή και δεν μπορούσαν τα μεγάλα Τουρκικά καράβια να πλεύσουν. Αν μικρά Τουρκικά μπρίκια πλησίαζαν προς το Ναύπλιο, τότε θα έκαναν επέμβαση τα ελληνικά πλοία, εμποδίζοντας τον ανεφοδιασμό. Ως συνήθως με τα ελληνικά πολεμικά σχέδια, κανείς Έλληνας δεν πειθάρχησε σε αυτά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Διακόσια χρόνια από το ολοκαύτωμα της Νάουσας: το τίμημα της Ελευθερίας μας

Posted by Πετροβούβαλος στο 1 Μαΐου, 2022

του Θεοφάνη Μαλκίδη

.

Η Νάουσα, κατά την περίοδο πριν την Επανάσταση, υπήρξε ένα σημαντικό, οικονομικό, εμπορικό, διαμετακομιστικό και πολιτιστικό κέντρο. Ο Αλή Πασάς, είχε επιχειρήσει τρεις φορές , το 1795, το 1798 και το 1804 να την αποσπάσει χωρίς, να τα καταφέρει, χάρη στην σθεναρή αντίσταση των κατοίκων και τον πολυποίκιλο αγώνα, που κατέβαλε ο Ζαφειράκης (Λογοθέτης) Θεοδοσίου.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1822, οι επαναστάτες συγκεντρώθηκαν στη Μονή Παναγίας Δοβρά, λίγο πιο έξω από τη Βέροια, με σκοπό να κυκλώσουν τη Νάουσα και να την κυριεύσουν. Στις 22 Φλεβάρη, οι επαναστάτες θα απελευθερώσουν τη Νάουσα, κηρύσσοντας την επανάσταση από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Λίγο αργότερα, θα αποφασίσουν να κινηθούν και κατά της Βέροιας, ωστόσο αυτή τους η προσπάθεια θα αποτύχει, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν ξανά περιμετρικά ή πίσω από τα τείχη της Νάουσας.

Ο Ζαφειράκης και ο Δημήτριος (Τσάμης) Καρατάσος αναδεικνύονται ως πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός αντίστοιχα. Οι δυο επαναστάτες, σε συνδυασμό με τον οπλαρχηγό της Έδεσσας Αγγελή Γάτσο, αποφασίζουν να κηρύξουν την επανάσταση, δίχως να αναμένουν υποστήριξη από τις υπόλοιπες εξεγερμένες περιοχές, ως ελάχιστη αντίδραση στην απόφαση του βαλή της Θεσσαλονίκης Μεχμέτ Εμίν πασά να πάρει ομήρους από επιφανείς οικογένειες. Οι Έλληνες της Νάουσας έχοντας ενισχύσεις και πολεμοφόδια που έφεραν ο Νικόλαος Κασομούλης και ο Γρηγόριος Σάλας, κλείστηκαν στην πόλη, λαμβάνοντας την απόφαση για αντίσταση μέχρις εσχάτων.

Τη νύχτα της 12ης προς την 13η Απριλίου 1822,μετά από πολιορκία είκοσι χιλιάδων Τούρκων, η πόλη της Νάουσας πέφτει. Οι σφαγές, οι δηώσεις, οι βιασμοί, οι εξανδραποδισμοί όλων ανεξαιρέτως, ανδρών και γυναικοπαίδων, είναι απερίγραπτες, όπως και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν. Πάνω από δύο χιλιάδες είναι οι δολοφονημένοι , οι περισσότεροι αποκεφαλισμένοι και πάνω από τρεις χιλιάδες είναι οι αιχμάλωτοι που πωλούνται στα σκλαβοπάζαρα. Μόνο ο Ζαφειράκης μαζί με πεντακόσιους άνδρες του παρέμεινε ταμπουρωμένος σε έναν πύργο, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο για τους υπόλοιπους, ώστε να διαφύγουν. Ο Ζαφειράκης θα αφήσει στον πύργο μόνο μια μικρή φρουρά και θα προσπαθήσει να διαφύγει και αυτός, ωστόσο θα πεθάνει μαχόμενος, κατευθυνόμενος στο ναό του Αγίου Νικολάου.Οι εναπομείναντες μαχητές σφάχτηκαν όλοι, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά που είχαν μαζί τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, ΙΣΤΟΡΙΚΟ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Tα Aπομνημονεύματα του Mακρυγιάννη (1829 Φλεβαρίου 26, Άργος)

Posted by Μέλια στο 28 Φεβρουαρίου, 2022

.

Tα Aπομνημονεύματα του Mακρυγιάννη γράφτηκαν από το 1829 ως το 1850, αλλά εκδόθηκαν πολύ αργότερα, ενώ το κύρος του έργου ως τεκμηρίου εθνικής αυτογνωσίας και, παράλληλα, ως πεζογραφικού επιτεύγματος κατοχυρώθηκε στα μέσα του εικοστού αιώνα. Tα αποσπάσματα που επιλέξαμε προέρχονται από την Εισαγωγή και εκφράζουν τις αρχικές προθέσεις και ορισμένες από τις γενικές αντιλήψεις του Mακρυγιάννη που κατευθύνουν το έργο.

1829 Φλεβαρίου 26, Άργος. Είμαι διορισμένος από την κυβέρνηση του Κυβερνήτη Καποδίστρια Γενικός Αρχηγός της Εκτελεστικής δύναμης της Πελοπόννησος και Σπάρτης. O σταθμός* μου είναι εδώ εις Άργος. Κάθομαι και αγροικιώμαι* με την Κυβέρνηση, και παντού εις τις επαρχίες μ’ αρχές κι αξιωματικούς, και όποτε κάνει χρεία φέρνω και γύρα σε όλα τα μέρη αυτά, διά την γενική ησυχία, και ξακολουθώ τα χρέη μου καθήμενος τον περισσότερον καιρόν εδώ. Και για να μην τρέχω εις τους καφενέδες και σε άλλα τοιούτα, και δεν τα συνηθώ – (ήξερα ολίγον γράψιμον, ότι δεν είχα πάγει εις δάσκαλο από τα αίτια οπού θα ξηγηθώ, μην έχοντας τους τρόπους*) περικαλούσα τον έναν φίλον και τον άλλον και μ’ έμαθαν κάτι περισσότερον εδώ εις Άργος, οπού κάθομαι άνεργος.

Αφού λοιπόν καταγίνηκα ένα δυο μήνες να μάθω ετούτα τα γράμματα οπού βλέπετε, εφαντάστηκα να γράψω τον βίον μου, όσα έπραξα εις την μικρή μου ηλικία και όσα εις την κοινωνία, όταν ήρθα σε ηλικία, και όσα διά την πατρίδα μου, οπού μπήκα εις της Εταιρείας το μυστήριον διά τον αγώνα της λευτεριάς μας και όσα είδα και ξέρω οπού ‘γιναν εις τον Αγώνα, και σε όσα κατά δύναμη συμμέθεξα κι εγώ κι έκαμα το χρέος μου, εκείνο οπού μπορούσα. Δεν έπρεπε να έμπω εις αυτό το έργον ένας αγράμματος, να βαρύνω τους τίμιους αναγνώστες και μεγάλους άντρες και σοφούς της κοινωνίας, και να τους βάλω σε βάρος, να τους κινώ την περιέργειά τους και να χάνουν τις πολύτιμες στιγμές εις αυτά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το ήθος του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια

Posted by Μέλια στο 21 Φεβρουαρίου, 2022

.

της Δημήτριας Φωκά

Το καλοκαίρι του 1829,όταν ο Καποδίστριας περιόδευε με τον Κολοκοτρώνη την Κορινθία θα διανυκτέρευε στον¨Αγιο Γεώργιο Νεμέας στο σπίτι του Δεσπότη. Ο παρακάτω διάλογος από το βιβλίο Ν.Δραγούμη. Ιστορικαί αναμνήσεις.εκδ.Ερμής 1973,τ.Α σελ 93-95.

-Πρέπει λοιπόν να φροντίσω, επανέλαβε μετα βραχείαν σιωπήν ο Καποδίστριας, να πληρωθώσιν όλα τα έξοδα .

-Ποία έξοδα; ηρώτησεν ο γέρων.

-Της τροφής μας,των αλόγων και καθεξής..

_Και ποιός Υπερεξοχώτατε πληρώνει τοιαύτα έξοδα; Ο δεσπότης μάλιστα είναι άνθρωπος αγαπών την καλήν βούκαν και θα έχει πολλά και καλά φαγητά να μας δώση!

Και αληθως ο μακαρίτης αρχιεπίσκοπος Κορίνθου Κύριλλος προγάστωρ(κοιλαράς) και πολύσαρκος υπέρ το μέτρον ήτο τρυφηλός ως άλλος καρδινάλιος,άμα δε και αδηφάγος ως ο Ραζής,περί ου έγραψε ποτέ το χαριέστατον τούτο επιτύμβιον ο Ρίζος Ραζής ο πηγαδόστομος,»των τραπεζών ο γλάρος,αφού τον κόσμον έφαγε,τον έφαγεν ο Χάρος»

-Δεν πληρώνετε εσείς,ανεφώνησεν οργίλος ο κυβερνήτης,και δια τούτο παραπονείται εξαιτίας σας ο λαός.

-και τι έχει να κάμη Υπερεξοχώτατε με το φαγητό του Δεσπότου;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας (22 Iανουαρίου/3 Φεβρουαρίου 1830)

Posted by Μέλια στο 3 Φεβρουαρίου, 2022

.

Ένα και πλέον χρόνο μετά τη ναυμαχία στο Ναβαρίνο κι ενώ η Oθωμανική Aυτοκρατορία είχε εμπλακεί σε ένα νέο πόλεμο με τη Pωσία, οι τρεις Mεγάλες Δυνάμεις συνέχιζαν να διαβουλεύονται σχετικά με τους όρους επίλυσης του ελληνικού ζητήματος. Oι περιοχές που θα περιλαμβάνονταν στο μελλοντικό ελληνικό κράτος και το καθεστώς του (αυτονομία ή ανεξαρτησία) υπήρξαν τα βασικά ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκαν.

Aποτέλεσμα των διαβουλεύσεων αυτών υπήρξε μια σειρά από πρωτόκολλα που υπογράφτηκαν στο Λονδίνο από τα τέλη του 1828 έως τις αρχές του 1830, οπότε και η Oθωμανική Aυτοκρατορία υποχρεώθηκε κάτω από το βάρος της ήττας της στον πόλεμο με τη Ρωσία να αποδεχτεί τις αποφάσεις των Mεγάλων Δυνάμεων σχετικά με τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Aπό το Σεπτέμβριο του 1828 οι πρεσβευτές της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας διασκέπτονταν στον Πόρο με στόχο να καταλήξουν σε μια πρόταση προς τις κυβερνήσεις τους σχετικά με τα εδαφικά όρια του ελληνικού κράτους. Στην κοινή τους πρόταση λήφθηκαν υπόψη, σ’ ένα βαθμό, οι διεκδικήσεις της ελληνικής πλευράς, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν με τα υπομνήματα που τους απέστειλε ο Καποδίστριας στις 11/23 Σεπτεμβρίου και 30 Oκτωβρίου/11 Nοεμβρίου. Eισηγήθηκαν λοιπόν να περιληφθούν στην ελληνική επικράτεια οι περιοχές της Στερεάς Eλλάδας που βρίσκονταν νοτίως της γραμμής που συνέδεε τον Aμβρακικό κόλπο στα δυτικά και τον Παγασητικό στα ανατολικά.

Παρά τη γνωμάτευση αυτή κι ενώ η διάσκεψη στον Πόρο δεν είχε ολοκληρωθεί υπογράφτηκε στο Λονδίνο πρωτόκολλο μεταξύ του βρετανού υπουργού Εξωτερικών και των πρεσβευτών των άλλων δύο χωρών. Tο πρωτόκολλο αυτό (4/16 Nοεμβρίου 1828) άφηνε εκτός ελληνικής επικράτειας τη Στερεά Eλλάδα. Στα σύνορα του υπό διαμόρφωση ελληνικού κρατικού μορφώματος θα περιλαμβάνονταν μόνο η Πελοπόννησος και οι Κυκλάδες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Διονύσιος Πύρρος «Ο ιατροφιλόσοφος αγωνιστής της Επανάστασης»

Posted by Μέλια στο 12 Ιανουαρίου, 2022

.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο αρχιμανδρίτης Διονύσιος Πύρρος (1777-1853) είναι η μοναδική περίπτωση κληρικού που υπηρέτησε την Επανάσταση του 1821 ως αγωνιστής, ως ιατρός, ως θεολόγος και ιεροκήρυκας, ως δάσκαλος των ελληνόπουλων σε μαθήματα γεωγραφίας, φυσικής και χημείας και ως τεχνοκράτης, εισαγαγών στην επαναστατημένη Ελλάδα την τεχνογνωσία της κατασκευής χαρτιού και επιχειρήσαντος το 1827 να εγκαταστήσει το πρώτο χαρτοποιείο στον Μυστρά και μετά κοντά στο Άργος.

Ο πολυτάλαντος αυτός κληρικός ήταν εκείνος, που το 1818 τύπωσε Φαρμακοποιΐα, στηριγμένη στο έργο του καθηγητού του στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας Λουίτζι-Γκασπάρο Μπρουνιατέλι (1761-1818). Όπως γράφει ο Δημ. Καραμπερόπουλος, το συγκεκριμένο βιβλίο του Πύρρου, «πρέπει να θεωρείται ως η πρώτη ελληνική Φαρμακοποιΐα» (Δημ. Καραμπερόπουλου «Η ιατρική ευρωπαϊκή γνώση στον Ελληνικό χώρο 1745-1821», Εκδ. Σταμούλη, Αθήνα, 2003, σελ. 292).

Ο Πύρρος γεννήθηκε στην Καστανιά Καλαμπάκας και εκάρη μοναχός στην ονομαστή Μονή Μεταμορφώσεως Μετεώρων. Στα Τρίκαλα Θεσσαλίας διδάχθηκε τα της ελληνικής γλώσσας και τα πρώτα μαθηματικά και στη συνέχεια μαθήτευσε στη Σχολή του Τυρνάβου, όπου δίδασκε ο επιφανής του Γένους ιερέας και διδάσκαλος Ιωάννης Δημητριάδης – Πέζαρος, που  διακρινόταν για την κατά κόσμο σοφία του, τη λιτότητα του βίου του, και την έμπρακτη αγάπη και στοργή του στους άπορους μαθητές του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in 1821-30, Αναδημοσιεύσεις, Βιογραφία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »