ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Γιώργης στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

H Πολωνική Εκστρατεία: Μύθοι και αλήθειες

Posted by Πετροβούβαλος στο 17 Δεκεμβρίου, 2021

αναδημοσίευση από τα Θέματα Στρατιωτικής Ιστορίας
άρθρο του Μιλτιάδη Βαρβούνη

.

Γενικά ακόμη και σήμερα πιστεύεται ότι η Πολωνία νικήθηκε πανεύκολα τον Σεπτέμβριο του 1939. Η παραπλανητική αυτή εντύπωση αρχικά ενισχύθηκε από την γερμανική προπαγάνδα, ένα ψευδές αφήγημα που κράτησε μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου καθώς εκείνη την περίοδο η Πολωνική Εκστρατεία ελάχιστα απασχόλησε την αγγλοσαξωνική βιβλιογραφία.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι Πολωνοί αντιστάθηκαν με αποφασιστικό πείσμα και απαράμιλλη γενναιότητα εναντίον δύο σαφώς υπέρτερων, υλικά και αριθμητικά, αντιπάλων, ακόμη και όταν ήταν ήδη φανερό πως η χώρα είχε καταρρεύσει.Στο εξαιρετικό βιβλίο του, “First to Fight: The Polish War 1939”, ο διακεκριμένος ιστορικός Roger Moorhouse καταρρίπτει τους μύθους που επινόησαν η γερμανική και η σοβιετική προπαγάνδα για την εκστρατεία στην Πολωνία. Ας αναφέρουμε μερικούς από αυτούς, όπως και άλλα αξιοσημείωτα γεγονότα που έλαβαν μέρος στην πρώτη σύγκρουση του Β’ΠΠ.

Ο πιο γνωστός μύθος είναι πως το πολωνικό ιππικό επιτέθηκε σε γερμανικές τεθωρακισμένες μονάδες. «Ήταν μια ψευδής ιστορία που δημοσιοποιήθηκε εκτενώς από τα όργανα της γερμανικής προπαγάνδας», γράφει ο Moorhouse, «ένας τρόπος γελοιοποίησης του εχθρού δημιουργώντας ένα στερεότυπο πολωνικής ανοησίας και γερμανικής ανωτερότητας».

Ενας άλλος δημοφιλής μύθος είναι η εσφαλμένη αντίληψη πως η Luftwaffe κατέστρεψε την πολωνική αεροπορία στις πρώτες δύο ημέρες του πολέμου. Στην πραγματικότητα οι Πολωνοί πιλότοι ήταν ασυνήθιστα αποτελεσματικοί. Η ικανότητά τους ήταν τέτοια που κατέγραψαν την πρώτη μέρα του πολέμου 40 καταρρίψεις με κόστος 29 δικών τους και 21 καταρρίψεις στις 2 Σεπτεμβρίου παρά το γεγονός πως τα PZL ήταν πιο αργά και μια γενιά παλαιότερη από τα υπερσύγχρονα γερμανικά μαχητικά. Τις επόμενες ημέρες, οι μοίρες ελαφρών βομβαρδιστικών PZL.23 προκάλεσαν αρκετές απώλειες στις γερμανικές τεθωρακισμένες μονάδες. Αρκετοί από τους Πολωνούς πιλότους πολέμησαν και στoυς αγγλικούς αιθέρες το 1940, σπέρνοντας τον τρόμο και τον θάνατο στον εχθρό. Σε μόλις 42 ημέρες, η θρυλική 303η Πολωνική Μοίρα κατέρριψε 126 γερμανικά αεροσκάφη, καθιστώντας την ως την πιο επιτυχημένη μοίρα σε καταρρίψεις στη Μάχη της Αγγλίας.

H πολωνική κυβέρνηση δεν εγκατέλειψε την χώρα πριν την σοβιετική εισβολή στις 17 Σεπτεμβρίου αλλά μετά από αυτήν, μαζί με 80.000 αξιωματικούς και στρατιώτες.

Οσο αφορά την εσφαλμένη αντίληψη πως η εκστρατεία στην Πολωνία ήταν ένας περίπατος για τους Γερμανούς, ο Moorhouse είναι κατηγορηματικός: «επρόκειτο για μια αντίληψη που απέχει πολύ από τη πραγματικότητα». Παρά την ξεκάθαρη στρατιωτική υπεροχή της Γερμανίας και τα γεωγραφικά μειονεκτήματα της Πολωνίας, τα στρατεύματα του Χίτλερ δεν κατάφεραν να συντρίψουν γρήγορα τους Πολωνούς, όπως αρχικά ήλπιζαν. Η Πολωνική Εκστρατεία στοίχισε στους Γερμανούς 17.106 νεκρούς, 36.995 τραυματίες, 486 αγνοούμενους, το 25% της αεροπορικής τους δύναμης και πάνω από 300 άρματα μάχης σε 36 ημέρες σφοδρών συγκρούσεων. Συγκριτικά, η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της ΝΑ Ευρώπης, Γιουγκοσλαβία, κατέρρευσε μέσα σε 12 ημέρες, με τις γερμανικές απώλειες να ανέρχονται μόλις σε 151 νεκρούς, 392 τραυματίες και 15 αγνοούμενους. Η Ολλανδία παραδόθηκε μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ η Δανία δεν άντεξε ούτε επτά ώρες. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως η Μάχη της Γαλλίας διήρκεσε μόνο 9 ημέρες περισσότερο από την Πολωνική Εκστρατεία, παρά το γεγονός ότι οι Συμμαχικές δυνάμεις της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου (135 μεραρχίες – 3.300.000 στρατιώτες, 2.935 αεροσκάφη, 3.383 άρματα μάχης) ήταν αριθμητικά ισοδύναμες με εκείνες της Βέρμαχτ (141 μεραρχίες – 3.350.000 στρατιώτες, 5.638 αεροσκάφη, 2.445 άρματα μάχης).

Παρόλο που η πολωνική στρατιωτική ηγεσία γνώριζε έπειτα από δύο εβδομάδες συγκρούσεων πως οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δεν επρόκειτο τελικά να σπεύσουν για την σωτηρία της Πολωνίας, ακόμη και μετά τις 17 Σεπτεμβρίου οι απόγονοι του Σομπιέσκι και του Κοστιούσκο συνέχισαν τον καταδικασμένο αγώνα για την τιμή και την αξιοπρέπεια της πατρίδας τους, προτάσσοντας τα στήθη και τις ξιφολόγχες τους, έτσι όπως άρμοζε σ’ ένα ένδοξο έθνος που για αιώνες ήταν ο προμαχώνας της Δύσης.

Συγκεκριμένα, το λιμάνι της Gdynia έπεσε στις 19 Σεπτεμβρίου, το Lwow και το Grodno παραδόθηκαν τρεις ημέρες αργότερα, η εννιαήμερη μάχη στο Tomaszów Lubelski μεταξύ πέντε γερμανικών μεραρχιών και τεσσάρων πολωνικών μεραρχιών τελείωσε στις 26 του μηνός, η Βαρσοβία, όπου βρισκόταν ο κύριος όγκος της Στρατιάς Warszawa – 130.000 άνδρες, συνθηκολόγησε στις 28 Σεπτεμβρίου, το οχυρό Modlin ύψωσε λευκή σημαία την επομένη, και οι παράκτιες πυροβολαρχίες στην χερσόνησο Hel σίγησαν στις 2 Οκτωβρίου. Ο κάτοικος της Βαρσοβίας, ιατρός Ludwik Hirszfeld, έγραφε στο ημερολόγιο του στις 25 Σεπτεμβρίου: «Ολοι έχουμε συνειδητοποιήσει πως αγωνιζόμαστε για κάτι σημαντικότερο από την ίδια την ζωή μας, αγωνιζόμαστε για την τιμή του έθνους».

Ενώ στις 5 Οκτωβρίου ο Χίτλερ παρακολουθούσε εκστασιασμένος την παρέλαση θριάμβου στην Βαρσοβία, στα νότια της πολωνικής πρωτεύουσας συνεχιζόταν η Μάχη του Κοτσκ (Kock, 2–6 Οκτωβρίου) μεταξύ της πολωνικής Ανεξάρτητης Επιχειρησιακής Ομάδας Polesie (20.000 άνδρες) και του γερμανικού 14ου Τεθωρακισμένου Σώματος (30.000 άνδρες). Η ολοσχερής κατάρρευση της χώρας ολοκληρώθηκε με το τέλος της μάχης στο Κότσκ, χωρίς, ωστόσο, ποτέ η Πολωνία να παραδοθεί επίσημα σε κάποιον από τους αντιπάλους της ή να υπογράψει κάποια συνθήκη κατάπαυσης του πυρός. H ένοπλη αντίσταση συνεχίστηκε και μετά τις 6 Οκτωβρίου με τον Tαγματάρχη Henryk Dobrzański, γνωστό ως Hubal, να διοικεί την αποκαλούμενη «Αποκομμένη Μονάδα του Πολωνικού Στρατού» η οποία αριθμούσε περίπου 200-300 στρατιώτες, έτοιμους να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων, δείχνοντας έτσι το μεγαλείο της αδάμαστης πολωνικής ψυχής απέναντι στον βάρβαρο κατακτητή. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν ισχυρές μονάδες της Βέρμαχτ και των SS (περίπου 5 έως 8 χιλιάδες στρατιώτες) για να συντρίψουν την άνοιξη του 1940 τα τελευταία αυτά υπολείμματα του Πολωνικού Στρατού, αφού πρώτα εκτέλεσαν πάνω από 700 χωρικούς, μεταξύ αυτών και πολλά γυναικόπαιδα.

Από τα αξιοσημείωτα συμβάντα της Πολωνικής Εκστρατείας, όπως και τις άγνωστες πτυχές της, αξίζει να αναφερθούν:

Η πρώτη μάχη του Β’ΠΠ συνέβη στο πολωνικό στρατόπεδο Βεστερπλάτε στο Γκντανσκ (Westerplatte, 1-7 Σεπτεμβρίου). Το Βεστερπλάτε σήμερα αποτελεί σύμβολο της πολωνικής ανδρείας και λεβεντιάς.

Η Μάχη του Μπζούρα (Bzura, 9-19 Σεπτεμβρίου) ήταν η σφοδρότερη μάχη της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, όπου 9 μεραρχίες πεζικού και 3 ταξιαρχίες ιππικού με συνολική δύναμη 230.000 Πολωνών ενεπλάκησαν με 17 γερμανικές μεραρχίες της 4ης, 8ης και 10ης Στρατιάς με περισσότερους από 420.000 άνδρες. Μαζί με την Μάχη της Δουνκέρκης επρόκειτο για τις μεγαλύτερες μάχες του πολέμου μέχρι το καλοκαίρι του 1941. Η μάχη ξεκίνησε επιτυχώς για τους Πολωνούς που αντεπιτέθηκαν στα νώτα των Γερμανών, αιχμαλωτίζοντας μέχρι και 4.000 στρατιώτες του εχθρού. Στο τέλος οι υπέρτερες δυνάμεις της Βέρμαχτ επικράτησαν, κυρίως χάρη στην συντριπτική αριθμητική υπεροχή τους σε αεροπλάνα και άρματα μάχης.

Όταν οι Γερμανοί προσπαθούσαν να επιτεθούν σε οχυρωμένες τοποθεσίες και πόλεις με άρματα μάχης, τα αποτελέσματα ήταν πάντοτε πενιχρά και απογοητευτικά. Ελάχιστοι γνωρίζουν πως ορισμένες γερμανικές τεθωρακισμένες μονάδες υπέστησαν μια σειρά τακτικών ηττών και πολλές απώλειες κατά τη διάρκεια της Πολωνικής Εκστρατείας, όπως η Τεθωρακισμένη Μεραρχία Kempf στην Μάχη της Mława την 1η Σεπτεμβρίου, και η 4η Τεθωρακισμένη Μεραρχία στα προάστια της Βαρσοβίας στις 9 Σεπτεμβρίου.

H Βέρμαχτ δεν απέφυγε τις δυσλειτουργίες, κυρίως λογιστικής φύσεως. Συγκεκριμένα, μετά από δύο εβδομάδες μαχών, παρουσιάστηκαν πολλά προβλήματα σε θέματα ανεφοδιασμού καυσίμων και πυρομαχικών, με αποτέλεσμα η αρχική ορμή της γερμανικής προέλασης να εξασθενήσει σε μεγάλο βαθμό, κυρίως στον νοτιοανατολικό τομέα των επιχειρήσεων. O Viktor Surovov γράφει στο αμφιλεγόμενο βιβλίο του, “The Chief Culprit”, πως εκείνη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή «ο Στάλιν έσωσε τον Χίτλερ». Μια γνώμη που σαφώς εμπεριέχει δυνατή δόση υπερβολής, καθώς η είσοδος των Σοβιετικών στον πόλεμο απλούστατα επέσπευσε την κατάρρευση της Πολωνίας και γλύτωσε τα γερμανικά στρατεύματα από περαιτέρω απώλειες και προσπάθειες να κάμψουν την λυσσαλέα αντίσταση των Πολωνών μέχρι τα μέσα ή τέλη του Οκτωβρίου.

Από την αρχή του πολέμου η Γερμανική πλευρά μέσω του πρέσβη της στην Μόσχα, Friedrich von Schulenburg, πίεζε τους Σοβιετικούς να εισβάλλουν στην Πολωνία. Ο χαλαρός Μόλοτοφ απάντησε με καθυστέρηση στις 5 Σεπτεμβρίου: «Συμφωνούμε μαζί σας ότι πρέπει να αναλάβουμε συγκεκριμένη δράση την κατάλληλη χρονική στιγμή. Ωστόσο, θεωρούμε ότι δεν έχει έρθει ακόμη αυτή η στιγμή. Είναι πιθανό να κάνουμε λάθος, αλλά μας φαίνεται ότι η υπερβολική βιασύνη μπορεί να μας προκαλέσει ζημιά και να διευκολύνει την ενοποίηση μεταξύ των εχθρών μας». Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Μόλοτοφ ενημέρωσε τον Γερμανό πρέσβη πως θα ήταν προτιμότερο να γίνει η εισβολή όταν θα έπεφτε πρώτα η πολιορκημένη Βαρσοβία. Τελικά, τρείς ημέρες αργότερα, ο von Schulenburg ενημερώθηκε από τον ίδιο τον Στάλιν στις 02.00 πως η εισβολή θα ξεκινούσε στις 06.00.

Η πολωνική 10η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Ιππικού του Συνταγματάρχη Stanisław Maczek δεν ηττήθηκε ποτέ σε μάχη. Στην πολιορκία του Lwow (12-22 Σεπτεμβρίου) η συγκεκριμένη ταξιαρχία ανακατέλαβε το υψίστης στρατηγικής σημασίας προάστιο Zboiska, υποχρεώνοντας τους Γερμανούς σε παθητικό ρόλο μέχρι την έλευση των Σοβιετικών και την οριστική κύκλωση της πόλης στις 19 Σεπτεμβρίου. Οι Γερμανοί ονόμασαν τη συγκεκριμένη ταξιαρχία «Die Schwarze Brigade» – «Η Μαύρη Ταξιαρχία», λόγω των μαύρων δερμάτινων τζάκετ που φορούσαν οι άνδρες του Maczek. Η «Μαύρη Ταξιαρχία» κατέφυγε στην Ουγγαρία και συμμετείχε στην Μάχη της Γαλλίας, όπου στις 16 Ιουνίου ανακατέλαβε την πόλη Montbard, αιχμαλωτίζοντας αρκετούς Γερμανούς. Τέσσερα χρόνια αργότερα η ταξιαρχία του Maczek διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην κρίσιμη Μάχη του Falaise. Μετά τον πόλεμο η νέα κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας αφαίρεσε τη πολωνική υπηκοότητα από τον Maczek, ενώ το βρετανικό κράτος του αρνήθηκε την σύνταξη στρατιωτικού, όπως και σε δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες του, με αποτέλεσμα ο λαμπρός αυτός βετεράνος διοικητής των τεθωρακισμένων να καταλήξει να δουλεύει ως bartender σε ξενοδοχείο στην Σκωτία μέχρι την δεκαετία του 1960.

Ο διοικητής τανκέτας Edmund Roman Orlik κατέστρεψε με το TKS του δέκα γερμανικά άρματα μάχης, συμπεριλαμβανομένου ενός Panzer IV Ausf. B. ‘Ενα από τα θύματα του ήταν και ο Σιλεσιανός πρίγκιπας και υπολοχαγός Viktor IV Albrecht Johannes von Ratibor.

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ένα ελαφρύ βομβαρδιστικό PZL.23 ήταν υπεύθυνο για τον βομβαρδισμό ενός εργοστασίου στην γερμανική πόλη Ohlau στην Σιλεσία. ‘Ήταν η πρώτη αεροπορική επιδρομή που πραγματοποιήθηκε εναντίον στόχου στο Τρίτο Ράιχ.

Η Volksdeutscher Selbstschutz ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση αποτελούμενη από φανατικούς Γερμανούς (Volksdeutsche) της Πολωνίας. Χιλιάδες πεμπτοφαλαγγίτες της Volksdeutscher Selbstschutz έδρασαν πριν, και στα πρώτα στάδια του Β ‘ΠΠ στην δυτική Πολωνία, λαμβάνοντας μέρος σε σφαγές των Πολωνών, μαζί με τα διαβόητα SS Einsatzgruppen. Πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, μέλη της διαβόητης αυτής οργάνωσης συνέταξαν λίστες Πολωνών διανοούμενων, πολιτικών, κληρικών, αριστοκρατών που επρόκειτο να εκτελεστούν στα πλαίσια της αντιπολωνικής επιχείρησης Τάννενμπεργκ (Unternehmen Tannenberg). Ο κατάλογος αυτός διανεμήθηκε μεταξύ των γερμανικών μονάδων ως Βιβλίο Ειδικής Δίωξης – Πολωνία (Sonderfahndungsbuch Polen).

Ο Αδόλφος Χίτλερ διανυκτέρευσε για δύο νύχτες (21-23 Σεπτεμβρίου) στο πολυτελές διαμέρισμα αρ. 226 του παραθαλάσσιου ξενοδοχείου Kasino στο Sopot (σημερινό Sofitel Grand Hotel), όπου από εκεί παρακολούθησε τις σφοδρές ανταλλαγές πυρών ανάμεσα στο γερμανικό θωρηκτό Schlesien και των παράκτιων πυροβολαρχιών της χερσονήσου Hel. Στο ίδιο διαμέρισμα, γνωστό πλέον ως Gen. Charles de Gaulle Imperial Suite, διανυκτέρευσαν μετά τον Β’ΠΠ διάσημες προσωπικότητες όπως οι Ντε Γκωλ, Φιντέλ Κάστρο, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί (ο τελευταίος Σάχης της Περσίας), Ομάρ Σαρίφ, Prince, Χένρυ Κίσσινγκερ και Πούτιν.

Το θέμα του πωρωτικού τραγουδιού «40:1″(Sabaton) αφορά την Μάχη της Βίζνα (Wizna, 7-10 Σεπτεμβρίου), γνωστή και ως «Πολωνικές Θερμοπύλες». Εκεί, σε μία οχυρωμένη γραμμή, 720 Πολωνοί αντιστάθηκαν για ένα τριήμερο ενάντια σε περισσότερους από 40.000 Γερμανούς του XIX Σώματος Στρατού (Γκουντέριαν).

Ο υπεύθυνος για την σθεναρή άμυνα στην χερσόνησο Hel (1 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου), Αντιναύαρχος Józef Unrug, προερχόταν από γερμανική αριστοκρατική οικογένεια μακρινής πολωνικής καταγωγής. Ο Unrug, ο οποίος υπηρέτησε στα U-boats στον Α’ΠΠ, ήταν ένας ρομαντικός ευγενής που απογοητεύτηκε από τη εικόνα της Γερμανίας και είδε στους Πολωνούς τον ρομαντισμό και το πάθος που έλειπαν στο γερμανικό έθνος. Το 1919, αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της, ο Unrug προσφέρθηκε ως εθελοντής στις Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις, όπου αργότερα έγινε Αντιναύαρχος. ‘Όταν αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς, εκείνοι του έφεραν πρώην φίλους του από το Αυτοκρατορικό Γερμανικό Ναυτικό να τον επισκεφτούν με σκοπό να τον πείσουν να αλλάξει πλευρά. Ο Unrug τους αγνόησε, ενώ επιπλέον αρνήθηκε πεισματικά να μιλήσει γερμανικά, λέγοντας ότι είχε ξεχάσει αυτή τη γλώσσα τον Σεπτέμβριο (του 1939). Προς εκνευρισμό των Γερμανών, ο Unrug επέμενε πάντα να έχει δίπλα του έναν μεταφραστή ή να επικοινωνεί στα γαλλικά με τους πρώην συμπατριώτες του.

Η πρώτη απώλεια του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού ήταν αυτή του φορτηγού «Κωστής» που συνέβη μετά το ξημέρωμα της 4ης Σεπτεμβρίου 1939 έπειτα από πρόσκρουση του σε γερμανική νάρκη στην Βαλτική Θάλασσα. Δύο μέρες μετά ακολούθησε και η δεύτερη απώλεια ελληνικού εμπορικού πλοίου, η οποία έγινε κάτω από δραματικές συνθήκες. Συγκεκριμένα το φορτηγό «Ιωάννης Καρράς» με κυβερνήτη τον Θεόδωρο Γλύπτη είχε καταπλεύσει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού στο πολωνικό λιμάνι της Gdynia στις 28 Αυγούστου. Τις πρωινές ώρες της 1ης Σεπτεμβρίου το λιμάνι βομβαρδίστηκε από τα Στούκας με τον πανικόβλητο πλοίαρχο Γλύπτη να αποφασίζει να αποπλεύσει αλλά χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια οι αεροπορικές επιδρομές έγιναν συχνότερες και η πόλη κηρύχθηκε σε κατάσταση πολιορκίας με το λιμάνι να είναι πλέον αποκλεισμένο. Στις 6 Σεπτεμβρίου οι πολωνικές λιμενικές αρχές για να αποτρέψουν τον είσπλουν γερμανικών πολεμικών πλοίων μέσα στο λιμάνι, τοποθέτησαν στο «Ιωάννης Καρράς» δεσμίδες δυναμίτιδας τις οποίες και πυροδότησαν. ‘Οσα πλοία είχαν απομείνει στη Gdynia, μεταξύ των οποίων και το ελληνικό φορτηγό, βυθίστηκαν στα σημεία εισόδου του λιμένα. Το πλήρωμα του Γλύπτη παρέμεινε στην πολιορκημένη Gdynia μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου και αναχώρησε σιδηροδρομικώς για την Αθήνα από το Γκντανσκ δύο ημέρες αργότερα.

Η αντίσταση των Πολωνών, και γενικότερα όλη η δράση τους στον Β’ΠΠ, έμεινε στην ιστορία ως ένα αλησμόνητο παράδειγμα αντρειοσύνης και πατριωτισμού, κερδίζοντας τον απεριόριστο θαυμασμό και την δικαίωση της ίδιας της Ιστορίας.

.
Miltiades Varvounis

.

Σελίδα Πηγής

Εικόνα: Συνάντηση γερμανών και σοβιετικών στρατιωτών στην Πολωνία μετά την διπλή εισβολή, από το Wikimedia Commons

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: