ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Φαίη στο Θεραπείες ψυχών στο Άγιον Όρος…
    Πετροβούβαλος στο Θεραπείες ψυχών στο Άγιον Όρος…
    Φαίη στο Θεραπείες ψυχών στο Άγιον Όρος…
    Θεραπείες ψυχών στο… στο Θεραπείες ψυχών στο Άγιον Όρος…
    Πετροβούβαλος στο Υπεγράφη ‘στρατηγική σχέση’ με…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η Κίνα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Posted by Πετροβούβαλος στο Ιουλίου 23, 2016

αναδημοσίευση από το Terrorism
άρθρο της διεθνολόγου Ναταλίας Γρίβα

.

Εισαγωγή

Στην ανατολική Ασία ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1937 με την ιαπωνική εισβολή στην κυρίως Κίνα. Ο κύριος λόγος της εισβολής ήταν η αντίληψη της έλλειψης ζωτικού χώρου της Ιαπωνίας. Η Ιαπωνία είναι μια χώρα ορεινή με περιορισμένη καλλιεργήσιμη γη. Από το 1868 μέχρι το 1930 ο ιαπωνικός πληθυσμός αυξήθηκε ραγδαία, από 30 εκ. σε 65εκ. αντιστοίχως. Ως αποτέλεσμα της αύξησης του πληθυσμού, η Ιαπωνία αναγκάστηκε να εισαγάγει τροφές. Μέσα σε μια εικοσαετία η εισαγωγή ρυζιού τριπλασιάστηκε (1910-1930).

Η οικονομική κρίση του 1929 προσέθεσε ένα ακόμη πρόβλημα στην ιαπωνική οικονομία καθώς έπληξε την επίδοσή της στις εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων. Ταυτόχρονα η πολιτική που ακολούθησαν οι Η.Π.Α και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις βασισμένες στο νόμο Smoot – Holley του 1930 με την αύξηση τελωνειακών δασμών και τον αποκλεισμό ιαπωνικών προϊόντων από τις αγορές αντιστοίχως δημιούργησε αρκετά προβλήματα.

Όλοι αυτοί οι λόγοι και με έντονο το αίσθημα του εθνικισμού, η Ιαπωνία θεώρησε ως τελευταία επιλογή για την επιβίωση του πληθυσμού της, τον εδαφικό επεκτατισμό. Όμως, αυτή η επιλογή δίχαζε την ιαπωνική άρχουσα τάξη λόγω του ότι αν η Ιαπωνία παραβίαζε την τότε διεθνή τάξη θα ερχόταν αντιμέτωπη με τις δυτικές δυνάμεις οι οποίες πρέσβευαν το διεθνές δίκαιο και το απαραβίαστο των συνόρων μέσω της Κοινωνίας των Εθνών. Η Ιαπωνία βγήκε από την ΚΤΕ το 1933 λόγω των ψηφισμάτων της ενάντια στις ιαπωνικές επιθέσεις στη Μαντζουρία το 1931 και στη Σαγκάη το 1932. Αν όμως παραβίαζε την τότε διεθνή τάξη θα ερχόταν αντιμέτωπη με τις δυτικές δυνάμεις.

Από τη μια πλευρά ήταν οι ιάπωνες εθνικιστές, οι οποίοι θεωρούσαν τις παλιές μεγάλες δυνάμεις υποκριτικές διότι οι ίδιες είχαν αποκτήσει παλαιότερα μεγάλες αποικιακές εκτάσεις και επικράτειες μέσω του εδαφικού επεκτατισμού και τώρα αρνούνταν στις αναδυόμενες δυνάμεις της εποχής (Ιαπωνία, Γερμανία, Ιταλία) τον επεκτατισμό και ισχυρίζονταν ότι τα σύνορα είναι απαραβίαστα και ο επεκτατισμός είναι κατακριτέος.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονταν οι πιο μετριοπαθείς πολιτικοί οι οποίοι δίσταζαν να έρθουν σε ρήξη με τη Δύση και ήταν αντίθετοι σε έναν εδαφικό επεκτατισμό. Λόγω αυτής της αντιπαράθεσης δύο ιάπωνες πρωθυπουργοί μαζί με άλλους σημαντικούς πολιτικούς δολοφονήθηκαν και έγινε απόπειρα πραξικοπήματος. Αν και το πραξικόπημα απέτυχε, η κυβέρνηση ακολούθησε εν τέλει μια πολιτική εδαφικού επεκτατισμού.

Η αφορμή για τον πόλεμο δόθηκε με ένα τυχαίο συμβάν στα βόρεια σύνορα της Κίνας στη γέφυρα Μάρκο Πόλο λίγο έξω από το Πεκίνο. Από το 1901 με το πρωτόκολλο των Μποξέρ, οι Ιάπωνες είχαν στρατεύματα στη Βόρεια Κίνα. Στις 7 Ιουλίου του 1937 πραγματοποιούνταν ιαπωνική άσκηση και έξαφνα οι Ιάπωνες ισχυρίστηκαν ότι δέχτηκαν πυρά από Κινέζους στρατιώτες και ζήτησαν να τους επιτραπεί η είσοδος σε κινεζικό φρούριο για να αναζητήσουν έναν Ιάπωνα στρατιώτη που χάθηκε εν ώρα της άσκησης, την οποία είσοδο αρνήθηκαν οι Κινέζοι. Η ιαπωνική κυβέρνηση είχε ακριβώς ότι ήθελε για να εντείνει τις συμπλοκές, οι οποίες μέχρι τα τέλη Ιουλίου είχαν κλιμακωθεί σε μια γενική στρατιωτική αναμέτρηση στη βόρεια Κίνα. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα οι Ιάπωνες κατάφεραν να ελέγξουν την περιοχή από το λιμάνι Τιαντζίν ως το Πεκίνο. Σ’ αυτό βοήθησαν κυρίως οι τοπικοί κινέζοι πολέμαρχοι οι οποίοι δεν δέσμευσαν τις δυνάμεις τους για την άμυνα της περιοχής.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις 1937-1938

Ο Chiang Kai – Shek (πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης), είχε αναβάλει για πολλά χρόνια το αναπόφευκτο, πιστεύοντας ότι πρώτα έπρεπε να καταπνίξει τους Κομμουνιστές και να βελτιώσει τις υποδομές και την ποιότητα του στρατού. Επομένως η εθνικιστική Κίνα βρέθηκε απροετοίμαστη για πόλεμο. Ο Chiang Kai – Shek στις 11 Αυγούστου του 1937 διέταξε τις τρεις καλύτερες μεραρχίες, οι οποίες ήταν οπλισμένες με γερμανικά όπλα και εκπαιδευμένες από τον Στρατηγό Alexander von Falkenhausen και τους συμβούλους του, να επιτεθεί ενάντια στις ιαπωνικές δυνάμεις στη Σαγκάη με σκοπό να αποδυναμώσει την ιαπωνική επίθεση έχοντας αριθμητικό πλεονέκτημα. Η προσπάθεια όμως να εξουδετερώσει τις ιαπωνικές ναυτικές δυνάμεις στη Σαγκάη με αεροπορική επίθεση κατέληξε σε αποτυχία καθώς οι κινεζικές βόμβες κατέληξαν στην πόλη αντί για τα ιαπωνικά πλοία προκαλώντας χιλιάδες τραυματισμούς και θανάτους αμάχων. Αυτό συνέβη διότι οι Ιάπωνες είχαν ήδη σπάσει τον κώδικα των κινεζικών στρατιωτικών τηλεπικοινωνιών και γνώριζαν για την επερχόμενη αεροπορική επιδρομή.

Στα τέλη του Αυγούστου του ίδιου έτους η κατάσταση άλλαξε με την Ιαπωνία να περνάει στην αντεπίθεση με βομβαρδισμούς από τον ιαπωνικό στόλο και τη σθεναρή κινεζική αντίσταση με αποτέλεσμα η μάχη της Σαγκάης να κρατήσει για τρεις μήνες. Η κινεζική άμυνα τελικά κάμφθηκε στις αρχές του Νοεμβρίου με την ιαπωνική αποβατική επιχείρηση νότια από τη Σαγκάη με κίνδυνο για κινεζική υπερφαλάγγιση. Οι Κινέζοι αναγκάστηκαν σε άτακτη υποχώρηση στις 11 Νοεμβρίου προς την Ναντζίνγκ, ενώ ήδη είχαν απώλειες 270.000 οπλιτών ενώ οι Ιάπωνες 40.000 οπλίτες. Στις αρχές του Δεκεμβρίου ο Chiang και η κυβέρνηση του μεταφέρθηκαν δυτικότερα στην τρίπολη Γουχάν (Βουχάν- Wuhan). Στις 12 Δεκεμβρίου, ιαπωνικά πολεμικά πλοία πλησίαζαν την πόλη Ναντζίνγκ από τον ποταμό Γιανγκτσε. Ο στρατιωτικός της διοικητής εγκατέλειψε την πόλη και αυτή έπεσε αμαχητί.

Ακολούθησαν έξι βδομάδες ανεξέλεγκτης βίας που έγινε γνωστή ως ο «Βιασμός της Ναντζίνγκ» και αποτέλεσε το πρώτο από τα μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του Β’ Π.Π. Αυτό το χρονικό διάστημα βιώνεται έντονα ο ιαπωνικός ρατσισμός και το ιαπωνικό αίσθημα ανωτερότητας έναντι του κινεζικού πληθυσμού. Εκτελέστηκαν δεκάδες χιλιάδες αφοπλισμένοι αιχμάλωτοι πολέμου, άλλες τόσες γυναίκες βιάσθηκαν και κατόπιν εκτελέστηκαν. Όποιος προσπαθούσε να τις βοηθήσει τον θανάτωναν επί τόπου. Οι περισσότερες εκτιμήσεις καταλήγουν ότι το σύνολο των νεκρών αυτού του συμβάντος κυμάνθηκε μεταξύ 200.000 – 300.000.

Μετά τη Ναντζίνγκ οι Ιάπωνες θέλησαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στη Βορειοανατολική Κίνα με τα στρατεύματα τους στον κάτω Γιανγκτσέ και γι’αυτό το λόγο ανακόπηκε η προέλαση τους προς τα δυτικά. Τα δύο μέτωπα ενοποιήθηκαν το Μάιο του 1938 ανοίγοντας το δρόμο για την ιαπωνική προέλαση δυτικά προς τη Βουχάν στην Κεντρική Κίνα. Ο Chiang Kai – Shek θέλοντας να ανακάμψει την προέλαση αποφάσισε να ανατινάξει τα φράγματα στο κεντρικό μέρος του Κίτρινου Ποταμού. Η πλημμύρα όντως καθυστέρησε την προέλαση των Ιαπώνων αλλά ταυτόχρονα καταστράφηκαν περίπου 4.500 χωριά και 11 σημαντικές πόλεις προκαλώντας μεγάλο αριθμό κινεζικών θανάτων.

Ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις τέθηκαν στη διάθεση του Chiang από τον Στάλιν ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την εθνικιστική Κίνα ως αντίβαρο στην Ιαπωνία. Η Βουχάν έπεσε στα τέλη Οκτωβρίου του 1938 ενώ η Καντόν στη Νότια Κίνα καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες λίγες μέρες νωρίτερα σχεδόν αμαχητί.

Ο Chiang Kai– Shenk στην Τσονγκτσίνγκ

Μετά την πτώση της Βουχάν, οι Ιάπωνες ήλεγχαν όλα τα σημαντικά βιομηχανικά κέντρα και τις πιο εύφορες αγροτικές περιοχές της Κίνας. Ο Chiang Kai- Sheng αποφάσισε να υποχωρήσει στη νοτιοδυτική Κίνα κάνοντας την Τσόνγκτσίνγκ της επαρχίας Σιτσοάν ως τη νέα έδρα της κυβέρνησής του. Ήταν πεπεισμένος ότι θα νικήσει τον εχθρό και εν τέλει θα πάρει πίσω όλα τα κατεκτημένα εδάφη, οπότε κέρδιζε χρόνο παραχωρώντας έδαφος.

Οι Ιάπωνες είχαν υποστεί σοβαρές απώλειες το διάστημα 1937-1938 και όσο προχωρούσαν προς τη βαθιά ενδοχώρα της Κίνας η κατάσταση επιδεινώνονταν ακόμη περισσότερο για δύο λόγους. Πρώτον γιατί απομακρύνονταν από τις βάσεις τους στα κινεζικά παράλια και δεύτερον γιατί η δυτικότερη Κίνα ήταν φτωχότερη σε υποδομές. Ως αποτέλεσμα υπήρξε η προσωρινή παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Άλλωστε η Ιαπωνία δεν στόχευε μακροπρόθεσμα στον διαμελισμό της Κίνας, αλλά σε μια ενιαία Κίνα υπό την ιαπωνική ηγεμονία στα πλαίσια μιας περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης με πυρήνα την Ιαπωνία.

Οι Ιάπωνες προώθησαν τη δημιουργία καθεστώτων μαριονέτων. «Την Προσωρινή Κυβέρνηση της Βόρειας Κίνας» στα τέλη του ΄37 και την «Ανασχηματισμένη Κυβέρνηση της Ναντζίνγκ» στην πεδιάδα του κάτω Γιανγκτσέ το Μάρτιο του ’38. Οι ηγεσίες των καθεστώτων αυτών δικαιολογούσαν την συνεργασία τους με τους κατακτητές ως απαραίτητη για την επιβίωση του κινεζικού έθνους και αποφεύγοντας τις μαζικές απώλειες που θα προκαλούσε μια ενδεχόμενη αντίσταση.

Ο Chiang Kai- Shek είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στην εξωτερική βοήθεια που λάμβανε λόγω της οξείας έλλειψης πόρων που οδήγησε σε λιμό το 1942-1943 στην επαρχία Χενάν και σε ξέσπασμα εσωτερικών μαχών. Το καθεστώς Γκουόμιντανγκ αρχικά υποστηρίχτηκε από τη Σοβιετική Ένωση η οποία του παρείχε 1.000 αεροπλάνα, 2.000 «εθελοντές» πιλότους, εκατοντάδες στρατιωτικούς συμβούλους, πετρέλαιο και πολεμοφόδια συνολικής αξίας 250 εκ. δολαρίων. Έπειτα η Γαλλία παρείχε δάνειο 5 εκ. δολαρίων για την κατασκευή σιδηροδρόμου, η οποία συνέδεσε τη γαλλική Ινδοκίνα με τις περιοχές του καθεστώτος Γκουόμιντανγκ και αποτελούσε τη μία από τις δύο μόνο χερσαίες γραμμές επικοινωνίας του καθεστώτος προς κέντρα θαλάσσιων μεταφορών. Η άλλη γραμμή επικοινωνίας ήταν ο δρόμος της Βιρμανίας.

Το καθεστώς Γκουόμιντανγκ ήταν πιο αποδυναμωμένο σε σχέση με τους περιφερειακούς πολέμαρχους για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο ισχυρός κεντρικός στρατός γερμανικής εκπαίδευσης είχε σε μεγάλο βαθμό χαθεί στη μάχη της Σαγκάης το ’37. Δεύτερον, η έλλειψη πόρων οδήγησε την κεντρική κυβέρνηση σε πρακτικές που υπονόμευσαν την δημοτικότητα της. Π.χ. αυξήσεις στους φόρους για την κάλυψη κρατικών δαπανών και απαλλοτριώσεις τροφίμων για την τροφοδοσία του στρατού.

Ιαπωνικές κινήσεις 1939-1942

Το Σεπτέμβριο του 1939 οι Ιάπωνες εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση στις δυνάμεις του καθεστώτος Γκουόμιντάνγκ με σκοπό την κατάληψη της Τσάνγκσα, πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν στην νοτιο κεντρική Κίνα. Η επίθεση αποκρούστηκε από τις εθνικιστικές κινεζικές δυνάμεις περνώντας στην αντεπίθεση στα τέλη του ’39 και στις αρχές του ’40. Παράλληλα λάμβαναν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ εθνικιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων αλλά το ΚΚΚ δεν απέδωσε ευθύνες στον Chiang Kai- Shek γιατί ήθελε να διαφυλάξει το ενιαίο μέτωπο.

Η Ιαπωνία, μη μπορώντας να αναγκάσει τα κινεζικό καθεστώς να συνθηκολογήσει αποφάσισε να δώσει έμφαση στον οικονομικό του αποκλεισμό. Προσπάθησε ειδικότερα, να αποκλείσει την πρόσβαση της εθνικιστικής Κίνας σε πολεμοφόδια και σε άλλες στρατηγικές ύλες από τον υπόλοιπο κόσμο αποκόβοντας τις σιδηροδρομικές επικοινωνίες της με την Ινδοκίνα και το δρόμο της Βιρμανίας. Παράλληλα, οι Ιάπωνες προσπάθησαν να αναχαιτίσουν τον κομμουνιστικό ανταρτοπόλεμο και την κινητικότητα των δυνάμεων τους, δημιουργώντας φυλάκια κατά μήκος των σιδηροδρομικών σταθμών και σε στρατηγικά σημεία.

Τον Αύγουστο του 1940, το ΚΚΚ πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη επίθεση του κατά τη διάρκεια όλου του πολέμου. Με επικεφαλή τον Πενγκ Ντεχουάι, έπληξε κάθε σημαντική σιδηροδρομική γραμμή στις κατεχόμενες περιοχές της Βόρειας Κίνας και όταν οι Ιάπωνες αναγκάστηκαν να βγουν από τα φυλάκια για να τις προστατέψουν, η 8η στρατιά του ΚΚΚ άρχισε να επιτίθεται στα φυλάκια. Σημειώθηκαν μεγάλες επιτυχίες για μερικές βδομάδες προκαλώντας σοβαρό πλήγμα στις ιαπωνικές δυνάμεις.

Οι Ιάπωνες αντεπιτέθηκαν κυνηγώντας την 8η στρατιά μέχρι τις πιο δύσβατες περιοχές και εφαρμόζοντας την τακτική «τριών όλα», δηλαδή να σκοτωθούν όλοι, να καούν όλα και να λεηλατηθούν όλα. Ολόκληρα χωριά καταστράφηκαν με κανέναν ζωντανό σε ορεινές περιοχές της Βόρειας Κίνας. Η 8η στρατιά έχασε περίπου 100.000 οπλίτες.

Το Σεπτέμβριο του 1940 η Ιαπωνία σύναψε με τη Γερμανία και την Ιταλία το Τριμερές Σύμφωνο, με το οποίο οι δύο ευρωπαϊκές δυνάμεις της αναγνώριζαν τη σύσταση μιας νέας τάξης στην ευρύτερη ανατολική Ασία υπό την ιαπωνική ηγεμονία. Η Ιαπωνία τώρα προσέβλεπε στην κατάκτηση και ευρύτερων περιοχών. Δεν είχε υπολογίσει όμως ότι ο εκτενέστερος εδαφικός επεκτατισμός θα την έφερνε σε σύγκρουση με τη Μεγάλη Βρετανία και τις Η.Π.Α.

Η συμμαχία της Ιαπωνίας άλλαξε τη στάση των δυτικών δυνάμεων. Η Μεγάλη Βρετανία ξανάνοιξε τον δρόμο της Βιρμανίας τον Ιούλιο του 1940 για να στηρίξει την εθνικιστική Κίνα (τον είχε κλείσει νωρίτερα για να κατευνάσει την Ιαπωνία). Επιδίωξη του βρετανού πρωθυπουργού Churchill ήταν να εξασφαλίσει δέσμευση από τις Η.Π.Α ότι θα εισέρχονταν στο πόλεμο σε περίπτωση ιαπωνικής επίθεσης ενάντια στις βρετανικές ή ολλανδικές αποικίες στην ανατολική Ασία. Αυτή η δέσμευση ήρθε από τον αμερικανό πρόεδρο Franklin Roosevelt την 1η Δεκεμβρίου το 1941 λίγες μέρες πριν το Πέρλ Χάρμπορ.

Οι Η.Π.Α αντέδρασαν στο Τριμερές Σύμφωνο στα τέλη του 1940 αυξάνοντας τη βοήθειά τους προς την εθνικιστική Κίνα. Ο Chiang Kai- Shek θέλοντας να λάβει μεγαλύτερη βοήθεια από τις δυτικές δυνάμεις (πέρα των χρηματικών ποσών που είχε ήδη λάβει κατά τη διάρκεια του 1940 -20εκ δολάρια τον Απρίλιο, 100 εκ δολάρια το Νοέμβριο) άφησε να γίνει γνωστό μήπως αναγκαστεί να συνθηκολογήσει με τους Ιάπωνες. Αυτό το γεγονός, μαζί και με τις συγκρούσεις με τους κομμουνιστές και το φόβο της επικράτησης τους, ο Roosevelt ενέταξε την Κίνα στο νέο πρόγραμμα στρατιωτικής βοήθειας Lend Leese.

Ο Roosevelt προώθησε τον Απρίλιο του 1941 τη μυστική σύσταση του εθελοντικού αεροπορικού σώματος των «ιπτάμενων τίγρεων» υπό τον Αμερικανό συνταγματάρχη Clair Chennault με αρχική βάση τη Βιρμανία για να παρέχει αεροπορική υποστήριξη στις εθνικιστικές δυνάμεις.

Στις 22 Ιουνίου του 1941 η δυναμική του πολέμου άλλαξε με την εισβολή του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση. Η ιαπωνική ηγεσία πάλι διχάστηκε. Από τη μια μεριά, ήταν όσοι υποστήριζαν την επέκταση στην νοτιοανατολική Ασία, έχοντας εξασφαλίσει ότι η Σοβιετική Ένωση δεν απειλούσε πια τα νώτα της Ιαπωνίας στη Μαντζουρία. Από την άλλη, ήταν όσοι υποστήριζαν μια εισβολή στη Σοβιετική Ένωση στις επαρχίες της στην Άπω Ανατολή. Τελικά επικράτησε η πρώτη σκέψη και τον Ιούλιο του ίδιου έτους η Ιαπωνία καταλαμβάνει περιοχές στη νότια Ινδοκίνα.

Η αντίδραση των Η.Π.Α ήταν το εμπάργκο πετρελαίου και στρατηγικών υλών προς την Ιαπωνία. Η Ιαπωνία, όντας εξαρτώμενη από τις εισαγωγές αμερικανικού πετρελαίου είχε δύο επιλογές. Ή να υποκύψει στην αμερικανική βούληση ή να επιδιώξει να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές της Ινδονησίας. Τελικά αποφάσισε να κινηθεί προς την Ινδονησία. Οι αμερικανικές και βρετανικές αποικίες όμως, θα στέκονταν εμπόδιο στις γραμμές επικοινωνίας μεταξύ Ιαπωνίας – Ινδονησίας. Γι’ αυτό η Ιαπωνία άρχισε να σχεδιάζει μεγάλη επίθεση ενάντια στις Η.Π.Α και στη Βρετανική Αυτοκρατορία, ελπίζοντας ότι θα δεχθούν συμβιβασμό και θα τεθεί με αυτό τον τρόπο η ανατολική Ασία υπό την ιαπωνική ηγεμονία.

Με αυτό το σχέδιο στις 7 Δεκεμβρίου του 1941 οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στον αμερικανό ναύσταθμο στο Περλ Χάρμπορ της Χαβάης ξεκινώντας ένα μεγάλο πρόγραμμα επεκτατισμού στη νοτιοανατολική Ασία και στον Ειρηνικό. Αυτή η κίνηση βέβαια έφερε αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Η είσοδος της Αμερικής στο Β’ ΠΠ, σήμαινε ανατροπή του πολέμου.

Οι Ιάπωνες συνέχισαν τον επεκτατισμό στην Ασία κατακτώντας το Δεκέμβρη του ΄41 το Χονγκ Κονγκ και μέσα σε έξι μήνες τις Φιλιππίνες. Παράλληλα αποβίβασαν δυνάμεις στη Μαλαισία και στη Βιρμανία. Ο Chiang Kai- Shek θέλοντας να κρατήσει το δρόμο της Βιρμανίας ανοιχτό έστειλε εννέα κινεζικές μεραρχίες. Ωστόσο, δεν κατάφερε να αποτρέψει την ιαπωνική κατάκτηση.

Η εμπλοκή των ΗΠΑ στην Κίνα το 1942-43

Με την πτώση της Βιρμανίας η μόνη γραμμή επικοινωνίας της εθνικιστικής Κίνας με τις δυτικές δυνάμεις ήταν η δύσκολη αεροπορική γραμμή προς την Ινδία που περνούσε πάνω από τα Ιμαλάια. Μετά το Περλ Χάρμπορ οι ΗΠΑ πέρασαν πακέτο βοηθείας 630 εκ. δολαρίων και άλλα 500 εκ. δολάρια ως δάνειο. Ο Roosevelt διόρισε τον στρατηγό Joseph Stilwell να διαχειριστεί την αμερικανική βοήθεια και να επιφέρει την αναδιοργάνωση του κινεζικού εθνικού στρατού.

Το βασικό πρόβλημα όμως με την εθνικιστική Κίνα ήταν ότι πλέον ήταν αδύναμη και ανίκανη. Από τις 300 μεραρχίες μόνο οι 40 ελέγχονταν άμεσα από την κεντρική κυβέρνηση. Ο Chiang Kai – Shek απέφευγε όσο μπορούσε να δίνει αιματηρές μάχες εναντίον των Ιαπώνων ακόμα και όταν δεχόταν πιέσεις από τους Αμερικανούς για να ξεκινήσει σημαντικές επιχειρήσεις θέλοντας να διαφυλάξει τις δυνάμεις του από την διαφαινόμενη μεταπολεμική του αναμέτρηση με το ΚΚΚ. Επιπλέον δεν ήθελε να καταλάβουν οι ΗΠΑ πόσο χαμηλής μαχητικής αξίας ήταν ο στρατός του. Ο Chiang φοβόταν μην δημιουργηθεί νέος πόλος ισχύος εντός του καθεστώτος Γκουόμιντανγκ και από κοινού με τις ΗΠΑ απειλήσουν την εξουσία του. Γι’ αυτό το λόγο ήθελε ο ίδιος να ελέγχει τη διαχείριση της αμερικανικής βοήθειας αντί για τον Stilwell.

Στα τέλη του 1942 πολλοί πόροι της εθνικιστικής Κίνας διοχετεύθηκαν στην κατασκευή σειράς αεροδρομίων στο εσωτερικό της νοτιοανατολικής Κίνας, ώστε να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η στρατηγική του Chennault. Ο Chennault υποστήριζε τη διεξαγωγή αεροπορικών επιχειρήσεων με βάση την εθνικιστική Κίνα και με σκοπό πρώτα την αποδυνάμωση της ιαπωνικής αεροπορίας στην Κίνα ευνοώντας τις χερσαίες κινεζικές δυνάμεις και στη συνέχεια τον αεροπορικό βομβαρδισμό της ίδιας της Ιαπωνίας.

Πολεμικές επιχειρήσεις ως το 1945

Από το 1942 μέχρι το 1944 και τα δύο κινεζικά καθεστώτα επιδίωκαν να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες τους κατά των Ιαπώνων καθώς έβλεπαν ότι θα ηττούνταν από τους Αμερικανούς ούτως ή άλλως. Δεν συνθηκολογούσαν όμως με την Ιαπωνία για να την αναγκάζουν να διατηρεί τα 2/5 του στρατού της στην Κίνα.

Σημαντικά αποτελέσματα έφερε η στρατηγική του Chennault το Νοέμβριο του 1943, η οποία κατάφερε να πλήξει ιαπωνικές βάσεις στην Κίνα καθώς και την ιαπωνική ναυτιλία στα κινεζικά ύδατα που μετέφερε πρώτες ύλες από τη νοτιοανατολική Ασία στην Ιαπωνία.

Το Δεκέμβριο του 1943 πραγματοποιήθηκε διάσκεψη στο Κάιρο μεταξύ του Roosevelt, του Churchill και του Chiang και αποφάσισαν την επιστροφή του Μαντσουκουό και της Ταιβάν στην Κίνα.

Ωστόσο η διεθνής εικόνα του καθεστώτος Γκουόμιντανγκ κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής στρατιωτικής επιχείρησης «Ίτσιγκο». Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1944 και κράτησε μέχρι το Νοέμβριο. Ο πρώτος σκοπός της επιχείρησης ήταν να καταληφθούν από τις ιαπωνικές δυνάμεις οι βάσεις των αεροπορικών επιχειρήσεων του Chennault. Ο δεύτερος σκοπός ήταν να εξασφαλίσουν οι Ιάπωνες έναν συνεχή εδαφικό διάδρομο από την Ινδοκίνα ως την Κορέα, διασχίζοντας τα εδάφη της εθνικιστικής Κίνας και κόβοντάς την στα δύο, ώστε να μεταφέρουν από ξηράς πρώτες ύλες από τη νοτιοανατολική Ασία ως κοντά στην Ιαπωνία.

Οι καλύτερες μεραρχίες της εθνικιστικής Κίνας επλήγησαν και σημειώθηκε αποφασιστική αποδυνάμωση. Το Νοέμβριο οι Ιάπωνες έφτασαν ως την Ινδοκίνα ολοκληρώνοντας το διάδρομο τους και έχοντας επιτύχει τους σκοπούς της επιχείρησής τους σταμάτησαν να σπαταλούν άλλες δυνάμεις στην Κίνα. Επιπλέον, οι Ιάπωνες κατέλαβαν αποθήκες με εξοπλισμούς για 40 μεραρχίες, υλικό που είχε μεταφερθεί με μεγάλη δυσκολία από τους Αμερικανούς πετώντας πάνω από τα Ιμαλάια.

Η κινεζική υποχώρηση έναντι της επίθεσης Ίτσιγκο κ η απροθυμία του Chiang να ρίξει τις εφεδρείες του στον αγώνα ενάντια στους Ιάπωνες προκάλεσε κρίση στις σινο- αμερικανικές σχέσεις. Ο Roosevelt πίεσε τον Chiang να δεχτεί τον Stilwell ως αρχιστράτηγο όλων των κινεζικών δυνάμεων καθώς οι μονάδες, οι οποίες είχαν αναδιοργανωθεί και εκπαιδευτεί από αυτόν πολεμούσαν επιτυχώς ενάντια στους Ιάπωνες, σε αντίθεση με το υπόλοιπο στράτευμα που υποχωρούσε συνεχώς. Παράλληλα ο Roosevelt ζήτησε να επανέλθει το ενιαίο μέτωπο του Γκουόμιντανγκ με το ΚΚΚ και τον ίδιο μήνα έστειλε αμερικανική στρατιωτική αποστολή στη Γιανάν.

Ο Chiang κατάφερε να επιβιώσει πολιτικά χωρίς να υποκύψει στις αμερικανικές πιέσεις και ζήτησε την αντικατάσταση του Stilwell. Ο Roosevelt όμως, δεν ενδιαφερόταν πλέον καθώς θεωρούσε ότι η εθνικιστική Κίνα δεν μπορούσε να του προσφέρει ουσιαστική στρατιωτική βοήθεια στον πόλεμο εναντία στην Ιαπωνία. Προτίμησε να στραφεί στο Στάλιν και να του ζητήσει να μπει στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη.

Η παρακμή της εθνικιστικής Κίνας φάνηκε και στη διάσκεψη της Γιάλτας το Φεβρουάριο του 1945. Για να πεισθεί η σοβιετική ένωση να εισέλθει στον πόλεμο της έγιναν κάποιες εδαφικές παραχωρήσεις στην ανατολική Ασία ερήμην του Chiang και αυτό σήμαινε ότι η ήττα της Ιαπωνίας δεν θα οδηγούσε στην πλήρη απελευθέρωση της Κίνας, αλλά στην επαναφορά στα προνόμια που είχε αποσπάσει ο τσαρικός ιμπεριαλισμός σε βάρος της Κίνας.

Στις 14 Αυγούστου 1945 η Ιαπωνία αναγκάστηκε σε συνθηκολόγηση αφού προηγήθηκε η ρίψη των 2 ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Με αυτό τον τρόπο τελείωσε ο οχταετής πόλεμος για την Κίνα αφήνοντας πίσω 15 τουλάχιστον εκ. νεκρούς.

.

Πηγές:

  • «Η Κίνα από την ουράνια αυτοκρατορία στην ανερχόμενη υπερδύναμη του 21ου αιώνα», Χ. Παπασωτηρίου, εκδόσεις Ποιότητα
  • “The Cambridge History of China, Volume 13 Republic China 1912-1949 part 2”, Publication Cambridge University
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s