ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στο Ο δρόμος της πολιτικής αν…
    anastasia gaila στο Ο δρόμος της πολιτικής αν…
    Πετροβούβαλος στο Γιάφκα των Οικουμενιστών η πάλ…
    Φαίη στο Συλλογή ειδήσεων 26ης Μαρτίου…
    Φαίη στο Γιάφκα των Οικουμενιστών η πάλ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Ο γεροντισμός ως δούρειος ίππος του Οικουμενισμού

Posted by Φαίη στο Μαρτίου 8, 2017

Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο θεωρεῖται δικαίως ὁ γεροντισμὸς ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πυλῶνες, πάνω στοὺς ὁποίους ἐγκαθιδρύθηκε ὁ Οἰκουμενισμός. Ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό/γέροντα ἀπαγόρευσε τὴν ὑπακοὴ στὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ στὴν ὑπεράσπιση τοῦ δόγματος. Ἀνακήρυξε τὸν πνευματικό/γέροντα σὲ «Πρῶτο» καὶ τὰ πνευματικὰ τέκνα σὲ ὀπαδούς. Ἀνέτρεψε τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκηρύσσοντας τοὺς ἄλλους καὶ ἀναδεικνύοντας τὸν προσωπικὸ πνευματικό/γέροντα σὲ «Ἐκκλησία» καὶ ἐπέτρεψε τὴν ἵδρυση φατριῶν τῶν ἑκάστοτε πνευματικῶν/γερόντων καὶ ὄχι τὴν διατήρηση τοῦ ἑνὸς ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Δύο εἶναι οἱ χῶροι πνευματικῆς πορείας καὶ βίωσης τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς γιὰ τοὺς χριστιανούς. Ἡ ἐνορία, ἡ τοπικὴ δηλ. ἔκφραση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ μοναστῆρι. Ἡ ἐνορία εἶναι τὸ θεμελιῶδες κύτταρο τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ μοναστῆρι εἶναι ὁ θυσιαστικὸς τόπος καὶ προπαντός ἐπιλογὴ καὶ ἀπόδειξη τῆς ἀποκλειστικῆς ἀγάπης τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Βασιλεία Του. Χριστιανὸς γίνεται ὁ ἄνθρωπος ἀγαπώντας καὶ ὁμολογώντας τὸν Χριστό. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμολογία δὲν βιώνεται παρὰ μόνον μέσα σὲ πνεῦμα ἀπόλυτης καὶ ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἀλήθεια καὶ ἐλευθερία. Ὅποιος ἀγαπᾶ καὶ ἀναζητᾶ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐλευθερία, εἶναι τοῦ Χριστοῦ ἀκόμα καὶ ἂν δὲν τὸ συνειδητοποιεῖ.

Κάποτε αὐτὴ ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας θὰ τὸν ὁδηγήσει στὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ και στὸ βίωμα τῆς ἀληθινῆς ἀλήθειας καὶ ἐλευθερίας, τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Γιὰ τὴν ἀσφαλῆ διατήρηση τοῦ βιώματος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γιὰ τὸν πόλεμο τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν παθῶν καὶ γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς πλάνης καὶ τῆς πτώσης βοηθάει τὸν μοναχὸ ὁ γέροντας καὶ τὸν λαϊκὸ ὁ πνευματικός.
Ὁ πνευματικός/γέροντας ὡς τύπος Χριστοῦ καὶ κάνοντας ὁ ἴδιος ὑπακοὴ στὸν Χριστό, ἀποδέχεται ἐλεύθερα, ἑκούσια καὶ ὑπεύθυνα νὰ ἀγρυπνεῖ καὶ νὰ καθοδηγεῖ μὲ σεβασμὸ τὸ πνευματικό του παιδί στὸν δρόμο πρὸς τὴν σωτηρία του καὶ προσφέρει –πάντα μὲ γνώμονα τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ νὰ δώσουν καὶ τὴν ζωή τους γιὰ τὸ ποίμνιό Του– τὰ πάντα γιὰ νὰ τὴν κερδίσει. Ὁ πνευματικός/γέροντας φροντίζει καὶ μεριμνᾶ, ὥστε οἱ ψυχὲς τῶν πνευματικῶν του τέκνων, παρὰ τὶς ἀδυναμίες τους, νὰ γεμίσουν μὲ χάρη καὶ λόγο Χριστοῦ. Εἶναι τεράστιο τὸ βάρος καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ πνευματικοῦ/γέροντα καὶ γιὰ αὐτὸ πολλοί, σοφὰ καὶ ἀπὸ ταπείνωση, διστάζουν νὰ ἀναλάβουν τέτοιο τρομερὸ ἔργο.

Στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ τῶν τελευταίων δεκαετιῶν ὅμως, ἔχει ἐμφανισθεῖ ἕνα φαινόμενο ποὺ προκαλεῖ τραγικὰ λάθη καὶ πλάνες, τὸ φαινόμενο τοῦ γεροντισμοῦ. Ὅταν μιλοῦμε γιὰ τὸν γεροντισμό, ἐννοοῦμε τὴν διαστρέβλωση, τὴν ἐκμετάλλευση καὶ παράλληλα τὴν ἄρνηση τοῦ εὐλογημένου, μυστηριακοῦ χαρακτῆρα τῆς πνευματικῆς σχέσης πατέρα καὶ τέκνου, ποὺ συναντᾶμε στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ ἡ ὁποία βασίζεται στὴν ἀρετὴ τῆς ὑπακοῆς. Ὅπως ἡ διαστρέβλωση καὶ ἡ ἐκμετάλλευση ἀκόμα καὶ ἑνὸς λόγου τοῦ Εὐαγγελίου ἀποτελεῖ αὐτομάτως καὶ ἄρνηση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ ὁ γεροντισμὸς ὡς διαστρέβλωση τῆς πνευματικῆς πατρότητας ἀποτελεῖ ἄρνηση τῆς ὑγιοῦς σχέσης πνευματικοῦ πατέρα καὶ πνευματικοῦ τέκνου μὲ σκοπὸ τὴν κατάργηση τῆς θεοδώρητης ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ὁποίας μέγιστη ἔκφραση ἀποτελεῖ ἡ ὑπακοή.

Ἡ ὑπακοὴ φυσικὰ ἀποτελεῖ μέγιστη ἀρετή, διότι καταργεῖ τὸ ἐγωιστικὰ κινούμενο θέλημα καὶ ὑπερυψώνει τὸν ἄνθρωπο. Προσφέρεται ὅμως ἐλεύθερα καὶ ἑκούσια. Ὁ Χριστὸς ἀποτελεῖ τὸ ὕψιστο παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ λόγου «πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ… γενηθήτω τὸ θέλημά σου» (Ματθ. 26, 23). Ἡ ὑπακοὴ ὑποτάσσει μὲν τὸ θέλημά μας, δὲν διασπᾶ ὅμως τὴν θέλησή μας, ἀκριβῶς γιατὶ γίνεται ἑκούσια. Εἶναι δῶρο καὶ θυσία καὶ ὄχι ἐξαναγκασμὸς καὶ βιασμὸς τοῦ αὐτεξουσίου. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος μᾶς διδάσκει καὶ προτρέπει «Ἀδελφοί, πείθεσθε τοῖς ἡ­γουμένοις ὑμῶν καὶ ὑ­πεί­­κετε» (Ἑβρ. 13, 17) θέτει μία προϋπόθεση· «αὐτοὶ γὰρ ἀγρυ­­­­πνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες». Ὅταν λοιπὸν κάνω ὑπακοὴ στὸν πνευματικό/γέροντά μου, σημαίνει ὅτι, ὅπως αὐτὸς μὲ ἀποδέχεται ἐλεύθερα, ἑκούσια καὶ ὑπεύθυνα, ἔτσι καὶ ἐγὼ ἐλεύθερα, ἑκούσια καὶ ὑπεύθυνα ἐμπιστεύομαι καὶ ὑπακούω τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐπέλεξα γιὰ νὰ μὲ συμβουλεύει καὶ νὰ μὲ καθοδηγεῖ στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, γιατὶ αὐτὸς ἀγρυπνεῖ καὶ τηρεῖ τὴν διδασκαλία τοῦ Θεοῦ, σέβεται τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, ὡς δῶρο Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ξέρει, ὅτι θὰ δώσει λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὴν ψυχή τοῦ τέκνου του.

Ὁ γεροντισμὸς ὅμως ἀναιρεῖ τὰ παραπάνω στὸ σύνολό τους καὶ στὶς δύο πτυχές τους. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη πτυχή, ἡ ἀναίρεση λαμβάνει μέρος, ὅταν ἐμφανίζονται ρασοφόροι, διαποτισμένοι ἀπὸ ναρκισσισμό, ἔπαρση καὶ πλάνη, ποὺ παρουσιάζουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς τοὺς νέους χαρισματικοὺς τῶν καιρῶν μας καὶ δημιουργοῦν σχέσεις ἀπόλυτης ἐξάρτησης ποὺ καταργοῦν τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, βιάζουν τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀθετοῦν τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, δημιουργοῦν τυραννικὲς σχέσεις, προσωπικοὺς ὑπηκόους καὶ ὄχι ὑπηρέτες Του. Παράλληλα ἀποκλείουν ἄλλους πνευματικούς/γέροντες ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπομονώνουν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὰ πνευματικά τους τέκνα γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν ὡς αὐθεντίες τῆς Ἐκκλησίας. Βλέπουν τὸν ἑαυτό τους ὄχι ὡς δούλους τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὡς συνοδοὺς τῶν πιστῶν πρὸς τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὡς Χριστό. Ἔτσι εἰσάγουν στὴν Ὀρθοδοξία ἕναν Γκουρουϊσμό καὶ ἐμποδίζουν ὄχι μόνο τὴν σωτηρία τῶν πνευματικῶν τους παιδιῶν ἀλλὰ καὶ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν δίνουν τὰ πάντα γιὰ τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ τοὺς παίρνουν τὰ πάντα.

Ἡ δεύτερη πτυχὴ ἀφορᾶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ εἶναι σὲ ὅλους μας, τοὺς σύγχρονους ὀρθόδοξους, γνωστή. Συνήθως ἐμφανίζεται μὲ τὴν γνωστὴ φράση «ἐγὼ εἶμαι πνευματικὸ παιδὶ τοῦ τάδε ἢ ἐγὼ ἀκολουθῶ τὸν τάδε γέροντα κλπ.». Αὐτὴ ἡ ἔκφραση, ἂν τὸ καλοσκεφθοῦμε, εἶναι τραγική, γιατὶ δηλώνει τὴν ἀνάδειξη τοῦ πνευματικοῦ/γέροντα ἀπὸ «ὁδηγὸ» σὲ «Ὁδό». Ἐπιβάλει μία ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν ἀκροατή, μία ἐπιβράβευση, μία ἀνωτερότητα. Καὶ ἀκόμα χειρότερα δηλώνει τὴν ὑποταγή ὄχι στὸν Χριστό, μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ/γέροντα, ἀλλὰ στὸν πνευματικό/γέροντα μέσῳ τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ μιλοῦν ἔτσι δὲν κάνουν τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ψάχνουν σύγχρονους γνωστούς, συνήθως χαρισματικούς, ἀληθινοὺς ἢ μή, πνευματικοὺς/γέροντες γιὰ νὰ ἀναδειχτοῦν οἱ ἴδιοι. Φθάνουν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ πιστεύουν, ὅτι δὲν χρειάζεται πιὰ νὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν προσωπική τους σωτηρία, οὔτε νὰ διαβάζουν τὶς Γραφὲς καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, μιᾶς καὶ ἔχουν πνευματικό/γέροντα. Ἔχουν τὴν σωτηρία τους δεδομένη καὶ ἀπορρίπτουν κάθε διδασκαλία ποὺ ἀντιτίθεται στὴν διδασκαλία τοῦ πνευματικοῦ/γέροντα, ἀκόμα καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς πλάνη, χωρίς νὰ βλέπουν, ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι σὲ πλάνη. Τὸν διαφημίζουν καὶ τὸν προβάλουν παντοῦ ἀπορρίπτοντας καὶ αὐτοὶ τοὺς ἄλλους, ὡς μὴ κατάλληλους γιὰ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας καὶ μισῶντας τοὺς θεωρούμενους ἀνταγωνιστές τους. Τρέχουν συνεχῶς δίπλα του καὶ τὸν περιβάλλουν ἀσφυκτικά, γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὴν «προνομιακὴ» τους θέση. Τρέμουν μὴν ἀντιμιλήσουν ἢ θυμώσουν τὸν πνευματικό/γέροντα βιώνοντας ἕνα καθεστὼς φόβου καὶ ἄγχους. Φθάνουν ἀκόμα καὶ στὸ σημεῖο νὰ ἱεροποιοῦν κάθε τι ποὺ ἀκουμπᾶ ἢ κατέχει ὁ πνευματικός/γέροντας μεταβάλλοντας τὴν πίστη σὲ κάτι μαγικῶς ἐνεργούμενο.

Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο θεωρεῖται δικαίως ὁ γεροντισμὸς ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πυλῶνες, πάνω στοὺς ὁποίους ἐγκαθιδρύθηκε ὁ Οἰκουμενισμός. Ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό/γέροντα ἀπαγόρευσε τὴν ὑπακοὴ στὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ στὴν ὑπεράσπιση τοῦ δόγματος. Ἀνακήρυξε τὸν πνευματικό/γέροντα σὲ «Πρῶτο» καὶ τὰ πνευματικὰ τέκνα σὲ ὀπαδούς. Ἀνέτρεψε τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκηρύσσοντας τοὺς ἄλλους καὶ ἀναδεικνύοντας τὸν προσωπικὸ πνευματικό/γέροντα σὲ «Ἐκκλησία» καὶ ἐπέτρεψε τὴν ἵδρυση φατριῶν τῶν ἑκάστοτε πνευματικῶν/γερόντων καὶ ὄχι τὴν διατήρηση τοῦ ἑνὸς ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ γεροντισμὸς ἀναίρεσε τὸν δίκαιο ἔλεγχο περὶ τῆς Πίστεως καὶ τοῦ πνευματικοῦ/γέροντα καὶ τοῦ κάθε πιστοῦ καί, ὡς ἄλλος δούρειος ἵππος, εἰσήγαγε μέσα στὰ τείχη ψευδοποιμένες καὶ ψευδοδιδασκαλίες. Ὁ γεροντισμὸς ἐπέτρεψε τὴν διαγραφὴ καὶ λησμόνιση τοῦ Παύλειου λόγου:

«Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. Μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;» (Α΄ Κορ. 1, 10-17).

Πηγή Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση

Advertisements

20 Σχόλια to “Ο γεροντισμός ως δούρειος ίππος του Οικουμενισμού”

  1. Πετροβούβαλος said

    Πολύ μπερδεμένο και πολύ παρεξηγημένο ζήτημα και δυστυχώς επεκτείνεται και στις σχέσεις των πνευματικών πατερων με τα πνευματικοπαίδια τους.

  2. Φαίη said

    Αν οι μικτοί γάμοι φέρνουν τον οικουμενισμό μέσα στην οικογένεια -αυτό που αποκαλούμε λαϊκός οικουμενισμός- ο ‘γεροντισμός’ κάνει το ίδιο με τον παπικής προέλευσης επισκοποκεντρισμό, τον λαϊκίζει -λαϊκός επισκοποκεντρισμός.

    Το πρόβλημα που θίγει εδώ ο κ. Αδαμάντιος Τσακίρογλου είναι πολύ σοβαρό και άκρως επίκαιρο. Ο μηχανισμός του γεροντισμού έχει ενεργοποιηθεί πλήρως αυτή τη στιγμή και κρατά εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες στόματα πιστών ερμητικά κλειστά. Βλέπουν να διώκεται άδικα ο αδελφός τους και γυρίζουν το πρόσωπο αλλού. Βλέπουν την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος να έχει αποδεχθεί τον οικουμενισμό και δεν διαμαρτύρονται.

    Αυτό που συμβαίνει είναι έγκλημα εις βάρος της Ορθοδοξίας αλλά και της Πατρίδος, διότι στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς η Ορθοδοξία ήταν Εκείνη που κράτησε το έθνος ζωντανό. Ορθόδοξοι που αγαπάνε τον Χριστό δεν μιλάνε αλλά μιλάνε κάποιοι άλλοι που Τον βλέπουν σα μία θεωρία μέσα στα χαρτιά και Τον αντιμετωπίζουν σαν ένα εμπόδιο το οποίο πρέπει να ξεπεράσουν για να ολοκληρώσουν τα πλανεμένα σχέδιά τους.

    Αυτή τη γυναίκα δεν την γνωρίζει κανείς από εμάς: Dr. Gayle Woloschak

    http://ocl.org/video-ocls-open-forum-reflections-council-crete-implications-orthodoxy-america-presented-dr-gayle-woloschak-member-organizing-committee-council-held-ch/

    Ήταν όμως μέσα στην επιτροπή των διοργανωτών της ψευδοσυνόδου και συνέβαλε κατά πολύ στην καταστροφή που εμείς τώρα βιώνουμε. Μας είναι μία ξένη, όσον αφορά το Ορθόδοξο βίωμα δεν έχουμε τίποτα κοινό μαζί της, κι όμως, αυτή η γυναίκα μιλάει για εμάς και ενεργεί για εμάς. Τώρα συνεχίζει να μιλάει και κάνει και άλλα σχέδια τα οποία θα τα νοιώσουμε κι αυτά συντόμως. Εμείς από την άλλη για την δική μας Πίστη κρατάμε συνεχώς το στόμα μας κλειστό και επιτρέπουμε σε αυτές τις κυρίες να αλωνίζουν και να δίνουν ακαδημαϊκίστικες οδηγίες στους επισκόπους μας. Αυτά να πάτε να πείτε στους πνευματικούς που σας λένε να μην διαμαρτύρεστε όταν σας πειράζουν την Πίστη. Κι αν δεν το καταλάβουν, να σηκωθείτε να φύγετε και να πάτε να βρείτε έναν άλλον πνευματικό.

    Πολλοί αδελφοί λένε ότι φοβούνται μην γίνει σχίσμα. Δεν βλέπουν το σχίσμα που έχει γίνει στην Πίστη από τους οικουμενιστές αλλά ούτε και το άλλο το εσωτερικό, εντός του πληρώματος της Εκκλησίας, στο οποίο είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Ο ένας πνευματικός λέει το ένα, ο άλλος λέει το άλλο κάνοντας το δικό του ‘μαγαζί’. Τους Πατέρες και τους Κανόνες της Εκκλησίας τους έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια. Αν όλοι μας είχαμε τους θεοφώτιστους Πατέρες οδηγό και ανεξαιρέτως τον τρόπο που θα έπραττε ο καθείς μας ανάλογα με τη συνείδησή του και τις πνευματικές του αντοχές (αποτείχιση/μη αποτείχιση) δεν θα είχαμε ποτέ φόβο για σχίσματα και διχόνοιες, γιατί στην τελική όλοι το ίδιο σημείο αναφοράς θα είχαμε. Δεν έχουμε όμως τους Πατέρες μας οδηγό, βαριόμαστε να κάτσουμε κάτω να Τους μελετήσουμε και βρήκαμε την εύκολη και γρήγορη ‘λύση’ να κάνουμε τυφλή υπακοή στους διάφορους γεροντάδες και πνευματικούς, οι οποίοι, στο κάτω κάτω της γραφής, άνθρωποι είναι και αυτοί και κάνουν λάθη όπως όλοι μας. Και έτσι, πολλοί αδελφοί, ‘μέσω μιας άλλης οδού’, έχουν φτάσει στο σημείο να αμφισβητούν τους Πατέρες όπως ακριβώς κάνουν και οι οικουμενιστές. Αυτό αδελφοί πρέπει να χτυπήσει το καμπανάκι μέσα σας, να αναρωτηθείτε μήπως εσείς βρίσκεστε σε πλάνη.

    Οι Πατέρες στον 15ο Κανόνα της Α/Β δεν λένε πουθενά να σκοτώνονται αναμεταξύ τους αυτοί που αποτειχίζονται με εκείνους που δεν αποτειχίζονται. ΠΟΥΘΕΝΑ. Στον Κανόνα διαφαίνεται ξεκάθαρα η αρμονική συνύπαρξη και των δύο, λέει μάλιστα σε ένα σημείο ότι εκείνοι που δεν αποτειχίζονται θα πρέπει να αναγνωρίσουν εκείνους που αποτειχίζονται όταν κηρύττεται αίρεση ‘γυμνή τη κεφαλή’ διότι προστάτευσαν την Εκκλησία από σχίσματα. Αναγνωρίζουν οι θεοφώτιστοι Πατέρες οι οποίοι με τόση σοφία έφτιαξαν αυτόν τον Κανόνα ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, αναγνωρίζουν την ελεύθερη συνειδητή επιλογή του πιστού που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ορθοδοξίας, αναγνωρίζουν ότι η αποτείχιση θέλει ‘κότσια’ και κάνουν χώρο για όλους. Κι ερχόμαστε εμείς και τα αλλάζουμε αυτά. Δεν κάνουμε χώρο για κανέναν, φτιάχνουμε, πολλές φορές με εμπάθεια, φαντάσματα και φανταστικούς ‘εχθρούς’ και δεν σταματάμε ένα λεπτό να αναρωτηθούμε: ΠΟΙΟΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΑΥΤΟ;

  3. cherrytreelane said

    Άνθρωπος αυτοσύμβουλος, πολέμιος εαυτώ.

    Αυτή η επιμονή σας στο ζήτημα έχει το ποιοτικό στοιχείο της κρυφής υπερηφάνιας.
    Πρέπει να καταλάβετε ότι βλάπτετε αυτό που λέτε ότι υπερασπίζεστε.
    Και το ότι δεν καταλαβαίνετε για ποιο θέμα μιλάτε με τόσο ζήλο, φαίνεται και από την φωτογραφία του Μακρυγιάννη. Εκτός κι αν είστε οπαδοί της τοκογλυφίας και της ιδιοτέλειας.
    https://christianvivliografia.wordpress.com/2017/03/06/τά-δύο-άκρα/

    • Πετροβούβαλος said

      Δικαιούμαστε μάλλον να πούμε πως κάθε επιμονή (ακόμα και η επιμονή στη μετριοπάθεια) έχει το ποιοτικό στοιχειο της κρυφής υπερηφάνιας.

      Το θέμα του οικουμενισμού είναι ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ και έχω την εντύπωση πως πολλοί δεν αντιλαμβάνονται για πιό θέμα μιλούν, εκτός κι αν είναι οπαδοί της τοκογλυφίας και της ιδιοτέλειας (και του «σφαξίματος με το γάντι» που είναι ποοοοολύ παλιά μέθοδος απαξίωσης επιχειρημάτων και προσώπων).

      • cherrytreelane said

        Τουτέστιν, για ποιο πράγμα φωνάζετε; Γι αυτό που καταλαβαίνετε εσείς αλλά όχι οι άλλοι; Γι αυτό που προτρέπετε; Το σχίσμα του σχίσματος και του πολλοστού ξεσκίσματος; Για την ιδιοτέλεια του Μακρυγιάννη που πολέμησε για πάρτη του επί δεκαετίες κι έγραψε από τύψεις χωρίς να έχει την δύναμη να πει αλήθεια ακόμη και στον καθρέφτη;
        Φτάνει, πάλι στο 1438 μας γυρίσατε και λέτε τον Ι. Παλαιολόγο και τον Βησαρίωνα προδότη. Λίγη αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει.

      • Πετροβούβαλος said

        1. Πότε και ποιος προέτρεψε σε σχίσμα;;;
        2. Για τον Μακρυγιάννη, οι γνώμες διίστανται, κάθε τεκμηριωμένη ιστορική αποψη δεκτή.
        3. Ο Ι.Παλαιολόγος τα γύρισε έγκαιρα, αφού είχε κάνει το γνωστό τεράστιο λάθος. Κατάλαβε… (για τον Βησαρίωνα τώρα είναι πολύ μεγάλη κουβέντα).

        Η αυτοσυγκράτηση είναι εξαιρετικό πλεονέκτημα και προσυπογράφω.

      • cherrytreelane said

        Και για τον Καποδίστρια «οι γνώμες διίστανται». Σ’ αυτόν κι αν διίστανται. Αυτό το ξέρετε. Όπως όμως αντιλαμβάνεστε ότι ο Καποδίστριας «βρίζει» τους Φιλικούς το 1821 και το 1826 για να να δηλώσει σε συγκεκριμένα αυτιά ότι ο ίδιος δεν κατευθύνει την Επανάσταση, έτσι πρέπει να αντιληφθείτε και ότι ο Μακρυγιάννης δεν είναι δυο αντίθετα πράγματα, ούτε ο μέσος όρος τους. Είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι από τους ελάχιστους «αγωνιστές» της αντιχριστιανικής πλευράς. Γι αυτό και υπερπροβλήθηκε. Μέσα από τον Μακρυγιάννη προβλήθηκε ο χριστιανός του εθνικού κράτους και της πάρτης του. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν στρατιωτικός. Ήταν έμπορος και τραπεζίτης, δηλ. τοκογλύφος πριν το 21 και πήγε από την αρχή με την πλευρά των δανειστών, αφού αυτό έλεγε η συνείδησή του. Ήταν ο παράπλευρος κρίκος στις δολοφονίες του Καραϊσκάκη και του Καποδίστρια, ήταν αυτός που έκανε τον Όθωνα κουμπάρο του και μετά τον πολέμησε, γιατί ο Όθων πήγε με τους «καποδιστριακούς» και ο Μακρυγιάννης έλαβε γραμμή από την παράταξή του. Το τι είναι ο Μακρυγιάννης δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφιβολία. Αρκεί να πάρει κάποιος τα κείμενά του και να τα αντιπαραβάλλει με τα γεγονότα. Το γιατί έγραψε αυτά που έγραψε και γιατί δεν φρόντισε να τα εκδώσει, αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα που μπορεί να φωτίσει τα εσωτερικά του κίνητρα, αλλά όχι τις πολλαπλές και διαρκείς πράξεις του.

        Ο Παλαιολόγος δεν τα γύρισε. Μαζί με τον Βησσαρίωνα και με άλλους προωθούσαν το σχέδιο της επανένωσης που δεν είχε «προδοτικό» χαρακτήρα. Αν ήταν στην θέση του Σχολάριου θα έκανε αυτά που έκανε ο Σχολάριος. Και το αντίθετο. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά το 1453 ακολούθησε το δυτικό σχίσμα. Ούτε είναι τυχαίο ότι ο Π. Π. Γερμανός πήγε με άλλους δυο στο συνέδριο της Βερόνα μέσω Πάπα, επιδιώκοντας αναγνώριση, άρα κάποιου τύπου ένωση. Μάλιστα είχε και υπογραφές του Μαυροκορδάτου και Νέγρη κάτω από κείμενα που αν τα διαβάζατε, θα τα βρίσκατε άκρως χριστιανικά. Όμως ξέρετε ότι ο Μαυροκορδάτος δεν τα εννοούσε αυτά που υπέγραψε, απλώς γνώριζε και έπαιζε το παιχνίδι της δικής του πλευράς, υποκρινόμενος κι εκείνος ότι το όνομα της Αγίας Τριάδος που πρόταξε στην Επίδαυρο είχε ουσιαστικό και μόνιμο χαρακτήρα. Ούτε ο Γρηγόριος Ε΄ εννούσε αυτό που υπέγραψε. Έκανε ό,τι και ο Καποδίστριας. Κι αυτό το ξέρετε. Ο Σουλτάνος τον κρέμασε ως πρωτεργάτη της Εταιρείας που κίνησε την Επανάσταση (επίσημο κείμενο).

        Όπως λοιπόν κάθε στιγμή τα πράγματα αλλιώς φαίνονται κι αλλιώς είναι, έτσι μπορεί να συνέβη και στο Κολυμπάρι. Εσείς έχετε σηκώσει την σημαία της επανάστασης εναντίον του «οικουμενισμού» στηλιτεύοντας πρόσωπα της ιεραρχίας και εξυμνώντας όσους ιεράρχες αποτειχίζονται. Αυτό τι είναι; Δεν είναι πόλεμος; Αντιμετωπίζετε ένα γεγονός πίστης με όρους αντιχριστιανικούς (απεργίες, καταλήψεις, μολότωφ). Πού είναι η χριστιανική αρετή της υπακοής και της εγκράτειας; Σε τόσο μεγάλα θέματα, καθένας μπορεί να πει την γνώμη του δημόσια, όχι όμως να σηκώσει μπαϊράκι εμφύλιου διχασμού. Αντιλαμβάνεστε ότι «φυλή» στην περίπτωση αυτή είναι η χριστιανική.

        Δεν είμαστε αντίπαλοι και δεν πρέπει να γίνουμε. Δεν έχει νόημα να πούμε περισσότερα. Αντιληφθείτε, αν μπορείτε, την κρισιμότητα της στιγμής και μην κρίνετε όσα δεν πρέπει με τρόπο που δεν πρέπει και δεν προβλέπεται από τον ίδιο τον χριστιανισμό. Στο κάτω-κάτω πνευματικούς έχετε, συμβουλευτείτε τους, μαζί και την ιστορία. Σας εκτιμώ, αλλά διαφωνώ βαθύτατα.

      • Πετροβούβαλος said

        H επανένωση με τους όρους του πάπα, ή με μία «σούπα» όρων που θα έχει διαμορφωθεί έπειτα από διαπραγματεύσεις είναι μη-αποδεκτή. Αυτό είναι που δεν κατάλαβαν οι «ενωτικοί» τότε και οι «οικουμενιστές» τώρα. Το τι προβλέπεται από τον Χριστιανισμό έχει καθοριστεί ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ. Η «έχθρα» είναι κάτι που δημιουργήθηκε όταν άρχισε να αμφισβητήται αυτός ο καθορισμός, και τότε και τώρα.
        Το βασικό πρόβλημα κατά την προσωπική μου άποψη, είναι πως η Εκκλησία έχει μπλέξει με τη γεωπολιτική και οι «οικουμενιστές» ενδεχομένως με καλές προθέσεις, να προτάσουν τη δεύτερη έναντι της πρώτης, παίζοντας ακριβώς το ίδιο παιχνίδι που παίχτηκε τότε (και που το παίζει τώρα απροκάλυπτα και η Μόσχα).
        Σας διαβεβαιώ πως συμβουλεύομαι και πνευματικούς και την ιστορία. Ο Οικουμενικός Θρόνος φέρεται στην καλύτερη περίπτωση ως απελπισμένος και στη χειρότερη ως εκφραστής πολιτικής ισχύος που ούτε καν του ανήκει. Οι στιγμές παραείναι κρίσιμες για να πέσουμε ΞΑΝΑ στις παγίδες που στήνουν οι «οικουμενιστές» με πρωτοστάτη τον πάπα.
        Σκεφτήτε λίγο ΠΟΙΟΣ ξεκίνησε μπαϊράκι εμφύλιου διχασμού, ΠΟΙΟΣ αφήνει συνεχώς υπονοούμενα κατά της Επανάστασης, ΠΟΙΟΣ αμφισβητεί δημοσίως τους Πατέρες και πόσο υπομονετικά αντιμετωπίζονται όλα αυτά εώς στιγμής από τους προτάσοντες την Πίστη. Η Εκκλησία ΔΕΝ έχει καμία απολύτως αρμοδιότητα να εμπλέκεται στη γεωπολιτική. «Τα του καίσαρος τω καίσαρι».

        Σας παραπέμπω σε μία γεωπολιτική ανάλυση για να σας καταδείξω πως γνωρίζω πολύ καλά την κρισιμότητα των στιγμών και τη βαθύτατη πεποίθησή μου πως οι «οικουμενιστές» δεν είναι απλώς σε λάθος δρόμο, αλλά προετοιμάζουν καταστροφές παρόμοιες με εκείνες που αποδυνάμωσαν την Αυτοκρατορία και την κατάντησαν να επαιτεί βοήθεια από τον πάπα με αντάλλαγμα πρωτίστως το ΔΟΓΜΑ και δευτερευόντως τα (άνευ πραγματικης σημασίας) πρωτεία.

        Για τον Μακρυγιάννη: Ψάξτε στην Επανάσταση να βρείτε ΕΝΑΝ επαναστάτη που να είχε «καθαρό» παρελθόν – πράγμα αδύνατον κάτω από την τουρκοκρατία. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται από «καλά παιδάκια». Το ότι προέταξαν την Πίστη (ουσιαστικά την αναβίωση της Αυτοκρατορίας) και το ότι τελικά εκείνο το σχέδιο απέτυχε και ο ίδιος ο Καποδίστριας εναρμονίστηκε με τους σχεδιασμούς της τότε «Δύσης» δεν τους μετατρέπει σε προδότες, αλλά σε απελπισμένους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ηγέτες που είχαν πλήρως εγκαταλειφθεί από τη μονίμως κοντόφθαλμη Ρωσσία και αναζήτησαν την επόμενη δυνατή λύση. Αλλά αυτή είναι πολύ μεγάλη κουβέντα που – επαναλαμβάνω – άπτεται της γεωπολιτικής, όχι της Εκκλησίας.

        Η εκτίμηση αμοιβαία!

      • Φαίη said

        Μπαϊράκι σήκωσαν οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ στο Κολυμπάρι, και κατασκανδάλισαν εκατομμύρια Ορθοδόξους σε όλον τον κόσμο. Αν σκεφτόντουσαν σαν κι εσάς οι μάρτυρες και οι ομολογητές, δεν θα είχε μείνει ίχνος Ορθοδοξίας.

        Τα περί «απεργίες, καταλήψεις, μολότωφ»!!!! φαντάζομαι ότι μπήκαν στο σχόλιό σας από λάθος copy paste.

      • Φαίη said

        «Το βασικό πρόβλημα κατά την προσωπική μου άποψη, είναι πως η Εκκλησία έχει μπλέξει με τη γεωπολιτική και οι «οικουμενιστές» ενδεχομένως με καλές προθέσεις, να προτάσουν τη δεύτερη έναντι της πρώτης.»

        Πέτρο, οικουμενιστές με «καλές προθέσεις» δεν γνωρίζω. Ίσως κάποιους αφελείς από κάτω που πείθονται με τις γνωστές ‘αγαπολογίες’ ή έχουν κάποια ιστορικά απωθημένα. Το βλέπεις κι εσύ ότι όταν προσεγγίζεις το θέμα γεωπολιτικά χάνεται η ουσία, οι όροι αναπόφευκτα διαστρεβλώνονται και χάνεται η πνευματικότητα. Από Μεταξάκη και πέρα (ίσως και πιο πριν δεν γνωρίζω) δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προσπαθούν να ξηλώσουν την Πίστη.

        Η σύνδεση του σιωνισμού με τον οικουμενισμό έχει καταγραφεί και έχει δημοσιευθεί και εδώ στο Αβέρωφ. Ο Βαρθολομαίος έκανε γεωπολιτική όταν από τα φοιτητικά του χρόνια αμφισβητούσε τους Ιερούς Κανόνες; Όταν τους αποκαλούσε «τείχη του αίσχους»; Η διατριβή του μάλιστα απορρίφθηκε και εγκρίθηκε από παπική αρχή, αν θυμάμαι καλά.

        Ασχολούμαστε με την ιστορία και ένα πράγμα δεν έχουμε καταλάβει, ότι κάθε φορά που γυρίζαμε την πλάτη μας στον Θεό την πληρώναμε πολύ ακριβά.

      • Πετροβούβαλος said

        Δεν αποκλείεται να είναι καλές οι προθέσεις, αλλά η ουσία δεν βρίσκεται στις προθέσεις. «Ενωτικές» κινήσεις έκανε και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος – μόνο που εκείνος δεν ήταν Πατριάρχης. Τέλος πάντων, δεν είναι οι προθέσεις το ζήτημα.

      • Φαίη said

        Καλές προθέσεις στο ξήλωμα της Πίστης;
        Πάλι συγκρούονται δύο ασύμβατα πράγματα εδώ Πέτρο, η πολιτική και η πίστη.

        Ο Παλαιολόγος το μετάνοιωσε Πέτρο, και να φανταστείς΄, όπως λες, δεν ήταν Πατριάρχης.

      • Πετροβούβαλος said

        Ααυτό λέω! Είναι ασύμβατα! Ενδεχομένως (λέω) να μην έχει γίνει κατανοητό το τι ακριβώς είναι το Δόγμα και να τοποθετείται σε δεύτερη μοίρα, απέναντι σε μία (ιστορικά αποδεδειγμένα καταστροφική) γεωπολιτική αντίληψη.

      • Φαίη said

        Επιτέλους βρήκαμε κοινό σημείο.
        Κάποτε για να γίνεις επίσκοπος έπρεπε να έχεις αγιοσύνη, τώρα απλά πρέπει να ανήκεις στην ‘αυλή’. (απάντηση γιατί δεν δίνεται βάρος στο Δόγμα).

        Καλό σου απόγευμα φεύγω για δουλίτσα.

      • Πετροβούβαλος said

        Καλό απόγευμα και καλή συνέχεια!

    • Φαίη said

      Ο Μακρυγιάννης λέει αυτό που αρκούσε στον απλό λαό να κρατήσει αυτά που του παρεδόθησαν, χωρίς τις παρεμβολές των φραγκοσπουδαγμένων.

      Όπως ανέφερε ο Πετροβούβαλος, το θέμα είναι καθαρώς δογματικό, και στο δόγμα δεν μπαίνουν εκπτώσεις.

      Αγαπητέ/τη, πάνω σε διαβολικές παραποιήσεις των λόγων των Πατέρων του τύπου: ¨Τώρα τελευταῖα, μερικοί κληρικοί, ἀντί γιά τή λέξι «σχίσμα», χρησιμοποιοῦν και τίς λέξεις «ἀποτείχισις», «διακοπή μνημοσύνου», «ἀκοινωνησία».¨ μόνο να αμπελοφιλοσοφήσουμε μπορούμε. Θα σας στενοχωρήσω αλλά δεν έχουμε τον χρόνο ούτε και το επιθυμούμε.

  4. Φαίη said

    Κύριε/κυρία cherrytreelane, βρήκα τον χρόνο τώρα να ασχοληθώ με την παρέμβασή σας στο ιστολόγιό μας.

    Πιαστήκατε από την φωτογραφία του Μακρυγιάννη, τα λόγια του οποίου απευθύνονται στο λαϊκό στοιχείο μίας και από αυτό τρέφεται ο ‘γεροντισμός’ στον οποίο αναφέρομαι. (λαϊκός επισκοποκεντρισμός) Μία άλλη εικόνα που θα μπορούσα να βάλω θα ήταν κάτι που να έγραφε ‘Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Και στις δύο περιπτώσεις λόγια απλά και ήδη πολύ γνώριμα στον Έλληνα για να του ξυπνήσουν μέσα του το χαμένο φιλότιμο για την Πίστη του που τώρα κινδυνεύει.

    Μας δώσατε μετά μία ιστορική ερμηνεία κάποιων προσώπων για να καταλήξετε στο «Όπως λοιπόν κάθε στιγμή τα πράγματα αλλιώς φαίνονται κι αλλιώς είναι, έτσι μπορεί να συνέβη και στο Κολυμπάρι.» Έπρεπε να κάνετε τόσο μεγάλο κύκλο κύριε/κυρία cherrytreelane για να μας το πείτε αυτό; Και γιατί δεν μας το λέγατε από την αρχή;

    Για πείτε μας; Τι έγινε στο Κολυμπάρι; Γιατί τα «μπορεί» και τα «φαίνεται» λυπάμαι αλλά δεν αρκούν. Μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα -πίνοντας μοχίτο- από την ανθρώπινη πλευρά του, πολιτικά, γεωστρατηγικά, διπλωματικά, ψυχολογικά ή όπως αλλιώς θέλετε, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας.
    Το θέμα μας είναι ότι στο Κολυμπάρι, κατοχυρώθηκε ‘συνοδικώς’ (με το βούρδουλα) η αίρεση, καταργήθηκε το Σύμβολο της Πίστεως, αναγνωρίστηκε το σιωνιστικό Παγκόσμιο Συμβούλιο των ‘Εκκλησιών’, κατοχυρώθηκε η παναίρεση του οικουμενισμού για την οποία μας είχαν προειδοποιήσει οι Άγιοι και οι πατέρες της Εκκλησίας μας. Τα δικά μας τα «μπορεί» και τα «φαίνεται» εδώ, μπροστά στον Λόγο του Θεού, είναι φτερά στον άνεμο.

    Εδώ κηρύξαμε πόλεμο στον Θεό κι εσείς μας μιλάτε για «υπακοή», «εγκράτεια», «εμφυλίους», και μην ξεχάσω και τις «απεργίες» τις «καταλήψεις» και τις «μολότωφ» !!!!

    • cherrytreelane said

      Καλή συνέχεια στην μάχη που δίνετε Φαίη.
      Πέτρο η κουβέντα από το χθες στο σήμερα είναι όντως μεγάλη και δεν γίνεται με λογίδρια. Το πιο σημαντικό: ακόμα κι αν σε πείσω για ένα ιστορικό θέμα το κεντρικό ζήτημα δεν λύνεται. Άλλωστε, αν λυνόταν, θα το είχαν λύσει οι υπεράξιοι.

  5. ωραια συζήτηση και ανταλλαγή απόψεών ,,,
    το τι εγινε στο Κολυμπαρι,,,ιδεα δεν έχω αλλα εμπιστεύομαι το Αβερωφ,,
    κατα τα αλλα,,,η αποψη μου
    1, Οικουμενισμος ίσον η προσπάθεια μιας καστας ανθρώπων να ελεγξουν τον πλανήτη,,,βλεπε πολλες οργανώσεις,ατομα εως και κρατη που μιλαν απροκάλυπτα υπερ του οικουμενισμου,,,που τελικα εν ολίγοις καταληγει στο » ενας πλανητης,ενας λαος,ενα νόμισμα,ενας ηγετης μαι θρησκεια,,,ενας ο μεσσιας ο φρεσκος»
    ανέκαθεν οι ιεραρχίες των εκκλησιων επεδίωκαν την ισχυ,,,την πολιτική και την οικονομικη και τελευταιο και καταϊδρωμένο ,,το μεγάλωμα του μεγέθους των πιστών διοτι οι πολλοί πιστοι προσφέρουν την βαση της ισχύος που θέλουν η κατέχουν !!
    εν τελει,,,το Σχισμα οταν εγινε,,υπηρξαν κάποιες συνθήκες που επέφεραν αυτήν την απόφαση,,,ερώτηση,,,εχει αλλάξει τίποτα απο τοτε !!
    ,,,,
    αν θυμαμαι καλα,,,στην Αποκαληψη του Ιωαννη,,,,μιλα για τον ευτελισμο των «ιεραρχων» υπερ του «οικουμενιστη»

    υγ.Υπερ του εθηνους -κρατος μιλα και ο αντι οικουμενιστης Τραμπ,,,οπου Τραμπ ,,βλεπε ο τρελλος,το ρεμαλι ο κουζουλος ,ο μπιξας και ο δειξας εις την νιοστή.

    Χάι,,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s