ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    Δημήτριος Θεοτόκης στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    karavaki στη Οι τελευταίοι θα γίνουν π…
    Μέλια στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
    Νικόλαος Καλκάνης στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Στη μέση της ερήμου

Posted by Φαίη στο 22 Μαρτίου, 2016

Η αναζήτηση μιας εφήβου για νόημα ζωής

ΚΟΡΜΠΜΑΝ ΜΑΡΤΖΟΡΥ

Γεννήθηκε το 1987 στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, από εβραϊκή οικογένεια. Ανακάλυψε μόνη της τον Χριστιανισμό και στα δεκαοκτώ της χρόνια βαπτίστηκε Χριστιανή Ορθόδοξη. Μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο ξεκίνησε σπουδές Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Το «Στη μέση της ερήμου» είναι το πρώτο της βιβλίο.

***

Όταν ήμουν 11 – 12 χρονών, τότε που περνούσα τα πιο δυστυχισμένα χρόνια της ζωής μου, θυμάμαι ότι έμεινα άφωνη μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού. Τώρα είναι όλα συγκεχυμένα, μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικά και το μόνο πράγμα που θυμάμαι είναι τα μάτια Του. Τόσο σοβαρά, τόσο βαθιά, τόσο γεμάτα αγάπη που με συγκλόνισαν ως τα κατάβαθα της καρδιάς μου.

Εκείνη την εποχή ήμουν πολύ εχθρική προς τη θρησκεία και κυρίως προς την Χριστιανική πίστη. Κάτι όμως σε εκείνη την εικόνα με έκανε να πονώ χωρίς να ξέρω το γιατί, χωρίς να καταλαβαίνω. Ήμουν λυπημένη και μαζί αξιολύπητη και εκείνο το βλέμμα με έκανε κομμάτια. Ένα χρόνο αργότερα θα αναφερόμουν σε αυτήν την περίοδο λέγοντας ότι η γοητεία του Χριστιανισμού με είχε σχεδόν ρουφήξει, με είχε αιχμαλωτίσει η ομορφιά της εικόνας του Χριστού. Έβρισκα δικαιολογίες, είμαι συγγραφέας και με ελκύουν οι ιστορίες, δεν με ελκύει ο Χριστός, είναι ο μύθος πίσω απ’ όλο αυτό.

Θα περνούσε πολύς καιρός πριν εξετάσω σοβαρά την Χριστιανική πίστη, πριν την πλησιάσω και πάλι συντριμμένη από τη λαχτάρα, με ένα θαυμασμό γεμάτο δέος και προσμονή. Θα περνούσε πολύς καιρός προτού παραδοθώ. Όταν όμως παραδόθηκα τότε φάνηκε πόσο μακριά πια βρισκόμουν από τον παλιό μου εαυτό. Κάποια στιγμή πέρυσι μια κοπέλα, έκπληκτη όταν της είπα ότι δεν ασπαζόμουν πια τον Εβραϊσμό ούτε ήμουν άθεη, με ρώτησε ποια ήταν η θρησκεία μου. Όταν απάντησα μάλλον άτολμα ότι προσδοκούσα να γίνω Χριστιανή, αναστέναξε και μισοαστεία, μισο-αινιγματικά απάντησε: τι να κάνει κανείς με τα πιστεύω του άλλου;

Ο Χριστιανισμός από διανοητική άποψη είναι ό,τι πιο παλιομοδίτικο* υπάρχει, αν μπορούσα να διαλέξω κάτι άλλο θα το είχα κάνει. Απλώς ο Θεός είχε άλλα σχέδια για μένα.

Για πολύ καιρό αφ’ ότου υπέκυψα σ’ αυτό που πιστεύω ότι ήταν από την πρόνοια του Θεού ένοιωθα αμήχανη, σχεδόν ντρεπόμουν γι’ αυτά που πίστευα και μόνο πρόσφατα φανερώνω ευθέως την πίστη μου. Ακόμη και προς το τέλος του περασμένου χρόνου, οπότε σταθερά αποφάσισα να ασπαστώ την Ορθοδοξία, οι περισσότεροι γύρω μου υπέθεταν ότι είμαι άθεη, ίσως επειδή έχω διανοητικές αναζητήσεις ή επειδή είμαι πολιτικά φιλελεύθερη, δεν έχει σημασία το γιατί.

Μιλάνε τόσοι άνθρωποι για την μεταστροφή μου λες και έψαξα όλες τις θρησκείες και διάλεξα εκείνη που μου φαινόταν η καλύτερη, αυτή που μου πήγαινε περισσότερο. Κάθε άλλο. Αν ήταν να διαλέξω την πιο βολική θρησκεία, αυτή μάλλον θα ήταν ο Ινδουισμός προς τον οποίον κατευθυνόμουν για ένα διάστημα πριν με βρει ο Χριστός. Το ζήτημα δεν ήταν τι μου πήγαινε καλύτερα αλλά ήταν αυτή η συνάντηση με ένα Πρόσωπο. Δεν είναι ότι ο Χριστιανισμός αισθητικά με ευχαριστούσε περισσότερο ή ότι μου έκανε περισσότερη εντύπωση απ’ όλα τα άλλα. Κάθε άλλο. Άλλωστε, ο Χριστιανισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά από παραδοξότητες, απλώς συνάντησα τον Χριστό και έπρεπε να Του παραδοθώ.

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε που ο Θεός άρχισε να μου μιλάει και τρία περίπου από τότε που για πρώτη φορά άρχισα να εντυπωσιάζομαι από το πρόσωπο του Χριστού. Εγώ που ήμουν τόσο εχθρική προς οτιδήποτε Χριστιανικό βρέθηκα να καταβροχθίζω ό,τι είχε σχέση με Αυτόν τον παράξενο Άνθρωπο και με το ποιος ήταν. Απορροφήθηκα εντελώς και σιγά-σιγά είδα το καθετί στην ύπαρξή μου να παίρνει απάντηση από Αυτόν. Καθετί δικό Του, αποκρινόταν στους δικούς μου φόβους, στις δικές μου ελπίδες, σε ό,τι είχα ανάγκη, σε αυτό που ήμουν. Ήταν πάντα δύσκολο να το περιγράψω, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι η διαδικασία αυτή κράτησε χρόνια.

Εν τω μεταξύ, είδα τον Χριστό να γίνεται όλο και περισσότερο ένα κομμάτι της ζωής μου. Έβλεπα, ότι κατά κάποιον τρόπο όλα είχαν σχέση με τον Ιησού. Είναι τόσο δύσκολο να εκφράσω αυτήν την κοσμοθεωρία, να μιλώ για την εμπειρία μου σε εκείνους που δεν είχαν τον ίδιο τρόπο σκέψης, ήταν σα να μιλούσα μια ξένη γλώσσα. Στην καρδιά του ζητήματος όμως υπάρχει κάτι κοινό που μοιραζόμαστε εγώ και η γενιά μου. Εγώ βρήκα μια απάντηση αλλά τα ερωτήματά μου είναι τα ίδια. Είμαστε μια ξεριζωμένη, χαοτική, εξουθενωμένη χρονική παρένθεση.

Η αγαπημένη μου δασκάλα και ίσως ο πιο έμπιστος άνθρωπος που είχα ποτέ στη ζωή μου, η αφοσιωμένη στη μελέτη του Σαίξπηρ, Αμπέιτ, έγραψε σε ένα άρθρο στην εφημερίδα του σχολείου πριν από μερικά χρόνια ότι όταν είχε διαβάσει τον μεγάλο ποιητή στο Γυμνάσιο δεν της άρεσε, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο κόσμος ήταν τόσο καταθλιπτικός όσο τον ζωγράφιζε, ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να είναι τόσο άσπλαχνοι όσο φαίνονται στον Σαιξπηρικό κόσμο. Οι σπουδαστές τώρα, προχωρούσε, είναι λιγότερο αφελείς, καταλαβαίνουν τον Σαίξπηρ και τον κόσμο που αυτός απεικονίζει. Θυμάμαι πόση εντύπωση μου έκανε όταν το διάβασα. Ζούμε σε μια γενιά απόρριψης. Πρόκειται για μια επανάσταση που δεν μοιάζει με εκείνη των γονιών μας. Εμείς απορρίπτουμε τα πάντα, ακόμη και τον ιδεαλισμό τους, απορρίπτουμε τα πάντα.

Αυτό βέβαια είναι τρομακτικό για πολλές από τις μορφές των καθιερωμένων θρησκειών. Η απόρριψή μας εκλαμβάνεται ως η εγωιστική επανάσταση ενάντια στην αυθεντία περιλαμβανομένης και της αυθεντίας του Θεού. Με τη μορφή που έχει πάρει θα μπορούσε να αληθεύει αλλά εγώ αν μη τι άλλο το θεωρώ καλό σημάδι. Ξεφεύγουμε από τα χλιαρά, από τις άμεσες απαντήσεις, από την πληκτική ιδεολογία, τα έχουμε πετάξει όλα, είμαστε διαρκώς με αδειανά τα χέρια. Και εκεί ακριβώς, στην άρνησή μας να δεχτούμε οτιδήποτε άλλο πέρα από το απόλυτο αγαθό, μας συναντά ο Θεός. Ο Θεός έρχεται σε εμάς την ώρα της απόλυτης συντριβής μας.

Ο Χριστός με πλησίασε καταμεσής του σχολείου, όταν Τον είδα σε μια εικόνα. Ένοιωσα έναν υπαινιγμό χάριτος. Τότε ήμουν ακόμα πολύ προκατειλημμένη, πολύ στενόμυαλη για να Τον αφήσω να μπει μέσα. Είχα υποστεί πλύση εγκεφάλου να Τον μισώ και έτσι το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να Τον ατενίζω και να ξεχάσω. Αλλά εκείνη η κεραυνοβόλα στιγμή έμεινε στην ψυχή μου, την κουβαλούσα μαζί μου.

Η γενιά μου είναι όντως αρκετά προετοιμασμένη, έτοιμη και δεκτική πνευματικότητας. Μας έχουν ονομάσει άθεους, αυτό όμως αληθεύει μόνο με τη ρηχότερη έννοια. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς δεν ομολογούμε ένα πιστεύω και έχουμε απορρίψει όλα όσα θεωρούνται παραδοσιακά θρησκευτικά συναισθήματα. Παρ’ ότι μερικές φορές τα θρησκευτικά μας συναισθήματα φαινομενικά χαρακτηρίζονται από προχειρότητα και ακαταστασία, υπάρχει μέσα τους το αίσθημα της απελπισίας, υπάρχει η αίσθηση του επείγοντος. Υπάρχει ένα αίσθημα ότι σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο θα πρέπει να υπάρχει ελπίδα και εμείς έχουμε αποδυθεί στην ξέφρενη αναζήτησή της.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο νομίζω, έχουμε αυτιά που ακούνε. Ανοίχτηκα στην αλήθεια που πάντοτε αναζητούσα ακόμη και όταν οι προκαταλήψεις μου προσπάθησαν για λίγο να με αποπροσανατολίσουν. Τώρα, όταν μιλώ στους ανθρώπους της ηλικίας μου, ευελπιστώντας ότι θα ξεφύγουν από τις καθημερινές μέριμνες και θα στραφούν προς τα αιώνια μυστήρια, παρατηρώ ότι ακούνε με ένταση και προσοχή. Ενδιαφέρονται με γνησιότητα για τον Θεό. Τον περιμένουν.

Ακόμη, πολλοί ελκύονται από τη μορφή του Χριστού και μετά κάνουν μία βουτιά στον νεο-γνωστικισμό και στα νεο-εποχίτικα πλοκάμια περί Χριστιανισμού. Άλλοι ατενίζουν τον Χριστό και πέφτουν στα δίχτυα της αγάπης Του αλλά απλώς δεν μπορούν να συμφιλιώσουν αυτήν την αγάπη με αυτό που νομίζουν ότι είναι η Χριστιανική πίστη. Είναι και τόσοι άλλοι, μαζί με αυτούς και ο προηγούμενος εαυτός μου, που πλάθουν τον Χριστό και όλα όσα θέλουν Αυτός να είναι κατά τη δική τους εικόνα, προσπαθώντας να Τον απομακρύνουν απ’ ό,τι αυτοί θεωρούν ως κακό, ανέλπιδο και ρηχό. Αλλά η Αλήθεια παραμένει και ο Χριστός που δεν βλέπει τον χρόνο όπως εμείς, περιμένει υπομονετικά.

Καμμιά φορά είναι σκληρό να θυμάμαι ποια είμαι, από που ήρθα, τι ήμουν παλιά. Είναι σκληρό να σκέπτομαι πόσο άδεια ήμουν κάποτε, πόσο θυμό έκλεινα μέσα μου. Όποτε το βάρος των ευθυνών της πίστης μοιάζει να με καταβάλλει, είναι σκληρό να θυμάμαι πως χωρίς αυτά τα καθήκοντα ήμουν γεμάτη σκοτάδι, μοναξιά και απελπισία. Πριν από δύο χρόνια, ήμουν ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Δεν είμαι πια αυτό που ήμουν. Μελαγχολώ όταν το σκέπτομαι. Όλο αυτό είναι μπλεγμένο και σκοτεινό αλλά δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψω στην πηγή του χωρίς να σταθώ και πάλι μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με εκείνα τα μάτια από φωτιά να μπαίνουν στην καρδιά μου.

Το χειρότερο είναι, όταν όλα αυτά τα υποβαθμίζω σε ιδέες και θεωρίες και ξεχνώ την πρώτη μου αγάπη, την αγάπη για Εκείνον που μου διαπερνούσε την καρδιά. Ήμουν νεκρή και ξανάζησα, ήμουν χαμένη και βρέθηκα. Αυτό μόνο έχει σημασία, όχι μόνο για μένα αλλά και για κάθε έναν στην ηλικία μου που είναι άδειος και εγκαταλειμμένος. Αυτή η ξαφνική επαφή με την ουράνια αγάπη που έδωσε πνοή στον άνθρωπο και έφερε τη ζωή και στη δική μου πεθαμένη ψυχή. Τα λόγια μπορεί να ξεθωριάσουν αλλά η αγάπη είναι αιώνια.

Η πεμπτουσία όλων αυτών που ακολουθούν στα επόμενα κεφάλαια πρέπει να είναι αυτή η μοναδική αίσθηση ότι σε αγγίζει το φως του παραδείσου. Κάθε τι που ξεφεύγει από αυτήν την εμπειρία σας παρακαλώ κάντε μου τη χάρη να το αγνοήσετε και ο Θεός ας συγχωρέσει τα λάθη μου.

***

συνεχίζεται ..

*σχόλιο Γεωργίου Μπάρλα:
Είναι μία άποψη η οποία κυριαρχεί, ότι ο Χριστιανισμός είναι ό,τι πιο παλαιομοδίτικο υπάρχει σήμερα και αυτό έχει να κάνει και με τις δικές μας ευθύνες φίλοι ακροατές που νομίζουμε ότι ο Χριστιανισμός, έτσι όπως τον παρουσιάζουμε εμείς δηλαδή οι Χριστιανοί -δεν υπάρχει κι άλλος τρόπος- είναι κάτι το τέλειο και επομένως οι άνθρωποι που δεν τον ασπάζονται ή δεν ελκύονται από τον Χριστιανό έχουν αποκλειστικά και μόνο αυτοί την ευθύνη, ενώ ο Χριστός ξέρουμε πολύ καλά ότι άφησε πίσω τους μαθητές Του και μαθητές Του είμαστε και εμείς οι βαπτισμένοι Χριστιανοί για να μαρτυρούμε με τη ζωή μας τη ζωή του Χριστού. Όταν λοιπόν οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για τον Χριστιανισμό ή τον βρίσκουν όντως παλαιομοδίτικο, σημαίνει ότι έχουμε και εμείς ευθύνη και όχι μόνο εκείνοι που δεν ανακαλύπτουν το βαθύτερο νόημά Του. Γιατί αν δεν το ανακαλύπτουμε εμείς που είμαστε μέσα στην Εκκλησία γιατί δεν ενδιαφερόμαστε, τότε πόσο εύκολο είναι να το ανακαλύψουν οι άλλοι αν δεν δουν κάτι σε εμάς;

Απόσπασμα από την εκπομπή «Ομιλήματα» της Πειραϊκής Εκκλησίας με τον Γιώργο Μπάρλα.

Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ

Εικόνα εντός κειμένου ‘Μελαγχολία’, έργο του Edvard Munch

Ένα Σχόλιο προς “Στη μέση της ερήμου”

  1. Φαίη said

    Περισσότερα για την Marjorie Corbman

    http://www.explorefaith.org/faithStories/corbman.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: