ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Φαίη στο Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος, Κ…
    Βρώμικος πόλεμος των… στο ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕ…
    Φαίη στο Σταύρος Αβαγιάννης, Ο Μητροπολ…
    ΘΟΔΩΡΗΣ στο Βρώμικος πόλεμος των οικουμενι…
    Φανή στο Βρώμικος πόλεμος των οικουμενι…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Λόφος Καρυών Τόπος Μαρτυρίου (α’ μέρος)

Posted by Φαίη στο Απρίλιος 23, 2017

Το χρονικό αποκαλύψεως των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Θερμή Μυτιλήνης.

Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη της Βασιλικής Ράλλη στον Φώτη Σταμούλη, Δεκ. 2013

Η ιερή υπόθεση των Καρυών είναι μία θαυμαστή πραγματικότητα χωρίς καμμιά απολύτως υπερβολή. Τα συγκλονιστικά γεγονότα της τα έχω ζήσει τόσο έντονα επί σειρά ετών κι έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στην καρδιά μου την ίδια.

Την ιερή αυτή υπόθεση εξιστόρησε για πρώτη φορά ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου. .. Όμως οι Άγιοι απεκάλυψαν σταδιακά το ιστορικό τους μετά την έκδοση του Σημείου Μέγα του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου, απεκάλυψαν ορισμένες λεπτομέρειες με τις οποίες συμπλήρωσαν ορισμένα κενά και συμπλήρωσαν και μερικά σκοτεινά σημεία.

Αυτό λοιπόν το ολοκληρωμένο ιστορικό, με την προτροπή του αειμνήστου Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιακώβου Κλεομβρότου και του Μητροπολίτου Αρναίας Νικοδήμου Αναγνώστου που τότε ήταν Πρωτοσύγκελος στην Μυτιλήνη, έγραψα εγώ το βιβλίο Καρυές ο Λόφος των Αγίων και έχω συμπληρώσει όλα τα κενά και έχω διευκρινίσει και κάθε σκοτεινό σημείο. Θα σας το πω τώρα φυσικά περιληπτικά γιατί είναι πολύ μεγάλο. Όμως θα σας το πω από την αρχή και με χρονολογική σειρά. Λοιπόν, αρχίζω.

Έξω απ’ το χωριό της Θερμής, ένα χιλιόμετρο περίπου, είναι ο Λόφος των Καρυών. Αυτός ο λόφος έχει ακόμα δύο τοπωνυμίες. Ένηφτος και Καλόγηρος. Την τοπωνυμία Ένηφτο την έχει πάρει από τους νηπτικούς Πατέρες τους οπαδούς του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά που έζησαν εκεί επάνω, ασκήτευαν δηλαδή πριν από τους Αγίους μας. Την δε τοπωνυμία Καλόγηρο την έχει πάρει από μία υπερφυσική οπτασία με τη μορφή ενός Καλογέρου που τον έβλεπαν αιώνες εκεί πάνω να τριγυρνάει, Τούρκοι και Ρωμηοί, και επειδή όποιος τον είδε δεν έπαθε ποτέ κακό τον ονόμαζαν Το Καλό Φάντασμα.

Επειδή δε ιδιοκτήτης του ελαιοκτήματος μέσα στο οποίο ήταν ένα ερημοκλήσι της Παναγίας -το οποίο αποτελείτο μόνο από μερικές σπασμένες εκκλησόπετρες και ένα γέρικο δέντρο που το σκίαζε- .. ήταν ο μεγαλύτερος άρχοντας της περιοχής ο Χασάν Εφέντης, επειδή λοιπόν αυτός ο ιδιοκτήτης ήταν αυτόπτης μάρτυρας αυτών των υπερφυσικών φαινομένων που παρουσιάζονταν στον λόφο αυτόν, γι’ αυτό επέτρεπε στους Χριστιανούς να ανεβαίνουν μία φορά το χρόνο κάθε Λαμπροτρίτη και να τελούν Λειτουργία μέσα σ’ αυτό το ερημοκκλήσι.

Αλλά όμως τα υπερφυσικά φαινόμενα ήταν πολλά. Τούρκοι και Ρωμηοί, όπως έλεγαν, είχαν δει πολλές φορές αυτό το ερημοκκλήσι να καταυγάζεται από φως ουράνιο. Είχαν ακούσει πάλι άλλες φορές μέσα σ’ αυτό ήχους καμπάνας και τον απόηχο μιας ουράνιας ψαλμωδίας και γι’ αυτό ακριβώς το θεωρούσαν πολύ θαυματουργό, και τον Λόφο των Καρυών τον έλεγαν στοιχειωμένον.

Αυτός ο Καλόγερος που περιφερόταν εκεί επάνω, παρουσιαζόταν και σε ένα τούρκικο αρχοντόσπιτο μέσα στο χωριό της Θερμής του Αρίφ Εφέντη. Ο Αρίφ Εφέντης ήταν πρώτος εξάδελφος με τον Χασάν Εφέντη, αυτόν που είχε το ελαιόκτημα μέσα στο οποίο υπήρχε το ερημοκκλήσι της Παναγίας. Επειδή όμως φοβούνταν ο Τούρκος και η Τουρκάλα όταν τον έβλεπαν να περιφέρεται μέσα στο αρχοντόσπιτό τους, στο οποίο είχε εντοιχισμένα στους τοίχους του μάρμαρα Εκκλησιάς -τον έβλεπαν πολλές φορές με ένα θυμιατήρι στο χέρι να θυμιάζει τα μάρμαρα- … γι’ αυτό το είχανε εγκαταλείψει το σπίτι κι έμεινε χρόνια ακατοίκητο βυθισμένο στη σιωπή και στο μυστήριο.

Όταν έγινε η καταστροφή της Μικράς Ασίας και ο διωγμός των προσφύγων, η Θερμή γέμισε πρόσφυγες. Προσφυγοπούλα ήταν και η μητέρα μου. Οι Τούρκοι [σ.σ εδώ μάλλον θέλει να πει ‘οι Έλληνες’] εγκατέστησαν τους πρόσφυγες μέσα σε ερημοκκλήσια, σε αποθήκες και μέσα στο αρχοντόσπιτο του Αρίφ Εφέντη το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο. Σ’ αυτό το σπίτι εγκαταστάθηκε και η μητέρα μου μέσα στην κουζίνα μαζί με έξι ακόμα προσφυγικές οικογένειες. Όλες ήταν αποδεκατισμένες από τους Τούρκους.

Μία ντόπια Θερμιώτισσα που λεγόταν Βασιλικώ-Καρακωνσταντή είπε στις προσφυγοπούλες ότι το σπίτι που μπήκατε είναι πολύ ωραίο και άνετο, δυστυχώς όμως είναι στοιχειωμένο. Βγαίνει ένας παπάς με ένα θυμιατήρι και θυμιάζει τα μάρμαρα που είναι στο τζάκι -δύο τζάκια είχε- και τα άλλα τα μάρμαρα που είναι εντοιχισμένα στους τοίχους. Όμως άμα τον δείτε αυτόν τον παπά μην φοβηθείτε, δεν είναι κακό φάντασμα, είναι Άγιος. Φυσικά φοβήθηκαν οι προσφυγοπούλες και ευχήθηκαν να μην τον δούνε, κι όμως, όλες τον είδαν, η μητέρα μου τέσσερις φορές. Όμως με μια φωνή τρομαγμένη που έβγαζαν, το έχαναν.

Τότε η μητέρα μου σκέφτηκε. Μήπως οι Τούρκοι έχουν σφάξει κανέναν παπά και τον έχουν θαμμένο μες στο σπίτι αυτό χωρίς Νεκρώσιμη Ακολουθία; Συνεννοήθηκε με τις συγκάτοικες τις προσφυγοπούλες και φώναξαν τον ιερέα της Θερμής και διάβασαν Τρισάγιο.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΙΩΝΩΝ

Αυτή τη βραδιά ονειρεύτηκε η μητέρα μου έναν μεγαλόσωμο κληρικό να την κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα θλιμμένο και να της λέει, Αγγελική αυτό που σκέφτηκες είναι αλήθεια, οι Τούρκοι μ’ έχουν σφάξει όμως δεν μ’ έχουν θάψει μες στο σπίτι αυτό. Αυτό το σπίτι είναι χτισμένο με τις πέτρες της Εκκλησιάς μας τις οποίες έχουν γκρεμίσει οι Τούρκοι από το Μοναστήρι μας. Θα ‘ρθει ο καιρός όμως που θα μάθεις ποιος είμαι, τ’ όνομά μου, την ιστορία μου και που έχω ταφεί. Η μητέρα μου ξύπνησε συγκλονισμένη, είπε το όνειρο στις συγκάτοικες. Υπέθεσαν μήπως τον είχαν θάψει στο προαύλιο του σπιτιού, γιατί το σπίτι είχε μεγάλο προαύλιο.

Όταν έφυγαν οι Τούρκοι από τη Θερμή με την ανταλλαγή των πληθυσμών -έφυγαν στο τέλος του ’24- πήρε η Τράπεζα η Εθνική τα κτήματά τους, τα χώρισε σε κομμάτια να τα μοιράσει στους πρόσφυγες σαν αποζημίωση, δηλαδή προσφυγικό κλήρο. Τότε η ίδια η ντόπια η Θερμιώτισσα που τους είχε μιλήσει γι’ αυτό το φάντασμα είπε στη μητέρα μου, Έλα Αγγελική να πάμε στις Καρυές που είναι το ελαιόκτημα του μεγαλυτέρου άρχοντα της περιοχής του Χασάν Εφέντη κι έχει ένα ερημοκκλήσι πολύ θαυματουργό. Να προσευχηθείς στην Παναγία να σου δώσουν εδώ ένα κομμάτι κτήμα, να μην σε στείλουν σε μακρινό χωριό γιατί είναι κρίμα, είσαι χήρα με ορφανό· γιατί εν τω μεταξύ είχα γεννηθεί εγώ, το ’23.

Το ίδιο απόγευμα η μητέρα μου την ακολούθησε, ανέβηκε στις Καρυές. Κι όπως μου έλεγε, γονάτισα παιδί μου ανάμεσα στις σπασμένες εκκλησόπετρες . Έσφιξα στο στήθος μου μια ξεθωριασμένη εικόνα της Παναγίας που βρήκα πάνω σε μία πέτρα κι έχυσα πικρά δάκρυα. Είδα και από μακριά τα βουνά της Πατρίδας μας που φαίνονται ολοκάθαρα, το Μοσχονήσι και το Αϊβαλί, και άρχισα να παρακαλώ την Παναγία να με λυπηθεί. Να με βοηθήσει να μου δώσουν εκεί κοντά ένα κομμάτι κτήμα να ζήσω το ορφανό μου, να μην με στείλουν σε μακρινό χωριό. Έκλαψα, θρήνησα, όπως μου έλεγε, κατέβηκα όμως ανακουφισμένη από το βουνό.

Την ίδια νύχτα ονειρεύτηκε μία γυναίκα μαυροφορεμένη με πολύ γλυκιά φυσιογνωμία. Κρατούσε στο χέρι της ένα χαρτί με πολλά γράμματα. Της το έδωσε και της λέει, Αγγελική, παρ’ το. Ρώτησε η μητέρα μου έκπληκτη. Τι είναι αυτό το χαρτί; Της λέει, το συμβόλαιο του κτήματός μου, το κτήμα αυτό με το ερημοκκλήσι μου είναι θέλημα Θεού να δοθεί σε σένα τη βασανισμένη γυναίκα αλλά με τόση πίστη. Πρόσεξε όμως το τάξιμο που μου ‘κανες να χτίσεις το Εκκλησάκι μου, δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γιατί η μητέρα μου, κλαίγοντας και παρακαλώντας την Παναγία να της δώσουν εκεί κοντά ένα κομμάτι κτήμα, αυθόρμητα Της έκανε και το τάξιμο, Παναγία μου όταν μου τα φέρεις βολικά εγώ θα σου χτίσω Εκκλησάκι να μην είσαι στο ύπαιθρο. Και της το επανέλαβε η Παναγία στον ύπνο της, να μην ξεχάσεις το τάξιμο που μου έκανες. Ξύπνησε η μητέρα μου πολύ συγκινημένη, το είπε στις συγκάτοικες. Υπέθεσαν ότι απ’ τη λαχτάρα που είχε να πάρει εκεί κοντά ένα κτήμα, το είδε στον ύπνο της.

Πέρασαν από τότε τέσσερα χρόνια. Το ’28 μοίρασε η τράπεζα τα κτήματα και ως εκ θαύματος το κτήμα αυτό με το ερημοκκλήσι της Παναγίας κληρώθηκε στο όνομα της μητέρας μου, Αγγελική Μαραγκού, και το αμέσως συνεχόμενο του ιδίου κτήματος, στο όνομα του αδελφού του πατέρα μου που δεν είχαν παιδιά. Η θεία μου έμενε μαζί μου μέχρι τα 95 της χρόνια και μετά το θάνατό της περιήλθε και το δικό τους κτήμα στη δική μας οικογένεια. Έτσι όλο το κτήμα σχεδόν του Χασάν Εφέντη περιήλθε στη δική μας οικογένεια.

Τα χρόνια περνούσαν χωρίς να γίνει το τάξιμο, όσο παντρεύτηκα εγώ με ευσεβέστατο Χριστιανό από άλλο χωριό, από την Πέτρα, τον Άγγελο Ράλλη. Στον ενάμιση χρόνο μετά το γάμο μου πέθανε ο θείος μου και άρχισε να παρουσιάζεται στα όνειρα της μητέρας μου, να της υπενθυμίζει το τάξιμό της. Αγγελική, ήρθε η ώρα, να κάνεις το τάξιμό σου, να χτίσεις το εκκλησάκι της Παναγίας, ο Άγγελος ο γαμπρός σου είναι το κατάλληλο πρόσωπο που εξέλεξε ο Κύριος για να κάνεις το τάξιμό σου. Το είπαμε στον άντρα μου, το δέχτηκε με προθυμία και με χαρά μάλιστα. Πήγε στη Μητρόπολη, πήρε τη σχετική άδεια από τον αείμνηστο Μητροπολίτη τον Ιάκωβο Κλεομβρότου κι έστειλε εργάτες εκεί επάνω να ισοπεδώσουν το μέρος, να το καθαρίσουν από τις εκκλησόπετρες κι εκεί που ήταν το ερημοκκλήσι να χτίσουν ένα Εκκλησάκι της Παναγίας.

Ήταν τέλος Ιουνίου 1959 όταν άρχισαν οι εργασίες για το χτίσιμο της νέας Εκκλησίας. Αρχηγός των εργατών ήταν ο Δούκας Τσολάκης τον οποίον είχαμε για επιστάτη στα κτήματά μας. Αυτός ήταν καλός άνθρωπος αλλά ήταν άθεος. Έτυχε να είναι αντάρτης τότε στον ανταρτοπόλεμο κι ένας καπετάνιος τους έκανε μάθημα λέει περί αθεΐας και ο Δούκας το πίστεψε. Δεν πίστευε Θεό, είχε 26 χρόνια να πατήσει σε Εκκλησία, να κάνει το σταυρό του και να πιστέψει και να κοινωνήσει.

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ.

Σκάβοντας τώρα οι εργάτες για να ανοίξουν τα θεμέλια της νέας Εκκλησίας, άρχισαν να βγάζουν μερικά σπασμένα μάρμαρα με σταυρούς επάνω. Τα έβαλαν στην άκρη. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν, να όμορφες πετραδούλες είπαν. Βρήκαν και μία πέτρα η οποία προχωρούσε βαθιά στο χώμα, καρφωτή, κάθετη, σα να ήταν σκόπιμα τοποθετημένη, σαν σημάδι. Προσπαθώντας να βγάλουν την πέτρα είδαν ότι πήγαινε πολύ βαθιά και σταματούσε πάνω σε μια σπασμένη κολώνα. Από περιέργεια να δουν που πηγαίνει η κολώνα, με την υποψία μήπως ο Τούρκος είχε χρήματα εκεί κρυμμένα, πήγαν σε βάθος δυόμιση μέτρων. Η κολώνα ήταν σπασμένη και αυτή και δεν ήταν δηλαδή ενωμένη πουθενά αλλά ήταν τοποθετημένη πάνω στην πλάκα ενός τάφου.

Ξεσκέπασαν τον τάφο και αμέσως βγήκε μίαν άρρητη ευωδία από μέσα … Μέσα στον τάφο υπήρχε σκελετός ανθρώπινος ολόκληρος, το κεφάλι όμως απείχε απ’ το σώμα ως τριάντα εκατοστά, ήταν κομμένο δηλαδή. Έλλειπε τελείως η κάτω σιαγόνα και στο μέρος της σιαγόνας που έλειπε υπήρχε ένα μεγάλο κεραμίδι Βυζαντινής εποχής με σταυρό χαραγμένο επάνω. Κάτω από το κρανίο υπήρχε μία στρογγυλή πέτρα σαν προσκέφαλο και κάτω από την πέτρα ένα μικρό παράξενο μπρούντζινο κλειδί.

Πέταξαν το κλειδί, απογοητευμένοι που δεν βρήκαν λεφτά αλλά βρήκαν ανθρώπινο σκελετό. Μάζεψαν τα οστά και τα έβαλαν προσωρινά σε ένα σακί από τσιμέντο και κατέβηκαν στην αγορά. Βρήκαν τον σύζυγό μου και τον ενημέρωσαν γι’ αυτά που βρήκαν. Ο άντρας μου ήτανε μορφωμένος, όταν άκουσε μάρμαρα με σταυρούς και τάφο και κεραμίδι Βυζαντινής εποχής με σταυρό χαραγμένο, σκέφτηκε, μήπως είναι αρχαία και βρούμε κανένα μπελά με τον αρχαιολόγο; Την επομένη ημέρα κατέβηκε στη Μητρόπολη και ενημέρωσε τον Μητροπολίτη κι εκείνος έστειλε αμέσως τον αρχαιολόγο Αριστείδη Χαριτωνίδη να ιδεί τα ευρήματα και να βγάλει το πόρισμα.

Ήταν 3 Ιουλίου το 1959 όταν ήρθε πρωί-πρωί ο αρχαιολόγος, γι’ αυτό έχει καθιερωθεί και ημερομηνία ευρέσεως του τάφου του Αγίου Ραφαήλ η 3η Ιουλίου. Είδε τα μάρμαρα με τους σταυρούς, είδε τον τάφο τον οποίον δεν είχαν χαλάσει οι εργάτες, είδε το κεραμίδι το οποίο είχε στο στόμα αυτός ο άγνωστος Χριστιανός νεκρός, και έβγαλε το πόρισμα. Κύριε Ράλλη, του είπε, όλα αυτά τα ευρήματα είναι Βυζαντινής εποχής, ο χώρος είναι αρχαιολογικός. Σου επιτρέπω να χτίσεις το Εκκλησάκι που έταξε η πεθερά σου, όμως δεν θα σκάψεις σε ακτίνα 100 μέτρων γύρω από αυτό, θα φέρεις πέτρες από μακριά γιατί ο χώρος είναι αρχαιολογικός. Έτσι κι έγινε. Αρκεί που μας έδωσε την άδεια να σκάψουμε και να χτίσουμε το Εκκλησάκι.

Τα οστά του αγνώστου Χριστιανού νεκρού τα έπλυνα εγώ με τη μητέρα μου και με τη γυναίκα του αρχιεργάτου τη Μαρία. Τα στεγνώσαμε, κατασκευάσαμε ένα κασονάκι από ξυλοπολτός και τα βάλαμε πρόχειρα γιατί είπε ο ιερέας, μια και βρέθηκαν μέσα στο ερημοκκλήσι και μια και κτίζεται νέο Εκκλησάκι, δεν θα τα πάω στο Κοιμητήριο, θα τα βάλουμε πάλι μέσα στο Εκκλησάκι το νεόκτιστο. Έτσι λοιπόν τα βάλαμε εμείς μέσα στο κασονάκι και τα πήρε πρόχειρα στην Εκκλησία ο παπάς, όχι στο Κοιμητήριο, ώσπου να τελειώσει το Εκκλησάκι και να τα βάλει μέσα στο Εκκλησάκι.

Αλλά από τη στιγμή που βρεθήκανε τα οστά αυτού του αγνώστου Χριστιανού νεκρού, άρχισαν να παρουσιάζονται υπερφυσικά φαινόμενα που προβλημάτιζαν τους εργάτες και τους φόβιζαν. Πότε άκουγαν υπόκωφους κρότους και στεναγμούς, πότε βήματα χωρίς να βλέπουν κανέναν, πότε κουδουνάκια θυμιατού και οσμή θυμιάματος και μερικές φορές ξαφνικά σαν σκιά είδαν μπροστά τους τη μορφή ενός Καλογέρου, έβγαλαν μια τρομαγμένη φωνή και τον έχασαν. Όλα αυτά μας προβλημάτιζαν και μας στενοχωρούσαν. Έλεγε η μητέρα μου η συγχωρεμένη. Μ’ αυτά που λένε κόρη μου που βλέπουν κι ακούνε, θα μας κάνουν να φοβόμαστε να ανεβούμε μόνες μας να προσκυνήσουμε εκεί επάνω, αφού λένε ότι ο χώρος είναι στοιχειωμένος. Κι εγώ έκλαιγα και παρακαλούσα την Παναγία να μας φανερώσει τι μυστήριο έκρυβε αυτός ο τόπος.

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

Πηγή βίντεο: Άθως εκδόσεις | Athos Publications

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s