ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Νίκος Λυγερός: Μπορώ να μιλήσω για τον κύκλο χωρίς να κάνω κανέναν κύκλο ……

Posted by Φαίη στο 20 Φεβρουαρίου, 2018

 Το Αντίφωνο παρουσίασε μία εσπερίδα με θέμα «Επιστήμη και Θρησκεία: Από τις θεωρίες και τα δόγματα στον άνθρωπο». Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Ένωση Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ) και η Εταιρεία Μελέτης των Σχέσεων Επιστήμης και Θρησκείας (Ε.ΜΕ.Σ.Ε.Θ). Στο συγκεκριμένο βίντεο εμφανίζεται και ο «πολυπράγμων» κ. Νίκος Λυγερός, ο οποίος μετά από τις παρουσιάσεις δίνει το δικό του στίγμα μέσα από τις ερωτήσεις του ακροατηρίου. Αλήθεια, υπάρχει κάποιο θέμα με το οποίο δεν έχει καταπιαστεί αυτός ο άνθρωπος; Λίγα, πολύ λίγα, από τα ενδιαφέροντά του αναφέρω εδώ: χάραξη ΑΟΖ, Οικογένεια, Σκοπιανό, Κυπριακό, Ενεργειακά κοιτάσματα, Τέχνη, Παιδεία, Βυζάντιο, Εξωτερική πολιτική, Ορθοδοξία, Θρησκεία, Γενοκτονίες, Γαλλική TOTAL, Στρατηγική.

Έχουμε ένα μεγάλο ελάττωμα εμείς οι Έλληνες. Θέλουμε ‘εξυπναδούλες’ από σελέμπριτις … και μασάμε πολύ χόρτο βρε αδερφέ.

Σε αυτήν την εσπερίδα ήταν παρών και ο π. Βασίλειος Θερμός. Ένας κληρικός ο οποίος, παρ’ όλες τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των μελών της Εκκλησίας για τις αιρετικές του θέσεις, συνεχίζει ακάθεκτος και βεβαίως παραμένει υπό την προστασία της διοικούσης Εκκλησίας, την ώρα μάλιστα που αυτή η διοικούσα Εκκλησία τιμωρεί τους παραδοσιακούς κληρικούς που αντιστέκονται στην παναίρεση του οικουμενισμού. Ένα είναι σίγουρο, ότι όσο η διοικούσα Εκκλησία δεν αναιρεί την υπογραφή που έβαλε στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης, το ακατήχητο ποίμνιο θα δηλητηριάζεται συνεχώς με παντός είδους εκδηλώσεις, οι οποίες διαστρεβλώνουν πλήρως -μην πω διαγράφουν- την Ορθοδοξία και εισάγουν την Ελληνική κοινωνία στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης. 

Ας δούμε όμως λίγο τις θέσεις του κ. Νίκου Λυγερού, το ‘πλαίσιο’ πάνω στο οποίο κινήθηκε η εκδήλωση, και βεβαίως τον ‘ορίζοντα’ αναζήτησης των ακροατών.

Του ζητείται να παραθέσει έστω μέσα σε 5 λεπτά τις προσωπικές του θέσεις και απαντά:

Nίκος Λυγερός: Εγώ θα προτιμούσα να αρχίσουμε κατευθείαν τον διάλογο. Αυτό που κάνω τώρα είναι μια προσέγγιση προσωπική. Άκουσα αυτά που είπε ο Γιώργος, και είπε ότι η ύπαρξή μου δεν θα είχε νόημα αν δεν ήσασταν εδώ και λέω να αρχίσουμε με τους εδώ, κι εγώ να ακούσω μερικούς και μετά να κάνω παρεμβάσεις.

Νικόλαος Π. (φυσικός, ηλεκτρονικός και γεωφυσικός): Θέλω να πω ότι τα θέματα που άκουσα με διαφορετικό τρόπο, ηχήσανε στο δικό μου αυτί, μιλήσανε στη δική μου αίσθηση -να αναφερθώ στην ψυχή μου- σαν κραυγή, ζητώντας απεγνωσμένα την σχέση. Σχέση ανθρώπου προς άνθρωπο. Σχέση επιστήμονα άλφα προς επιστήμονα βήτα. Του επιστήμονα φυσικού με τον επιστήμονα θεολόγο ή τον φιλόσοφο και με απώτερο σκοπό να ενωθεί ο άνθρωπος με τον άνθρωπο για να δώσει κάτι παραπέρα. Ο κύριος Παύλος, αυτό εγώ συνειδητοποίησα, αυτό το πράγμα νομίζω είπε, ότι δεν υπάρχω εγώ -το είπε και ο π. Θερμός- δεν υπάρχω ‘εγώ’ χωρίς ‘εσύ’. Αυτό δηλώνει σχέση με τον οποιονδήποτε τρόπο. Για να γίνει όμως αυτό συνεπάγεται ότι ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να έχει το ανάλογο ήθος. Όχι ηθική, ήθος. Και το ήθος δεν μαθαίνεται στα σχολεία, μαθαίνεται με την μίμηση. Πρέπει να έχει πρότυπο ο καθένας. Αν το πρότυπο έχει εκλείψει, αν εγώ δεν έχω πάρει από τους δασκάλους μου και αυτό το πράγμα λείπει.. Πρέπει να βγει από μέσα από τους δασκάλους για να διδαχθεί, γιατί η μίμηση είναι διδαχή πρακτική, δεν είναι ακαδημαϊκή κύριε Παύλο. Αυτό εγώ θέλω να πω. Είναι μια προσπάθεια όλο αυτό το συνέδριο.. και όταν λέμε «Επιστήμη και Θρησκεία», τί θέλουμε; Να συνυπάρξουν, σχέση.

Νίκος Λυγερός: Λοιπόν. Εφόσον αρχίσαμε με το ποιος είναι εδώ και ποιος είναι εκεί -θα παίξουμε απ’ ότι κατάλαβα χρωμοδυναμική, ο καθένας θα παίζει για τον άλλον- η ιδέα που άκουσα τώρα και την άκουσα και προηγουμένως απ΄τον Γιώργο αλλά νομίζω ότι συνεχίζετε πάνω σ’ αυτά.. Άκουσα ότι για να υπάρχει το ‘εγώ’ πρέπει να υπάρχει το ‘εσύ’. Εγώ λέω να διαφωνήσω κάθετα, εντάξει, και μετά στο τέλος να είμαστε μαζί.

– Εγώ δεν το είπα τελείως αυτό..

Νίκος Λυγερός: Ναι το ξέρω αυτό. Θα δείτε, θα δείτε που το πάω. Δε νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει το ‘εσύ’ γιατί το ‘εσύ’ είναι ένα άλλο ‘εγώ’. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ο ‘ένας’ και ο ‘άλλος’. Και σιγά σιγά πρέπει ο ένας να καταλάβει ότι είναι ο άλλος ‘άλλος’. Αν καταλάβει ότι είναι ο άλλος ‘άλλος’ στον χώρο, σιγά σιγά θα σκεφτεί ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλοι στον χρόνο. Σιγά σιγά θα σκεφθεί τον επόμενο. Αν σκεφτεί τον επόμενο θα καταλάβει ότι είναι ο προηγούμενος. Αν καταλάβει ότι είναι ο προηγούμενος, μπορεί να καταλάβει και να επινοήσει ότι είναι ο επόμενος από κάποιον άλλον. Θα δημιουργήσει λοιπόν μία συνέχεια χωροχρονική κι έτσι θα μπορεί να μιλήσει για τον εαυτόν του χωρίς να μιλάει για το ‘εγώ’. Άρα είναι μία, αν θέλετε, επινόηση ολιστική και δεν έχει ανάγκη να προσδιορίσει το ‘εγώ’ και να κάνει παραλλαγές, και μ’ αυτόν τον τρόπο βέβαια αποφεύγει τον σολιψισμό (σ.σ εγωμονισμό).

Ας κάνω εδώ έναν σύντομο σχολιασμό ξεκινώντας από τα προφανή. Πουθενά λόγος για ταπείνωση (ως φάρμακο του ‘εγώ’), πουθενά λόγος για σχέση με τον Θεό. Μα πως θα φτιάξουν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, αν δεν φτιάξουμε πρώτα τη σχέση μας με τον Θεό; Μία σχέση η οποία έχει πρωτίστως σωτηριολογικές συνέπειες και όμως αγνοείται παντελώς. Μπορούμε βέβαια να θέλουμε να ακολουθήσουμε άλλη οδό, δικαίωμά μας, αλλά δεν μπορούμε ταυτόχρονα να λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι.

Τι μας λέει εδώ ο κ. Νίκος Λυγερός; Το ‘εγώ’ να το κάνουμε ‘ένας’ και το ‘εσύ’ να το κάνουμε ‘άλλος’. Ξεπερνάμε λοιπόν μας λέει το ‘εγώ’ μας μέσα από μία διανοητική διαδικασία όπου ο καθένας μας, αυτή τη φορά ως ένας απλός ‘ένας’, καταλαβαίνει ότι είναι ο άλλος ‘άλλος’.

Καλά, πως γίνεται αυτό; Καταρχάς, πως το ‘εγώ’ γίνεται ‘ένας’ και πως μετά το ‘ένας’ γίνεται ‘άλλος’; Έχουμε εδώ ή δεν έχουμε ένα είδωλο του ‘εγώ’ και του ‘εσύ’; Ανακατεύει λίγο την σούπα ο κ. Λυγερός αλλά καταλήγει στο ίδιο πράγμα. Το ‘εγώ’ δηλαδή καμουφλαρισμένο στο ‘ένας’, το ‘εσύ’ καμουφλαρισμένο στο ‘άλλος’. Και αφού το ‘εσύ’ είναι ένα άλλο ‘εγώ’, όπως μας είπε, τότε γιατί και το ‘άλλος’ να μην είναι ένα άλλο ‘ένας’; Είναι δυνατόν αυτή η μεταφορά σε έναν φαντασιακό προσωπικό χωροχρόνο να υποτάξει το πραγματικό ‘εγώ’;

Υπάρχουν εδώ δύο στοιχεία τα οποία ενδεχομένως να δελεάσουν ή/και να δώσουν την εντύπωση στον κόσμο ότι αυτή είναι η ‘μαγική συνταγή’ για να ξεπεραστεί το ‘εγώ’. Το ένα είναι να σκεφτούν ότι μπορεί να δουλέψει το κόλπο αν γίνει στο νοητικό επίπεδο .. και παράλληλα να σκεφτούν πόσο συμφέρει αυτό και τί κορόιδα ήταν οι Άγιοι και οι ασκητές της Εκκλησίας που μάτωσαν στην προσευχή, την μετάνοια και την ταπείνωση για να υποτάξουν αυτό το ‘εγώ’ τους. Το άλλο είναι οι ίδιοι οι όροι που αντικαθιστούν το ‘εγώ’ και το ‘εσύ’. Το ‘ένας’ μειώνει τον άνθρωπο σε αριθμητική μονάδα και συνδέεται άμεσα με το ‘άλλος’, διότι ο ‘ένας’ καλείται να καταλάβει ότι είναι απλά ένας άλλος ‘άλλος’. Ένας ‘άλλος’ ο οποίος στέκεται και αυτός σαν στρατιωτάκι σε μια σειρά, αφού καλείται να καταλάβει ότι χρονικά προηγείται και ακολουθεί κάποιους άλλους ‘άλλους’. Έχουμε την τάση εμείς οι άνθρωποι να κάνουμε αυτόματους συνειρμούς, σχεδόν ασυνείδητα, και πολλές φορές σε αυτό ποντάρουν ορισμένοι. Εδώ λοιπόν εύκολα κάποιος με καλή προαίρεση θα μπορούσε να προσδώσει στην χρήση του όρου ‘άλλος’ κάποια έννοια αυταπάρνησης, ότι μας ζητά δηλαδή ο κ. Λυγερός να μειώσουμε πρώτα το ‘εγώ’ μας στο επίπεδο του ‘ενός’ και κατόπιν να μπούμε στα παπούτσια του άλλου. Δεν είναι όμως έτσι. Ο κ. Λυγερός εδώ χρησιμοποιεί το ‘ένας’ και το ‘άλλος’ ως ένα μηχανιστικό σχήμα, ας το πω, για άλλο σκοπό, εξυπηρετεί όμως να ‘πετάξει’ εκεί μέσα και το πρόβλημα του ‘εγώ’, δίχως όμως να το λύνει. 

Και συνεχίζει.

Αυτός ο ‘άλλος’ λοιπόν (που είπαμε είναι ο ‘ένας’ που καταλαβαίνει ότι είναι και αυτός απλά ένας άλλος ‘άλλος’) καλείται να δημιουργήσει έναν χωροχρόνο στον οποίον αντιλαμβάνεται την θέση του ως ο προηγούμενος κάποιων ‘άλλων’ και ως ο επόμενος κάποιων ‘άλλων’. Και έτσι θα μπορεί να μιλάει για τον εαυτόν του χωρίς να μιλάει για το ‘εγώ’ του,  διότι δεν θα έχει λέει την ανάγκη να προσδιορίσει το ‘εγώ’ του και να κάνει παραλλαγές.

Εδώ καταρχάς τίθεται το ερώτημα γιατί να πρέπει να το κάνει αυτό. Γιατί να πρέπει να τοποθετηθεί σαν ένας ‘άλλος’ μέσα σε μία χωροχρονική αλυσίδα ‘άλλων’; Διότι στον κόσμο των ‘άλλων’ κυρίαρχο στοιχείο / σκοπός είναι η σχέση με τους ‘άλλους’. Διότι αυτό το σύστημα θέλει να αναδείξει την ανωτερότητα των σχέσεων μέσα από τις οποίες ο ‘ένας’, ως ‘άλλος’, αντιλαμβάνεται καλύτερα το ««νόημά»» του (σε πολλά εισαγωγικά) ή καλύτερα να πω την λειτουργικότητά του, η ακόμα καλύτερα να πω την χρησιμότητά του. Το σύστημα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα «άνοιγμα» προς τον κόσμο και όχι προς τον Θεό. Το σύστημα αυτό θέλει να εγκλωβίσει τον άνθρωπο στον ‘άλλον΄ και ερμηνεύει ως ‘εγωκεντρισμό’ την μη θέλησή του να το κάνει. Είναι αστεία πράγματα να νομίζει κανείς ότι ο εγωκεντρισμός θεραπεύεται εάν ο άνθρωπος έχει ως σημείο αναφοράς έναν νοητό κόσμο ‘άλλων’, προηγούμενων και επόμενων.

Μιλάμε για ψυχές, οι οποίες έγιναν ‘ένα’, έπειτα έγιναν ‘άλλο’, και μετά τοποθετήθηκαν κάπου στην θεσούλα τους μέσα στον δικό τους εικονικό χωροχρόνο. Τα προβλήματα εδώ είναι πάρα πολλά και μπορεί κάποιος να γράφει με τις ώρες χωρίς να καταλήξει πουθενά.

-Κατά πόσο παραμένει αυτός ο άνθρωπος άνθρωπος, την ώρα που καλείται να παραδοθεί σε μία αντανάκλαση του ‘εγώ’ του;
-Κατά πόσο παραμένει αυτός ο άνθρωπος άνθρωπος, την ώρα που καλείται να παραδοθεί στις αντανακλάσεις των ‘άλλων εγώ’;
-Πως ένα ‘νοητικό άλμα’ σε έναν εικονικό χωροχρονόκοσμο ‘άλλων’, υποτάσσει το ‘εγώ’ όταν τα πάθη παραμένουν ανέπαφα;
-Πως ο κόσμος των ‘άλλων’, ως κεντρικό σημείο αναφοράς, είναι σημείο Θείας πληρότητας για τον άνθρωπο;
-Πως είναι δυνατόν σε μία συζήτηση η οποία διαπραγματεύεται, κατά το ήμισυ τουλάχιστον, το θέμα της «Θρησκείας» [τώρα τι Θρησκεία δεν ξέρω] η αθάνατη ψυχή να κατατάσσεται σε έναν χωροχρόνο προηγούμενων και επόμενων;
-Γιατί ο άνθρωπος να θυσιάσει την μοναδικότητα που του δίνει ο Θεός και να μετατραπεί σε ένα ‘χρήσιμο’ μοριακό υποσύστημα ενός κοσμικού υπερ-συστήματος;
-Γιατί ο άνθρωπος να θυσιάσει την προσωπική σχέση με τον Θεό Παντοκράτορα και Δημιουργό του και να χαθεί μέσα σε ένα ‘άλλο’ κτίσμα Του;
-Γιατί ο άνθρωπος να προσπαθεί όλη του τη ζωή να γίνει απλά ένας ‘άλλος’ και όχι ένας Άγιος;

Βέβαια να πούμε και το άλλο. Δεν έχει εισάγει εδώ ο κ. Λυγερός και τον παράγοντα της ταχύτητας στο σκεπτικό του, έτσι ώστε να διερευνήσουμε την σχετικότητα και την πολυπλοκότητα του χωροχρόνου!!

Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας, και σπουδαγμένοι μάλιστα, οι οποίοι κάθονται και ακούνε αυτά τα πράγματα. Αν όμως έκαναν λίγη προσπάθεια να προσκαλέσουν τον Χριστό στη ζωή τους, όλες τους οι απορίες θα λύνονταν.

Επιβάλλεται όμως να παραθέσω το αμέσως επόμενο απόσπασμα, όσο ανυπόφορο και αν μου είναι. Μία απάντηση ολίγων λέξεων είναι αρκετή να αναδείξει το μέγα χάσμα με την Ορθοδοξία.

Ακροατής: Μέχρι πρότινος η ανθρωπότητα ξεκίνησε πάντα με την ιδέα ότι υπάρχει κάτι όμορφο. Αυτό υπάρχει μέσα στο γενεαλογικό μας δέντρο. Στα γονίδιά μας είναι εγγεγραμμένο. Η ψυχή είναι αυτό το πράγμα, είναι μία μνήμη. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό το πράγμα ή λέμε λόγια σοφιστικά επειδή θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάτι υπάρχει;

– Ο κ. Νίκος Λυγερός θα σας πει για τον Γκαίτε.

Ακροατής: Είπατε προηγουμένως ότι όλα γίνανε από το τίποτα. Εγώ δεν αμφιβάλλω. Αλλά αυτό το τίποτα θεολογικά το ξεχωρίσατε από το σύνολο. Δεν είναι ξέχωρα το σύνολο, όλα είναι μέσα. Αυτό ήθελα, δηλαδή να μας δώσετε μια απλή ιδέα για του τι μιλάτε αυτή τη στιγμή. Μιλάμε για το Θείο. Πρέπει να το καθορίσουμε όπως κάνει η φυσική επιστήμη, μαθηματικά. Τί είναι το Θείο; Το να μου πούνε, ‘είναι’, εντάξει, αυτό το ξέρω.

Νίκος Λυγερός: Μπορώ να μιλήσω για τον κύκλο χωρίς να κάνω κανέναν κύκλο ……!!

Ο κ. Νίκος Λυγερός μας λέει ότι εάν ακολουθήσουμε τη θεωρία του θα καταφέρουμε να μιλάμε για τον εαυτόν μας χωρίς να μιλάμε για το ‘εγώ’ μας.

Αυτό όμως που θα συμβεί θα είναι ακριβώς το αντίθετο: Θα μιλάμε για το ‘εγώ’ μας, έχοντας χάσει τον εαυτό μας.

***

Απομαγνητοφώνηση και Σχολιασμός Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ.

2 Σχόλια προς “Νίκος Λυγερός: Μπορώ να μιλήσω για τον κύκλο χωρίς να κάνω κανέναν κύκλο ……”

  1. Μηδὲν Ἄγαν said

    Ἐπίτρεψέ μου Φαίη νὰ συμπληρώσω στὰ σχόλιά σου μερικὲς (μᾶλλον θεολογικές) παρατηρήσεις.

    Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους τοὺς ὀρθοδόξως φρονοῦντας ὅτι ἀπὸ τὰ βασικὰ θεολογικὰ λάθη τῶν δυτικῶν (παπικῶν καὶ προτεσταντῶν) καὶ μάλιστα ἴσως τὸ πρωταρχικό, εἶναι ἡ σύγχυση οὐσίας καὶ προσώπων. Αὐτὸ ποὺ ἔκαναν πρωταρχικὰ γιὰ τὸ Θεό, μὲ τὶς ὀλέθριες συνέπειες στὴ θεολογία τους, εἶχε φυσικὰ καὶ συνέπεια στὴν πράξη τῆς καθημερινῆς τους ζωῆς. Καὶ τὴν πράξη αὐτή (ἀμετανοήτως…) θέλησαν (καὶ τὸ κάνουν μὲ ὅλους τοὺς τρόπους καὶ σὲ ὅλους τοὺς τόνους) νὰ τὴν ἐπιβάλλουν σὲ ὅποιον μποροῦσαν (πρακτικὰ σήμερα σὲ ὅλον τὸν κόσμο). Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἀπὸ τοὺς πιὸ παλιοὺς μέχρι καὶ τοὺς νεότερους (π.χ. π. Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ) τόνιζαν ὅτι τὸ σὲ τί δόγμα πιστεύω ἀντανακλᾷ καὶ τὸν τρόπο βιωτῆς μου.

    Τί βλέπουμε λοιπόν;

    Ἡ σύγχυση οὐσίας καὶ προσώπων στὸ Θεό, μετακενώθηκε σὲ σύγχυση οὐσίας καὶ προσώπου στὸν ἄνθρωπο. Ὁ δυτικός, γιὰ παράδειγμα, δὲν καταλαβαίνει ὅτι τὸ ἰδίωμα «ἄνδρας» ἢ «γυναῖκα» εἶναι τῆς φύσεως (οὐσίας) στὴν ὁποία μετέχει κάθε πρόσωπο, ἀλλὰ νομίζει ὅτι εἶναι προσωπικὸ ἰδίωμα, καὶ μιᾶς καὶ ὑπάρχουν πολλὰ πρόσωπα γιατί νὰ μὴν εἶναι κανεὶς σὲ ἕνα ποσοστὸ «ἄνδρας» καὶ στὸ ὑπόλοιπο «γυναῖκα» ἢ κάτι τρίτο, ἢ καὶ νὰ διαλέγει κάθε φορὰ ὁ ἴδιος τί ἀκριβῶς εἶναι;

    Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ σὲ ἄλλα παραδείγματα στὰ ὁποῖα φαίνεται πῶς ἡ (κομπλεξικὴ) παθολογία τῆς Δύσεως ἐπηῤῥεάζει καὶ μάλιστα βάναυσα τὴ ζωή μας καὶ τὴ σκέψη μας ἀπλῶς μόνο θὰ καταδείξω ὅτι αὐτὴ ἡ χυλοποίηση τῶν λαῶν ποὺ ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὴ Νέα Τάξη σ΄ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ σύγχυση θεολογικὰ ἐδράζεται. Χυλοποίηση στὰ ἔθνη, στὴν πίστη, στὴν οἰκογένεια…. Δὲν ὑπάρχει πρόσωπο ἢ μᾶλλον δὲν ὑπάρχει διάκριση προσώπου καὶ οὐσίας, τὰ πάντα εἶναι (ὑποτίθεται) ὁ «ἕνας» ὁ «ὅλος» ἄνθρωπος, ὁ (ὑποτίθεται) «παγκόσμιος» ἄνθρωπος μόνο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ καὶ ἀντίθετα ἀπὸ τὸν κατὰ Χριστὸν «παγκόσμιο» ἄνθρωπο, αὐτὸς εἶναι ἕνα συμπίλημα, ἕνα μωσαϊκὸ τῶν ἐτερόκλητων (προσωπικῶν) ἰδιοτήτων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων οἱ ὁποῖες (ἰδιότητες) ἐξαφάνισαν τὶς δικές του προσωπικὲς ἀντίστοιχες.

    Δὲν εἶναι μόνο ἡ σύγχυση οὐσίας καὶ προσώπου ποὺ τὸ προκαλεῖ αὐτό. Ἐξ ἴσου καταστροφικὴ εἶναι καὶ ἡ σύγχυση οὐσίας καὶ ἐνέργειας ποὺ πάλι ξεκίνησε ἀπὸ τὸν θεολογικὸ χῶρο καὶ εἶχε τὶς ἀντίστοιχες ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ ποὺ πᾶνε σήμερα αὐτοὶ νὰ μᾶς «φορέσουν»…. ἀλλὰ ἀς μὴν ἐπεκταθοῦμε ἄλλο…

    Τί σχέση ἔχουν αὐτὰ μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Λυγεροῦ;

    Τὸ καινούριο εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ χυλοποίηση στὴν ὁποία ἀναφέρθηκα πιὸ πάνω, τῶρα μεταφέρεται καὶ σὲ προσωπικό (!!!!!) ἐπίπεδο!

    «Χτυπῶντας» τὸ δίπολο (ὑγιές ἢ ὄχι δὲν τὸ σχολιάζω) «ἐγὼ» – «ἐσύ» χτυπάει στὴν οὐσία του τὸ «πρόσωπο» τὸ ὁποῖο ἀκόμα καὶ μὲ τὴν μορφὴ τοῦ ἐγωιστοῦ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει! Τὸ πραγματικὸ γκρέμισμα, φυσικὰ ὅπως ἐπεσήμανες, δὲν εἶναι ὁ ἐγωισμὸς ἀλλὰ τὸ νὰ πάψει τὸ ἄτομο νὰ ἔχει «πρόσωπο»!!!!! Εἶναι φοβερὸ αὐτό! Αὐτὸ ποὺ (ὁ Θεὸς νὰ μὴν δώσει γιὰ κανέναν μας) θὰ γίνει στὴν κόλαση, τὸ ἐπιδιώκουμε ἐμεῖς μόνοι μας ἀπὸ τῶρα καὶ μάλιστα τὸ βαπτίζουμε καὶ «χτύπημα τοῦ ἐγωισμοῦ»!!!!!

    Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ διάβολος γιὰ νὰ πολεμήσει τὶς ἀρετὲς κατασκευάζει κίβδηλες δικὲς του ποὺ νὰ μιμοῦνται αὐτὲς ἀλλὰ καμμία σχέση νὰ μὴν ἔχουν κατ΄ οὐσίαν μὲ αὐτές. Στὴν ἐποχή μας ἔχουμε γεμίσει μὲ τέτοιες. Ἔχουμε κίβδηλη ἀγάπη, κίβδηλη ἀνοχὴ στὴ …διαφορετικότητα (δηλαδὴ συνενοχὴ στὴν ἀμαρτία), κίβδηλη ἀγαθοεργία (μόνο γιὰ τοὺς πληρωμένους μετανᾶστες), τῶρα ἔχουμε καὶ κίβδηλη ταπείνωση!!!!

    Γιατὶ ἔτσι λανσάρεται αὐτὴ ἡ ἀρετή: Χτύπημα τοῦ ἐγωισμοῦ! Ἄρα ταπείνωση. Μὴν νομίζεις ὅτι εἶσαι ξεχωριστός. Εἶσαι ἕνα νούμερο ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα! Ἂν νομίζεις ὅτι εἶσαι ξεχωριστὸς αὐτὸ εἶναι ἐγωισμὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν χτυπήσουμε.

    Ἀπὸ τὴν ἄλλη πάλι μεριὰ παραδόξως ἀλλὰ ὄχι ἀνεξηγήτως τὸ ὅλον αὐτὸ «δένει» μὲ τὶς περίεργες περὶ «προσώπου» ζηζιούλιες θεωρίες: Τὸ πρόσωπο εἶναι αὐτὸ ποὺ …»ἐπιλέγει»… αὐτὸ (ὑποτίθεται) τὸ καθιστᾷ πρόσωπο. Ὁ Πατήρ, στὸ Θεὸ, «ἐπιλέγει» τὸν συγκεκριμένο τρόπο ὕπαρξης μὲ τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ γι΄ αὐτὸ (ὑποτίθεται) τὸ πρόσωπο ὑπερισχύει (ὑποτίθεται) τῆς Φύσεως (Οὐσίας)…

    Ἔτσι «μαθαίνουμε» κι ἐμεῖς ὅτι (παρ΄ ὅτι γίναμε ἀριθμοὶ καὶ συμπίλημα ἐτερόκλητων στοιχείων) δὲν πάψαμε νὰ εἴμαστε πρόσωπα γιατὶ «μποροῦμε καὶ ἐπιλέγουμε»!!! (ἀς θυμηθοῦμε πόσο σημαντικὸ στοιχεῖο στὴ ζωή μας σήμερα μᾶς παρουσιάζεται τὸ «δικαίωμα» τῆς ἐπιλογῆς). Ὁπότε μποροῦμε καὶ νὰ ἐφησυχάζουμε καὶ νὰ κοιμώμαστε καὶ (κυρίως) νὰ ἀφήνουμε στοὺς ἄλλους (ἔξυπνους) νὰ μᾶς καθορίζουν κάθε φορὰ τὶς δυνατότητες ἐπιλογῆς…

  2. Α.Κ.ΣΑΡΑΝΤΙΔΗΣ said

    Ψάξτε το έργο του Νίκου Λυγερού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: