ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    SXOLIASTHS στο Ραβίνος της Βαρκελώνης: «Η Ευρ…
    Θεόδωρος Καλμούκος:… στο Θεόδωρος Καλμούκος: Αυτοί οι α…
    Φαίη στο Ραβίνος της Βαρκελώνης: «Η Ευρ…
    Φαίη στο Θεόδωρος Καλμούκος: Αυτοί οι α…
    Andreas Tal στο Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Το διαμάντι του πεζοδρομίου …

Posted by Φαίη στο Ιουλίου 24, 2017

Απόσπασμα ομιλίας Γερόντισσας Άννας :’Η Μετάνοια κατά τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη’19 03 2017

.. Το θέμα μας είναι η μετάνοια και είναι ασχόληση ηγαπημένη της φτωχής μου καρδίας. Διότι η μετάνοια με κάνει άνθρωπο του Θεού κατ’ εικόνα και ομοίωση πλασμένο με Εκείνον [τον] τέλειον Θεόν μου, τον Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου, τον ηγαπημένο Υιόν Του Ιησού Χριστό, που ήρθε στον κόσμο μόνο για τον σκοπό αυτό, να κηρύξει μετάνοια και να σώσει τον άνθρωπο.

Η μετάνοια είναι κατάσταση του γνώθι σ’ αυτόν. Αν κάποιος στρέψει το βλέμμα του μέσα του στον ίδιο του τον εαυτό θα τρομάξει. Εκ της καρδίας του θα δει να αναδύεται κάθε βρώμα και δυσωδία. Πορνείαι, μοιχείαι, μνησικακίαι, δολιότηται και πάσα ακαθαρσία. Ο άνθρωπος γίνεται κατοικητήριο του δαίμονος του αρχεκάκου και αυτός κυβερνά την ψυχή του.

Σήμερα έτι περισσότερο ο άνθρωπος έχει σκληρυνθεί και έχει ψυγεί η αγάπη των πολλών. Το φάρμακο που θα γιατρέψει την ψυχή μας είναι η μετάνοια και είναι δώρο Θεού. Είναι ευλογημένη κατάσταση της δωρεάς του Θεού όταν ο άνθρωπος έχει περιθώριο σωτηρίας, το οποίο μόνο ο Θεός γνωρίζει και του δημιουργεί καταστάσεις τέτοιες που του δίνουν εναύσματα, αφορμές, να δημιουργηθούν μέσα του λογισμοί μετανοίας.

Έλεγα σε μια κοπέλα πριν λίγες μέρες η οποία δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ της, πως αυτήν την στιγμή που σου μιλάω ο Χριστός μας χρησιμοποιεί το στόμα μου για να σε οδηγήσει στην μετάνοια. Κι αν εσύ πιάσεις αυτήν την ευκαιρία και μαλακώσει η ψυχή σου και πας στον πνευματικό και εξομολογηθείς, σώθηκες, έρχεται η χαρά μέσα σου, φεύγει η ενοχή.

Δεν υπάρχει ανώτερο δώρο του Θεού από την μετάνοια και την εξομολόγηση. Είναι Μυστήριο αληθινά, το πως απαλλάσσεται η ψυχή του ανθρώπου από το κακό. Και αυτό συμβαίνει μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου αυτό το Μυστήριο τελείται καθημερινά εφόσον η σχέση πνευματικού πατέρα / Γέροντος και πνευματικού υιού / υποτακτικού, είναι σχέση άρρηκτα δεμένη όπως του ιδίου του Θεού Πατέρα προς τον Υιό Του τον Ιησού Χριστό. Αν ο κάθε πνευματικός πατέρας έβλεπε ως τέτοια την σχέση του με το παιδί του, κι αν κάθε πνευματικό παιδί ζούσε όπως ο Ιησούς Χριστός σε σχέση με τον Πατέρα του, τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως ο εδώ κόσμος, ο αμαρτωλός και άθλιος μεταβάλλονταν σε παράδεισο, σε Βασιλεία Θεού.

Όμως επειδή συνεχώς αμαρτάνουμε και πέφτουμε και συνεχώς μας δίδει ο καλός Θεός την δυνατότητα να σηκωθούμε, να ανορθώσουμε την ψυχή μας, να την καθαρίσουμε από το κακό και την αμαρτία, μας έδωσε την μετάνοια. Και μας την έδωσε μετά την σάρκωση του Θεού Λόγου, όταν δηλαδή κύλησαν αιώνες όπου ο άνθρωπος παρέμενε χωρίς παρηγοριά, χωρίς συγχώρεση, χωρίς μετάνοια, βυθισμένος μέσα στα αδιέξοδα της ζωής του. Σήμερα δεν υπάρχουν αδιέξοδα γιατί μέσα στην Ορθοδοξία, όπως έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, υπάρχει ο πνευματικός που συγχωρεί τον μετανοημένο άνθρωπο.

Ο μετανοημένος άνθρωπος είναι άνθρωπος της χάρης, διότι όλα είναι αδύνατα χωρίς την χάρη. Πρέπει να έρθει η χάρις για να ξυπνήσει ο άνθρωπος. Και πραγματικά για να ελκύσουμε την χάρη κάνουμε κάποιες κινήσεις, είτε ηθελημένες είτε αθέλητες, που όμως ελκύουν την χάρη. Είναι σα να δίδουμε στον Χριστό μας το πράσινο φως ότι θέλουμε να σωθούμε.

Ξέρετε εκείνη την ιστορία που αναφέρεται στο Γεροντικό με τον άσπλαχνο φούρναρη και τον φτωχό μοναχό; Ήταν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια όπου ανθούσε ο αναχωρητισμός. Έφευγαν τότε οι άνθρωποι για την έρημο για να γίνουν μοναχοί, να σωθούν. Τότε έτσι ενεργούσαν και πλούσια είχαν την χάρη οι άνθρωποι. Ήταν άγιοι, μεγάλοι άγιοι, ασκητές, γι’ αυτό και ο κόσμος έπαιρνε την ζωή των ασκητών και την μιμούνταν και χαιρότανε και ο Θεός, γιατί είχανε μετάνοια τότε μεγάλη και βαθιά οι άνθρωποι. Σήμερα αντιθέτως κι εμείς οι μοναχοί χάσαμε την πορεία μας γι’ αυτό και ο κόσμος βαδίζει άσχημα. Συγχωρέστε με που τα λέω αυτά, εγώ είμαι η χειρότερη των μοναχών.

Λοιπόν, έφυγε ο φτωχός μοναχός από το ασκητήριό του και κατέβηκε για μια δουλειά στην Αλεξάνδρεια, και αφού πέρασαν οι μέρες και τελείωσαν τα λίγα χρήματά του έμεινε νηστικός και βρέθηκε μπροστά σ’ έναν φούρνο που η μυρωδιά από τα φρεσκοψημμένα ψωμιά του έσπασε τη μύτη. Και είπε με τον λογισμό του, δεν πάω μέσα να παρακαλέσω τον φούρναρη να με λυπηθεί, να μου δώσει κι εμένα μια φρατζόλα να φάω να χορτάσω την πείνα μου; Και καθώς μπήκε στον φούρνο είπε στον άσπλαχνο φούρναρη,

-Άνθρωπε του Θεού να έχεις την ευχή του Γέροντά μου, δεν έχω καθόλου χρήματα και μέρες τώρα είμαι νηστικός. Σε παρακαλώ, μήπως μπορείς να μου δώσεις κανα ψωμάκι να φάω και όταν βρω λίγα χρήματα να γυρίσω και να σε πληρώσω; Κάνε ένα καλό σε μένα τον φτωχό και εύχομαι ο Θεός να σου δώσει την χάρη Του.

Όμως η σκληρή και άσπλαχνη καρδιά του φούρναρη πού να μαλακώσει. Νευριασμένος και θέλοντας να διώξει τον φτωχό και πεινασμένο μοναχό, άρχιζε να φωνάζει και αρπάζει μια φρατζόλα και του την πετάει λέγοντάς του,

-Πάρε δρόμο και φύγε από μπροστά μου, τεμπέλη, άχρηστε που ήρθες χωρίς χρήματα να ζητιανέψεις ψωμί.

Αρπάζει ο μοναχός την φρατζόλα και λέγοντας ευχές ευλογεί τον φούρναρη.

Βλέπετε μια φρατζόλα που δόθηκε ελεημοσύνη χωρίς να θέλει ο άσπλαχνος φούρναρης, στάθηκε το σκαλί όπου επάνω πάτησε ο καλός Θεός και τον έσωσε. Δεν ήταν κάτι που το έδωσε ηθελημένα, είλκυσε όμως την χάρη του Χριστού μας. Έστω και άθελά του, έκανε μία καλή πράξη και ενήργησε η χάρις. Πόσο μάλλον εμείς που ζούμε μέσα στην Εκκλησία και συνεχώς πρέπει να δημιουργούμε προϋποθέσεις χάριτος για να ζούμε μέσα στην ευλογημένη μετάνοια.

Έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος: να ζούμε ταπεινά, να έχουμε αγάπη, να έχουμε προσευχή, να κάνουμε μετάνοιες, να κοπιάζουμε για τον Χριστό, να έχουμε συναισθήματα αγνά, να έχουμε απλότητα, να μας διακατέχει ανιδιοτέλεια σε ό,τι κάνουμε, για να έχουμε πλούσια τη χάρη του Χριστού μας και να ζούμε συνεχώς την μετάνοια.

Η μετάνοια είναι πολύ λεπτό πράγμα. Η μετάνοια η αληθινή θα φέρει τον αγιασμό. Η μετάνοια μας αγιάζει. Ξέρετε αδελφοί μου πόσοι άνθρωποι μετανοούν αμέσως μόλις πράξουν την αμαρτία, αλλά είναι αδύνατοι να προχωρήσουν λίγο μπρος να πάνε στην εξομολόγηση να θεραπευτούν; Αν είχαμε πνευματική όραση όπως ο Όσιος Πορφύριος που έμπαινε μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και έβλεπε με την χάρη τί οδήγησε τον άνθρωπο στην αμαρτία, τότε θα μπορούσαμε να έχουμε μία σφαιρική εικόνα για να του δώσουμε θάρρος, να τον δούμε με συμπάθεια, με αγάπη και να βρούμε και να αγγίξουμε πραγματικά τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής του, έτσι ώστε να ανοίξει ένα παράθυρο να μπει το φως, να φύγει το σκοτάδι, να φωτιστεί με τη χάρη. Τότε όλα θα αλλάξουν, θα λαμπυρίσουν κάτω από το γλυκύ φως του Χριστού μας και η πριν εσκοτισμένη και βεβυθισμένη ψυχή θα λουστεί πραγματικά, και ολοκάθαρη ως περιστερά λεπτή και αμόλυντη θα βρίσκεται μπροστά στον μόνο αληθινό Θεό τον Ιησού Χριστό.

Γι’ αυτό και ο Γέροντας ήταν κάθετος στο να μην παίρνομε στο στόμα μας τον αμαρτωλό άνθρωπο. Βλέπεις τον άλλον στην αμαρτία του; έλεγε, μην του δίνεις μια κλωτσιά να πάει παρακάτω. Μην τον κατακρίνεις αλλά βάλε τον ικετευτικά με πόνο στην προσευχή σου. Παρακάλα τον Χριστό να του δώσει μιαν αφορμή να μετανοήσει. Δεν ξέρουμε τον καθένα τι τον έφερε σε αυτήν την κατάσταση.

Ήταν κάποτε μια κοπέλα όμορφη. Είχε μια καλή ψυχή όπως την έβλεπε ο Γέροντας αλλά μέσα της θεωρούσε ζωή όλον τον μοντερνισμό της εποχής της. Την όμορφη και προκλητική παρουσία της, την ελεύθερη σχέση με το αγόρι της, την εκκωφαντική μοντέρνα μουσική. Ήθελε εν ολίγοις να ζήσει, να χαρεί, να γευθεί τις ομορφιές της ζωής όπως της χαρίζονταν πλούσια από τα νιάτα της και την ομορφιά της.

Όμως εντελώς τυχαία γνώρισε τον Γέροντα κι επειδή ήταν καλή η ψυχή της τον αγάπησε, τον έβαλε μέσα στην καρδιά της. Και όταν ερχόταν να τον δει, αυτό το διαμάντι του πεζοδρομίου όπως την αποκαλούσε ο Γέροντας, εμείς όλοι οι σεμνοί και ηθικοί βάζαμε και λογισμούς για την εμφάνισή της, τον αέρα της κτλ. Και έλεγε ο Γέροντας,

Μην την βλέπετε έτσι και την κατακρίνετε. Όταν αλλάξει ο Χριστός την ψυχή της τότε θα την βλέπετε και δεν θα την αναγνωρίζετε.

Και πράγματι, έδωσε μετά από δύο χρόνια ο Θεός μια δοκιμασία και τότε κατάλαβε πως όλα αυτά που θεωρούσε πριν ως σημαντικά είναι εφήμερα, και το μόνο που έχει αξία διαχρονικά είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Και Του δόθηκε ολόψυχα και σώθηκε. ….

***

Απομαγνητοφώνηση [07:18 έως 18:27] Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ.

Πηγή ομιλίας Ιερόν Ησυχαστήριον Αγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s