ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Λέων Τολστόϊ – Μια ταραγμένη ψυχή (9 Σεπ 1828 – 20 Νοε 1910)

Posted by Πετροβούβαλος στο 20 Νοεμβρίου, 2015

Οι τελευταίες μέρες του Λέοντος Τολστόϊ. Ζωγράφος: Ντμίτρι Ντίβιν

αναδημοσίευση από τη Σύγχρονη Ρωσία
άρθρο του Άρη Σφακιανάκη

.

«28 Οκτωβρίου 1910. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου κατά τη μιάμιση το βράδυ και κοιμήθηκα ως τις τρεις. Ξύπνησα πάλι από πόρτες που άνοιγαν και βήματα. Τις προηγούμενες νύχτες δεν είχα κοιτάξει από την πόρτα μου, όμως αυτή τη φορά έριξα μια ματιά και είδα από τη χαραμάδα ένα δυνατό φως μες στο γραφείο μου. Ήταν η γυναίκα μου που έψαχνε κάτι και ίσως διάβαζε τα γραφτά στο τραπέζι…

Σε λίγο πήρε το φως κι έφυγε για το δωμάτιό της.

Δεν ξέρω γιατί αυτό μου προκάλεσε μια ακατανίκητη αίσθηση αποστροφής και εξέγερσης. Ήθελα να κοιμηθώ μα τώρα πια δεν μπορούσα. Στριφογύριζα στο κρεβάτι μου για καμιά ώρα περίπου. Άναψα τέλος το κερί και ανακάθισα συγχυσμένος στο κρεβάτι μου.

Σε λίγο η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα εκείνη να ρωτήσει για την «υγεία μου» και να εκφράσει την έκπληξή της για το φως που είδε στο δωμάτιό μου.

Η αποστροφή και η εξέγερση μεγαλώνουν. Πνίγομαι και αρχίζω να μετράω τους σφυγμούς μου: 97. Δεν μπορώ να μείνω ξαπλωμένος και ξαφνικά παίρνω την οριστική απόφαση να φύγω.

Της γράφω ένα γράμμα, αρχίζω να μαζεύω τα πιο απαραίτητα πράγματα ώστε να μπορέσω απλώς να φύγω. Ξυπνάω τον Ντούσαν κι έπειτα την Αλεξάνδρα (την κόρη του). Με βοηθούν να φτιάξω το δέμα μου. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να ακούσει από το δωμάτιό της ότι φεύγω –σκηνή, νευρική κρίση- και, επομένως, πάει η αναχώρηση.

Στις 6 τα ξημερώματα, όλα είναι σχεδόν έτοιμα και πακεταρισμένα. Πηγαίνω στο στάβλο και δίνω εντολή να σελώσουν…»

Ο Λέων Τολστόι ήταν τότε 82 χρονών και είχε ζήσει παντρεμένος με τη γυναίκα του επί 48 ολόκληρα χρόνια. 48 χρόνια μέσα στη διάρκεια των οποίων γράφτηκε το περίφημο «Πόλεμος και Ειρήνη», χρόνια ζήλειας δυσφορικής που βρίσκουμε τόσο ανάγλυφα αποτυπωμένα στη «Σονάτα του Κρόιτσερ», χρόνια όπου «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» φανερώνει την αγωνία του συγγραφέα μπροστά σε μια ζωή άδεια κι ανούσια, χρόνια που η Άννα Καρένινα απατάει κατ’ εξακολούθηση τον άντρα της με τον βαθύπλουτο και γοητευτικό Βρόνσκι για να βρει τελικά τη λύτρωση στις γραμμές ενός τρένου.

Ο Τολστόι γεννήθηκε το 1828, το έτος που έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα ως Κυβερνήτης.

Ο Ντοστογιέφσκι ήταν ήδη εφτά χρονών.

Ο Τολστόι, σε αντίθεση με τον Ντοστογιέφσκι, γεννήθηκε πλούσιος κι από τα γεννοφάσκια του ακόμη έφερε τον τίτλο του Κόμη. Τούτη ακριβώς η φανταχτερή κατάσταση της ζωής του που ερχόταν σε μεγάλη αντίθεση με τον ζοφερό περίγυρο της φτώχειας που τον περιέβαλε, στάθηκε ο μεγάλος του βραχνάς.

Γράφει στο Ημερολόγιό του: «Ένα πράγμα με βασανίζει όλο και περισσότερο: η απάτη της απερίσκεπτης πολυτέλειας δίπλα στην άδικη κατάσταση της δυστυχίας και της ανέχειας που με τριγυρίζει. Όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο, όλα γίνονται πιο θλιβερά. Δεν μπορώ να μην το σκέφτομαι, δεν μπορώ να μην το βλέπω…»

Τέτοιος ήταν ο Τολστόι. Κι όταν έβλεπε ότι στο σπίτι του είχε υπηρέτες που έστρωναν τα ασημικά στο τραπέζι και σέρβιραν το φαγητό με λευκά γάντια, όταν διαπίστωνε ότι τα παιδιά του έπαιζαν τένις ενώ δίπλα τα παιδιά των χωρικών λιμοκτονούσαν, δεν έκρυβε τη θλίψη και την απογοήτευσή του.

Κάποτε, όταν εκείνος είναι πια 54 χρόνων, η οικογένεια Τολστόι (με δεκατρία παιδιά, παρακαλώ), αφήνει το μεγάλο κτήμα στην Γιάσναγια Πολιάνα όπου ζούσε ως τότε, και μετακομίζει στη Μόσχα. Ο συγγραφέας αρχίζει να κατηγορεί τη γυναίκα του γι’ αυτό το τεράστιο σπίτι που διάλεξε, ένα σπίτι όπου δεν μπορεί να ξεκουραστείς κανείς ούτε στιγμή από τον θόρυβο καθώς οι τοίχοι του είναι σαν από χαρτόνι. (Το σπίτι αυτό σήμερα είναι μουσείο, ίδια κι απαράλλαχτα όπως είναι μουσεία στην Ελλάδα τα σπίτια του Σολωμού, του Παλαμά, του Ελύτη, του Σεφέρη και του Καζαντζάκη).

Εκείνη την εποχή της Μόσχας που η υπόλοιπη οικογένεια ήταν απασχολημένη με χοροεσπερίδες και άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις, ο Τολστόι επισκεπτόταν δικαστήρια, φυλακές και κρατητήρια, αναζητώντας παντού το θέαμα του ανθρώπινου πόνου που απεικόνισε αργότερα τόσο δραματικά στο έργο του «Ανάσταση», το πλέον συγκλονιστικό του βιβλίο κατά την ταπεινή μου άποψη –που ήταν και το τελευταίο του μεγάλο μυθιστόρημα.

Ήταν στα 1910, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Ντοστογιέφσκι, όταν ο Τολστόι πήρε τελικά τη μεγάλη απόφαση –μια απόφαση που ανέβαλε διαρκώς. Την απόφαση να εγκαταλείψει τη ζωή του γαιοκτήμονα, να απομακρυνθεί από τη γυναίκα του που τον ταλαιπωρούσε με τις υστερικές της κρίσεις και να φύγει για πάντα προς άγνωστη κατεύθυνση.

Το χρωστούσε, έγραψε, «… σ’ αυτό το κάτι που υπάρχει μέσα μου, όσο μικρό κι αν είναι…»

Αυτό το κάτι, για κάποιους, λέγεται ψυχή.

.

Σελίδα Πηγής

Ένα Σχόλιο προς “Λέων Τολστόϊ – Μια ταραγμένη ψυχή (9 Σεπ 1828 – 20 Νοε 1910)”

  1. Κάτι, το οποίο οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, ίσως όχι όμως και ο αρθρογράφος, είναι ότι ο Λέων Τολστόι ήταν δεδηλωμένος τέκτονας. Για το λόγο αυτό, η ρωσική Εκκλησία αρνήθηκε να αναγνωρίσει και να εντάξει το όντως αξιόλογο συγγραφικό του έργο, σε έργο που απηχεί και εκφράζει την ορθόδοξη πίστη και φρόνημα. Με άλλα λόγια, αυτό που λεμε «ορθόδοξη πνευματικότητα» και είναι λίαν ευδιάκριτο στα Μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: