ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Μέλια στο Μαζί το κερδίσαμε..
    SXOLIASTHS στο Μαζί το κερδίσαμε..
    Φαίη στο Οι πρώτες αντιδράσεις γονέων κ…
    Μέλια στο Μαζί το κερδίσαμε..
    SXOLIASTHS στο Μαζί το κερδίσαμε..
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Ρωμαίικη Σύναξη: Προς μια Οικουμενική Πολιτική Σύνοδο του Ελληνισμού

Posted by Μέλια στο Μαΐου 25, 2017

.

Γεώργιος Κοσ. Τασούδης  Συγγραφέας – Ποιητής
Θούριο Ορεστιάδας

«Ναι, συ θα σώσεις το Ρωμέικο, ω Φρόνιμε.
Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ’ αυτόν έλαχε
να σώσει το Έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν
πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει»
(Ίων Δραγούμης)

Η Ρωμανία στην υπερχιλιετή ιστορική της πορεία, από τη μεταφορά της Ρώμης και την ίδρυση και εγκαινίαση της Νέας Ρώμης στα εύπορα και στρατηγικής σημασίας ανατολικά εδάφη της Αυτοκρατορίας μέχρι την Άλωση της, γνώρισε στιγμές λαμπρής δόξας αλλά και τραγικών δοκιμασιών και παρακμής.

Αν πρέπει να επιλέξω κάποιες από τις ξεχωριστές στιγμές σίγουρα αξίζει να αναφερθώ στο διάταγμα των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.) του Μ. Κωνσταντίνου (μονοκράτορας μεταξύ 324 – 337 μ.Χ.) το οποίο εισαγάγει την έννοια της ανεξιθρησκίας και την, μετά από αιώνες αβυσσαλέων διωγμών, αναγνώριση του δικαιώματος των χριστιανών να λατρεύουν ελεύθερα το Θεό. Στη συνέχεια η επί του Μ. Θεοδοσίου (379 – 395 μ.Χ.) καθιέρωση του χριστιανισμού ως κυρίαρχο δόγμα της Αυτοκρατορίας και ο επίσημος εξελληνισμός της με την καθολική υιοθέτηση της ελληνικής γλώσσας και παιδείας από τα χρόνια του Ηρακλείου (610 – 641 μ.Χ.) και μετά. Τέλος, δίχως την παραμικρή διάθεση αδικίας προς τους υπολοίπους, η Αυτοκρατορία βρέθηκε στο απόγειο της πολιτικής, διπλωματικής, πολιτιστικής και κοινωνικής δόξας της, αλλά και στο μέγιστο των κτίσεων της επί Ιουστινιανού Α΄ (527 – 565 μ.Χ.).

Στον αντίποδα της δόξας στέκει η σταδιακή παρακμή που οδήγησε και στην Άλωση. Το 1071 μ.Χ. μετά την οδυνηρή ήττα του αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη και των αυτοκρατορικών στρατευμάτων στο Ματζικέρτ αρχίζει η συρρίκνωση των μικρασιατικών εδαφών της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο το χαριστικό χτύπημα, από το οποίο και ποτέ δεν θα συνέλθει, δόθηκε στην Αυτοκρατορία με τον πλέον ανήθικο και βάρβαρο τρόπο το 1204 μ.Χ. από την χριστιανική φευ! Δύση με την τέταρτη σταυροφορία.

Η τελευταία αναλαμπή για την Αυτοκρατορία προήλθε από το εξόριστο Βασίλειο της Νίκαιας επί της δυναστείας των Λασκαριδών και κυρίως από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα Βατάτζη (1222 – 1254 μ.Χ.) τον εκ Διδυμοτείχου ορμώμενο, ο οποίος πέραν από την ορθή αναγνώριση του ως εξέχουσα αυτοκρατορική φυσιογνωμία, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ως Άγιος (4 Νοεμβρίου).

Ο Βατάτζης κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα ουσιαστικό πολιτικοκοινωνικό νοικοκύρεμα της αυτοκρατορίας, να δώσει νέα πνοή στις διπλωματικές σχέσεις της και να ανακαταλάβει όλα τα εδάφη πλην της πρωτεύουσας, της Κωνσταντινούπολης, καθώς τον πρόλαβε η κοίμηση του το 1254. Τελικά και χάριν στις προαναφερόμενες ενέργειες του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη, η Πόλη ανακαταλήφθηκε επτά χρόνια αργότερα, το 1261, από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.

Έκτοτε και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Παλαιολόγων η πορεία της Αυτοκρατορίας ήταν φθίνουσα. Το 1453 μ.Χ. μετά από πολύμηνη αντίσταση η άμυνα της πρωτεύουσας «σπάει» και η Πόλη μαζί και ολόκληρη η αυτοκρατορία περνάει στον Μωάμεθ τον Πορθητή και στους Οθωμανούς Τούρκους.

Παρόλα αυτά αν και η Ρωμανία αλώθηκε στρατιωτικά, πολιτικά, ηθικά και εδαφικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη και με το αξιακό της δίπολο, την Ελληνορθοδοξία, το οποίο εξακολούθησε να εμπνέει τις διάσπαρτες ρωμαίικες θρησκευτικοκοινωνικές κοιτίδες οι οποίες συσπειρώθηκαν γύρω από τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία των Ιεροσολύμων, Αντιοχείας, Αλεξανδρείας και φυσικά της Κωνσταντινουπόλεως.

Βέβαια, οι παραχαράκτες της ιστορίας έσπευσαν να υποστηρίξουν ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνεχίζεται μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό είναι ιστορικά αναληθές. Η ΕΕ αποτελεί έκγονο  της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, αυτού του μορφώματος που σφετερίστηκε εδαφικά και παραποίησε πολιτισμικά το δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας και η οποία στην πραγματικότητα ούτε ρωμαϊκή υπήρξε ούτε φυσικά αγία.

Την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαδέχθηκε με τον πλέον φυσικό τρόπο η Ανατολική Αυτοκρατορία, η σταδιακά Ορθόδοξη και Ελληνική, ενώ όπως ήδη αναφέρθηκε από την Άλωση μέχρι τις μέρες μας συνεχιστές και γνήσιοι απόγονοι της αποτελούν οι οργανωμένες, γύρω από Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής, θρησκευτικές και πολιτικές κοινότητες καθώς και οι ορθόδοξοι πληθυσμοί των Βαλκανίων, της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Σε αυτές ας μου επιτραπεί να συγκαταριθμήσω και τις μεταγενέστερες Ορθόδοξες κοινότητες που δημιουργήθηκαν από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και τα μεταναστευτικά ρεύματα σε Γερμανία, ΗΠΑ, Αυστραλία, αλλά και απανταχού της υφηλίου∙ «έως εσχάτου της γης». Όλες αυτές, λοιπόν, οι κοινότητες μαζί με της Ελλάδας, της Κύπρου και φυσικά των λοιπών Ορθοδόξων κρατών, συναποτελούν και συνεχίζουν τη Ρωμανία στο σήμερα.

Όμως, με το νεότευκτο Ελληνικό Κράτος παρατηρείται μια παράδοξη, αλλά εξηγήσιμη στροφή στον επαρχιωτισμό, ένα κατρακύλισμα από τον Οικουμενικό Ελληνισμό στον στενό ελλαδισμό όπου σε συνδυασμό με την μετέπειτα βίαιη συρρίκνωση του ρωμαίικου σε Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη και Κύπρο, το Ελληνικό Έθνος κατέληξε τελικά να συμπίπτει (εδαφικά, αλλά κυρίως όσον αφορά στη νοοτροπία) με το ελλαδικό κράτος στη σημερινή του μορφή. Ταυτοχρόνως, παρατηρείται μεταστροφή και στο ρόλο του Κράτους. Έτσι, αντί του φυσιολογικού του ρόλου, που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Έθνους, δηλαδή των απανταχού Ελληνορθοδόξων  κοινοτήτων μετέπεσε α) στον μεταπρατικό μιμητισμό, β) σε συντεχνιακό και γ) ολοκληρώνοντας την απαξίωσή του, σε όργανο εξυπηρέτησης οικογενειακών και κραυγαλέα ιδιοτελών και ατομικών συμφερόντων. Δυστυχώς, όπως γίνεται κατανοητό, αντίστοιχη πορεία ακολούθησε και η σχέση του Κράτους με τις ανά τον κόσμο κοιτίδες της Ρωμηοσύνης (=Ελληνοορθοδοξίας), οι οποίες είτε εγκαταλείφτηκαν στην τύχη τους, είτε χρησιμοποιήθηκαν χρησιμοθηρικά.

Από τη σύντομη ιστορική αναδρομή στην οποία παρουσιάστηκε το άρρηκτο των σχέσεων Ελλάδας και Ρωμανίας/«Βυζαντίου», αλλά και οι παλινωδίες του ελλαδικού κράτους, ας εξετάσουμε εν συντομία του τι μέλλει γενέσθαι αναφορικά με τη δυναμική που δύναται να επανακτήσει η προαναφερόμενη, βαλλόμενη πανταχόθεν μεν αντέχουσα πεισματικά δε, σχέση.

Οι κλυδωνισμοί οι οποίοι ταράσσουν, τόσο διαχρονικά όσο και στον παρόντα χρόνο, τον Ελληνισμό προκαλούν, αν όχι κρώζουν, για την αποκατάσταση μιας ειλικρινούς σχέσης με τα διάσπαρτα κομμάτια του ιστορικού εαυτού μας προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις τρέχουσες, αλλά και τις μελλοντικές προκλήσεις ως όλον, αληθεύοντας δηλαδή ως ολότητα. Στο πνεύμα αυτό εκφράζω την ταπεινή φρόνηση ότι, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών για την πραγματική, ισότιμη και ουσιαστική πολιτική, οικονομική και κοινωνική αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των συγγενών και κληρονόμων της Ρωμανίας, βάσει του συνεκτικού αξιακού υλικού της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης και του Ελληνικού πλανητικού πολιτισμού.

Στο εξής γενικό πλαίσιο μπορούν να διερευνηθούν και να προσδιοριστούν με λεπτομέρεια οι απαιτούμενες ενέργειες προκειμένου να συγκληθεί Ρωμαίικη Σύναξη – Οικουμενική Πολιτική Σύνοδος του απανταχού Ελληνισμού με τη συμμετοχή των θρησκευτικών και όσων το δυνατόν περισσότερων πολιτικοκοινωνικών εκπροσώπων των ρωμαίικων κοιτίδων της υφηλίου -όπως αυτές περιγράφηκαν ανωτέρω- και η οποία να φιλοξενηθεί σε μία από τις ιστορικότερες περιφέρειες της ιστορικής Ρωμανίας η οποία αποτελεί και προέκταση της Βασιλεύουσας, τον Έβρο: του Διδυμοτείχου της γενέτειρας του σπουδαίου αυτοκράτορα και Αγίου Ιωάννου Δούκα Βατάτζη και της Αλεξανδρούπολης της Παναγίας Κοσμοσώτηρας.

Συν τοις άλλοις, την ώρα που διάφοροι κύκλοι οραματίζονται τη Θράκη ως πεδίο οικονομικής απομύζησης, διαγούμισης και εγκατάλειψης οφείλουμε να ορθώσουμε αντιπρόταση που να επανατοποθετεί την υπόψη περιοχή στην ιστορικότητα που της πρέπει.

Απώτερος, λοιπόν, σκοπός της Σύναξης να είναι αφενός η ενεργητική διεκδίκηση της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, αφετέρου, η επανέναρξη της στενής, πηγαίας και ισότιμης συνεργασίας των απανταχού Ελλήνων προκειμένου σταδιακά και με συνετά βήματα να οδηγηθούμε, έχοντας ως πρότυπο την Εκκλησιαστική, στην πολιτικοκοινωνική -στην οποία αναφανδόν συμπεριλαμβάνονται η εκπαιδευτική, οικονομική, διπλωματική, ιστορική κ.λπ.- Πεντηκοστή, στην επανένωση και αφύπνιση δηλαδή του Ελληνισμού, με εγγυητή την κοινή μας καταγωγή και παράδοση, αλλά κυρίως το συνεκτικό κρίκο της Ορθοδοξίας, ως πρωτογενές μέγεθος.

https://koinwnein.files.wordpress.com/2017/05/koinonein10.pdf

.

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Ρωμαίικη Σύναξη: Προς μια Οικουμενική Πολιτική Σύνοδο του Ελληνισμού”

  1. Ιάσονας said

    Η σύγκληση ενός τέτοιου συνεδρίου θα ήταν μεγάλο γεγονός και μας εκφράζει όλους. Γνωρίζετε εάν δρομολογείται κάτι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s