ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Επιστολή Αποτείχισης των μελών του Ο.Χ.Σ. ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ

Posted by Φαίη στο 20 Δεκεμβρίου, 2018

 Δήμος Σερκελίδης
Διεύθυνση… Μπουμπουλίνας, Συκιές
τηλ… 6983@@@754
serkelidisdimos@gmail.com
Θεσσαλονίκη 15 Ὀκτωβρίου 2018

Πρός: Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νεαπόλεως Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα

Σεβασμιώτατε,

Μέ τήν παροῦσα ἐπιστολή σᾶς ἐνημερώνω ὅτι, ἀκολουθώντας τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας στό θέμα τῆς κοινωνίας μέ τούς αἱρετικούς, διακόπτω τήν πνευματική κοινωνία μέ ἐσᾶς καί παύω νά ἐκκλησιάζομαι σέ ναούς, στούς ὁποίους μνημονεύεται τό ὄνομά σας κατά τίς ἱερές Ἀκολουθίες.

Μέ τήν πράξη μου αὐτή σᾶς καταγγέλλω ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας ὡς Ἐπίσκοπο αἱρετίζοντα καί συγκεκριμένα ὡς ὀπαδό καί διδάσκαλο τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ ὡς μέλος τῆς Ιεράς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος αποδεχθήκατε τις αιρετικές αποφάσεις της λεγόμενης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016 καί ἔκτοτε δέν τίς ἀποκηρύξατε.

Σεβασμιώτατε, ὅπως καλά γνωρίζετε ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία, ἡ ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνυφασμένη μέ τόν διαρκῆ ἀγώνα κατά τῶν αἱρέσεων. Αἵρεση εἶναι ἡ θρησκευτική διδασκαλία πού παρεκκλίνει ἀπό τή γνήσια καί αὐθεντική χριστιανική πίστη καί εἶναι ἑπομένως πλανεμένη, ἀντορθόδοξη καί ἀντιχριστιανική. Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος «…O Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικά κατερρακώθη μέ τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νά πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία μέ μίαν νέαν μέθοδον, μέ τήν μέθοδον τῆς νοθείας. Δέν ἔρχεται νά πῆ ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι τίποτε, γιατί ἐνικήθη· ἔρχεται ὅμως νά μιλήση μέ τήν γλώσσα τῆς νοθείας καί νά πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγώ δέχομαι τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός – σπουδαῖος ἄνθρωπος!- ἀλλά…δέν εἶναι Θεός!” Ἤ τό ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!… Ἀλλά δέν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινομενικά ἄνθρωπος!” Καί οὕτω κάθ ἑξῆς. Δηλαδή μέ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νά δημιουργήση ὁ Διάβολος μίαν ἀπόκλισιν ἀπό τήν ἀλήθεια. Κι αὐτή ἡ ἀπόκλισης ἀπό τήν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις.»[1]

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τίς Ἅγιες Οἰκουμενικές καί Τοπικές Συνόδους καί μέ τά θεόπνευστα συγγράμματά τους, καταδίκασαν ὅλες τίς αἱρέσεις πού κατά καιρούς ἐμφανίστηκαν, ἀποκόπτοντας ὅσους τίς ἀκολούθησαν ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.

Ἀλλά ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων, δυστυχῶς, δέν σήμαινε πάντα καί τήν ἐξάλειψή τους ἀπό τό προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Ἔτσι, πολλές μεγάλες αἱρέσεις, ὅπως ὁ Γνωστικισμός, ὁ Ἀρειανισμός, ὁ Νεστοριανισμός, ὁ Μονοφυσιτισμός, ἐπιζοῦν σέ λαούς καί κοινότητες μέχρι καί σήμερα, ἐνῶ ἄλλες, ὅπως ὁ Παπισμός καί ὁ Προτεσταντισμός, ἀποτελοῦν τίς θρησκευτικές παραδοχές τῶν προοδευμένων λαῶν τῆς Δύσεως μέ ἱστορικά ἀποδεδειγμένη τήν ἐχθρική στάση τους ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπίσης, τούς τελευταίους αἰῶνες ἐπανέκαμψε δυναμικά ἡ εἰδωλολατρία, ἀρχικά ὑπό τήν μορφή τῆς Μασονίας ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἑωσφορική λατρεία καί στά νεώτερα χρόνια μέ τήν μορφή τῆς Θεοσοφίας, τοῦ πνευματισμοῦ, τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν κτλ.[2] Κοινό γνώρισμα ὅλων αὐτῶν τῶν ρευμάτων εἶναι ἡ σχετικοποίηση τῶν πάντων, μεταξύ αὐτῶν καί τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας καί αὐτοῦ τοῦ θεανθρωπίνου προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος ὑποβιβάζεται σέ μεγάλο δάσκαλο, μύστη, σέ ἴση θέση μέ τόν Βούδα, τόν Μωάμεθ, τόν Ζωροάστρη κτλ. Κοινή πεποίθηση ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ὅλων τῶν αἰώνων εἶναι ὅτι ὅλες αὐτές οἱ αἱρέσεις, οἱ πλάνες, τά θρησκευτικά ρεύματα καί οἱ ὀπαδοί τους εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, χωρίς μυστήρια, χάρη καί σωτηρία.

Τήν ὀρθή δογματική θέση γιά τά ὅρια μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν αἱρέσεων ἦρθε νά μεταβάλει μία νέα αἵρεση, ὁ Οἰκουμενισμός, πού ξεπήδησε ἀπό τά σπλάχνα τῆς Μασονίας καί ἡ ὁποία ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰώνα ταλανίζει τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ οἰκουμενισμός ἐπιδιώκει τήν ἕνωση τῶν χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν» καί ὁμολογιῶν, δηλαδή τῶν αἱρέσεων, ὄχι μέ ἀποκήρυξη τῶν αἱρετικῶν τους διδασκαλιῶν καί ἐνσωμάτωση μέ ἐπιστροφή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά διατηρουμένων τῶν αἱρέσεων. Θέλουν δηλαδή οἱ Οἰκουμενιστές νά ἑνωθεῖ ἡ Ἐκκλησία μέ τίς αἱρέσεις, ἐγκαταλείπουσα τήν ἀποκλειστικότητα καί μοναδικότητά της, διότι δῆθεν καμμία ἐκκλησία δέν διαθέτει τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας, ἀλλά ὅλες ἔχουν μέρος αὐτῆς· καμμία δέν εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὅλες ἀποτελοῦν κλαδιά τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν γνωστή προτεσταντική «Θεωρία τῶν κλάδων». Ἡ σχέση τῆς αἵρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ μέ τήν Μασονία εἶναι ἀναμφισβήτητη, τόσο λόγω τῆς ὁμοιότητας τῶν δογμάτων καί τῶν σκοπῶν τους ὅσο καί ἀπό τήν ἔρευνα στήν δράση τῶν κύριων πρωταγωνιστῶν στήν λεγόμενη οἰκουμενική κίνηση.[3]

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς μᾶς δίδει τόν ἑξῆς ὁρισμό τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν (ἀνθρωπισμῶν), μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Παπισμόν. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν. Τό κοινόν εὐαγγελικό ὄνομα των εἶναι ἡ παναίρεσις. …. Ἀφοῦ οὕτως ἔχουν τά πράγματα, τότε διά τόν παπιστικόν-προτεσταντικόν Οἰκουμενισμόν μέ τήν ψευδοεκκλησίαν του καί τόν ψευδοχριστιανισμό του δέν ὑπάρχει διέξοδος ἀπό τό ἀδιέξοδόν του, ἄνευ ὁλοψύχου μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας Του. Ἡ μετάνοια εἶναι τό φάρμακο δι’ ἑκάστην ἁμαρτίαν, φάρμακο δοθέν στόν ἄνθρωπον ἀπό τόν μόνον Φιλάνθρωπο. Ἄνευ τῆς μετανοίας καί εἰσδοχῆς στήν Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀφύσικο καί ἀδιανόητο νά ὁμιλῆ τίς περί τῆς ἑνώσεως “τῶν Ἐκκλησιῶν”, περί τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης, περί τῆς intercommunio (δήλ. διακοινωνίας)».

Πέρασε, λοιπόν, σεβασμιώτατε, τό διάστημα ἑνός καί πλέον αἰῶνος κατά τόν ὁποῖο ἐμάχοντο ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Οἰκουμενισμός. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς ζῶν ὀργανισμός μέ ἰσχυρό ἀνοσοποιητικό σύστημα, ἀντέδρασε στήν ἐπέλαση τῶν οἰκουμενιστικῶν μικροβίων. Ἐμφανίστηκαν ἅγιοι καί φωτισμένες προσωπικότητες πού μᾶς δίδαξαν ξεκάθαρα ὅτι μέσα στόν Οἰκουμενισμό, στήν οὐνιτική τύπου ἕνωση μέ τόν παπισμό καί τίς λοιπές αἱρέσεις κρύβεται τό πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, o Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, οἱ σύγχρονες ὀσιακές μορφές, ὁ Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Καντιώτης, ὁ π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ π. Σπυρίδων Μπιλάλης, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, ὁ π. Γεώργιος Καψάνης, ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, ὁ π. Νικόδημος Μπιλάλης, ὁ π. Μάρκος Μανώλης, οἱ καθηγητές Κ. Μουρατίδης καί Ἀνδρέας Θεοδώρου, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος κ.ἄ., ὅλοι τους ἀντέδρασαν μέ λόγια καί ἔργα στίς προσπάθειες γιά τήν ἕνωση πού κορυφώθηκαν ἐπί πατριαρχίας τοῦ Ἀθηναγόρα, συνεχίστηκαν ἐπί πατριαρχίας Δημητρίου καί γιγαντώθηκαν ἐπί πατριαρχίας Βαρθολομαίου. Ἀπό τούς ἀγῶνες τους ἔμειναν σέ ἐμᾶς παρακαταθήκη τά μή ἐπιδεχόμενα παρερμηνείας λόγια τους καί ἡ πράξη τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρα, μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ 15ου κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου ἀπό τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὅρους καί ἀπό τούς μακαριστούς τρεῖς Ἐπισκόπους τῶν Νέων Χωρῶν, Ἀμβροσίου Ἐλευθερουπόλεως, Αὐγουστίνου Φλωρίνης καί Παύλου Παραμυθίας γιά τά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα καί τίς αἱρετικές διδασκαλίες του.

Ὡστόσο μέ καταχθόνιες μεθόδους, μέ προώθηση ὀπαδῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σέ καίριες θέσεις, σέ πατριαρχικούς θρόνους καί πανεπιστημιακές ἕδρες, σιγά σιγά ὁ Οἰκουμενισμός διέφθειρε τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδή ἐσᾶς, τούς ἐπισκόπους, τούς ἱερεῖς, τούς θεολόγους καί ὅλοι πλέον τρέχετε ἀπό “ἀγάπη” νά ἀγκαλιάσετε τούς “ἀδελφούς” μας Παπικούς, Προτεστάντες κτλ. Πλέον ἑνώθηκαν οἱ τρεῖς “καταιγίδες”, τοῦ ἄκρατου ὑλισμοῦ στό ἀτομικό πεδίο – πού καταλήγει σέ ἔμπρακτη εἰδωλολατρία τῶν παθῶν – τοῦ σχετικισμοῦ τῶν πάντων στό ἐπίπεδο τῶν ἰδεῶν καί τῆς θεολογίας – τῆς ἐκκοσμίκευσης στό ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο – καί δημιούργησαν τήν τέλεια “καταιγίδα” πού ὀνομάζεται Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου καί ἀπειλεῖ νά σαρώσει στό διάβα της ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο καί ζωντανό στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ὅσα προηγήθηκαν, σεβασμιώτατε, εἶχαν ὡς σκοπό νά διαφωτίσουν μέ συντομία τήν θέση μας ἔναντι τοῦ Κολυμπαρίου. Μετά τό Κολυμπάρι τίποτα στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι τό ἴδιο. Μία μασονικῆς ἐμπνεύσεως αἵρεση, δαιμονιώδης καί ὀλέθρια, ἔγινε δόγμα τῆς Ἐκκλησίας. Συγκεκριμένα οἱ αἱρέσεις πού ἀπέκτησαν συνοδική κατοχύρωση στό Κολυμπάρι εἶναι οἱ ἑξῆς:[4]

1. Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τόν ὅρο «Ἐκκλησία» γιά τούς αἱρετικούς

Τό ἐπίμαχο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ὀνομάζει τίς χριστιανικές αἱρέσεις «Ἐκκλησίες»: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν πού δέν εὑρίσκονται σέ κοινωνία μέ αὐτήν» (παρ. §6). Αὐτό ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ὁμολογεῖται ἡ πίστη μας «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»· στό «Πιστεύω» θεωρεῖται αὐτονόητο, σέ συνάρτηση μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, ὅτι στή Μία Ἐκκλησία μας αὐτή ὑπάρχει «ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνα Βάπτισμα» (Πρός Ἐφεσίους 4, 5). Ἀντιθέτως, αὐτοί τούς ὁποίους τό Κολυμπάρι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» (Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.ἄ.) ἔχουν δόγματα καταδικασμένα ὡς αἱρετικά ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τό 451 ἕως τό 879 καί ἕως τό 1895 (ἄρα δέν ἔχουμε «μία πίστη», τήν ἴδια – γι΄ αὐτό ἄλλωστε λέγονται καί ἑτερόδοξοι, «ἑτέρου δόγματος»). Ἔχουν ἀκόμη καί διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δῆθεν νοητή ἐπιφοίτηση κ.ἄ.).

2. Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τήν «Δήλωση τοῦ Τορόντο»

Στό ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις…») ἀναφέρεται ὀνομαστικά καί ἐπαινετικά ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο πού συμφωνήθηκε τό 1950 ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου«Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, πού ἱδρύθηκε τό 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στό κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη […] ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto […] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχή στό Συμβούλιο», δηλ. στό ΠΣΕ.

Στή «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καί κάποιες ὀρθές ἐκκλησιολογικές διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται, μεταξύ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τό νά ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό περιεκτικό ἀπό τό νά ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κεφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δέν περιορίζεται ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καί ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στόν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο».

3. Τό Κολυμπάρι ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τοῦ Πουσάν, τοῦ Μπαλαμάντ κ.ἄ.

Τό Κολυμπάρι, μέσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις…»), ἐπαινεῖ τούς μέχρι τώρα θεολογικούς διαλόγους Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τά θεολογικά κείμενα πού ἐκδόθηκαν ἀπό αὐτήν [τή σχετική Ἐπιτροπή τοῦ ΠΣΕ…], τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στήν Οἰκουμενική Κίνηση γιά τήν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).

Ἡ ἔμμεση αὐτή ἐπικύρωση, ἀκόμη καί ἄν δέν κατονομάζει τίς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τά ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανών) καί Ἑβδόμη (α΄ Κανών) ἔδωσαν οἰκουμενικό κῦρος στούς ἱερούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρίς νά ἀναφέρονται λεπτομερῶς σέ αὐτούς.

Μιά προσεκτική ματιά δείχνει τί ἀπαράδεκτα καί αἱρετικά ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στά σημαντικότερα ἀπό τά κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».

Τό κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι «Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικές κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες Ἐκκλησίες […] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καί ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νά ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικές διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων !

Τό κείμενο τοῦ Πουσάν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει, μεταξύ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τή μαρτυρία μας γιά τό εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μέ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε πού οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπό τήν Ἐκκλησία !

Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καί ἀπό τίς δύο πλευρές ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτό πού ὁ Χριστός ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Του […] δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται σάν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπό τίς Ἐκκλησίες μας. Στά πλαίσια αὐτά εἶναι προφανές ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμός ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς “ἀδελφές Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τήν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στήν πιστότητα πρός τό Θεῖο Σχέδιο, πολύ ἰδιαίτερα δέ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι «οἱ εὐθῦνες γιά τόν χωρισμό εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν!

Παρά ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιά «καθώς πρέπει» (“decent”) αἱρετική Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς ὅτι «οἱ διάλογοι πού διεξάγονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν οὔτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοί εἶναι μαρτυρία περί τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).

4. Τό Κολυμπάρι ἀπέρριψε ὀρθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος συμμετέσχε στή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἀλλά δέν ὑπέγραψε τό ἐν λόγῳ προβληματικό κείμενο, σέ εἰδική ἀνάλυσή του («Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ΑκΜΣ καί ἡ κατάληξή τους»), μαρτυρεῖ ὅτι στό Κολυμπάρι ἀπορρίφθηκαν (προσοχή!) οἱ ἑξῆς διορθωτικές (ὀρθόδοξες) προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ.«Θεοδρομία», ΙΗ΄ 3.4 [Ἰολ –Δεκ 2016] 416-436):

(α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων (αἱρετικῶν), ἀσχέτως ἀπό τόν τρόπο πού τούς ἐντάσσει στήν Ἐκκλησία, ὅταν μεταστραφοῦν.

(β) Τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ Ὀρθοδοξία τήν κατανοεῖ μόνον ὡς ἐπιστροφή («ἐπισυναγωγή») τῶν ἄλλων στήν Ὀρθοδοξία.

(γ) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν βλέπει τόν ἑαυτό Της ὡς μέρος «τοῦ διαιρεμένου χριστιανικοῦ κόσμου», δηλ. σάν θραῦσμα ἑνός ἑνιαίου μείγματος Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως.

Ἡ ἀπόρριψη ὅλων τῶν παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» τό τί πραγματικῶς ἐννοεῖ τό Κολυμπάρι, ὅταν ὁνομάζη «Ἐκκλησίες» τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς. Τούς θεωρεῖ «Ἐκκλησία», ὅπως εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.

5. Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ἱεραποστολή μας στούς αἱρετικούς

Στό ἴδιο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, γράφεται ὅτι οἱ διάλογοι διεξάγονται ἐνῷ ταυτοχρόνως «ἀποκλείεται κάθε πράξη προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προκλητικῆς ἐνέργειας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» (παρ. §23).

Ἄς προσεχθεῖ ἐδῶ ὅτι δέν γίνεται λόγος περί «βιαίου προσηλυτισμοῦ» (“forcible conversion”), ἄρα ἐννοεῖται καί ἡ ἁπλῆ προσπάθειά μας νά φέρουμε κάποιον στήν Ὀρθοδοξία. Μάλιστα, ἡ προσθήκη τῆς φράσεως «κάθε ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» καθιστᾷ καταφανές ὅτι ἀπαρνούμαστε γενικῶς τό καθῆκον νά ὁδηγοῦμε τούς ἄλλους στήν Ὀρθοδοξία ἐπικρίνοντας τίς αἱρέσεις τους κ.λπ.!

Ἀντιθέτως, οἱ θεόπνευστοι ἱεροί Κανόνες ἐπιτάσσουν ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος δέν προσπαθεῖ νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν Ὀρθοδοξία πρέπει νά τιμωρεῖται (Καρθαγένης ρλα΄ καί ρλβ΄).

6. Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ὀρθόδοξη ἀντιρρητική θεολογία τῆς τελευταίας χιλιετίας

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ «Στῦλος γεγονώς Ὀρθοδοξίας», θεωρεῖ προβληματική ὁποιαδήποτε Σύνοδο δέν συντελεῖ στήν ἐπίλυση εἴτε κάποιου ἐπείγοντος λειτουργικοῦ θέματος εἴτε στήν καταδίκη κάποιας αἱρέσεως, καί προσθέτει: «Οἱ σύνοδοι ὅμως πού τώρα ὑποκινοῦνται ἀπό αὐτούς ποιά εὔλογη αἰτία ἔχουν; Ἄν μέν ἔχει προκύψει κάποια ἄλλη νεότερη αἵρεση […] νά ποῦν ποιές εἶναι οἱ ἐπινοήσεις στήν ὁρολογία καί ποιοί οἱ εἰσαγωγεῖς της» (PG 26, 689a). Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δέν εἶχε οὔτε τήν ἀγάπη οὔτε τήν φώτιση γιά νά ἐπιλύσει τό παλαιοημερολογιτικό πρόβλημα· καί δέν καταδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἤ πολύ περισσότερο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τίς περιλαμβάνει καί τίς ἀθωώνει ὅλες· δέν ἐπικύρωσε π.χ. οὔτε δέχθηκε ὡς 8η καί 9η Οἰκουμενική τίς σχετικές προηγηθεῖσες Συνόδους τοῦ 879-880 καί τῶν μέσων τοῦ 14ου αἰ. (Ἡσυχαστικές). Ταιριάζει σχετικῶς τό τοῦ Μ. Ἀθανασίου: «Αὐτοί πού ἀπαξιώνουν τήν Σύνοδο πού ἔγινε ἐναντίον της [τῆς αἱρέσεως], δηλαδή ἐκείνην τῆς Νικαίας, τί ἄλλο θέλουν ἀπό τό νά ἐπικρατήσουν τά φρονήματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Ἀρείου; Γιά ποιό ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἄξιοι λοιπόν παρά νά καλοῦνται Ἀρειανοί καί νά ἔχουν τό ἴδιο ἐπιτίμιο μέ ἐκείνους;» (PG 26,1032a).

Ἑπομένως καί στήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὅπως καί σήμερα, οἱ αἱρετικοί δέν ἐπιδίωκαν τήν καταδίκη τῆς Ὀρθοδόξου Α΄ (Οἰκουμενικῆς) Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά τήν σιωπηλή προσπέραση-ἀντικατάστασή της καί τοῦ Συμβόλου της ἀπό ἄλλη αἱρετική σύνοδο καί ἀπό διφορούμενο Σύμβολο Πίστεως (Μ. Ἀθανάσιος PG 25,549a-c & 26,808d). Καί ἐδῶ ἀντιστοίχως, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ὄχι μόνον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά καταδικάση τίς πρόσφατες αἱρέσεις, ἀλλά ἐπιπλέον τίς ὀνόμασε «ἐκκλησίες» καί ἔτσι διαρρήδην ἀποδεικνύεται ἐξ ἴσου αἱρετική![5]

Ἐσεῖς, σεβασμιώτατε, ὑπογράψατε, στηρίζετε καί ἐφαρμόζετε τίς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, πού εἰσάγουν στήν Ἐκκλησίας μας τίς ὡς ἄνω αἱρέσεις. Συνεπῶς εἶστε ὑπόλογος ἀπέναντι στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τήν Ἐκκλησία ὡς ὑποστηρικτής καί ὑπέρμαχος αἱρέσεων, καί σέ μία μελλοντική ὄντως Ὀρθόδοξη σύνοδο, ἄν δέν μετανοήσετε ἐμπράκτως, θά καταδικαστεῖτε καί θά ἀποκοπεῖτε ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Σέ αὐτήν τήν κατάσταση τίθεται τό ἐρώτημα τί ὀφείλει νά πράξη τό λογικό ποίμνιο, ἐμεῖς οἱ λαϊκοί, ὅταν διαπιστώνουμε ὅτι ὁ ποιμένας μας, αὐτός πού θά θά ἔπρεπε νά μᾶς ὁδηγῆ στόν Χριστό ἀπό τόν ἀσφαλῆ δρόμο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπως τήν παραλάβαμε ἀπό τούς Ἁγίους μας, μᾶς ὁδηγῆ στήν αἵρεση καί τήν ἀπώλεια ἀπό τόν φαρδύ δρόμο τῆς αἵρεσης;

Εὐτυχῶς, μέσα στήν γενική ἀπάθεια καί ἀδιαφορία τῶν πολλῶν, βρέθηκαν ἀγωνιστές ἱερεῖς μέ ὀρθόδοξη πίστη, φρόνημα καί ἦθος, πού μιμήθηκαν τούς παλαιούς πατέρες καί διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ οἰκείου τους ἐπισκόπου πού ὑποστηρίζει ἤ ἀνέχεται τήν ἐφαρμογή τῶν αἱρετικῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου. Ἀκολουθώντας τό παράδειγμά τους, ὀφείλουμε καί ἐμεῖς σύμφωνα μέ τούς ἱερούς κανόνες νά μήν ἐκκλησιαζόμαστε ὅπου λειτουργεῖ οἰκουμενιστής, δηλαδή αἱρετικός ἐπίσκοπος ἤ ὅπου μνημονεύεται τό ὄνομά του. Πρῶτον γιά νά μήν ἐνισχύουμε τήν αἵρεση, δεύτερον γιά νά γίνη φανερή ἡ ἀντίδρασή μας καί νά καταγγελθοῦν δημοσίως τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ ἐπισκόπου μας, πού ἀπό ποιμένας κατήντησε λυκοποιμένας, καί τρίτον γιά νά ἀφυπνισθῆ ἡ συνείδηση τοῦ ἐπισκόπου, ἄν ἀπό ἄγνοια, ἀπροσεξία ἤ φόβο ἔσφαλε καί ὄχι ἐκ προθέσεως καί προμελέτης καί νά μεταμεληθῆ καί νά καταδικάση δημόσια τήν αἵρεση καί ἔτσι νά ἐπέλθη εἰρήνη στήν Ἐκκλησία. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων,σεβασμιώτατε, σᾶς δηλώνω τά ἑξῆς:

Ὡς ἔσχατος ὅλων τῶν χριστιανῶν τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὅμως μοῦ ἀνήκει ὅσο ἀνήκει καί σέ ἐσᾶς, σᾶς ἐγκαλῶ ἐνώπιον τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καί τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ὡς ἐν δυνάμει αἱρετικό καί διακόπτω τήν πνευματική κοινωνία μαζί σας.

Δέν προσχωρῶ σέ ἄλλη ἐκκλησία, σέ σχίσματα, παλαιό ἡμερολόγιο, ΓΟΧ κτλ. Θά ἐκκλησιάζομαι μόνο ὅπου λειτουργοῦν ἱερεῖς πού δέ σᾶς μνημονεύουν, κάνοντας χρήση τοῦ δικαιώματος τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ προϊσταμένου ἐπισκόπου τους, ὅπως σαφῶς ὁρίζει ὁ 15ος κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου, μέχρι νά συμβῆ ἕνα ἐκ τῶν δυό:

α. ἤ νά καταδικάσετε τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου καί νά ἀποκηρύξετε τόν Οἰκουμενισμό μέ λόγια καί ἔργα

β. ἤ νά καταδικαστεῖτε ἀπό ὀρθόδοξη σύνοδο ὡς αἱρετικός καί νά τοποθετηθῆ στή θέση σας ἄλλος ὀρθόδοξος ἱεράρχης. Εὔχομαι νά συμβῆ τό πρῶτο σύντομα.

Μέ σεβασμό

Σερκελίδης Δήμος

[1] https://www.impantokratoros.gr/F0A73215.el.aspx
[2] https://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx
[3] https://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx
[4] https://www.katanixis.gr/2017/10/blog-post_156.html#more
[5] https://www.katanixis.gr/2017/12/blog-post_478.html

Κατάνυξις

6 Σχόλια προς “Επιστολή Αποτείχισης των μελών του Ο.Χ.Σ. ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ”

  1. ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ said

    Δυστυχως συμφωνώ με ολο το κειμενο όσον αφορά την ψευτοσυνοδο της Κρήτης, κι εφόσον ο πνευματικος τους τους έδωσε άδεια αποτείχισης ας κάνουν οπως νομιζουν… (εκτός αν δεν συμφερει αυτό που τους ειπε ο πνευματικός κι αλλάξουν πνευματικό και βρουν καποιον αποτειχισμενο επίσης…)

    Αν όμως δεν τους έδωσε τοτε…. δυστυχως οι κρισεις τους (κι οχι τα οσα καταγγέλουν για την ψευτοσυνοδο) ειναι αίολες και ιεροκατηγορία και συκοφαντία…
    Κύριε Σερκελίδη κάνετε λάθος λεγοντας: «Ὡς ἔσχατος ὅλων τῶν χριστιανῶν τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὅμως μοῦ ἀνήκει ὅσο ἀνήκει καί σέ ἐσᾶς,…»
    Η Εκκλησία ανήκει στον Χριστό…. και σε κανεναν απο εμάς λαικο ή κληρικο… Εμείς ανήκουμε στην Εκκλησία ως μέλη της…
    Ως μέλη της λοιπόν διατηρουμε το δικαίωμα να πουμε την άποψη μας για τα εργα των Αρχιερέων, Ιερέων και λαικών…
    Εσείς πλέον από τουδε και στο εξής περι αυτού δεν εχετε λόγο…
    Αποτείχισις σημαίνει εκτός των Τειχών της Εκκλησίας μας…

    Καλη σας τύχη.

    • Φαίη said

      Αγαπητέ Θάνο καλησπέρα.

      Έχω δημοσιεύσει τόσα και τόσα άρθρα εδώ για την αποτείχιση, δεν είναι δυνατόν να θεωρείτε ότι όποιος αποτειχίζεται από αιρετίζοντα επίσκοπο βγαίνει εκτός Εκκλησίας. Δεν φτάνει δηλαδή που έχει το θάρρος και βάζει τείχος μπροστά στην αίρεση για να μην επελαύνει, θα τον βγάλουμε και εκτός Εκκλησίας!! Δηλαδή οι Πατέρες της Εκκλησίας στην Πρωτοδευτέρα Σύνοδο έκαναν λάθος; Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής που δεν ακολούθησε τους επισκόπους και τους αυτοκράτορες της εποχής του που είχαν όλοι πέσει στην αίρεση του μονοθελιτισμού βγήκε εκτός Εκκλησίας; Τί τους είπε όταν του είπαν ότι αν δεν τους ακολουθήσει είναι εκτός Εκκλησίας;
      «Ἡ Ἐκκλησία δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ βρίσκονται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι τὴν διοικοῦν, οἱ πατριάρχες, οἱ ἐπίσκοποι, οἱ σύνοδοι, ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ σωτήρια ὁμολογία τῆς πίστεως.»

      «Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Αποτείχιση από την αίρεση – όχι από την Εκκλησία»
      https://averoph.wordpress.com/2017/02/11/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%81-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B6%CE%AE%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%80/

      • ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ said

        Αγαπητή μου Φαίη διάβασα πολυ προσεκτικά τον 15 Κανόνα της ΑΒ Συνοδου και δεν βλεπω πουθενα να αναφερει για αποτείχιση λαικών για την συγκεκριμένη περιπτωση…
        Επίσης διαβασα προσεκτικά και το άρθρο του π. Θεόδωρου Ζηση και γράφω μία εκ των 6 θέσεων του…
        «Ἀντὶ τοῦ «ἀποτείχιση» καλύτερα νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸν ὅρο «διακοπὴ μνημοσύνου»…»

        Οπως βλέπεις λοιπον ειναι βαριά η λέξη αποτείχιση….
        Ο ορος φτιαχθηκε για να υποδηλώσει τα πνευματικά τείχη που προστατεύουν την Εκκλησία απο την αίρεση κ.α η οποία θεωρείται ως πνευματικό κάστρο…..
        Συνεπως καλά θα κανουν οσοι τον επικαλούνται να ειναι ιδιαιτερως προσεκτικοί… εκτός αν νομιζουν οτι βρισκονται στα πνευματικά ύψη του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού…

  2. Φαίη said

    Αγαπητέ αδελφέ, ήμουν έτοιμη να ζητήσω συγνώμη μήπως ήταν απότομο το πρώτο μου σχόλιο. Η αλήθεια είναι ότι εξεπλάγην διότι έχω δημοσιεύσει τόσα άρθρα για την αποτείχιση.
    Νομίζω ότι ο π. Θεόδωρος Ζήσης συνιστά να χρησιμοποιείται ο όρος διακοπή μνημόνευσης διότι οι άνθρωποι μπερδεύονται και νομίζουν ότι χτίζουν κάποιο τείχος που τους χωρίζει από την Εκκλησία. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι οικουμενιστές «πιάνονται» από την εικόνα που φέρνει στο νου αυτός ο όρος (απο-τείχιση, τείχος) και διαστρεβλώνουν εντελώς το νόημά του και λένε στο ποίμνιο ότι θα φτιάξει τείχος που θα το χωρίσει από την Εκκλησία. Όμως το νόημά της αποτείχισης είναι ότι φτιάχνεται τείχος για να χωρίσει από την αίρεση που ΔΕΝ είναι Εκκλησία. Ίσα-ίσα, αυτό το τείχος είναι που εξασφαλίζει ότι παραμένει κανείς ΜΕΣΑ στην Εκκλησία. Είναι τόσο διαβολικό αυτό που κάνουν, ο τρόπος που παίζουν με τις λέξεις για να παραπλανούν τον κόσμο. Είναι δυνατόν οι Πατέρες να έφτιαχναν Κανόνα που θα έλεγε στους πιστούς να βγουν από την Εκκλησία;

    Είναι το ίδιο πράγμα αγαπητέ αδελφέ η διακοπή μνημόνευσης με την αποτείχιση και ο λαϊκός που δεν θέλει να έχει σχέση με την αίρεση δεν θα πάει εκεί που μνημονεύεται αιρετίζοντας επίσκοπος. Ποιός ο λόγος να διακόψει τη μνημόνευση ο ιερέας και να αφήσει το ποίμνιό του στα δόντια του λύκου; Δεν θα φροντίσει ο ιερέας να σώσει και τα πνευματικά του παιδιά; Οι Άγιοι που άφηναν τα ασκηταριά τους εν μέσω τρομερών αιρέσεων, στους λαϊκούς πήγαιναν για να τους νουθετήσουν, να τους μιλήσουν για τα δόγματα και για να τους απομακρύνουν από τους αιρετικούς. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να μπερδευτεί κανείς διότι ο λαϊκός δεν μνημονεύει. Πάει όμως εκεί που δεν μνημονεύεται αιρετίζοντας επίσκοπος, βάζει δηλαδή και αυτός τείχος μπροστά στην αίρεση και της λέει «φύγε από δω».

    Να τρέξουμε όλοι στα κείμενα των Πατέρων και να διαφυλάξουμε την γλώσσα μας για να καταλαβαίνουμε τις αυθεντικές πηγές. Να καταλαβαίνουμε τι λένε οι Πατέρες και όχι τι λέει ο κάθε τυχάρπαστος. Ήδη εμείς που δεν μεγαλώσαμε στο πολυτονικό έχουμε πρόβλημα. Γι’ αυτό θέλουν να κάνουν και τις Θείες Λειτουργίες στα νέα-Ελληνικά (βλέπε Δημητριάδος), Για να χάσουμε κάθε επαφή, να μας κάνουν σιγά-σιγά ζωντόβολα και να μας φραγκέψουν.

    • ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ said

      Αγαπητη μου Φαίη δυστυχως πάνω στο θεμα του Οικουμενισμου εχει, όπως διακρίνουμε ακομα και απο τον διαλογο μεταξυ μας, δημιουργηθεί ενα τεραστιο προβλημα…
      Θα κάνω λοιπον μονο την διαπίστωση χωρις αλλη κριση ή εκφορα αποψης…
      Νομιζω οτι ειπαμε ξεκαθαρα και οι δυο μας τις αποψεις μας περι της αποτειχισης…

      Η διαπιστωση λοιπον ειναι η εξής:
      Οι Οικουμενιστες με νυχια και με δόντια προσπαθουν να επιβάλλουν στην Εκκλησία τις αιρετικές θέσεις τους και ταυτόχρονα προσπαθουν να αποφύγουν με τερτιπια και ψευτοσυνοδους, την μαζική και οριστική καταδίκη του Οικουμενισμού ως αίρεσης, που θα επεφερε μια καθολικη Ορθόδοξη Σύνοδος…
      Στο ανίερο αγωνα τους αυτόν είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι…

      Οι αντιοικουμενιστές στηριζόμενοι σε αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και στις θέσεις διαπρεπών Αγίων και Πατερων της Εκκλησίας μας προσπαθούμε να ανατρεψουμε την κατάσταση που πάνε να δημιουργήσουν οι οικουμενιστές και να κρατησουμε ανόθευτα τα πιστεύω της Ορθοδοξίας γύρω απο το θέμα της αίρεσης…

      Ομως στον αγωνα αυτόν είμαστε δυστυχως διχασμενοι στην πρακτική….
      Οι μεν πρωτοι ας τους ονομασουμε ενδεικτικά «ζηλωτες» απαιτούν να πάψει η μνημόνευση των Ιεραρχών που φαίνεται ότι είναι οικουμενιστές ή και είναι αληθινά οικουμενιστές… και αναμένουν να συγκλονιστεί η Εκκλησία από αυτην την στάση και να ανακοπεί οριστικά ο Οικουμενισμός ακομα κι αν αυτό σημάνει και την διάσπαση και το Σχίσμα στην Εκκλησία (κι εννοώ να αποκοπουν βιαίως όσοι δεν συμμορφωθούν με τους Ιερούς Κανόνες…)

      Οι δε δευτεροι ας τους ονομασουμε «μετριοπαθείς» θέλουν απλά μέσω παραστάσεων και διαμαρτυριών που όμως δεν φτάνουν στην Μη μνημόνευση των Ιεραρχων, να φέρουν σε συναίσθηση επίσης τους Ιεραρχες και να τους επαναφέρουν στον ορθό δρόμο της Ορθοδοξίας, ωστε να ανακοπεί ο Οικουμενισμός χωρις τον κίνδυνο της διάσπασης και του Σχίσματος στην Εκκλησία (πράγμα που δεν μπορουμε να πουμε με ακρίβεια αν θα συμβεί τελικώς…)

      Το προβλημα λοιπον εντοπίζεται ακριβως στο οτι οι μεν πρωτοι (απο τους αντιοικουμενιστές) οι «ζηλωτές» βλέπουν τους δευτερους ως χαλαρους και σχεδόν ότι κάνουν πλάτες κόντρα στους Ιερούς Κανόνες, σε αιρετικούς Ιεραρχες, εφόσον στην συνείδησή τους έχουν πλεον καταδικασθεί όλοι οι αυτοί οι οικουμενιστές αρχιερείς, ως αιρετικοί..

      Και οι μεν δευτεροι οι «μετριοπαθείς» βλέπουν τους πρώτους σαν άμυαλους φανατικούς που μέσα στην μανία τους να καταδικάσουν ως αίρεση (και ορθά) τον Οικουμενισμό δεν τους ενδιαφέρει ποσώς αν θα επιφέρουν σχίσμα στην Εκκλησία και αν θα οδηγησουν το πληρωμα σε ένα απίστευτο διχασμό, εφόσον οι συντριπτική πλειοψηφία των πιστών δικαίως, ακολουθούν και σεβονται τους Ιεράρχες τους…
      Ετσι αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο δυσκολο είναι το εγχείρημα μας ως αντιοικουμενιστές…

      Επειδή προσωπικα εχει τυχει να συνομιλήσω και να διαλεχθώ με οικουμενιστές λαικούς και κληρικούς εκ της θέσης μου ως κατηχητου της Εκκλησίας μας, οφειλω να σου πω οτι αυτή η διχονοια μεταξυ των αντιοικουμενιστών έχει πλεον επισημανθεί από τους οικουμενιστές και προσπαθούν παντοιοτρόπως να την εκμεταλλευθούν με μεγαλο δολο, λέγοντας οτι «Εμείς ποτέ δεν είπαμε να γίνουμε ρωμαιοκαθολικοί, αλλά πολλοί απο εσάς μας εχετε ήδη καταδικάσει στην συνείδησή σας ως αιρετικούς. Κι εμείς για την Ορθοδοξία αγωνιζόμαστε ενωμένοι και θέλουμε να φερουμε κοντυτερα σε εμας τις άλλες Εκκλησίες (γιατί έτσι τις βλεπουν)»….

      Κι οταν εμεις τους λεμε οτι «ο Οικουμενισμός είναι παναίρεση» τότε μας λένε «σε ποια Οικουμενική Σύνοδο καταδικάσθηκε»;
      Φυσικα ο διάλογος δεν τελειώνει ευκολα και ξερεις κι εσυ καλα οπως κι εγω οτι η επιχειρηματολογια ειναι ισχυρότατη στο δικο μας στρατόπεδο (των αντιοικουμενιστων) και σιγουρα ισχυρότερη απο των Οικουμενιστών που συνηθως προτάσσουν με δόλο, μόνο το θέμα της Ενωσης και της αγαπης… στο οποιο υπαρχει ευκολος αντιλογος.

      Ομως πολλες φορες μου λενε «καλα βρείτε τα πρωτα μεταξυ σας οι αντιοικουμενιστές και μετα τα λεμε»… ή μερικοι εξ αυτών μου εχουν πει και το άλλο…. οτι «ο διχασμος των αντιοικουμενιστών δειχνει ότι το έργο τους δεν ειναι εκ του Θεου»!!!!!
      Κι αληθινα δυσκολεύομαι να απαντησω τότε…

      Αυτα ειναι τα θεματα μας… και αυτα πρεπει να αντιμετωπισουμε και δυστυχως προσωπικα θεωρω οτι οσο τραβαμε το χαλι τόσο περισσότεροι απο εμας θα πεσουμε στο τελος, διότι οπως σου ειπα, ακομα η συντριπτικη πλειοψηφία ειδικά των ηλικιωμένων πιστών, ειναι με το μερος των Ιεραρχων μας ανεξαρτήτως του αν ειναι οικουμενιστές ή όχι….

      Προσωπικα θεωρω οτι ο μονος τρόπος να αντιμετωπισουμε το προβλημα του Οικουμενισμού ειναι με το να ξυπνησουμε όσους περισσότερους Ορθοδοξους αδερφους μας μπορουμε για τον κινδυνο του Οικουμενισμου, αλλά εντός της Εκκλησίας μας και εντός της ενορίας μας χωρίς ακραίες συμπεριφορές… Και αν το πετυχουμε νομιζω οτι αναποφευκτα μπροστα στην γενικη κατακραυγη θα αναγκαστουν να επανατοποθετηθούν και οι αρχιερεις μας… Μην ξεχνας αλλωστε οτι η συντριπτικη πλειοψηφία των αρχιερέων μας ακομα τειρεί ουδετερη στάση και δεν μπαίνει ούτε στο ένα ούτε στο άλλο στρατοπεδο… Και αυτο το τελευταίο στο λεω μετα λογου γνωσεως καθως προσωπικα γνωριζω άνω των 20 Ιεραρχων… κι εχω συζητησει το θεμα. (μην με ρωτας πως, δεν λεγεται στο διαδικτυο)

      Καλά Χριστουγεννα με υγεια κι ευλογια Κυριου σου ευχομαι.

      • Φαίη said

        Αγαπητέ αδελφέ, καταρχάς συγνώμη που είδα το σχόλιό σου σήμερα -είχε πάει στα προς έγκριση- και μέρες που είναι δεν μπαίνω πολύ στο διαδίκτυο. Το θέμα καταλαβαίνεις είναι τεράστιο και δεν μπορεί να καλυφθεί σε ένα σχόλιο, ούτε εγώ είμαι ειδικός για να μακρυγορώ. Νομίζω ότι πολλές παρεξηγήσεις (μεταξύ των αποτειχισμένων και των μη αποτειχισμένων αντικουμενιστών) θα είχαν αποφευχθεί εάν πριν οτιδήποτε άλλο κάναμε κάτι πολύ απλό, να ονομάζαμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν δεν ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους οτιδήποτε που θα ακολουθήσει θα καταλήξει σε βαβέλ και αυτήν την σύγχυση εκμεταλλεύονται οι οικουμενιστές. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να λέμε τους αποτειχισμένους, σχισματικούς, όταν ο Κανόνας των Πατέρων σου λέει ότι η αποτείχιση προφυλάσσει από τα σχίσματα. Μάλλον εμείς δεν έχουμε καταλάβει τι είναι η αποτείχιση διότι κανείς δεν μας μίλησε γι’ αυτήν και πως αυτή εφαρμόστηκε κατά καιρούς από τους Πατέρες. Είναι όμως το έσχατο μέτρο κατά της αιρέσεως, τελεία παράγραφος.

        Ο οικουμενισμός ταλανίζει την Εκκλησία 100 χρόνια και βάλε, διένυσε δηλ. μία πορεία που λόγω των χλιαρών αντιδράσεων έφτασε να κατοχυρωθεί «συνοδικώς» στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης και πέρασε στα δίπτυχα της Εκκλησίας ως ένα «μεγάλο γεγονός». Είναι δηλαδή κατοχυρωμένη επισήμως στην Εκκλησία της Ελλάδος. Ο οικουμενισμός καλπάζει στις θεολογικές σχολές, τα οικουμενιστικά συνέδρια δίνουν και παίρνουν και τα μικρά παιδιά διδάσκονται την πανθρησκεία. Τι να την κάνω λοιπόν εγώ την «ουδετερότητα» των ιεραρχών όταν αυτό που χτίζεται για το μέλλον είναι πιο μαύρο κι απ΄την πίσσα; Μόνο πρόσφατα να θυμίσω, ο Αρχιεπίσκοπος κάλεσε δημοσίως τον Μονοφυσίτη να προσευχηθεί για εμάς τους Ορθοδόξους και εκτός από την Μητρόπολη Πειραιώς δεν είδα κανέναν άλλον να αντιδρά. Η συμπεριφορά της ιεραρχίας δείχνει ότι πλειοψηφούν οι οικουμενιστές, και όσοι δεν είναι -ίσως μετρημένοι στα δάχτυλα- δεν αντιδρούν δυναμικά αλλά ίσως διπλωματικά για να μην υπάρξει διχασμός. Αυτό πιστεύω.

        Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν μπήκαν μπροστά και έκαναν αποτείχιση διότι το κακό έχει παραγίνει και τρώνε την λάσπη. Φυσιολογικό θα μου πεις, διότι συνήθως αυτός που πάει πρώτος σε οποιαδήποτε μάχη τρώει την λάσπη. Δεν τραβάνε όμως τους άλλους από τα μαλλιά να κάνουν αποτείχιση με το ζόρι, το καμπανάκι θέλουν να χτυπήσουν μπας και ξυπνήσει ο κόσμος. Ακόμη και αυτή η συζήτηση που έχουμε οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι έκαναν αποτείχιση και μας μίλησαν γι’ αυτήν. Είναι και αυτό ένα βήμα τουλάχιστον. Όταν όμως κάποιος ευλογημένος άνθρωπος κάνει σωστά την αποτείχιση χωρίς να δημιουργήσει άλλη εκκλησία (δηλαδή σύνοδο με επισκόπους), και απλά δεν μνημονεύει τον επίσκοπό του μέχρι να καταδικάσει τον οικουμενισμό και την ψευτοσύνοδο, δεν χρωστάει τίποτα αυτός ο άνθρωπος να του κάνουν τον βίο αβίωτο ακόμη και αυτοί που δηλώνουν αντικουμενιστές. Και του κάνουν τον βίο αβίωτο όταν δεν ονομάζουν τα πράγματα σωστά.

        Ο Βαρθολομαίος μπήκε σε κοινωνία με τους σχισματικούς στην Ουκρανία. Θα απαιτήσει από τις Τοπικές Εκκλησίες να τους δεχτούν. Τι θα κάνουμε εμείς; Θα δεχτούμε τους εκτός Εκκλησίας σχισματικούς για να μην σχίσουμε την Εκκλησία και τους αποτειχισμένους θα τους θεωρούμε σχισματικούς και εκτός Εκκλησίας; Αυτήν την βαβέλ εμείς την φτιάξαμε, αφού δεν ονομάζουμε τα πράγματα σωστά.

        Να έχεις όμορφα Χριστούγεννα αγαπητέ Θάνο με την οικογένειά σου. Να γεννηθεί μέσα μας ο Χριστός και να μας φωτίζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: