ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους. Η ακατάπαυστη κραυγή προς τον Θεό.

Posted by Φαίη στο 9 Απριλίου, 2018

Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους

Συζήτηση με ερημίτη για την «Ευχή»

Αποσπάσματα εκπομπής της Πειραϊκής Εκκλησίας αφιερωμένη στο «ίσως πιο σημαντικό βιβλίο που έχει γραφτεί τις τελευταίες δεκαετίες σχετικά με την προσευχή των προσευχών, την νοερά προσευχή, του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου.»

***

… Ο κόσμος Γέροντα ξέφυγε πολύ από τον Θεό, δεν Τον θυμάται καθόλου και ούτε ζει θεοπρεπώς. Άδειασαν οι Ναοί και γέμισαν οι χώροι του διαβόλου. Έφυγε από τους πνευματικούς και γέμισε τα ψυχιατρεία. Έχει άγχος από τις δουλειές και οι απασχολήσεις του είναι όλες γήινες. Σήμερα έχουμε εκλογές, αύριο πτώση της κυβέρνησης, μεθαύριο συνέδρια και λοιπά. Μόνο εφημερίδες διαβάζουν οι άνθρωποι και έχουν άγνοια της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων. Ώρες ολόκληρες παρακολουθούν τα προγράμματα των τηλεοράσεων που τους αποκοιμίζουν και δεν βλέπουν την ζωή των Αγίων.

Ω, ταλαίπωρος κόσμος, είπε ο άγιος ασκητής. Τον κυβερνά ο σατανάς. Φέρνει καθημερινά περιπτώσεις και γεγονότα για να του κλέβει το ενδιαφέρον για την ενθύμηση του Χριστού. Να παύσει να βλέπει τον εαυτό του και τις εσωτερικές του πληγές. Αντικείμενο του ενδιαφέροντος να είναι οι άλλοι και όχι ο εαυτός του. Αυτή η φυγή δημιουργεί και το άγχος που είπατε προηγουμένως. Ο Αδάμ αμάρτησε, κρύφτηκε, έφυγε από τον Θεό και ήρθαν έπειτα όλα τα δεινά. Το ίδιο κάνουν και οι άνθρωποι. Προσεύχομαι εκτενώς για την σωτηρία όλου του κόσμου. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και τον κόσμο σου. Όλη τη νύχτα προσεύχομαι για να τον λυπηθεί ο Θεός. Αυτή είναι η αποστολή μας σε αυτήν την ταραγμένη εποχή. Σε μας έπεσε ο κλήρος να γίνουμε μάρτυρες. …

… Άγιε Γέροντα, άρχισα με χαμηλή φωνή, αυτόν τον καιρό με κατέλαβε πολύ δυνατά μία επιθυμία. Πιστεύω πως ο Θεός την έχει φυτεύσει. Θέλω να καθαριστώ. Βλέπω μέσα μου να οργιάζουν τα πάθη. Θεωρώ την καρδιά μου σαν μία ζούγκλα που συντηρεί πολλά άγρια θηρία και τον διάβολο να είναι άρχοντας και να κάνει ό,τι θέλει. Θέλω να απαλλαγώ από αυτήν την φρικτή κατάσταση, να παραδώσω την ψυχή μου ολόκληρη στον Θεό και Αυτός να την φωτίσει. Δική Του να είναι, αρκετά την έχει καταληστεύσει ο διάβολος, ο πονηρός. Θέλω λοιπόν να καθαριστώ αλλά δεν ξέρω πως. Ακούτε Γέροντα; Θέλω να καθαριστώ. Πέστε μου τρόπους. Είμαι έτοιμος να τους δεχτώ και να υπακούσω τυφλά σε όσα μου πείτε.

Είχα αρχίσει με πολύ χαμηλή φωνή και είχα καταλήξει με πολύ δυνατή και κλαυθμηρή. Σαν κεραυνός θα ακούστηκαν στα αυτιά του ερημίτου τα τελευταία μου λόγια. Τόσο δυνατά ήταν.

Σώπασε για λίγο. Με κοίταξε με πολύ αγάπη, σαν κι αυτή που μόνο οι μοναχοί ξέρουν να δίνουν. Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν πρέπει να ανησυχώ για αυτήν την ανησυχία γιατί είναι ευλογημένη.

Όταν ζούμε αυτές τις καταστάσεις, είπε, είναι φανερό πως το Άγιο Πνεύμα υπάρχει και ενεργεί μέσα μας. Αρχίζουμε να προχωράμε τον δρόμο της θεωρίας του Θεού. Είναι το πρώτο στάδιο της θεωρίας. Αν η θεωρία του Ακτίστου Φωτός είναι «φως καταθέλγον» την ψυχή, η μετάνοια και η αίσθηση της αμαρτωλότητάς μας είναι «πυρ καταφλέγον» την ψυχή. Επομένως η μετάνοια και η επιθυμία καθαρισμού της ψυχής από τα πάθη είναι ώρα της Χάριτος. Μόνο όταν αυτή εισέλθει μέσα μας μπορούμε να δούμε την ερήμωσή μας. Νοσταλγούμε τον Θεό και αγωνιζόμαστε να ενωθούμε μαζί Του. Δεν μπορούμε ποτέ να κάνουμε αυτές τις σκέψεις και να έχουμε αυτές τις επιθυμίες αν δεν έλθει η Χάρη του Θεού. …

… Αφού ξεκαθαρίσουμε αυτό το σημείο, συνέχισε, θα πρέπει να σου υποδείξω και μερικούς τρόπους, ή μάλλον έναν απλούστατο τρόπο. Μην περιμένεις να σου αναθέσω βαρύτατα πράγματα. Η «Ευχή του Ιησού», το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με» καθαρίζει την ψυχή μας. Αυτή η ακατάπαυστη κραυγή προς τον Θεό, τον Σωτήρα μας. Στην επίκληση και ένωση με τον Χριστό βρίσκεται όλη η σωτηρία μας. Εμείς να φωνάζουμε να έλθει και Εκείνος ερχόμενος θα μας θεραπεύσει. Εμείς σαν άρρωστοι να βογκάμε και Εκείνος σαν γιατρός γεμάτος αγάπη θα έρχεται σε βοήθεια. Εμείς, όπως ο «περιπεσών εις τους ληστάς» να φωνάζουμε και ο καλός Σαμαρείτης θα έρχεται να μας καθαρίζει τις πληγές και να μας οδηγεί στο Πανδοχείο, δηλαδή στην θεωρία του Φωτός που πυρπολεί όλο μας το είναι. Όταν ο Θεός έρχεται στην καρδιά μας νικά τον διάβολο και καθαρίζει τις ακαθαρσίες που αυτός έχει δημιουργήσει. Επομένως η νίκη εναντίον του διαβόλου είναι νίκη του Χριστού δι’ ημών. Εμείς να κάνουμε το ανθρώπινο, δηλαδή να προσκαλούμε τον Χριστό, και Εκείνος θα κάνει το Θείο, θα νικά τον διάβολο και θα καθαρίζει. Επομένως, να μη θέλουμε να κάνουμε εμείς το Θείο και ο Θεός το ανθρώπινο. Να το καταλάβουμε καλά ότι εμείς θα κάνουμε το ανθρώπινο, θα αγωνιζόμαστε για την προσευχή και ο Θεός θα κάνει το Θείο, την σωτηρία. Η σωτηρία είναι καρπός της συνέργειας, δηλαδή ενέργειας του Θεού και δικής μας προσπάθειας. …

… Θα ήθελα ακόμη, Γέροντα, να μου εξηγήσετε περισσότερο και να μου αναπτύξετε τις διαφορές μεταξύ της Ευχής και της μεθόδου γιόγκα και να μου φανερώσετε την ανωτερότητά της έναντι και των άλλων ανατολικών θρησκειών, αφού μάλιστα διαθέτετε πολλή πείρα.

Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και πολλά μπορεί κανείς να πει. Από αυτά που είπα φαίνονται μερικά:

Πρώτον. Στην Ευχή εκφράζεται έντονα η πίστη στον Θεό, ο Οποίος δημιούργησε τον κόσμο, τον κυβερνά και τον αγαπά. Είναι Πατέρας στοργικός που ενδιαφέρεται να σώσει το πλάσμα Του. Η σωτηρία επιτυγχάνεται «εν τω Θεώ». Γι’ αυτό και όταν προσευχόμαστε στον Θεό, Τον παρακαλούμε λέγοντας, «ελέησόν με». Βρίσκεται μακριά από τον αθλητή της νοεράς προσευχής η αυτολύτρωση και αυτοθέωση, γιατί αυτή είναι η αμαρτία του Αδάμ. Η αμαρτία της πτώσεως που θέλησε να γίνει Θεός έξω από εκείνο που ο Θεός του είχε ορίσει. Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται «δι’ εαυτού και εξ’ εαυτού», όπως λέγουν τα ανθρώπινα αυτά συστήματα, αλλά «εν τω Θεώ».

Δεύτερον. Με την Ευχή δεν αγωνιζόμαστε να συναντήσουμε έναν απρόσωπο Θεό. Δεν επιδιώκουμε την ανύψωσή μας εις το «απόλυτο μηδέν». Αλλά, η προσευχή μας συγκεντρώνεται στον προσωπικό Θεό, τον Θεάνθρωπο Ιησού, εξ ου και το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού». Στον Χριστό ενώθηκε η Θεία και ανθρώπινη φύση, «εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητας σωματικώς». Επομένως η ανθρωπολογία και σωτηριολογία του Ορθοδόξου μοναχισμού συνδέεται στενά με την Χριστολογία. Εμείς αγαπάμε τον Χριστό και τηρούμε τις εντολές Του. Στο θέμα αυτό δίνουμε μεγάλη βαρύτητα. Επιμένουμε στην εφαρμογή των εντολών του Χριστού. Ο Ίδιος είπε: «εάν αγαπάτε με τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε». Αγαπώντας τον Χριστό και τηρώντας τις εντολές Του λαμβάνουμε την Χάρη της Αγίας Τριάδος. 

Τρίτον. Με την νοερά και αδιάλειπτη προσευχή δεν ερχόμαστε σε κατάσταση υπερηφανείας. Τα συστήματα που μου ανέφερες προ ολίγου διακατέχονται από υπερηφάνεια. Εμείς με την Ευχή αποκτούμε την μακαρία κατάσταση της ταπεινώσεως. «Ελέησόν με» λέμε και θεωρούμε τον εαυτό μας χειρότερο από όλους. Δεν περιφρονούμε κανέναν αδελφό. Κάθε υπερηφάνεια είναι ξένη από τον αθλητή της Ευχής και όποιος την έχει είναι ανόητος.

Τέταρτον. Η σωτηρία, όπως είπαμε, δεν είναι αφηρημένη κατάσταση αλλά ένωση με τον Τριαδικό Θεό «εν τω προσώπω» του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αλλά αυτή η ένωση δεν εξαλείφει τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν αφομοιούμαστε, εφ’ όσον είμαστε και εμείς ιδιαίτερα πρόσωπα.

Πέμπτον. Κατά την πορεία της προσευχής αποκτούμε την ικανότητα να διακρίνουμε την πλάνη. Βλέπουμε και ξεχωρίζουμε τις κινήσεις του σατανά, αλλά και τις ενέργειες του Χριστού. Αναγνωρίζουμε δηλαδή το πνεύμα της πλάνης, που πολλές φορές μετασχηματίζεται και σε Άγγελο φωτός. Άρα ξεχωρίζουμε το καλό από το πονηρό, το άκτιστο από το κτιστό.

Έκτον. Ο αγώνας για την Ευχή συνδέεται με την κάθαρση της ψυχής και του σώματος από την φθοροποιό επίδραση των παθών. Δεν επιδιώκουμε να φτάσουμε στην απάθεια την στωική αλλά την δυναμική, δηλαδή, όχι στην νέκρωση του παθητικού μέρους της ψυχής αλλά στην μεταμόρφωσή του. Χωρίς το απαθές πάθος δεν μπορεί κανείς ν’ αγαπήσει τον Θεό και να σωθεί. Αλλά επειδή αυτή η αγάπη έχει διαφθαρεί και διαστραφεί, γι’ αυτό και επιδιώκουμε την μεταμόρφωσή της. Αγωνιζόμαστε να μεταμορφωθούμε από τις παραμορφωτικές καταστάσεις που δημιούργησε ο διάβολος. Δίχως αυτόν τον προσωπικό αγώνα που γίνεται με την Χάρη του Χριστού δεν μπορούμε να σωθούμε. «Δαιμόνων εστί θεολογία η δίχα πράξεως γνώσις» κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή.

Έβδομον. Με την Ευχή δεν επιδιώκουμε να οδηγήσουμε τον νου στο απόλυτο μηδέν, αλλά να στρέψουμε στην καρδιά και να φέρουμε την Χάρη του Θεού μέσα στην ψυχή από την οποία θα επεκταθεί και στο σώμα. «Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι». Το σώμα, κατά την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, δεν είναι κακό αλλά κακό είναι το σαρκικό φρόνημα. Το σώμα δεν είναι το ένδυμα της ψυχής, όπως λέγουν τα φιλοσοφικά συστήματα, που πρέπει να επιδιώξουμε να το πετάξουμε, αλλά να το σώσουμε. Άλλωστε, σωτηρία σημαίνει λύτρωση όλου του ανθρώπου, ψυχής και σώματος. Επομένως δεν επιδιώκουμε την καταστροφή του σώματος αλλά πολεμούμε την σωματολατρεία. Ούτε θέλουμε την καταστροφή της ζωής. Δεν επιδιώκουμε να φτάσουμε στο σημείο να μην επιθυμούμε την ζωή ώστε να παύσει η οδύνη. Ασκούμαστε στην Ευχή γιατί διψάμε από ζωή και θέλουμε να ζούμε αιώνια με τον Θεό.

Όγδοον. Δεν υπάρχει σε μας αδιαφορία για τον γύρω κόσμο. Τα διάφορα συστήματα που μου ανέφερες αποφεύγουν να σκεφτούν τα προβλήματα των ανθρώπων ώστε να διατηρήσουν την ειρήνη τους και την απάθειά τους. Εμείς το αντίθετο επιδιώκουμε. Προσευχόμαστε διαρκώς για όλους. Είμαστε ικέτες για όλον τον κόσμο. Άλλωστε σωτηρία είναι η ένωση με τον Χριστό ενώ είμαστε σε κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Δεν μπορούμε να σωθούμε μόνο εμείς. Μια χαρά που είναι μόνο δική μας χωρίς να είναι και των συνανθρώπων μας δεν είναι πραγματική χαρά.

Ένατον. Δεν δίδουμε μεγάλη σημασία στις ψυχοτεχνικές μεθόδους ούτε στις διάφορες στάσεις του σώματος. Μερικά από αυτά τα θεωρούμε υποβοηθητικά με σκοπό να συγκεντρωθεί ο νους στην καρδιά, οπότε και καταργούνται. Επαναλαμβάνω, δεν επιδιώκουμε την απάθεια, αρνητική δηλαδή κατάσταση, αλλά την απόκτηση της θείας Χάριτος

… Γέροντα, ευχαριστώ πάρα πολύ για τις διαφωτιστικές αυτές σκέψεις. Έχουν μεγάλη σημασία γιατί προέρχονται από σας που τα ζείτε. Μια ερώτηση επιτρέψτε μου. Μόνο με την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» επιτυγχάνεται η κάθαρση και η σωτηρία, δηλαδή η θέωση; Οι άλλες προσευχές δεν είναι κατάλληλες; Δεν βοηθούν;

Κάθε προσευχή έχει μεγάλη δύναμη. Είναι μια κραυγή της ψυχής. Ανάλογα με την πίστη και την θερμότητα με την οποία γίνεται λαμβάνει κανείς την βοήθεια του Θεού. Είναι η λατρευτική προσευχή, η ατομική προσευχή κ.λπ. Η Ευχή όμως του Ιησού έχει μεγάλη αξία, γιατί όπως λέγει και ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, είναι το μικρό εκείνο κλειδί με την βοήθεια του οποίου μπορούμε να εισέλθουμε στα Μυστήρια «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη». Δηλαδή συγκρατεί περισσότερο τον νου και τον κάνει να προσεύχεται αφάνταστα, τον κάνει δηλαδή «άχροον», «ανείδεον», «ασχημάτιστον» και σε σύντομο χρονικό διάστημα φέρει πολλή Χάρη. Φέρει δε πολλή Χάρη και περισσότερη από την ψαλμωδία, γιατί συνδέεται στενά με την ταπείνωση και την επίγνωση των αμαρτιών μας. Έτσι λέγουν οι Πατέρες.

Πράγματι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέγει ότι η ψαλμωδία είναι για τους πρακτικούς και αρχαρίους, ενώ η Ευχή γι’ αυτούς που γεύτηκαν την θεία Χάρη, για τους ησυχαστές. …

Η Ευχή αυτή είναι αρκετά στενή, πολύ μικρή. Μπορεί εκεί να καθηλωθεί ο νους;

Στις μικρές φράσεις προσηλώνεται περισσότερο ο νους. Όμως η Ευχή έχει μεγάλο βάθος που δεν φαίνεται εξωτερικά. Όπου στέκεται ο νους έχει το ιδίωμα να εμβαθύνει και εκεί οδηγεί την επιθυμία και την αγάπη. Αυτά λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει και με την γνώση. Ένα απλό πράγμα εκ πρώτης όψεως μπορεί να αποτελέσει μελέτη και έρευνα ετών. Πόσο μάλλον το γλυκύτατο όνομα του Ιησού. Μπορεί κανείς να το μελετά σε όλη του την ζωή. …

… Έχω διαβάσει Γέροντα μερικά βιβλία και σχετικά άρθρα γύρω από την χαριτωμένη αυτή εργασία, την εργασία της νοεράς προσευχής, της ακαταπαύστου επικλήσεως του ονόματος του Ιησού. Αλλά θα ήθελα, αφού μου παρουσιάσατε την αξία της, να μου πείτε μερικές σκέψεις από την προσωπική σας πείρα και την γνώση των  Πατέρων γύρω από αυτήν. Δεν θέλω απλώς από περιέργεια να μάθω αλλά από διάθεση να ζήσω όσο μπορώ αυτήν την ευλογημένη κατάσταση. Μην μου αρνηθείτε αυτήν την επιθυμία.

Κάτι ανέφερα προηγουμένως. Κυρίως η νοερά προσευχή θέλει αποταγή του κόσμου. Υποταγή στον Γέροντα, απόφαση να παραμείνει ο μοναχός στην ξενιτιά και να τηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα τις εντολές του Χριστού. Στην αρχή η προσοχή μας συγκεντρώνεται στην εφαρμογή των εντολών του Χριστού και καταγίνεται με τα ασκητικά κατορθώματα της εγκράτειας και της υπακοής. Ξέρουμε δε από την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων μας ότι οι αρετές δεν ενώνουν τελείως τον άνθρωπο με τον Θεό αλλά δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος για να έλθει η προσευχή η οποία ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Οι αρετές είναι προϋπόθεση της πολλής Χάριτος, προσφέρουν όμως και αυτές πολλή Χάρη. Όταν επομένως ο Γέροντας που έχει πείρα της Ευχής διαπιστώσει την εκκοπή του ιδίου θελήματος από τον υποτακτικό του και την κάθαρσή του από τα χοντρά πάθη, μόνο τότε αποφασίζει να τον μυήσει στην προσευχή του Ιησού. Αλλά και τότε δεν του λέγει τα πάντα αλλά μόνο όσα μπορεί να αντέξει και να πραγματοποιήσει. Τον οδηγεί σιγά-σιγά γιατί υπάρχει ενδεχόμενο να απογοητευθεί ή να πλανηθεί.

Ποιά είναι αυτά τα στάδια; Ποιά είναι τα μυστικά σκαλοπάτια που οδηγούν στην τέλεια ένωση του ανθρώπου με τον Χριστό και την απόλαυση της θεοποιού Χάριτος;

Βασικός σκοπός της Ευχής είναι να ενοποιήσει τον κατακερματισθέντα όλον άνθρωπον.

Συγχωρέστε με, μία διακοπή. Τι θα πει «ενοποίηση του όλου ανθρώπου»;

Ο άνθρωπος κατά την Γραφική διατύπωση είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα Θεού». Ο Θεός είναι Τριαδικός, δηλαδή είναι Μία Ουσία με Τρεις Υποστάσεις: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή, εφόσον, όπως είπαμε, είναι «κατ’ εικόνα Θεού». Είναι ενιαία αλλά και πολυδύναμη. Έχει τρεις δυνάμεις: νου, επιθυμία και θυμό. Και οι τρεις πρέπει να βρίσκονται σε ενότητα και να στρέφονται προς τον Θεό. Κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, η φυσική εξέλιξη των τριών δυνάμεων είναι, του μεν νου να έχει γνώση του Θεού, της δε επιθυμίας να επιθυμεί και να αγαπά μόνο τον Θεό και του θυμού να πράττει το θέλημα του Κυρίου. Εδώ έχει εφαρμογή η εντολή «αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ’ όλης της διανοίας σου και εξ’ όλης της ισχύος σου». Όταν ο νους παραμένει στον Θεό εγείρει την επιθυμία να Τον αγαπά και τον θυμό να μάχεται εναντίον των πονηρών πνευμάτων και να επιδιώκει την κάθαρση. Υπάρχει λοιπόν ενότητα γιατί υπάρχει η φορά προς τον Θεό.

Έτσι λοιπόν η αμαρτία διασπά αυτήν την ενότητα των τριών δυνάμεων της ψυχής. Ο νους έρχεται σε άγνοια του Θεού, η επιθυμία αγαπά πλέον τα κτίσματα και όχι τον Δημιουργό και ο θυμός υφίσταται την τυραννία των παθών. Πλήρης υποδούλωση της ψυχής. Έτσι λοιπόν παρατηρείται το γεγονός η επιθυμία να θέλει την επιστροφή στον Θεό αλλά να μην αφήνει ο θυμός. Να θέλει η επιθυμία την επιστροφή αλλά να μην θέλει ο νους, με την διάσπασή του να αγαπήσει τον Θεό. Αυτό το επιδιώκουμε και τελικά το επιτυγχάνουμε με την Ευχή. Η επιστροφή αρχίζει με την συγκέντρωση του νου. Επιδίωξη είναι να αποσπασθεί από τα γύρω αντικείμενα και να επανέλθει στον εαυτόν του και εν συνεχεία να συγκεντρώσει την επιθυμία και τον θυμό.

Νομίζω πολύ παραστατικά μου τα παρουσιάζετε και το έχω καταλάβει.

Όχι εγώ αλλά οι Πατέρες τα παρουσιάζουν.

***

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: