ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Γιώργης στη FDA ΚΑΙ PFIZER: «Συγκάλυψη μαζ…
    Γιώργης στη FDA ΚΑΙ PFIZER: «Συγκάλυψη μαζ…
    1868: Το ατμόπλοιο Έ… στη Ναυμαχία μεταξύ «Ενώσεως» και…
    Πετροβούβαλος στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Archive for the ‘ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ’ Category

Οι θεωρίες διεθνών σχέσεων και το «Βυζάντιο» της ανατολικής Ασίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 16 Νοεμβρίου, 2021

αναδημοσίευση από το Αντίφωνο
άρθρο του Ευάγγελου Κοροβίνη

.

Μέχρι πρόσφατα η μελέτη των διεθνών σχέσεων ήταν μια αμερικανική υπόθεση. Οι διάφορες περιοχές και περιφέρειες του κόσμου θεωρούνταν ως πεδίο δοκιμασίας των κατεστημένων θεωριών διεθνών σχέσεων και όχι ως αυτόνομες πηγές διαμόρφωσης καινούργιων θεωριών.

Α. Η Κινεζική σχολή διεθνών σχέσεων

Την τελευταία δεκαετία, παρά την συνεχιζόμενη εν πολλοίς αμερικανική κυριαρχία, μια νέα σχολή διεθνών σχέσεων, η κινεζική, αναδύεται και αποσπά το ενδιαφέρον. Οι προσπάθειες για την δημιουργία αυτής της σχολής χρονολογούνται από την δεκαετία του 1950. Αρχικά πήραν την μορφή παροχής πληροφόρησης και συμβουλών προς την ηγεσία της μαοϊκής περιόδου. Στην συνέχεια, με το άνοιγμα της Κίνας στον κόσμο, επί Ντενγκ Χσιαοπίνγκ, είχαν τον χαρακτήρα εκμάθησης των δυτικών θεωριών διεθνών σχέσεων. Τελικά από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 γίνεται προσπάθεια οικοδόμησης κινεζικών, πλέον, θεωριών αυτού του είδους.

Μεταξύ αρκετών εκπροσώπων της κινεζικής σχολής, ο ηθικός ρεαλισμός του Γιάν, η αναβίωση και εννοιολόγηση του συστήματος Tianxia από τον Ζάο και η σχεσιακή θεωρία του Κιν, είναι από τις πιο αντιπροσωπευτικές προσπάθειες δημιουργίας νέων θεωριών.

Ο Γιάν συντάσσεται με την ρεαλιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων. Δεν πιστεύει στην δυνατότητα δημιουργίας μιας αποκλειστικά κινεζικής σχολής. Τονίζει όμως ότι η μελέτη του κινεζικού παρελθόντος μπορεί να εμπλουτίσει τις δυτικές θεωρίες. Συμφωνεί με τους ρεαλιστές ότι, σε έναν αθέσμιστο και άναρχο κόσμο ανταγωνιστικών εθνών-κρατών, η ισχύς είναι το κλειδί για την διαύγαση των διεθνών σχέσεων. Ο Γιάν σημειώνει, όμως, ότι στο κινεζικό παρελθόν η ισχύς των ηγετών ενσωμάτωνε συνήθως και κάποιες ηθικές αρχές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, Πολιτική, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

O Μακιαβέλι για την «ουδετερότητα» στον πόλεμο, τα εθνικά στρατεύματα και τις συμμαχίες

Posted by Πετροβούβαλος στο 20 Απριλίου, 2021

Ο Νικολό Μακιαβέλι (ιταλικά: Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) (3 Μαΐου 1469 – 21 Ιουνίου 1527), ήταν Ιταλός διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας.

αναδημοσίευση από τον Ερανιστή
άρθρο του Δημήτρη Τζήκα*

.

«Η τύχη ορίζει τις μισές μας πράξεις, όμως αφήνει και σε μας να κανονίσουμε τις άλλες μισές.»

Νικολό Μακιαβέλι.

.

Τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης βρίσκονται στο κέντρο της σκέψης του Μακιαβέλι· ο Ιταλός στοχαστής, έχοντας στο νου του κυρίως πρακτικές πολιτικές ανάγκες της εποχής, γράφει ταυτόχρονα και ως «θεωρητικός» της πολιτικής πράξης. Το ζήτημα της στάσης ενός συλλογικού υποκειμένου, δηλαδή μιας πόλης, ενός κράτους ή και μιας «ομοσπονδίας» κρατών, απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πολεμικής αναμέτρησης είναι κυριολεκτικά αιώνιο και διαχρονικό. Την εποχή του Μακιαβέλι, όπως είναι γνωστό, δεν έχουν σχηματιστεί ακόμα τα εθνικά κράτη, όπως τα γνωρίζουμε από τον 18ο αιώνα και ύστερα· βεβαίως ο πόλεμος συνεχίζει να είναι μια οικεία κατάσταση των ανθρώπινων πραγμάτων, σχεδόν «φυσικό» κοινωνικό φαινόμενο, αν και οι αιτίες που τον γεννούν κάθε φορά μπορεί να διαφέρουν.

Όσα συμβαίνουν εκείνη την εποχή στην ιταλική χερσόνησο λειτουργούν ως θεωρητικό παράδειγμα στη μακιαβελική σκέψη, με τον ίδιο τρόπο που η σύγκρουση της Αθήνας με τη Σπάρτη στάθηκε η αφορμή να γράψει ο Θουκυδίδης το σημαντικότερο ίσως βιβλίο της παγκόσμιας Ιστορίας, την Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου· τα γενικότερα συμπεράσματα -οι «νόμοι» της ιστορίας, οι «κανονικότητές» της- συνάγονται από την μελέτη της ιστορικής εμπειρίας -από τη μελέτη των πραγμάτων- και τη λογική της επεξεργασία· άμεσο πρακτικό ζητούμενο στον Μακιαβέλι είναι η δυνατότητα να προβλέψουμε τηn ανθρώπινη. συμπεριφορά σε συγκεκριμένες κάθε φορά ιστορικές συνθήκες και καταστάσεις.

Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του βασιλιά της Γαλλίας; Ποια στάση θα κρατήσουν οι Ισπανοί; Μήπως θα ήταν προτιμότερο για τον Πάπα να παραμείνει «ουδέτερος», παρακολουθώντας την εξέλιξη της διαφαινόμενης αναμέτρησης; Ο Πάπας δεν είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τους δύο αντιμαχόμενους· οι ιταλικές πόλεις είναι μάλλον ασταθής ακόμα πόλος ισχύος, χωρίς ισχυρή κρατική οργάνωση και -κυρίως- χωρίς ικανά και αξιόμαχα στρατεύματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, Πολιτική, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Σαν Βιβλιοπαρουσίαση: «Buyng Chul-Han, Ψυχοπολιτική: Νεοφιλελευθερισμός και νέες τεχνικές εξουσίας”

Posted by Πετροβούβαλος στο 11 Μαρτίου, 2021

αναδημοσίευση από το Δίκτυο Κριτικής Ψυχολογίας
άρθρο του Ανδρέα Βατσινά

.

Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Psychopolitik: Neoliberalismus und die neuen Machttechniken»[σημ.1] (Ψυχοπολιτική: Νεοφιλελευθερισμός και νέες τεχνικές εξουσίας) ο Buyng Chul-Han –Κορεάτης φιλόσοφος ο οποίος είναι καθηγητής στο Βερολίνο και γράφει στη γερμανική γλώσσα– προσφέρει μια διαγνωστική της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης κοινωνίας, αναλύοντας τους μηχανισμούς εξουσίας που λειτουργούν σε αυτή.

Το βιβλίο είναι μόλις 70 σελίδες, πυκνογραμμένο, με κοφτές, σύντομες προτάσεις, ενώ περιλαμβάνει πολύ ετερογενείς θεματικές (από τα ‘Big Data’, την (αυτο)επιτήρηση και το ‘ψηφιακό πανοπτικό’ στα social media, μέχρι τον ‘ποσοτικοποιημένο εαυτό’, τα συναισθήματα ως πρώτες ύλες της άυλης παραγωγής κλπ.). Η παρουσίαση αυτή θα είναι πολύ επιλεκτική, εστιάζοντας κυρίως στις δυνατότητες που μας προσφέρει το βιβλίο για:

  • 1. μια ανάλυση των νεοφιλελεύθερων τεχνικών εξουσίας
  • 2. μια κριτική ορισμένων ψυχοτεχνικών που συμβάλλουν στην παραγωγή των ψυχισμών που χρειάζεται ο σύγχρονος καπιταλισμός και 3. μια εναλλακτική θεώρηση και πιθανή πολιτικοποίηση κάποιων ψυχισμιακών προβλημάτων.

Νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική

Ο συγγραφέας εντοπίζει τη μετάβαση από μια πειθαρχική-βιοπολιτική τεχνική εξουσίας που βασίζεται στον καταναγκασμό, στην υπακοή και στην επιβολή, λειτουργώντας μέσω απαγορεύσεων, λογοκρισίας ή μιας βίας που ασκείται ενάντια στη θέληση εκείνων που καθυποτάσσονται, σε μια –χαρακτηριστικά νεοφιλελεύθερη– ψυχοπολιτική τεχνική εξουσίας η οποία ενεργοποιεί, κινητοποιεί, βελτιστοποιεί, συνδέεται με ‘projects’ και ‘πρωτοβουλίες’, και δεν επιβάλλει την υπακοή. Προσελκύει και καλοπιάνει αντί να απαγορεύει, είναι περισσότερο καταφατική παρά αρνητική, περισσότερο θελκτική παρά καταπιεστική. Σε αντίθεση με το πανοπτικό του Bentham το οποίο δεν είχε πρόσβαση στην ‘εσωτερικότητα’ –στον ψυχισμό και στις μύχιες σκέψεις και επιθυμίες των επιτηρούμενων– σε αυτό που ο Han ονομάζει ‘ψηφιακό πανοπτικό’ η ψυχοπολιτική μας παροτρύνει να ποστάρουμε σέλφι και να αφηγούμαστε τη ζωή μας, να κάνουμε ‘like’, να «μοιραζόμαστε» (sharing) στιγμές, σκέψεις και αναμνήσεις, να «επικοινωνούμε» τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, αφουγκράζεται τα γούστα μας, τις αγαπημένες μας ταινίες, μαγαζιά, μπαράκια και προϊόντα. Η νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική δεν ασκείται ενάντια στη θέληση και την ελευθερία των ανθρώπων, αλλά μέσω αυτών· μέσω της χρησιμοποίησης και της εργαλειοποίησής τους από το κεφάλαιο. Η μετατόπιση από την πειθαρχική στην ψυχοπολιτική εξουσία αντιστοιχεί στη μετάβαση από μια ξένη εκμετάλλευση, μια «εξωτερική» καταπίεση/καταναγκασμό σε μια «εσωτερική» αυτοεκμετάλλευση, μια κινητοποίηση/αυτοκαταναγκασμό που βιώνεται ως «ελευθερία».[σημ. 2] Με άλλα λόγια, οδηγούμαστε σε μια «παράδοξη ελευθερία», που ενώ βιώνεται ως τέτοια, αποτελεί ένα μέσο καθυπόταξης και συνδέεται με αυτοκαταναγκασμούς. Σύμφωνα με τον Han, το υποκείμενο που παράγει αυτή η εξουσία δεν είναι τόσο ένα «υποταγμένο/πειθαρχημένο» υποκείμενο, όσο ένα «παρακινημένο» υποκείμενο της επίδοσης/βελτιστοποίησης που δεν έχει συνείδηση της εκμετάλλευσής του. Θεωρεί ότι είναι ελεύθερο, ενώ στην πραγματικότητα το σύστημα εκμεταλλεύεται την ελευθερία του και το ίδιο το υποκείμενο εκμεταλλεύεται τον εαυτό του (κάτι που είναι εμφανές π.χ. στον εθελοντισμό, στην τάση για άμισθη πρακτική και «μαθητεία», σε διάφορες μορφές ‘άυλης’ και ‘ψηφιακής’ εργασίας).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Perez Zagorin – Ο Θουκυδίδης ως φιλοσοφικός ιστορικός

Posted by Πετροβούβαλος στο 25 Ιανουαρίου, 2021

αναδημοσίευση από τις Εκδόσεις Ποιότητα
Απόσπασμα από το βιβλίο «Θουκυδίδης. Μια πλήρης εισαγωγή
για όλους τους αναγνώστες»
(Εκδόσεις Ποιότητα),
Μετάφραση Κωνσταντίνος Κολιόπουλος,
Επιστημονική επιμέλεια Παναγιώτης Ήφαιστος.
(Το απόσπασμα δεν συμπεριλαμβάνει τις υποσημειώσεις).

.

«Αλλά θα είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θελήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γεγονότων που συνέβησαν και εκείνων που θα συμβούν στο μέλλον, τα οποία, με δεδομένη την ανθρώπινη κατάσταση, θα είναι όμοια ή παραπλήσια. Έγραψα την ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα των ανθρώπων και όχι σαν έργο επίκαιρου διαγωνισμού για ένα πρόσκαιρο ακροατήριο». (Α 22, μτφ. του συγγραφέα)

Σε αυτό το τελευταίο κεφάλαιο, θα πρέπει να επιστρέφουμε στα περίφημα λόγια σχετικά με το έργο του, τα οποία ο Θουκυδίδης τοποθέτησε στην αρχή της Ιστορίας του. Αντί να αποτελούν μάταιη καυχησιολογία, αποδείχτηκαν ότι ήταν μια καθαρή περιγραφή τον γεγονότων. Πώς θα εξηγήσουμε το ότι η εξιστόρηση του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη διατήρησε και διατηρεί το μεγαλείο της; Ποιες είναι οι πνευματικές αρετές τις οποίες ο ιστορικός εισήγαγε στο έργο του και οι οποίες το έκαναν να δια- κριθεί ως μια κλασική ιστορία υψίστου επιπέδου και ως ένα από τα κορυφαία πολιτιστικά μνημεία του ελληνικού και αθηναϊκού πολιτισμού του 5ου αιώνα από τον οποίο προέκυψε;

Πιστεύω ότι η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα έγκειται κυρίως στην εξηγητική δύναμη που θεμελιώνεται στον τεράστιο κόσμο των ιδεών που το έργο αποκαλύπτει στον αναγνώστη, και στην πεποίθηση του Θουκυδίδη ότι γεγονότα παρόμοια με αυτά που εκείνος εξιστόρησε «θα συμβούν στο μέλλον» σύμφωνα με αυτό που αποκάλεσε το ανθρώ­πινον, δηλαδή την ανθρώπινη κατάσταση (Α 22).

Το Περί Ποιητικής του Αριστοτέλη, μια πραγματεία φιλολογι­κής και αισθητικής θεωρίας που γράφτηκε τον αιώνα μετά τον Θου­κυδίδη, διακήρυξε ότι η ποίηση είναι πιο φιλοσοφική από την ιστο­ρία επειδή οι δηλώσεις της αφορούν σε οικουμενικές αλήθειες και σε αυτό που μπορεί να γίνει, ενώ οι δηλώσεις της ιστορίας ασχο­λούνται με μεμονωμένα περιστατικά και με αυτό που στην πραγ­ματικότητα έχει συμβεί. Ανεξάρτητα με το τι σκεφτόμαστε γι’ αυ­τή τη διάκριση, θα πρέπει να μετριαστεί στην περίπτωση του Θου­κυδίδη, του οποίου η πνευματική διάθεση ήταν προφανώς αρκετά φιλοσοφική.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Γεωστρατηγική, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αήθεις Υπεράνθρωποι

Posted by Μέλια στο 22 Δεκεμβρίου, 2020

.

Γράφει ο Παναγιώτης Κωστόπουλος*

Πρόσφατα, στην τηλεοπτική εκπομπή «Στα άκρα», της δημοσιογράφου Βίκυς Φλέσσα, ήταν καλεσμένος ο καθηγητής Φιλοσοφίας, Θεοφάνης Τάσης, ο οποίος μίλησε για το «κίνημα» του υπερανθρωπισμού και για την αναβάθμιση του ανθρώπου.

Με λίγα λόγια, στη Μέκκα της τεχνολογίας, στo Silicon Valley, της Καλιφόρνιας, ετοιμάζεται ο μετάνθρωπος ή υπεράνθρωπος. Ο υπεράνθρωπος είναι το νέο ανθρώπινο είδος, ένας γενετικά μεταλλαγμένος, ένας τεχνολογικά «αναβαθμισμένος» άνθρωπος και δυστυχώς δεν είναι συνομωσία, δεν ειπώθηκε από κάποιους «ψεκασμένους».

Η αναβάθμιση για να καταστεί ο άνθρωπος, υπεράνθρωπος, θα γίνεται σε τέσσερα επίπεδα. Θα υπάρχει η σωματική αναβάθμιση, η συναισθηματική αναβάθμιση, η διανοητική αναβάθμιση και η ηθική αναβάθμιση. Το «ιερό δισκοπότηρο» θα είναι η αθανασία. Οι υπερανθρωπιστές πιστεύουν ότι η γήρανση είναι μια νόσος και πρέπει να φτάσουμε σε ένα σημείο να την καταπολεμήσουμε, δηλαδή να μην πεθαίνουμε. Ουσιαστικά συζητάμε για μια άλλου είδους ευγονική. Μια τεχνολογική Αρία Φυλή, με τους υπερανθρωπιστές να καταλαμβάνουν τη θέση του Μέγκελε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ιστορική κοσμοθέαση του Oswald Spengler

Posted by Μέλια στο 31 Οκτωβρίου, 2020

.

“Ducunt fata volentem, nolentem trahunt.” [Οι μεταπτώσεις της μοίρας οδηγούν τον θέλοντα και σέρνουν τον μη θέλοντα.]

Γράφει ο Γιάννης Σαρρής

  1. Ο πολυσχιδής φιλόσοφος

Δεν θα τολμούσα να αποδώσω μία συγκεκριμένη και μονομερή ιδιότητα στον Oswald Spengler (1880 – 1936). Αποπειράθηκε να διεισδύσει σε κάθε ένα γνωστικό πεδίο συμβατό με την ανθρώπινη σκέψη και αίσθηση, σε μαθηματικά, επιστήμες, τέχνες, φιλοσοφίες και ασφαλώς στην Ιστορία ως κοσμική οντότητα, την οποία δεν δίστασε να διανοίξει με σκοπό την συστηματοποίηση της «ανατομίας» της, ωσάν ένα οργανικό σώμα επί τραπέζης ανατομείου.

Όμως η Ιστορία δεν πληγώθηκε. Φαίνεται απεναντίας να τον δικαιώνει, εγκολπώνοντας στον αισθητό ρου της το σχεδόν προφητικό απόσταγμα του έργου του «Η Παρακμή της Δύσεως» (Der Untergang des Abendlandes), που εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1918 και το 1922 και στο οποίο αναλύονται οι ενθάδε παρατεθειμένες ιδέες του.

Τον στοχασμό του Spengler ξέβρασαν τα κύματα του γερμανικού ρομαντισμού και της Συντηρητικής Επαναστάσεως ενός πεσσιμιστικού Μεσοπολέμου. Η «αριστοκρατική» θεληματική έκφραση του Nietzsche και η αισθαντική ποίηση του Goethe μορφοποίησαν την περί «φύσεως» αντίληψη του και διεκόσμησαν την ιδιαίτερη πένα του. Ο λόγος του είναι πυκνός και συγχρόνως αναλυτικός κατά έναν τρόπο φαινομενικώς οξύμωρο αλλά υποδειγματικό. Η ζωντανή και οργανικά δομημένη γλώσσα του Spengler αντίκειται στην ρασιοναλιστική ξύλινη φρασεολογία των κατεστημένων ακαδημαϊκών φιλοσόφων, για τους οποίους έτρεφε μία αμοιβαία περιφρόνηση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο Παναγιώτης Κονδύλης για τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό

Posted by Πετροβούβαλος στο 7 Οκτωβρίου, 2020

αναδημοσίευση από τον ΕΚΗΒΟΛΟ
απόσπασμα από συνέντευξη του Π. Κονδύλη στον Σ. Τσακνιά
περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ», τ.384, Απρίλιος 1998

.

«Θεωρώ την εντρύφηση μου στα κλασσικά γράμματα ως ένα από τα μεγάλα ευτυχήματα και τα αναντικατάστατα ερείσματα της πνευματικής μου συγκρότησης. Η εντρύφηση αυτή άρχισε στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, παίρνοντας σχεδόν την μορφή μανίας, και διαρκεί, με διάφορες εντάσεις και διακοπές πλέον, έως σήμερα. Χαριτολογώντας εξομολογούμαι σε φίλους μου ότι, καθώς μ’ ευχαριστεί τόσο το διάβασμα, δεν θα έπρεπε ποτέ να κάνω επάγγελμα μου το γράψιμο, και αναθυμάμαι με φθόνο τον λόρδο Χένρυ, στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, ο οποίος έλεγε ότι το διάβασμα του άρεσε τόσο, ώστε δεν του έκανε όρεξη να γράψει ο ίδιος βιβλία.

Τώρα, όποτε φαντάζομαι ότι θα ξέμπλεκα με όλα τα βάσανα του γραψίματος και θα αφιέρωνα τον χρόνο μου στην απόλαυση του διαβάσματος, το πρώτο που μου έρχεται στο νου είναι η κλασσική γραμματεία, ελληνική και λατινική, σ’ όλη της την έκταση. Αν ο αναγνώστης τη γνωρίζει ο ίδιος, τότε περιττεύει να του εξηγήσω το γιατί· αν πάλι δεν τη γνωρίζει, τότε είναι άσκοπο. Ωστόσο επιθυμώ ν’ απαντήσω, έστω και μέσες-άκρες, στην ερώτηση σας εξαίροντας μερικά σημεία ιδιαίτερης προσωπικής σημασίας.

Πρώτα-πρώτα, η εξοικείωση με την αρχαιοελληνική και τη λατινική γλώσσα, ως συντακτικά και γραμματικά μορφώματα και ως αντίστοιχα ρυθμισμένες εκφραστικές δυνατότητες, σήμανε για μένα τη μεγάλη και πειθαρχημένη μύηση στο φαινόμενο «γλώσσα» εν γένει, και μάλιστα μέσα από μιαν άκρως προνομιακή πρόσβαση. Γλώσσες, όπου τα περιγράμματα των λέξεων και των φράσεων δεν τα θολώνουν τα –γόνιμα ή άγονα, αδιάφορο– νεφελώματα του νεώτερου υποκειμενισμού, μοιάζουν με κυκλώπεια τείχη χτισμένα με ξερολιθιά, με οφθαλμοφανείς τις αρμοδεσιές και χειροπιαστά τα ερείσματα, με αδρές τις αντιστοιχίες ανάμεσα στο σημαίνον και στο σημαινόμενο, στο πελέκημα του λόγου και στη λάξευση του στοχασμού.

Η σαφήνεια και η απλότητα δεν είναι εδώ αιτήματα προβαλλόμενα εκ των έξω, αλλά απόρροια και κριτήριο εσωτερικού βάθους. Έχω αγαπήσει πολλούς νεώτερους συγγραφείς που υφολογικά στέκονται στους αντίποδες αυτού του ιδεώδους. Όταν όμως πρέπει να γράψω ο ίδιος, δεν μπορώ παρά να ακολουθήσω τις δικές μου υφολογικές κλίσεις, να βρω τους κατάλληλους αγωγούς για να διοχετεύσω τη δική μου σκέψη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Β. Ραφαηλίδης – Η δημοκρατία γεννήθηκε κατά λάθος

Posted by Πετροβούβαλος στο 9 Σεπτεμβρίου, 2020

Το ιδανικό του Σόλωνα, που έζησε από το 639 μέχρι το 559, δηλαδή 80 χρόνια, ήταν η ευνομία. Όπως όλοι οι καλοπροαίρετοι ιδεαλιστές, έτσι και ο Σόλωνας πίστευε πως αρκεί να υπάρξουν καλοί και δίκαιοι νόμοι για να πάει, αν όχι καλά, τουλάχιστον καλύτερα ο κόσμος. (Όλα τα επίθετα είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούνται στο συγκριτικό βαθμό: Δεν υπάρχει καλό καθαυτό, υπάρχει όμως καλύτερο, που σημαίνει καλύτερο σε σύγκριση με κάτι άλλο που είναι λιγότερο καλό. Η διαλεκτική αρχίζει με την κατανόηση της σημασίας του συγκριτικού βαθμού των επιθέτων).

Ωστόσο, είναι φανερό πως δεν αρκεί να υπάρχουν καλοί νόμοι, όταν δεν ισχύουν εξίσου για όλους. Αυτό το ιδανικό, της ισότητας όλων απέναντι στους νόμους, ο Σόλων δεν το γνωρίζει και τόσο καλά. Εντούτοις, η έννοια της ισονομίας (της ισότητας απέναντι στο νόμο) θα προκόψει από την ευνομία: Η ισότητα όλων απέναντι σε κακούς νόμους δεν έχει νόημα. Με τους διαδόχους, τρόπον τινά, του Σόλωνα, τον Πεισίστρατο, τον Κλεισθένη και τον Θεμιστοκλή, η ιδέα της ισονομίας θα εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο, και διά της ισονομίας που αρχίζει με τη σολώνεια ευνομία, οι Αθηναίοι θα καταλήξουν στη δημοκρατία.

Βέβαια, η ισονομία δεν παρέχει στέρεα βάση για μια δημοκρατία διάρκειας. Διότι η έννοια της ισονομίας εμπεριέχει γερή δόση ιδεαλισμού: Η ισότητα απέναντι στους νόμους είναι κάτι το αφηρημένο, που είναι δύσκολο να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα, αν δεν υπάρξουν θεσμοί που να κάνουν τους νόμους όντως σεβαστούς από όλους. Αλλά και οι θεσμοί είναι κάτι το αφηρημένο: Αλλάζουν όταν αλλάζουν οι πραγματικές, υλικές συνθήκες μιας κοινωνίας και συμπαρασύρουν στην αλλαγή και τους νόμους που πρέπει να αλλάξουν. Και άλλαξε και ξανάλλαξε τους νόμους για να τους προσαρμόσεις στις αλλαγμένες συνθήκες, τους κάνεις τελικά φυσαρμόνικα, που παίζει στο σκοπό που σφυράν οι συνθήκες.

Μ’ άλλα λόγια, δεν είναι οι νόμοι που αλλάζουν τον κόσμο, είναι ο αλλαγμένος κόσμος που αλλάζει τους νόμους. Παρά ταύτα, ο νομικισμός, δηλαδή η ιδεαλιστική πίστη στη αξία και τη σημασία του νόμου, πιστεύει ακράδαντα πως ο κόσμος δεν πάει καλά διότι οι νόμοι δεν είναι καλοί, ή διότι δεν εφαρμόζονται καλά. Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες της σπουδαίας νομικής επιστήμης, οι καλοί νόμοι συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σ’ έναν κακό κόσμο, που μόλις και μετά βίας τον φέρνουν σε λογαριασμό διά του καταναγκασμού και της ποινής.

Στην ταξική κοινωνία η πραγματική ισονομία είναι απολύτως αδύνατη. Πάντα κάποιοι, οι οικονομικά ισχυρότεροι, θα ευνοούνται περισσότερο από τους νόμους, και πάντα κάποιοι άλλοι, οι οικονομικά ασθενέστεροι, θα ευνοούνται λιγότερο, ή και καθόλου, από τους ίδιους ακριβώς «δίκαιους» νόμους. Η δικαιοσύνη δεν είναι πρόβλημα νομικό, είναι πρόβλημα οικονομικό, όπως θα δείξει ο Μαρξ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Δημοκρατία, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Oswald Spengler: Η Ουσία της Τεχνικής

Posted by Μέλια στο 1 Ιουλίου, 2019

.

«Προκειμένου να κατανοήσουμε την ουσία της τεχνικής δεν πρέπει να ξεκινήσουμε από την τεχνική των μηχανών, πολλώ δε μάλλον από την παραπλανητική σκέψη ότι η κατασκευή μηχανών και εργαλείων αποτελεί τον σκοπό της τεχνικής.

Στην πραγματικότητα η τεχνική είναι πανάρχαια.  Δεν πρόκειται για κάτι ιστορικά περιορισμένο αλλά για κάτι απίστευτα καθολικό.  Διαγράφει μία τροχιά που υπερβαίνει τον άνθρωπο, φθάνοντας πίσω στη ζωή των ζώων και δη όλων των ζώων.  Σε αντιδιαστολή με τον τύπο ζωής του φυτού, ο τύπος ζωής που αντιστοιχεί στο ζώο συνδέεται με την ελεύθερη κίνηση στον χώρο, τη σχετική αυθαιρεσία και ανεξαρτησία από όλην την υπόλοιπη φύση και κατ’ επέκταση την αναγκαιότητα επιβολής επί αυτής, την απόκτηση ενός είδους νοήματος, περιεχομένου και ανωτερότητας για την ίδια ύπαρξη.  Μονάχα από την σκοπιά της ψυχής μπορεί να φωτιστεί η σημασία της τεχνικής.

Διότι η ελεύθερα κινούμενη ζωή των ζώων δεν είναι τίποτε άλλο παρά αγώνας.  Η τακτική της ζωής, η ανωτερότητα ή κατωτερότητα της απέναντι στους «άλλους», είτε πρόκειται για την έμβια είτε για την άβια φύση, είναι αυτή που αποφασίζει για την ιστορία τούτης της ζωής, για τη μοίρα της, για το αν πρόκειται να υποφέρει την ιστορία των άλλων ή αν η ίδια θα αποτελέσει την ιστορία των άλλων.  Η τεχνική είναι η τακτική ολόκληρης της ζωής.  Είναι η εσωτερική μορφή της διαδικασίας που βρίσκει στη μάχη – δηλαδή στην ίδια τη ζωή – την εξωτερική της εκδήλωση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΜΕΛΙΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η διαχρονική αξία του Σωκράτη στη φιλοσοφική σκέψη

Posted by Μέλια στο 3 Μαρτίου, 2019

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ο Σωκράτης θεωρείται το ανώτερο δείγμα ηθικής προσωπικότητας όλων των εποχών. Είναι εκείνος ο φιλόσοφος όπου σύμφωνα με τον Κικέρωνα, κατέβασε τη φιλοσοφία από τη γη στους ανθρώπους. Είναι ο φιλόσοφος εκείνος που καταπιάστηκε πρώτος με τα σπουδαία ηθικά διλήμματα και τη διαμόρφωση της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου, όταν όλοι οι στοχαστές πριν από εκείνον ασχολούνται με την προέλευση του κόσμου και τη διερεύνηση των φυσικών φαινομένων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ΜΕΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο Αγιος Νεκτάριος και η Γλώσσα

Posted by Μέλια στο 10 Νοεμβρίου, 2018

Πῶς τὸ θεῖο δῶρο τῆς γλώσσας χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ μερικοὺς σοφοὺς προγόνους μας, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ συναφὲς δῶρο τῆς θείας Προνοίας, τὴ φιλοσοφία.  «Ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία εἶναι ἡ βάση καὶ τὸ θεμέλιο γιὰ μία ἀληθινὴ ἀνάπτυξη καὶ μόρφωση. Εἶναι ὁ παιδαγωγὸς τοῦ ἀνθρώπου Ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία ἐδίδαξε τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ μὲ τὶς ὀρθὲς ἀπὸ τὶς θεωρίες της χειραγώγησε ὡς παιδαγωγὸς τὴν ἀνθρωπότητα πρὸς τὸν Χριστό.

Ἡ φιλοσοφία ὑπῆρξε καὶ εἶναι κτῆμα τῶν Ἑλλήνων καὶ κανένας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ἀφαιρέσει ἀπὸ αὐτούς. Μὲ τὴ διάδοσή της ἀνάμεσα στὰ ἔθνη τὰ προσελκύει καὶ τοὺς προσφέρει Ἑλληνικότητα, χωρὶς ἡ ἴδια νὰ χάνει ποτὲ τὴν ἑλληνικότητά της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αναδημοσιεύσεις, Εκκλησία, ΜΕΛΙΑ, Παιδεία, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ: Ο ανυπεράσπιστος άνθρωπος.

Posted by Φαίη στο 13 Οκτωβρίου, 2018

 ή ο σύγχρονος εφιάλτης των ‘’Φώτων’’!

Επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνιος

[Ο όρος είναι επινόηση του Τζούλιαν Χάξλεϋ (+1975) – αδελφού του μυθιστοριογράφου – και πρώτου προέδρου της ΟΥΝΕΣΚΟ: ‘’το ανθρώπινο είδος μπορεί, αν το θέλει, έγραφε, να ξεπεράσει τον εαυτό του… ως ανθρώπινη φύση’’. Με άλλα λόγια να υπερβεί τα όριά του μέχρι να καταργήσει τα γηρατειά και… το θάνατο! Αλλά αυτή καθ’ αυτή η ιδέα είναι δημιούργημα των ‘’Φώτων’’. Σύμφωνα με τον Ωγκύστ Κοντ (+1887), η «νέα φιλοσοφία» έχει σκοπό «τη συνεχή βελτίωση… επίσης και κυρίως της φύσης μας». Για τον ίδιο το Δαρβίνο (+1882) ο άνθρωπος «θα μπορούσε να ελπίζει σε ένα πεπρωμένο ακόμα πιο υψηλότερο στο μακρινό μέλλον.» Αρνούμενος ο Διαφωτισμός τον ‘’Καινούριο άνθρωπο’’ του ευαγγελικού μηνύματος και της εκκλησιαστικής ζωής, αδυνατώντας δηλαδή να δώσει στον άνθρωπο το μείζον, νόημα στη ζωή, του προσφέρει μια ουτοπία. Αλλά η πραγμάτωση της στην Ιστορία ήταν οδυνηρή, με τον ‘’υπεράνθρωπο’’ του Νίτσε, της Ναζιστικής Γερμανίας και τον ‘’σοβιετικό άνθρωπο’’ της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ. Και ο εφιάλτης βρίσκεται μπροστά μας. O Αγγλος κομουνιστής φυσικός Ζ. Μπέρναλ (+1971) είναι κατηγορηματικός για μία από τις επιπτώσεις του μετανθρωπισμού: έτσι και ορισμένοι άνθρωποι βελτιωθούν από την επιστήμη «τα πλάσματα με καλύτερα προσόντα θα αναγκασθούν, για λόγους αυτοπροστασίας, να μειώσουν τον αριθμό των άλλων, μέχρις ότου αυτοί δεν θα αποτελούν πλέον σοβαρό πρόσκομμα». Και ο νοών νοείτω! Ο Ολιβιέ Ρέ, μαθηματικός και φιλόσοφος, σε συνέντευξη στον Κριστόφ Ζεφρουά, με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του Απάτη και συμφορά του μετανθρωπισμού*, διαπιστώνει ότι ο άνθρωπος από ‘’πολιτικό ζώο’’ κατά τον Αριστοτέλη έγινε ήδη ‘’επιτηρούμενο ζώο’’ αφού δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το Διαδίκτυο… Ε. Δ. Ν.]

La Nef – Υποστηρίζετε ότι ο μετανθρωπισμός προωθείται μέσω προπαγάνδας: πώς γίνεται αυτή η προπαγάνδα;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, Κοινωνια, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Φαίη | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ἡ μέθοδος τοῦ Θουκυδίδη (Θουκ 1.20.1–1.22.4)

Posted by Μέλια στο 5 Οκτωβρίου, 2018

.

Προκειμένου νὰ ἀποδείξει τὸν ἰσχυρισμό του ὅτι ὁ Πελοποννησιακὸς πόλεμος ἦταν ὁ πιὸ ἀξιόλογος μέχρι τότε, ὁ ἱστορικὸς ἐξέθεσε τὶς αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες οἱ πρῶτες ἑλληνικὲς κοινωνίες ἦταν ἀδύναμες καὶ ἀναφέρθηκε στὴ θαλασσοκρατορία τοῦ Μίνωα, στὰ Τρωϊκὰ καὶ τοὺς Περσικοὺς πολέμους. Καὶ συνεχίζει:

[1.20.1] Βρῆκα λοιπὸν τὴν παλιὰ κατάσταση ὅπως τὴν περιέγραψα κ’ ἦταν κάμποσο δύσκολη ἀπ’ ὅλες τὶς ἀπόψεις, νὰ πιστέψει κανεὶς στὶς κάθε λογῆς πρόχειρες μαρτυρίες. Οἱ ἄνθρωποι δηλαδὴ δέχονται ὁ ἕνας ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἄλλου ἐξ ἴσου ἀνεξέλεγκτα τὰ ὅσα ἀκοῦνε γιὰ τὰ περασμένα γεγονότα, ἀκόμα καὶ ὅταν πρόκειται γιὰ ντόπια πράματα.

[1.20.2] Οἱ περισσότεροι Ἀθηναῖοι, γιὰ παράδειγμα, νομίζουν πὼς ὁ Ἁρμόδιος καὶ ὁ Ἀριστογείτων σκότωσαν τὸν Ἵππαρχο ἐνῶ τυράννευε, καὶ δὲν ξέρουν πὼς τύραννος ἦταν ὁ Ἰππίας ὁ μεγαλύτερος στὰ χρόνια γιὸς τοῦ Πεισίστρατου, ἐνῶ ὁ Ἵππαρχος καὶ ὁ Θεσσαλὸς ἦταν ἀδερφοί του. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ἁρμόδιος καὶ ὁ Ἀριστογείτων ὑποψιάστηκαν ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ μάλιστα ἐκείνη τὴ στιγμὴ πὼς κάτι εἶχε πληροφορηθεῖ ὁ Ἰππίας ἀπὸ κάποιον ποὺ ἤξερε τὴ συνωμοσία τους, κρατήθηκαν μακρυὰ ἀπὸ τὸν Ἰππία μὲ τὴν ἰδέα πὼς εἶχε προειδοποιηθεῖ, ἐπειδὴ ὅμως ἤθελαν πρὶν συλληφθοῦν νὰ κιντυνέψουν τὴ ζωὴ τους ἀφοῦ θὰ εἶχαν κάνει κάποια γενναία πράξη, συντυχαίνοντας μὲ τὸν Ἵππαρχο, ποὺ διαρρύθμιζε τὴν Παναθηναϊκὴ πομπὴ κοντὰ στὸ μνημεῖο ποὺ λεγόταν Λεωκόρειο, τὸν σκότωσαν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Αναδημοσιεύσεις, ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΜΕΛΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: Φιλόσοφοι για… δέσιμο!

Posted by Φαίη στο 1 Οκτωβρίου, 2018

 [Ο καθηγητής Ζαν-Φρανσουά Μπραουνστάιν, στο πρόσφατο βιβλίο του, το λέει επί το ευγενικότερο: ‘’Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ’’. Aναφέρεται στους Αμερικανούς ‘’πρωτοπόρους’’, και τους Ευρωπαίους θιασώτες τους, φιλοσόφους που με επίκεντρο το φύλο, το ζώο και την ευθανασία σε συνδυασμό με την συνεχή επινόηση δικαιωμάτων γκρεμίζουν τον άνθρωπο από το βάθρο του και τον υπαγάγουν στη φύση. Μετρήσαμε ήδη τα πρώτα θύματα αυτής ψευδοεπιστημονικής σκέψης, που ορμώμενη εξ Αμερικής κατακλύζει την παρακμιακή και αυτοκτονική Ευρώπη. Και στη χώρα μας, ακόμα και μητέρες, πρωτοκλασάτες της Δεξιάς, φόρεσαν ψιλοτάκουνο προοδευτικότητας και συντάχτηκαν με τους οπαδούς του ‘’επιστημονικού’’ σοσιαλισμού και – σε καταφανή αντίθεση προς την επιστήμη – ψήφισαν την αλλαγή φύλου σε ανήλικους! Ο άνθρωπος που απευθύνει το κατηγορητήριο δεν είναι κάποιος ‘’αντιδραστικός’’ θεολόγος, η ‘’σκοταδιστής’’ ιεροκήρυκας· διδάσκει φιλοσοφία – Διαφωτισμό ουσιαστικά – στη Σορβόννη, διεξάγει έρευνα για την ιστορία και τη φιλοσοφία των βιολογικών, ιατρικών και ανθρωπιστικών επιστημών στον 19ο αιώνα και έχει συγγράψει μελέτες στο έργο του Ωγκύστ Κοντ και του Ρουσώ. Εξ ιδίων λοιπόν τα βέλη! Με την αυτονόμηση του ανθρώπου, τον πόλεμο εναντίον κάθε χριστιανικής αξίας και την εκζήτηση της προόδου, ήταν βέβαιο ότι ο Διαφωτισμός θα κατέληγε εκεί που κατέληξε. Ο Γκόμπροβιτς το είχε διαισθανθεί μισόν αιώνα πριν (1968) στο Ημερολόγιό του: ‘’Το θεμελιώδες πρόβλημα της εποχής μας, αυτό που κυριαρχεί ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ στη δυτική επιστήμη, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: όσο πιο σοφός είναι κανείς, τόσο μεγαλύτερο κτήνος αποδεικνύεται’’. Και πριν απ’ αυτόν οι Πατέρες της Εκκλησίας: ‘’Νους, αφιστάμενος της μνήμης του Θεού, θηριώδης ή δαιμονιώδης γίνεται’’! Ε.Δ.Ν.]

Το φύλο, το ζώο, η ευθανασία. Μια βουτιά στην καρδιά του πυρήνα της πολιτικής ορθότητας, από τον Ζαν-Φρανσουά Μπραουνστάιν. Μια σοφή και ευχάριστη αποδόμηση που ξετινάζει τους θιασώτες της.

Ζαν-Φρανσουά Μπραουνστάιν: Η φιλοσοφία τρελάθηκε: το φύλο, το ζώο, ο θάνατος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Αντιπροπαγάνδα, Αναδημοσιεύσεις, Διεθνή θέματα, ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, Κοινωνια, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Φαίη | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 1 Comment »