ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Αργυρώ στο Ο Καραμανλής, ο Τσάτσος, ο Παπ…
    π. Ἀθανάσιος Μυτιλην… στο καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν καὶ…
    MKL στο Ο Καραμανλής, ο Τσάτσος, ο Παπ…
    Ιάσονας στο Ρωμαίικη Σύναξη: Προς μια Οικο…
    γιώργος ηράκλειο στο Η Γαλλία, ο Σαρλ ντε Γκωλ και…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Λόφος Καρυών Τόπος Μαρτυρίου (β’ μέρος)

Posted by Φαίη στο Απρίλιος 25, 2017

Το χρονικό αποκαλύψεως των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Θερμή Μυτιλήνης.

Συνέντευξη της Βασιλικής Ράλλη στον Φώτη Σταμούλη, Δεκ. 2013

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ.

Θυμάμαι μια μέρα ήταν 15 Ιουλίου του ’59 που είδα το πρώτο όνειρο, που όπως είπε ο Μητροπολίτης, έριξε την πρώτη ακτίδα φωτός στο μυστήριο που έκρυβε αιώνες αυτός ο Λόφος των Καρυών. Κοίμιζα το παιδί μου στην αγκαλιά μου όπου μπαίνει ξαφνικά μες στο σπίτι μας τρομαγμένη η γυναίκα του αρχιεργάτου η Μαρία λέγοντας, δεν ξαναπατώ στο κτήμα σας, στοιχειωμένος τόπος είναι καλά το έλεγαν και ο παππούς μου και η γιαγιά μου ότι είναι στοιχειωμένος τόπος. Ανέβασα σήμερα φαγητό στον άντρα μου γιατί το πρωί έφυγε και δεν πήρε φαγητό μαζί του. Έφαγαν οι εργάτες και κάθισαν στη ρίζα μιας ελιάς να ξεκουραστούν. Κι εγώ πήγα εκεί που έχουν συγκεντρωμένα τα μάρμαρα και τα έβλεπα με περιέργεια. Μου φάνηκε πως κάποιος με πλησίασε. Καθώς έστριψα το κεφάλι μου να δω ποιος ήταν, βλέπω έναν πάπαδο -εννοούσε μεγαλόσωμο ιερέα- αλλά δεν είδα το κεφάλι του. ‘Η μέσα σε λάμψη ήταν ή ήταν ακέφαλος. Έβγαλα μία φωνή τρόμου, ήηη το φάντασμααα, που βλέπαν τόσα χρόνια Τούρκοι και Ρωμηοί, και το ‘βαλα στα πόδια. Δεν ξαναπατώ στο κτήμα σας, είναι πραγματικά στοιχειωμένος τόπος.

Έκλαψα με την καρδιά μου, πήρα το παιδί μου ανέβηκα επάνω στην κρεβατοκάμαρα κι όπως ήμουν καθιστή στο κρεβάτι το κουνούσα να το κοιμίσω κι όπως το εκουνούσα να κοιμηθεί έβλεπα στο εικονοστάσι την εικόνα της Παναγίας κι έκλαιγα κι έλεγα, Γλυκιά μου Παναγία, φανέρωσέ μας, αποκάλυψέ μας, τι μυστήριο κρύβει αυτός ο τόπος. Με αυτά που λένε πως βλέπουν και ακούνε, θα μας κάνουν να φοβόμαστε να ανεβούμε μόνες μας να προσκυνήσουμε. Κι όπως έκλαιγα, με θόλωσε λίγο ο ύπνος πάνω απ’ το παιδί, καθιστή. Βλέπω στον ύπνο μου το πρώτο όνειρο, 15 Ιουλίου ήτανε.

Σα να ήμουν στο κτήμα μας αλλά ήταν τελείως διαφορετικό. Αντί για την Εκκλησία που χτίζαμε είδα μια άλλη Εκκλησία μεγαλύτερη αλλά γκρεμισμένη και μαυρισμένη από πυρκαγιά. Στο προαύλιο μία σειρά κελλιά και αυτά μισογκρεμισμένα και ένας σωρός από πέτρες, σανίδια καβουρδιασμένα, χώματα. Φαινόταν πως εκεί είχε γίνει μεγάλη καταστροφή. Καθώς στεκόμουν κι έβλεπα με απορία και φόβο νομίζοντας ότι το δρόμο έχασα και κάπου αλλού βρισκόμουνα, βλέπω από την πόρτα ενός κελλιού και βγαίνουν τρεις Καλόγεροι. Οι δύο με χαιρέτισαν μόνο με κλίση της κεφαλής αλλά χαμογελαστοί και μπήκαν μες στην γκρεμισμένη Εκκλησία και τους έχασα. Ο άλλος ήρθε κοντά μου και άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στις γκρεμισμένες εκκλησόπετρες και τον βλέπω ξαφνικά να ανασύρει τον ακάνθινο στέφανο του Χριστού όπως είναι τη Μεγάλη Πέμπτη στο Σταυρό, ολόιδιο. Μου το δίνει στο χέρι μου λέγοντας, Βασιλική, να το μυστήριο που ζητάς να μάθεις και ρωτάς τη Θεοτόκο τι μυστήριο κρύβει αυτός ο τόπος, αυτός είναι τόπος μαρτυρίου. Αν θες και περισσότερα έμπα μες στην Εκκλησία. Και τον έχασα. Έμεινε όμως στο χέρι μου κρεμασμένο το ακάνθινο στέφανο. Το απέδωσα μετά στις στενοχώριες που πέρασα. Τέλος πάντων.

Κρατώντας εγώ το ακάνθινο στέφανο και με μεγάλη δυσκολία πέρασα μέσα από τα ερείπια και πήγα μες στην γκρεμισμένη Εκκλησιά. Και βλέπω στον αριστερό τοίχο, όσος σωζόταν δηλαδή τοίχος, μια μεγάλη αγιογραφία, το Γενέσιον της Θεοτόκου. Στο δεξιό, μια μεγάλη εικόνα ως ένα παραθυρόφυλλο, θυμάμαι και σε ροζ απόχρωση, ήτανε η εικόνα της Αγίας Παρασκευής. Στο πλάι μία μεγάλη μαρμάρινη πλάκα και απάνω είχε χαραγμένες πάρα πολλές λέξεις αλλά ήταν μουτζουρωμένες απ’ την πυρκαγιά. Απ’ όσες ξεδιάλεξα κατάλαβα ότι είχε χτιστεί αυτή η Εκκλησία από μία γυναίκα που λεγόταν Μελπομένη το 1433.

Αυτή τη στιγμή ανέβηκε η μητέρα μου, με είδε ότι κοιμόμουν εγώ καθιστή και το μωρό ήταν ξυπνητό και μ’ έσπρωξε και ξύπνησα. Της είπα αμέσως, μαμά, σε παρακαλώ γράψε, αυτήν την ημερομηνία είδα. Μου λέει, δεν τα καταλαβαίνω κόρη μου αυτά που λες, δώσε μου το παιδί, κατέβα γράψ’ τα εσύ. Πήρε το παιδί, κατέβηκα, τα έγραψα. Ήρθε και ο σύζυγός μου από την αγορά. Του είπα το όνειρο που είδα. Μου λέγει, σε παρακαλώ Βασιλική μην το κοινοποιήσεις στους απίστους, γιατί μέσα στην αγορά οι άπιστοι κοροϊδεύουν τους εργάτες, αυτά που λένε που βλέπουν και ακούνε εκεί επάνω. Μόνο πήγαινε στον ιερέα και πες το. Πραγματικά πήγα στον ιερέα της Θερμής και το είπα. Ήταν ντόπιος Θερμιώτης ο ιερέας. Μου λέει, πράγματι Βασιλική, κάποιο μυστήριο κρύβει αυτός ο λόφος, και ο παππούς μου και η γιαγιά μου, οι γονείς μου, αυτό μου έλεγαν, αλλά τι μυστήριο κρύβει δεν το ξέρουμε. Το όνειρό σου ρίχνει μια αχτίδα φωτός στο μυστήριο που κρύβει αυτός ο λόφος. Κράτησε σιωπή να δούμε τι εξέλιξη θα έχει αυτή η υπόθεση. Έτσι σιώπησα.

Τελείωσε το Εκκλησάκι και η πρώτη Λειτουργία έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου που γιορτάζει και το Γενέθλιο της Θεοτόκου, μια και είχα δει το όνειρο αυτό. Οι Θερμιώτες από χαρά που θα γιόρταζαν χωρίς φόβο και τρόμο από τους Τούρκους ανέβηκαν πάρα πολλοί επάνω, σχεδόν οι μισοί, ανέβασαν και μουσική να το κάνουν σαν πανηγύρι. Έγινε η Λειτουργία και μετά το έριξαν στο γλέντι οι Θερμιώτες. Καθόμαστε παρέες παρέες κάτω απ’ τα λιόδεντρα. Εμείς είμαστε παρέα με τους επιτρόπους της Εκκλησίας, με τον αστυνόμο ο οποίος ήταν Κρητικός και λεγόταν Μανώλης Τσαγκαράκης και με τον γιατρό της Θερμής, οικογενειακός, ο οποίος λεγότανε Ευάγγελος Κουνέλης. Ο Δούκας Τσολάκης, ο άθεος να πούμε, με την παρέα του και με τις γειτόνισσες και με τη γυναίκα του, καθόταν πίσω από το Εκκλησάκι.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ

Εν τω μεταξύ το κασονάκι με τα οστά του αγνώστου Χριστιανού νεκρού το είχε βάλει ο ιερέας, ξεκλείδωτο όπως ήταν, μέσα στο Ιερό της νεόκτιστης Εκκλησίας. Τι τον έπιασε τον Τσολάκη πήγε πήρε το κασονάκι χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, πήγε στην παρέα του το έβαλε στο μέσον, το άνοιξε, έπιανε τα οστά ένα-ένα και τα κορόιδευε και έλεγε τα πιο βλάσφημα λόγια που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους. Είχε χιούμορ όταν μιλούσε. Γελούσε αυτός, έκανε και την παρέα του και γελούσε.

Ξαφνικά ακούει μια φωνή αντρική απ’ το πλαϊνό κτήμα να φωνάζει τ’ όνομά του, Δούκα, Δούκα. Επειδή είχε το γαϊδούρι του δεμένο εκεί μέσα, με την υποψία ότι έλυσε το γαϊδούρι και κάποιος τον είδε και τον φωνάζει, παίρνει το κασονάκι, το κλείνει, το βάζει μες στο Ιερό πάλι και τρέχει στο πλαϊνό κτήμα. Μόλις μπήκε εκεί μέσα, καμμιά πενηνταριά μέτρα όπως είπε, ένοιωσε ένα σπρώξιμο αλλά το σπρώξιμο όπως έλεγε ήταν σαν φύσημα αγέρα. Καθώς γύρισε το κεφάλι του απότομα και νευριασμένος να δει ποιος τον σπρώχνει, αντίκρυσε οφθαλμοφανώς έναν Καλόγερο.

Ο Καλόγερος είχε μία έκφραση αυστηρή στο πρόσωπο, όπως είπε, και του μίλησε. Το χέρι του έτσι .. του λέει, άπιστε, όσο διάστημα εργάζεσαι εδώ πάνω, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ τη θρησκεία κοροϊδεύεις και βλαστημάς συνέχεια και σήμερα απ’ το πρωί με τα οστά μου τα ‘βαλες. Αυτό ήταν, ο Δούκας, έπεσε κάτω σε κωματώδη κατάσταση, χέρια πόδια μισοπαράλυτα, τα μάτια σα ραμμένα κλειστά. Δεν μπορούσε να κινηθεί, κουβαριασμένος. Μόνο το μυαλό λειτουργούσε. Και του φαινόταν πως αυτός ο Καλόγερος του κεντούσε τα χέρια του που έπιαναν τα οστά και τα βεβήλωναν με την Αγία Λόγχη. Έκλαιγε ο Δούκας, θρηνούσε, ζητούσε συγχώρεση.

Δεν τον πήρε κανείς είδηση αρκετή ώρα, ώσπου βγήκε η παρέα του σε αναζήτηση. Ήρθαν στη δική μας την παρέα. Καλέ είδατε τον Δούκα; Μαζί δεν είσαστε; Λέει η γυναίκα του, εγώ νόμιζα ότι σηκώθηκε να χορέψει κι εκείνος εξαφανίστηκε. Πού πήγε; Βγήκαν σε αναζήτηση. Ξαφνικά ακούσαμε φωνές. Τον βρήκαν στα χάλια αυτά, σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Έβαλαν φωνές, βοήθεια, βοήθεια. Το πανηγύρι χάλασε, η μουσική σταμάτησε και όσοι είμαστε, πάνω από 200 άτομα, τρέξαμε στο μέρος που ακούστηκαν οι φωνές και είδαμε έναν Δούκα, να μην αξιώνεται άνθρωπος στα χάλια και βλέπει τέτοιον άνθρωπο.

Δεν ξέραμε τι έπαθε. Πήγε πρώτα κοντά του ο γιατρός, ο Ευάγγελος Κουνέλης. Λέει, μήπως είναι μεθυσμένος; Τον εξήτασε και θυμάμαι επί λέξει που είπε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει τι έπαθε αυτός ο άνθρωπος. Μετά πήγε ο αστυνομικός, ο Μανώλης Τσαγκαράκης. Έπεσε πάνω απ’ το κεφάλι του, έσκυψε και του μιλούσε, Δούκα τι έπαθες; Απαντούσε με κλειστά μάτια και τρεμουλιαστή φωνή έτσι, κομμένη φωνή. Είμαι τιμωρημένος, ένας Καλόγερος μου κεντά τα χέρια με το μαχαιράκι που κόβει ο παπάς το πρόσφορο. Ε, ποιος είναι αυτός ο Καλόγερος; Αυτός που βρήκαμε τα οστά του. Ποιος είναι όμως δεν το ξέρω.

Να σας πω, για να είμαι ειλικρινής, νομίσαμε όλοι ότι ο Δούκας πεθαίνει και όπως οι ετοιμοθάνατοι βλέπουν οράματα, βλέπει και αυτός οράματα. Γι’ αυτό σκεφθήκαμε να τον μεταφέρουμε μέσα στο χωριό. Ετοίμασαν ένα φορείο με μία ανεμόσκαλα που έτυχε να βρίσκεται εκεί επάνω, τον φόρτωσαν επάνω και τον κατέβασαν στο σπίτι του, να μην πεθάνει μές στα χωράφια. Πήγε και ο ιερέας να τον κοινωνήσει, για να πεθάνει δηλαδή. Εκεί συνήλθε λίγο τα είπε πιο καθαρά στον ιερέα. Τον είπε ότι μαζί με τον Καλόγερο είδε και δυο γυναίκες, μία μαυροφόρα και μία με θαλασσί φόρεμα. Και ποιες ήταν οι γυναίκες; ρωτάει ο παπάς. Λέει, η μία ήταν η Παναγία, η άλλη η Αγία Παρασκευή. Και η Παναγία του είπε, θα γίνεις καλά για το χατίρι των παιδιών σου -πέντε παιδιά είχε- αλλά θα παύσεις να είσαι άθεος, θα παύσεις να βλαστημάς συνέχεια τη θρησκεία.

Ο Δούκας, με λίγα λόγια, έγινε καλά σε 15 μέρες. Σε 15 μέρες κατέβηκε στην αγορά και άρχισαν το κορόιδεμα οι άπιστοι και αυτός ο τόσο άθεος έκλαιγε σα μωρό παιδί και τους απαντούσε, σιωπή παιδιά, αυτό που δεν πιστεύουμε το είδα με τα μάτια μου, το έπιασα με τα χέρια μου, υπάρχει Θεός, υπάρχουν Άγιοι και να με σταυρώσουν σαν τον Χριστό, θα το υποστηρίζω. Από τότε, ο άθεος έγινε ο πιο πιστός Χριστιανός. Ήταν το πρώτο θαύμα που έκανε ο Άγιος Ραφαήλ.

Όσοι τον είδαμε πιστέψαμε πως κάτι υπερφυσικό έπαθε. Όσοι δεν τον είδαν έλεγαν, δε βαριέσαι, ποιος ξέρει τι μεθύσι θα είχε ο Δούκας. Δεν πέρασαν 15-20 ημέρες και γίνεται το πρώτο θαύμα ιάσεως από τον Άγιο Ραφαήλ σε μία ηλικιωμένη γυναίκα την Παρασκευή Δουργούνα. Ήταν ετοιμοθάνατη, είχε το ρόγχο του θανάτου και στο πλάι της οι τρεις κόρες της την περίμεναν να ξεψυχήσει κλαίγοντας. Και όπως ήταν ετοιμοθάνατη σε κωματώδη κατάσταση είδε έναν Καλόγερο, τη σταύρωσε και της είπε, θα γίνεις καλά. Και του είπε ψιθυριστά, ποιος είσαι; Και της απαντά, ποια οστά βρέθηκαν στις Καρυές; Είναι δικά μου. Είμαι Άγιος και θα κάνω πολλά θαύματα. Ανέβα να προσκυνήσεις. Η ετοιμοθάνατη μετά από τρεις μέρες ανέβηκε με τα πόδια στις Καρυές και την ακολούθησαν όχι μόνον οι κόρες της αλλά όλες οι γειτόνισσες από συγκίνηση.

Το δεύτερο θαύμα που έκανε, ιάσεως, ήταν για μένα. Υπέφερα ένα χρόνο απ’ το στομάχι μου. Ήμουν χάλια και είχαμε δώσει ραντεβού με κάποιον γιατρό ακτινολόγο στη Μυτιλήνη, Λυγερός λεγόταν το επίθετό του, να πάω να κάνω ακτινογραφία και φοβόμουν, τι θα δείξουν οι ακτίνες; Όταν έμαθα το θαύμα που έγινε στην Παρασκευή Δουργούνα ανέβηκα στις Καρυές. Ξεσκέπασα το κασονάκι με τα οστά, δεν ήταν κλειδωμένο. Έπιανα τα οστά ένα-ένα και τα φιλούσα και έκλαιγα κι έλεγα, ποιος είσαι γλυκιέ μου Άγιε, πιστεύω πως είσαι Άγιος, όπως γιάτρεψες την Παρασκευή Δουργούνα γιάτρεψε κι εμένα μην πεθάνω και αφήσω τα παιδάκια μου ορφανά που είναι τόσο μικρά ακόμα ή τουλάχιστον όταν κάνω ακτινογραφία ας μην έχω τίποτα κακό.

Κατέβηκα από το βουνό πολύ ταλαιπωρημένη και η συγχωρεμένη μητέρα μου με μάλωσε στα χάλια που με είδε, ήταν και πολύ αυστηρή. Αυτή τη βραδιά κοιμήθηκα κλαίγοντας. Ήτανε 14 Οκτωβρίου ξημέρωμα 15 του ’59. Οι ημερομηνίες είναι γραμμένες στην πλάκα της καρδιάς μου, άσβεστα. Βλέπω στον ύπνο μου, σα να ήμουν ξαπλωμένη στο κρεββάτι και ανοίγει η πόρτα του δωματίου και μπαίνει μέσα ένας ιερωμένος αλλά με τα άμφια όπως εν ώρα Λειτουργίας. Το χρώμα τους ήταν … χρυσαφί. Έρχεται κοντά μου, απλώνει το χέρι του στον ώμο μου και με κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα γεμάτο συμπόνια. Αυτά τα μάτια δεν θα τα ξεχάσω μέχρι να πεθάνω. Τέτοια ωραία μάτια, τέτοιο βλέμμα, δεν θα το ξεχάσω μέχρι να πεθάνω. Και μου λέει, Βασιλική μη στενοχωρείσαι, είσαι καλά. Απλώνει το χέρι του και σταυρώνει το στομάχι μου τρεις φορές λέγοντας, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Μετά μου λέει, είσαι καλά δεν έχεις τίποτα. Ποιος είσαι πάτερ; λέω εγώ. Μου λέει, σε ποια οστά γονάτισες κι έκλαψες και τα έπλεξες με τα δάκρυά σου; Δικά μου ήταν. Είμαι ο Οσιομάρτυς Ραφαήλ.

Ήταν η πρώτη φορά που είπε το όνομά του, 14 Οκτωβρίου ξημέρωμα 15 του ’59. Οι Τούρκοι Βασιλική με έχουν σφάξει αφού προηγουμένως με βασάνισαν σαν τον Χριστό. Έχω υποστεί τα χειρότερα βασανιστήρια. Μετά σταμάτησε σαν κάτι να σκεπτόταν, θαρρώ πως τον βλέπω, και μετά μου λέει, Βασιλική προχώρει, προχώρει, ό,τι και να βλέπεις θέλω να το λες, να μην δειλιάζεις γιατί κι εγώ θα μεσιτεύω στον Κύριο για σένα.

Ξύπνησα. Ένοιωθα το στομάχι μου ανάλαφρο. Ούτε ξινίλες, ούτε καούρες, ούτε τίποτα είχα. Έγραψα το όνομα να μην το ξεχάσω, Ραφαήλ. Το πρωί το είπα στους δικούς μου, συγκινήθηκαν πάρα πολύ αλλά όμως με συμβούλεψαν να μην το πω πουθενά γιατί οι άπιστοι θα λένε ότι τον βαπτίσαμε και τον βγάλαμε και Ραφαήλ. Κοροϊδεύουν οι άπιστοι, οι υλισταί. Είχε πολλούς υλιστές η Θερμή.

Εν τω μεταξύ, ποια ήταν η έκπληξή μας όταν μάθαμε ότι την ίδια νύχτα με μένα δύο άτομα ακόμα είδαν το ίδιο όνομα. Το ένα ήταν ο Κώστας Τσαλίκης, ένας ευσεβέστατος Χριστιανός ο οποίος πήγε και άναψε ένα κεράκι στο εξωεκκλησάκι. Είδε τα οστά, τα φίλησε και λέει ποιος να ήσουν άραγε και σ’ έθαψαν σε τούτο το κτήμα και σε τόσο βάθος, τι να σε λέγανε άραγε; Πες μας το όνομά σου να σε δοξάσουμε. Η άλλη ήταν η Μαρία του Δούκα η γυναίκα με την οποία είχαμε ανεβεί μαζί. Αυτή είδε μία μαυροφόρα γυναίκα και της είπε, τα οστά που βρέθηκαν μες στο κτήμα του Άγγελου Ράλλη ανήκαν σε έναν Καλόγερο που ζούσε στο Μοναστήρι και τον έσφαξαν οι Τούρκοι, το όνομά του ήταν Ραφαήλ. Το έχει γράψει και αυτή. Δηλαδή, μία νύχτα είδαμε το ίδιο όνομα τρία άτομα.

Την επομένη μαθαίνουμε ότι στο πλαϊνό χωριό, στους Πύργους Θερμής ο Ιερομόναχος πατήρ Παχώμιος Σούδωτζης (;) είδε τον ίδιο οφθαλμοφανώς μέσα στο κελλί του. Όπως έλεγε, δεν κοιμόμουν, ήμουν κάπως βυθισμένος και βλέπω έναν ιερωμένο με τα άμφια, όπως εν ώρα Λειτουργίας μέσα στο κελλί μου. Τρόμαξα, λέει, και τον έβλεπα άφωνος και μου λέει, Παχώμιε, ν’ ανεβείς στο βουνό των Καρυών, θα δεις ένα νεόκτιστο εκκλησάκι, εκεί μέσα υπάρχει ένα κασονάκι και κάτι οστά μέσα. Είναι δικά μου, είμαι Άγιος, είμαι Μεγαλομάρτυς, το όνομά μου είναι Ραφαήλ. Θέλω εικόνα και Ακολουθία. Και υποσχέθηκε ο πατήρ Παχώμιος, θα παραγγείλω και την εικόνα σου και την Ακολουθία σου στο Άγιον Όρος. Και του λέει μάλιστα, από που ήσουνα; Η καταγωγή μου δεν ήταν από ‘δω, λέει, εξ Ιθάκης ήταν η καταγωγή μου και είχα έρθει εδώ όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Την επομένη σκεπτόταν ο άνθρωπος, να πάω να λειτουργήσω να πάρω την άδεια από τον ιερέα της Θερμής. Γιατί ανήκε σε άλλη περιφέρεια βέβαια. Όπου, πήγε να εξομολογηθεί μία γυναίκα, ήταν καθηγήτρια τεχνικών λεγόταν Ευγλωττία Σβορώνου και υπέφερε από αρθριτικά, ρευματισμούς και λοιπά και του λέει, πάτερ, είδα στον ύπνο μου έναν Καλόγερο και μου είπε, Ευγλωττία δεν έχεις τίποτα, ανέβα στις Καρυές που είναι στη Θερμή, θα δες ένα κασονάκι μες στο οποίο υπάρχουν κάτι οστά, προσκύνησέ τα, είναι δικά μου, είμαι Άγιος, είμαι Μεγαλομάρτυς, το όνομά μου είναι Ραφαήλ, θα γίνεις καλά. Δηλαδή, δύο βραδιές … είδαμε 5 άτομα το ίδιο όνομα.

Ύστερα από μία ημέρα η ανηψιά του ιερέως της Θερμής η οποία κορόϊδευε, αυτή λεγόταν Λυκαρδοπούλου Μυρσίνη. Έλεγε και κορόιδευε, που το βρήκανε αυτό το όνομα το παράξενο και το βγάλανε; Και τον είδε στον ύπνο της. Την άρπαξε απ’ το μπράτσο και την ξετίναξε και της λέει, να πιστεύεις, να πιστεύεις, να πιστεύεις, είμαι Άγιος, είμαι Μεγαλομάρτυς, να μην κοροϊδεύεις. Το όνομά μου είναι Ραφαήλ. Να πιστεύεις κι εγώ πάντα θα σε βοηθώ. Την άλλη μέρα πήγε στον θείο της τον ιερέα της Θερμής και του λέει, δεν θα ξαναπώ πια κανέναν κακό λόγο γι’ αυτόν τον Άγιο, Άγιος είναι πραγματικά. Από τότε έγινε η πιο πιστή Χριστιανή.

Κι από τότε, άρχισε να παρουσιάζεται κάθε βράδυ, σε μικρούς μεγάλους, μορφωμένους αμόρφωτους, πιστούς ολιγόπιστους, σε απίστους οφθαλμοφανώς. Αυτό ήταν το σπουδαίο, τον είδαν οφθαλμοφανώς οι άπιστοι κι από τότε έγιναν οι πιο πιστοί Χριστιανοί. …

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

Πηγή βίντεο: Άθως εκδόσεις | Athos Publications

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s