ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Κορίνα στο Η Μεγάλη Κυρά, η Αρχικαπετάνα,…
    Πετροβούβαλος στο Η Μεγάλη Κυρά, η Αρχικαπετάνα,…
    Κορίνα στο Η Μεγάλη Κυρά, η Αρχικαπετάνα,…
    Πετροβούβαλος στο Η Μεγάλη Κυρά, η Αρχικαπετάνα,…
    Κορίνα στο Η Μεγάλη Κυρά, η Αρχικαπετάνα,…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Νικολάου Ζορμπά: Τα αίτια της επαναστάσεως – Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος

Posted by Πετροβούβαλος στο Ιουνίου 12, 2016

(σ.Π/Β: Ο αρχηγός του «Κινήματος στο Γουδί» Νικόλαος Ζορμπάς
πέθανε σαν σήμερα στις 12 Ιουν. 1920)

.

Τα αίτια.

Τα προκαλέσαντα την επανάστασιν αίτια ήσαν ως γνωστόν κυρίως τα εξής:

  • Η Βουλευτοκρατία και η συναλλαγή,
  • Η οικονομική δυσπραγία ένεκα της πλημμελούς φορολογίας, επιβαρυνούσης ιδίως τας λαϊκάς τάξεις,
  • Η κακή απονομή της δικαιοσύνης και η έλλειψις δημοσίας ασφαλείας,
  • Ο ατυχής πόλεμος του 1897,
  • Τα Κρητικόν ζήτημα και το απαράσκευον του Κράτους προς οιανδήποτε πολεμικήν δράσιν.

Ο Λαός, πληρώνων φόρους βαρυτάτους και στερούμενος δικαιοσύνης, διοικήσεως, ασφαλείας, εκπαιδεύσεως κλπ. είχεν επανειλημένως εκδηλώσει την δυσφορίαν του δι’ αναφορών, και ψηφισμάτων (σ.1) άνευ πρακτικού τινός αποτελέσματος. Μη δυνάμενος δε να προβή εις δραστικώτερα μέτρα, εφαίνετο εφησυχάζων, αι δε αγροτικαί τάξεις ετράπησαν προς την μετανάστευσιν, ήτις κατά τα τελευταία ιδίως έτη, κατέστη επικίνδυνος και δι αυτήν την υπόστασιν του Κράτους.

Οι αξιωματικοί, βαρέως φέροντες το αίσχος του 1897, ανέμενον εναγωνίως την στιγμήν καθ’ ήν το Κράτος θα ηδύνατο, παρασκευαζόμενον καταλλήλως εσωτερικώς και διπλωματικώς, ν’ αναλάβη τον αγώνα προς εξάλειψιν του αίσχους τούτου. Μετά πολυχρόνιον ματαίαν αναμονήν ήλπισαν επί τέλους ότι ο διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος, διά της Γεν. Διοικήσεως του Στρατού, ήν αυτοπροσώπως ανέλαβε, ήθελε κατωρθώσει να επιτύχει την βελτίωσιν των του στρατού και την εν γένει πολεμικήν παρασκευήν του Κράτους. Ατυχώς και οι ελπίδες αύται διεψεύσθησαν, διότι ο θεσμός της Γεν. Διοικήσεως του Στρατού απέτυχεν, ως τούτο ωμολογείτω, ού μόνον παρά των στρατιωτικών, αλλά και παρ’ αυτών των πολιτευομένων, μηδέ του δημιουργού του θεσμού τούτου Θεοτόκη εξαιρουμένου (σ.2).

Κατά το πλείστον του έτους οι βαθμοφόροι του στρατού έμενον εν αδρανεία, διότι μετά την ολιγοήμερον προκαταρκτικήν εκπαίδευσιν των νεοσυλλέκτων, ων ο αριθμός είχε περιορισθή, χάριν οικονομίας εις το ελάχιστον, και την αμέσως μετά ταύτην ασχόλησιν αυτών εις την υπηρεσίαν της φρουράς και την απόσπασιν εις τα διάφορα γραφεία και τας ειδικάς υπηρεσίας, οι στρατώνες έμενον σχεδόν έρημοι, και μόνον επ’ ολίγας ημέρας, κατά την εκτέλεσιν των λεγομένων μεγάλων ασκήσεων, εγίγνετο συγκέντρωσις τις των οπλιτών. Αλλά και αι ασκήσεις αύτοι εξετελούντο και εκρίνοντο κατά τρόπον τοιούτον, ώστε ουδέν είχον ωφέλιμον αποτέλεσμα διά το στράτευμα.

Εις το Ναυτικόν η κατάστασις ήτο σχεδόν η αυτή αν μη χειροτέρα. Οι αξιωματικοί, ελλείψει εργασίας, παρέμενον κατά το πλείστον εις την ξηράν. Ασκήσεις τακτικών μονάδων εξετελούντο σπανιώτατα, αλλά και τότε αύται μετετρέποντο εις απλά θαλάσσια ταξείδια προς αναψυχήν των επιτελείων. Τα τρία θωρηκτά είχον τους λέβητας αυτών εν κακή καταστάσει, τα δε βολήν των του μεγάλου διαμετρήματος πυροβόλων των, βραδυτάτη. Αι προορισμέναι δια τον Αμβρακικόν κόλπον κανονιοφόροι ήσαν ερριμμέναι εις τινά παραλίαν του Ναυστάθμου, εν αθλία καταστάσει. Τα αποτελούντα τον ελαφρόν στόλον διάφορα σκάφη είχον εγκαταλειφθή εις την τύχην των και μόνον λίαν εύρυθμα εκ τούτων ήσαν εύχρηστα. Ο Ναύσταθμος διατελών εν πρωτογενεί σχεδόν καταστάσει, ησχολείτο συνήθως εις την κατασκευήν επίπλων και εις την επισκευήν των θαλαμηγών.

Από καιρού εις καιρόν ετίθετο υπό συζήτησιν το πρόγραμμα της ναυτικής παρασκευής, όπερ είχεν ως αποτέλεσμα μόνον την διαφωνίαν και την διαίρεσιν των αξιωμάτικών εις ομάδας εχθρικώς διακειμένας προς αλλήλας.

Αι αποθήκαι του στρατού της ξηράς και αι του ναυτικού ήσαν σχεδόν κεναί ιματισμού, πυρομαχικών και του λοιπού αναγκαιούντος υλικού.

Είναι αληθές ότι δέκα περίπου έτη μετά τον πόλεμον του 1897, απεφασίσθη υπό της Κυβερνήσεως η αντικατάστασις του παλαιού οπλισμού του στρατού. Προς τούτο παρηγγέλθησαν εις το εξωτερικόν τμηματικώς από του 1905 και εντεύθεν 100 χιλιάδες τυφέκια επαναληπτικά, μετά 2 δε έτη (τον Νοέμβριον του 1907), 144 πεδινά και 24 ορειβατικά πυροβόλα ταχυβόλα των 7,5. Και η μέν προμήθεια των τυφεκίων επερατώθη περίπου κατά το έτος 1908, η δε των πυροβόλων μόλις είχε αρχίσει κατά το έτος 1909.

Περί προμηθείας πυρομαχικών πυροβόλων, πολυβόλων, πυρομαχικών πυροβολικού, φυσιγγίων (σ.3), ίππων, ημιόνων, σαγής, μεταγωγικών οχημάτων, υγειονομικού υλικού, εργαλείων μηχανικού, αυτοκινήτων, ποδηλάτων, τηλεφώνων, τηλεγράφων κλπ. η ενέργεια της Κυβερνήσεως περιορίζετο εις σκέψεις και μόνον είχε ληφθή πρόνοια περί προμηθείας ειδών τινών ιματισμού και εξαρτήσεως, αλλ’ αι ταχθείσαι προθεσμίαι διά την κατασκευήν και παράδοσιν αυτών τμηματικώς υπό των εργοστασίων ήσαν τοιαύται, ώστε ελάχιστα των ειδών τούτων είχον παραδοθεί μέχρι τέλους του 1909.

Άπασαι αι προμήθειαι των διαφόρων ειδών υλικού επιστρατεύσεως είχον υπολογισθή ούτως, ώστε να πραγματοποιηθώσιν εντός δωδεκαετίας, δια των πόρων του Ταμείου Αμύνης και του τακτικού προϋπολογισμού του Υπουργείου των Στρατιωτικών (γιγνομένης προς τούτο οικονομίας διά της μειώσεως των κατ’ έτος καλουμένων κληρωτών εις το ελάχιστον), και να επαρκώσι διά τον στρατόν εκστρατείας, ούτινος η δύναμις θα απετελείτο εξ 60 χιλιάδων τυφεκίων, 2 χιλιάδων σπαθών και 120 πεδινών και ορειβατικών πυροβόλων. Κατά την γνώμην δε των αξιωματικών του Γενικού Επιτελείου, ήν απεδέχετο και η Κυβέρνησις, τούτο ήτο το μέγιστον όριον της δυνάμεως του στρατού όπερ η Ελλάς θα ηδύνατο να παρατάξη προς πόλεμον (σ.4).

Κυρίως είχε καταβληθή μέριμνα διά την ανέγερσιν στρατώνων και αποθηκών υλικού επιστρατεύσεως των διαφόρων σωμάτων εις τας πόλεις εις άς ταύτα διέμενον. Τα κτίρια ταύτα, άτινα όντως ήσαν απολύτως αναγκαία, αντί να κατασκευάζοντο διά της απλουστέρας και οικονομικωτέρας μεθόδου, κατεσκευάζοντο κατ’ απαίτησιν του Γενικού Διοικητού του Στρατού μετά περισσής πολυτελείας και επί γηπέδων κατά το πλείστον ακαλαλλήλων. Κατά το έτος 1909 τα περισσότερα των κριτίων ήσαν έτι ημιτελή, μολονότι είχε διά ταύτα δαπανηθή ουχί ευκαταφρόνητον ποσόν.

Εν τω μεταξύ, ο Μακεδονικός αγών εχρησιμοποιήθη προς δράσιν αξιωματικών και οπλιτών τινών της ξηράς και του ναυτικού. Οι μετασχόντες εις τον τίμιον τούτον αγώνα ειργάσθησαν μετά μεγάλης φιλοπρατρίας, γενναιότητος και αυταπαρνήσεως, πολλοί δε τούτων εθυσίασαν και αυτήν την ζωήν των εις τον βωμόν της Πατρίδος. Ατυχώς ο Μακεδονικός αγών διεκόπη μετά την συνταγματοποίησιν της Τουρκίας, ήν τινές των πολιτευομένων έκρινον ως λίαν ωφέλιμον διά τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Τα πράγματα όμως διέψευσαν ταχέως τας ελπίδας ταύτας, διότι οι Νεότουρκοι ένεκα του Κρητικού ζητήματος προέβαινον εις τας γνωστάς κατά των υποδούλων αδελφών μας καταδιώξεις, εις τον εμπορικόν αποκλεισμόν κλπ. και εν τέλει εις απειλάς κατά της Ελλάδος, η Κυβέρνησις της οποίας ευρέθη εις δυσχερεστάτην θέσιν και υπεχρεώθη κατ’ ανάγκην να τηρή άψογον στάσιν, διότι εγνώριζε κάλλιον παντός άλλου το εντελώς απαράσκευον του Κράτους προς οιανδήποτε δράσιν.

Τοιαύτη ήτο κατά το 1909 η κατάστασις την οποίαν η Ελληνική κυβέρνησις, εργαζομένη επί 12 έτη μετά τον πόλεμον του 1897, είχε παρασκευάσει όπως η Ελλάς δυνηθή να υποστηρίξει τα δίκαια του Έθνους και ν’ αντιμετωπίση τον εκ του εξωτερικού κίνδυνον!! Οίκοθεν νοείται ότι η κατάστασις αύτη είχεν απογοητεύσει πάντας και ιδίως τους αξιωματικούς.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, οι αξιωματικοί είχον, ως ήτο φυσικόν, κύριον θέμα ομιλίας συνήθως, τα συμβαίνοντα και ιδίως τα περί της στρατιωτικής και ναυτικής αδυναμίας του Κράτους και συνεζήτουν περί των μέσων άτινα ηδύναντο να συντελέσωσιν προς την βελτίωσιν της καταστάσεως των πραγμάτων. Είναι γνωστά τα συμβάντα κατά τας διαφόρους συγκεντρώσεις μικρών τινών ομάδων αξιωματικών και οι διάφοροι αντιφατικαί γνώμαι άς ούτοι είχον περί των ληπτέων μέτρων, προς δε το επεισόδιον όπερ συνέβη ότε αι ομάδες αύται συνεκεντρώθησαν την 25ην Ιουνίου εν τη οικία του υπολοχαγού Χατζημιχάλη προς σύσκεψιν, η αποτυχία ταύτης ένεκα της παρεμβάσεως της αρχής, και η κατόπιν αρξαμένη καταδίωξις αξιωματικών τινών, ών είχον γνωσθή τα ονόματα εις την υπηρεσίαν. Ταύτα εγένοντο αφορμή όπως οι αποτελούντες τας μικράς ομάδας κατώτεροι αξιωματικοί συνασπισθώσι και αποτελέσωσι μίαν και μόνην ομάδα, ήτις σκοπόν είχε να μεριμνήση προς λήψιν μέτρων διά την τάχιστην πολεμικήν παρασκευήν του Κράτους.

Ούτως ιδρύδη ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» ούτινος τα πρώτα ευάριθμα μέλη (σ.5) υπέγραψαν την 4ην Ιουλίου 1909, πρωτόκολλον δι’ ού εβεβαίουν διά του λόγου της τιμής των, ότι θέλουσιν εκτελέσει τα αποφασισθέντα διά πάσης θυσίας, και συγχρόνως ήρξαντο ενεργειών όπως και άλλοι κατώτεροι αξιωματικοί εκ των εν Αθήναις και εις τας Επαρχίας ασπασθώσι τας αρχάς του Στρατιωτικού Συνδέσμου.

Προς αποφυγήν της επιτηρήσεως και της καταδιώξεως εκ μέρους των αρχών, ελήφθη πρόνοια όπως οι αποτελούντες τον Στρατιωτικόν Σύνδεσμον εν Αθήναις μη συνέρχωνται προς σύσκεψιν επί τω αυτώ, αλλ’ εις διάφορα μέρη κατά σώματα και υπηρεσίας.

Εντεύθεν η διαίρεσις του Στρατιωτικού Συνδέσμου εις τα ενταύθα τμήματα του στρατού και του ναυτικου, έκαστον των οποίων είχε πρόεδρον τον αρχαιότερον ή τον ανώτερον εκ των μελών του. Διά δε την ταχυτέραν συνεννόησιν των τμημάτων προς άλληλα και την καταλληλοτέραν και ενιαίαν ενέργειαν του Στρατιωτικού Συνδέσμου ιδρύθη «Διοικούσα Επιτροπή» ής τινός τα μέλη ήσαν λοχαγοί των διαφόρων όπλων του στρατού και του ναυτικού, οίτινες εξελέγησαν διά ψηφοφορίας απάντων των αποτελούντων τότε τον Στρατιωτικόν Σύνδεσμον μεταξύ των πρωτεργατών αυτού εκ των εν Αθήναις ευρισκομένων. Η επιτροπή αύτη, αποτελεσθείσα εκ των Λοχαγών Φικιώρη, Σάρρου και Πατσογιάννη του πεζικού, Γουβέλη και Παρνασσίδου του πυροβολικού, Ζυμβρακάκη του ιππικού, Μιμήκου του Μηχανικού, και των υποπλοιάρχων Λιόλιου και Χατζηκυριάκου, είχεν αρχίσει την μελέτην περί του τρόπου δράσεως του Στρατιωτικού Συνδέσμου και της συντάξεως προγράμματος όπερ ήθελεν υποβληθή εις τον Βασιλέα και την Κυβέρνησιν προς πραγματοποίησιν του υπό του Στρατιωτικού Συνδέσμου σκοπού.

Αι αποφάσεις της Επιτροπής, λαμβανόμεναι κατά πλειοψηφίαν, ανεκοινούντο εις τα τμήματα δι’ εγκυκλίων, αίτινες, αντί υπογραφής, έφερον κάτωθι σφραγίδα έχουσαν ως έμβλημα την Εθνικήν σημαίαν και κατά την περιφέρειαν «Στρατιωτικός Σύνδεσμος». Εν περιπτώσει ανάγκης προς ταχείαν ενέργειαν, αι αποφάσεις της Επιτροπής εξετελούντο προ πάσης ανακοινώσεως εις τα τμήματα, τουθ’ όπερ συνέβαινεν ιδίως κατά τας κρισίμους περιστάσεις. Εις εκάστην των φρουρών των επαρχιών υπήρχε τμήμα, έχον πρόεδρον και επιτροπήν τριμελή, εις ό ανεκοινούντο υπό της εν Αθήναις Επιτροπής τα εκάστοτε συμβαίνοντα και αι ληφθείσαι αποφάσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου.

Μετά τινάς ημέρας οι αποτελούντες τον Στρατιωτικόν Σύνδεσμον έκρινον ότι ήτον απόλυτος ανάγκη, δια διαφόρους λόγους, να έχωσιν αρχηγόν, ανώτερον αξιωματικόν της εκλογής των, όστις συνάμα να προεδρεύη και της Διοικούσης Επιτροπής. Όθεν ανετέθη εις τινάς εκ των μελών του Στρατιωτικού Συνδέσμου να προβώσιν εις τα αναγκαία προς τούτο διαβήματα προς 3 ανωτέρους αξιωματικούς ούς οι αξιωματικοί του Στρατιωτικού Συνδέσμου έκρινον καταλλήλους διά την θέσιν του αρχηγού.

Τοιαύτα διαβήματα εγένοντο προς με υπό τριών λοχαγών, γνωριζόντων την γνώμην μου περί της καταστάσεως των πραγμάτων, και ελθόντων προς συνάντησίν μου κατ’ ιδίαν έκαστος και εκ περιτροπής εντός τριών ημερών. Έκαστος τούτων αφ’ ού μου εγνωστοποίει λεπτομερώς πάντα τα αφορώντα εις τον Στρατιωτικόν Σύνδεσμον εν τέλει μου εδήλωσεν εκ μέρους των αποτελούντων τον Σύνδεσμον αξιωματικών ότι άπαντες ούτοι, έχοντες πεποίθησιν και εμπιστοσύνην εις εμέ, παρακαλούσιν να δεχθώ την αρχηγίαν του Στρατιωτικού Συνδέσμου (σ.6).

Μετά τινάς ενδοιασμούς ούς είχον, διότι εκ πείρας εγνώριζον ότι αποφάσεις ληφθείσαι άλλοτε παρ’ αξιωματικών, και διά την απλουστέραν έτι ενέργειαν, δεν είχον καταλήξει ποτέ εις πρακτικόν αποτέλεσμα, πεισθείς κατά την τρίτην συνέντευξιν ότι δεν επρόκειτο πλέον περί λόγων ως συνήθως, αλλ’ ότι οι νέοι αξιωματικοί είχον ωρισμένως αποφασίσει να προβώσι διά πάσης θυσίας εις σοβαράν και λίαν επικίνδυνον διά τας συνεπείας της δράσιν και έχων υπ’ όψιν ότι η δράσις αύτη των αξιωματικών, καταλλήλως συνδυαζομένη μετά λαϊκής εξεγέρσεως, ηδύνατο να συντελέση ού μόνον προς βελτίωσιν της καταστάσεως των του στρατού, αλλά και των της πολιτείας εν γένει, εδέχθην την αρχηγίαν του Στρατιωτικού Συνδέσμου.

Αναντίρρητον είναι ότι το έργον όπερ αναλάμβανεν ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος ανήκεν εις τους πολίτας, αλλ’ ούτοι, παρά τας εκάστοτε διαμαρτυρίας των, δεν εκινούντο, φοβούμενοι το στράτευμα (σ.7). Ο στρατός, όστις δεν αποτελείται εκ ξένων μισθωτών, αλλ’ εκ πολιτών Ελλήνων και δεν ανήκει εις ουδένα (σ.8) αλλά μόνον εις την Πατρίδα απεφάσισε να προηγηθή των πολιτών εις την δέουσαν ενέργειαν.

Εγνώριζον κάλλιστα ότι ο στρατός δεν είναι προωρισμένος να επεμβαίνη εις τα της πολιτείας δ’ οιονδήποτε τρόπον, και ότι στρατός προβαίνων εις τοιαύτα διαβήματα καθίσταται λίαν επιζήμιος εις το Κράτος, έβλεπον όμως ότι ο στρατός είχε σχεδόν αποσυντεθή και ότι το Κράτος διέτρεχε μέγιστον κίνδυνον ού μόνον ένεκα των εξωτερικών περιστάσεων, αλλά και εκ της εν γένει εσωτερικής καταστάσεως.

Δεν ηγνόουν ότι γενόμενος αρχηγός του Στρατιωτικού Συνδέσμου ετιθέμην εκτός του Νόμου, και ότι εν αποτυχία με ανέμενεν η ατιμία και ο διά τυφεκισμού θάνατος, είχον όμως την πεποίθησιν ότι ανελάμβανον έργον όπερ είχε τον ιερόν σκοπόν της υπερασπίσεως της εις προφανή κίνδυνον διατελούσης Πατρίδος, ήτοι έργον σύμφωνον προς τον στρατιωτικόν όρκον, προς όν κατά τύπους μόνον εφαίνετο ότι αντέκειτο.

Εάν, δεχθείς την αρχηγίαν του Στρατιωτικού Συνδέσμου έπραξα καλώς ή κακώς, τούτο αφήνω εις την κρίσιν άλλων, ομολογώ όμως ότι παρά τους κινδύνους εις ούς εξετέθην και παρά τας πικρίας άς εποτίσθην, δεν μετεννόησα διά την πράξιν μου ταύτην, διότι, εάν η επανάστασις δεν έπραξεν άλλο τι σπουδαίον, κατώρθωσεν όμως ν’ αφυπνήση εκ του ληθάργου την Ελληνικήν ψυχήν και την δύναμιν του Ελληνισμού. Τούτω, ως υποθέτω, δεν θα δυνηθώσι ν’ αρνηθώσιν ού μόνον οι επικρίνοντες την επανάστασιν, αλλ’ ουτε και αυτοί οι αντιδραστικοί.

.

Σημειώσεις

1. Ψήφισμα των Συντεχνιών Αθηνών της 3 Δεκεμβρίου 1908, προς την Βουλήν και την κυβέρνησιν δι’ ού εδηλούτο ότι αδυνατούσι να δεχθώσι νέους φόρους, – Υπόμνημα των Συντεχνιών προς τον Βασιλέα, της 18 Φεβρουαρίου 1909, κατά της συναλλαγής και της φορομανίας και αίτησις αλλαγής συστήματος διοικήσεως.

2. Τοσούτον και ο Διάδοχος έκρινε ωφέλιμον διά το στράτευμα την Γεν. Διοίκησιν, ώστε έλεγεν ότι όταν ανέλθη εις τον Θρόνον θα αξιώση να καταργηθή αύτη, ως όλως περιττή διότι εφρόνει ότι την άμεσον διοίκησιν του στρατού έδει να ενασκεί αυτοπροσώπως ο Βασιλεύς, παρερμηνεύων την σχετικήν διάταξιν του Συντάγματος (άρθρον 32), και λησμονών τον υπεύθυνον Υπουργόν (άρθρα Συντάγ. 29 και 30).

3. Κατά το τέλος του έτους 1907, τυγχάνων Διευθυντής του Υλικού πολέμου, υπέβαλον εις το Υπουργείον την κάτωθι αναφοράν περί των εις το Κράτος υπαρχόντων φυσιγγίων επαναληπτικών τυφεκίων, επιδόσας ταύτην αυτοπροσώπως εις τον Υπουργόν: Αριθ. 8564 – Αθήνησι τη 11 Δεκεμβρίου 1907 – Προς το Υπουργείον των Στρατιωτικών. – Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω ότι την 7ην Δεκεμβρίου 1907 υπήρχονων εις τας αποθήκας των Εφορειών υλικών πολέμου 1.837.000 φυσίγγια βολίδων επαναληπτικού τυφεκίου. Εκ του αριθμού τούτου διετάχθη να χορηγηθώσι εις τα σώματα τα αναγκαιούντα διά την εκτέλεσιν της ετησίας επί σκοπού βολής. Εάν δε ληφθή υπ’ όψιν ότι τα σώματα οφείλουσι να παραλάβουν τον ορισθέντα αριθμόν φυσιγγίων διά της υπ’ αριθ. 45542 ε. ε. εγκυκλίου Υπουργικής διαταγής, αι αποθήκαι των Εφορειών θα μείνουσι άνευ φυσιγγίων. Όθεν παρακαλώ να ληφθή η δέουσα πρόνοια προς προμήθειαν εκ της αλλοδαπής φυσιγγίων ταχέως, όπως το στράτευμα μη ευρεθή άοπλον εν τυχούση ανάγκη. Υπογρ. Ν. Κ. Ζορμπάς Συνταγματάρχης.
Προ ταύτης είχον υποβάλει αναφοράν περί προμηθείας τοπομαχικών πυροβόλων προς αντικατάστασιν των του συστήματος Κρούπ, εξ ών το Κράτος είχεν ευάριθμα, προς δε και ετέραν αναφοράν περί προμηθείας σαγής κλπ. Επειδή δε το Υπουργείον δεν απήντα εις τας αναφοράς μου, υπέμνησα ταύτας διά της από 22 Φεβρουαρίου 1908 και υπ’ αρίθ. 1694 αναφοράς μου εις ήν το Υπουργείον απήντησε τα εξής: Αριθ. 10410. Προς την Διεύθ. του Υλ. Πολέμου. Εις απάντησιν της υπ’ αριθ. 1694 αναφοράς υμών, γνωρίζομεν υμίν τα εξής: η κατάστασις των πυρομαχικών είνε γνωστή τω Υπουργείω και προ πολλού έγινε σκέψις και κατόπιν επί τη βάσει των σχεδίων επιστρατεύσεως του 1907 και 1908, και ελήφθησαν αποφάσεις. Επίσης διά την σαγήν. Περί της αντικαταστάσεως των τοπομαχικών πυροβόλων, η Διεύθ. Υλ. Πολέμου δεν δύναται να γνωρίζει ακόμη ποία μέτρα εσκέφθη να λάβη η αρμοδία αρχή. Αθήνησι τη 12 Μαρτίου 1908. Ο Υπουργός Γ. Θεοτόκης.
Σημειωτέον ότι ενώ κατά το σχέδιον επιστρατεύσεως του 1908 πρς εφοδιασμόν του στρατεύματος εχρειάζοντο 60 εκατομ. Φυσίγγια, εις τας Αποθήκας του Κράτους δεν υπήρχεν ούτε έν εκατομμύριον, και δή την εποχήν καθ’ ήν απειλείτο εχθρική εισβολή. !!

4. Κατά τας αρχάς του 1909 είχε τυπωθεί, τη διαταγή του Υπουργείου, αντί εμπιστευτικών χειρογράφων, τεύχος υπό τον τίτλον «Συμβουλαί εις την πολεμικήν παρασκευήν της χώρας», όπερ περιέχει υπομνήματα συνταχθέντα παρ’ αξιωματικών των Γεν. Επιτελων (Δούσμανη και Μεταξά) περί διαφόρων στρατιωτικών ζητημάτων. Και ο μεν Ταγματάρχης Δούσμανης εις το υπόμνημά του «Περί αμύνης της χώρας», υπεστήριζεν δι’ υπολογισμών ότι η δύναμις του ημετέρου στρατού εκστρατείας, ελλείψει πόρων εις άνδρας και χρήματα δεν ηδύνατο να υπερβή την δύναμιν των τριών Μεραρχιών με τάγματα δυνάμεων 700 – 800 τυφεκίων, ήτοι δύναμιν 25 – 30 χιλιάδων (όρα σελ. 8 Συμβολών). Ο δε υπολοχαγός Μεταξάς (ο Γερμανομαθής) εις υπόμνημά του «Περί Τουρκοβουλγαρικής συρράξεως, εάν αύτη ήθελεν επέλθει», αναγράφει, προκειμένου περί συμμετοχής της Ελλάδος εις τον πόλεμον τούτον υπέρ του ετέρου των αντιπάλων τα εξής: «Η Ελλάς, ένεκα της μικράς δυνάμεως του εν Ειρήνη στρατου της, δύναται να παρατάξη 50 – 60 χιλιάδας» ανδρών υποστάντων εκπαίδευσιν… Με την σημερινήν όμως κατάστασιν των αποθηκών και των διαθεσίμων πόρων εν γένει θα ήτο δυνατή εις το διάστημα 15 – 20 ημερών η επιστράτευσις και συγκέντρωσις 15 – 20 χιλιάδων περίπου, ήτοι μιάς Μεραρχίας αποτελουμένης εξ 22 χιλιάδων τυφεκίων, 700 σπαθών και 48 πυροβόλων». (όρα σελ. 178 – 179 Συμβολών). Εις ταύτα πεποιθώς ο Θεοτόκης, έλεγεν ότι ο Σ. Σ. διά του υποβληθέντος οργανισμού ηύξανε τας μονάδας των σωμάτων όπως η δύναμις του στρατού εν επιστρατεύσι ανέρχηται εις 100 και άνω χιλιάδας ότι: «Τούτο είνε όνειρον θερινής νυκτός»!!

5. Μεταξύ των ιδρυτών του Στρατιωτικού Συνδέσμου ήσαν εκ των εν Μακεδονία δρασάντων.

6. Υπερτριακόσιοι κατώτεροι αξιωματικοί των διαφόρων σωμάτων είχον εκπαιδευθή εις το Σχολείον των Ευελπίδων και εις το των υπαξιωματικών κατά τα έτη 1898 – 1906 καθ’ ό διετέλεσα διοικητής αμφοτέρων των σχολείων τούτων.

7. Δυστυχώς εν Ελλάδι ο Λαός τα πάντα αναμένει από τον Στρατόν και αντί τούτου δεν κινείται 1848, 1862.

8. Ατόπως λέγεται ήδη ότι ο Στρατός ανήκει εις τον Βασιλέα. Τούτο ελέγετο άλλοτε ότε οι στρατοί απετελούντο εκ ξένων μισθοφόρων και εχρησίμευον κυρίως προς επιβολήν των ηγεμόνων εν τω Κράτει. Σήμερον όμως ο στρατός είνε «το έθνος ένοπλον», ο δε Βασιλεύς τύπω μόνον άρχει των κατά ξηράν και κατά θάλασσαν δυνάμεων του Κράτους, συνεπώς και ούτος είνε στρατιώτης της Πατρίδος.

.

Πηγή: Νικολάου Κ. Ζορμπά: «Απομνημονεύματα ή Πληροφορίαι περί των συμβάντων κατά την διάρκειαν της Επαναστάσεως της 15ης Αυγούστου 1909» Εκδοτικός Οίκος Λ. Θ. Λαμπρόπουλου, Αθήνα 1925, σελ. 5 – 13
Για την αντιγραφή: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ
Εικόνα: Προσωπογραφία του Νικολάου Ζορμπά, έργο του Σπυρίδωνος Προσαλέντη από τη Wiki

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s