ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Φαίη στο Η Βαγγελιώ από το λοιμωδών νόσ…
    Φαίη στο Ανοιχτή επιστολή προς τον Μακα…
    Φαίη στο Πάπας: Την Εκκλησία της Ελλάδο…
    Φαίη στο ΤΟ «ΧΑΜΕΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ» ΚΑΙ Η ΔΗ…
    Το τρελλό νερό: Η αλ… στο Το τρελλό νερό: Η αλήθεια, η ψ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

«Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Ματθ. 17,17)

Posted by Μέλια στο Αυγούστου 9, 2015

Εικόνα από:www.orthmad.gr


Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ (†) επισκόπου Φλωρίνης

Αὐγουστῖνου Ν.Καντιώτη,ποὺ ἔγινε στὸν ἱ.ναὸ Γενεσίου τῆς

Θεοτόκου Κ.Κλεινῶν – Φλωρίνης τὴν 23-8-1981.Καταγραφὴ καὶ

σύντμησις 28-8-2005, ἐπανέκδοσις 18-7-2015

.

«Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;», ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι, ὣς πότε θὰ σᾶς ὑποφέρω; Τίνος, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ φωνὴ αὐτή;

Εἶνε τοῦ δυστυχισμένου πατέρα , ποὺ βλέπει τὰ παιδιά του νὰ βαδίζουν σὲ ἄσχημο δρόμο καὶ στενοχωριέται; Εἶνε τὸ παράπονο μιᾶς μάνας, ποὺ κοπίασε γιὰ ν᾿ ἀναθρέψῃ τὰ παιδιά της, κ᾿ ἔπειτα τὰ βλέπει νὰ βαδίζουν ἕνα δρόμο τρισάθλιο καὶ καταριέται τὴν ὥρα ποὺ τὰ γέννησε; Εἶνε τὸ παράπονο τοῦ ποιμένος, ποὺ βλέπει τὰ πνευματικά του παιδιὰ νὰ μὴ βαδίζουν τὸ δρόμο τῆς τιμῆς καὶ τῆς πίστεως; Εἶνε τὸ παράπονο τοῦ ἱεροκήρυκος , ποὺ ἀναστενάζει γιὰ τὴν ἀσέβεια τῶν χρόνων του; Εἶνε φωνὴ προφήτου, ἀγγέλου, ἀρχαγγέλου;

Ὄχι. Εἶνε ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 17,17). «Ἕ -ως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι;». Περίεργος λό-γος. Πολλοὶ σκανδαλίζονται. Μοιάζει τὸ παράπονο αὐτὸ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὰ λόγια ἐκεῖνα ποὺ εἶπε πάνω στὸ σταυρό «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»(Ματθ. 27,46). Ἀλλὰ ἡ ἀπορία καὶ τὸ σκάνδαλο διαλύεται, ἂν σκεφθοῦμε ὑπὸ ποῖες συνθῆκες ἐλέχθησαν αὐτά.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μιλάει γιὰ ἕνα δυστυχισμένο παιδί. Ἦταν ἄρρωστο; Κάτι χειρότερο·ἐσεληνιάζετο. Νόμιζαν δηλαδὴ οἱ ἄνθρω ποι, ὅτι αἰτία τῆς ταλαιπωρίας του εἶνε ἡσελήνη, ἡ πανσέληνος. Αὐτὰ ὅμως εἶνε ἔργα Θεοῦ· καὶ ποτέ ἔργο Θεοῦ δὲν εἶνε αἰτία κακοῦ. Αἰτία τῆς ταλαιπωρίας τοῦ παιδιοῦ ἦταν ὁ διάβολος. Ὅταν τὸ ἔπιανε ἡ κρίσι ἄφριζε, ἔπεφτε κάτω, σπαρταροῦσε· κ᾿ ἔπεφτε ἄλλοτε στὸ νερὸ νὰ πνιγῇ, ἄλλοτε στὴ φωτιὰ νὰ καῇ.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἁγία Γραφή,παραχωρεῖ ὁ Θεὸς στὸν διάβολο νὰ εἰσβάλῃ μέσα μας, γιὰνὰ δοκιμαστοῦμε. Ἡ εἰσβολὴ αὐτὴ διαταράσσει τὴν ἁρμονία ψυχῆς καὶ σώματος καὶ προκαλεῖ διάφορες ἀσθένειες. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ σαφῶς στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ.

Δυστυχισμένο ἦταν τὸ παιδί. Ἀλλὰ πιὸ δυστυχισμένος ὁ πατέρας. Τὸ ἔβλεπε καὶ καιγόταν. Πῆγε σὲ γιατρούς, πῆρε φάρμακα, μεταχειρίσθηκε κάθε ἀνθρώπινο μέσο.

Τελευταῖα ἀπ᾿ ὅλα θυμήθηκε τὸ Χριστό. Ἔπρεπε νὰ πάῃ πρῶτα στὸ Χριστό· γιατὶ ὁ Χριστὸς εἶνε παραπάνω ἀπ᾿ τοὺς γιατροὺς καὶ τὰ φάρμακα, εἶνε ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶνσωμάτων. Ἀλλὰ ὁ δυστυχὴς τὸν θυμήθηκε τελευταῖο, καὶ μάλιστα ὄχι μὲ μεγάλη πίστι.Εἶπε· Ἀφοῦ τὰ δοκίμασα ὅλα (γιατρούς, φάρμακα, μάγια…) καὶ δὲν κατώρθωσα τίποτε, ἂς πάω καὶ στὸ Χριστό, μήπως κάτι κάνῃ αὐτός…

Πήγαινε λοιπὸν ὁ πατέρας μὲ ἀμφιβολία γιὰ τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ δὲν τὸν βρῆ κε,γιατὶ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ὁ Χριστὸς βρισκότανπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ, ὅπου ἔγινε ἡ μεταμόρφωσίς του. Ἐκεῖ ἦταν ὁ Χριστὸς μαζὶμὲ τοὺς τρεῖς μαθητάς του Πέτρο Ἰάκωβο Ἰωάννη. Οἱ ἄλλοι ὀκτὼ μαθηταὶ ἦταν στοὺς πρόποδες τοῦ βουνοῦ. Αὐτοὺς παρακάλεσε ὁ πατέρας νὰ κάνουν καλὰ τὸ παιδί του.

Δὲν μπόρεσαν ὅμως νὰ κάνουν τίποτα·τὸ δαιμόνιο ἦταν ἰσχυρό. Τὸ κακὸ εἶχε ῥιζώσει πολύ· ἔμοιαζε μὲ δέντρο ποὺ ἔχει ἁπλώσει βαθειὰ τὶς ῥίζες του στὸ χῶμα καὶ δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ τὸ ξερριζώσουν.

Σὲ λίγο ἔρχεται ὁ Χριστός, καὶ ὁ δυστυχισμένος πατέρας πέφτει στὰ πόδια του καὶ λέει·Ἂν μπορῇς, κάνε καλὰ τὸ παιδί μου (βλ. Μᾶρκ.9,22). Τότε ὁ Χριστὸς τοῦ ἀπαντᾷ·«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Αὐτὸ εἶνε τὸ βαθὺ παράπονο τοῦ Χριστοῦ.Γιατί τὸ εἶπε αὐτό;

* * *

Τρία ὁλόκληρα χρόνια ἐδῶ στὴ γῆ, ἀγαπη-τοί μου, ὁ Χριστὸς πήγαινε ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, κήρυττε τὰ θεῖα του λόγια, ἔκανε θαύματα, εὐεργετοῦσε τὸν κόσμο ὅλο. Ὕστερα ἀπὸ τόσες εὐεργεσίες θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ὑπάρχῃ κανένας ἄπιστος· θά ᾿πρεπε ὅλοι νὰ πιστεύουν. Ὅμως μόνο ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς ἀνθρώπων πίστεψε. Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι ἦταν ἐναντίον του· τὸν κατηγοροῦσαν κι ἀμφισβητοῦσαν τὸ θεϊκό του κῦρος. Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ποῦν, «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Ματθ. 9,34. Μᾶρκ. 3,22. Λουκ. 11,15). Ὁ Χριστὸς δὲν βρῆκε ἀνταπόκρισι στὸν κόσμο αὐτόν. Γι᾿ αὐτὸ παραπονιέται καὶ λέει· «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Καλύτερα νὰ φύγω, νὰ σταυρωθῶ, παρὰ νὰ ζῶ μέσα σὲ τέτοιο κόσμο.

Παρὰ τὸ παράπονο καὶ τὴν πικρία του, ἐν τούτοις ὁ Χριστὸς θεράπευσε τὸ δαιμονιζόμενο παιδί. Καὶ μετὰ ἀπήντησε καὶ στὸ ἐρώτημα τῶν μαθητῶν του· –Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε τὸ δαιμόνιο; –Αἰτία εἶνε ἡ ἀπιστία σας. Δὲν πίστευαν ὅπως πρέπει στὸ Χριστό. Πρόσθεσε ἀκόμη· –Ὅποιος ἔχει ζωντανὴ «πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως» (Ματθ. 17,20), θὰ κάνῃ μεγαλύτερα θαύματα· θὰ ξερριζώνῃ καὶ βουνὰ καὶ θὰ τὰ ῥίχνῃ στὴ θάλασσα.

Σπουδαῖα ὅλα αὐτά. Τώρα ὅμως ἂς προσέξουμε τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ· «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;», ὣς πότε θὰ σᾶς ὑποφέρω;

* * *

Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή, ἀγαπητοί μου, ὅτι ὁ Θε ὸς εἶνε μακρόθυμος. Ὅπως ὁ πατέρας ὑποφέρει τὸ ἄτακτο παιδί του καὶ ἡ μάνα τὴν κόρη της, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ὑποφέρει· για τὶ εἶνε γεμᾶτος ἀγάπη. Δὲν μᾶς τιμωρεῖ τὴν ὥ ρα ποὺ ἁμαρτάνουμε. Ἂν μᾶς τιμωροῦσε καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἁμαρτάναμε ἔπεφτε ἕνας κεραυνός, δὲν θά ᾿μενε κανένας ἀπὸ μᾶς. Ζοῦμε ὅλοι μας χάρις στὴ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ φαίνεται καὶ στὸν κατακλυσμό. Περίμενε ὁ Θεὸς ἑκατὸν εἴκοσι χρόνια. Ὁ Νῶε κατασκεύαζε τὴν κιβωτὸ καὶ κήρυττε στὸν κόσμο μετάνοια. Ἀλλὰ δὲν με- τανοοῦσαν. Ξαφνικὰ μιὰ μέρα, ἐκεῖ ποὺ διασκέ δαζαν καὶ ἔκαναν τὰ αἴσχη, ἄνοιξαν οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ. Φούσκωσαν τὰ ποτάμια, οἱ λίμνες, οἱ θάλασσες, καὶ κάλυψαν καὶ τὰ πιὸ ψηλὰ βουνά· καὶ πνίγηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ζῷα μέσα στὸ νερό.

Τὸ ἴδιο καὶ στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα, τὶς ἁμαρτωλὲς πόλεις. Ὁ Θεὸς εἶπε στὸν Ἀβραὰμ ὅ τι θὰ τὶς καταστρέψῃ. Ὁ Ἀβραὰμ ρώτησε· –Ἄν, Κύριε, μέσα σ᾿ αὐτὲς ὑπάρχουν πενήντα δίκαιοι, θὰ τὶς καταστρέψῃς; Ὁ Θεὸς εἶπε· –Δὲν θὰ τὶς καταστρέψω. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ δὲν ὑ πῆρχαν οὔτε δέκα δίκαιοι –παρὰ μόνο ἡ οἰκογένεια τοῦ Λώτ–, ἄνοιξαν οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρα- νοῦ, καὶ ἔβρεξε τότε ὄχι νερὸ ἀλλὰ φωτιὰ καὶ θειάφι· λαμπάδιασε ὁ τόπος, κάηκαν τὰ πάντα. Τέλος ἄνοιξε ἡ γῆ καὶ κατάπιε τὶς πόλεις.

Μακροθυμεῖ ὁ Θεός. Κάποτε ὅμως, ὅπως τότε, ἡ ὀργή του ξεσπᾷ. Λέει ὁ Κύριος, ὅτι θὰ ἔρθουν ἡμέρες, ὅπως οἱ ἡμέρες Λὼτ (βλ. Λουκ. 17,28) καὶ ὅπως οἱ ἡμέρες Νῶε (βλ. Ματθ. 24,37· Λουκ. 17,26). Ζοῦμε σὲ τέτοιες ἡμέρες, παραμονὲς μεγάλων γεγονότων σὲ παγκόσμιο κλίμακα. Μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός, ἀλλὰ λέει· «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Ῥῖξτε μιὰ ματιὰ στὴν κοινωνία καὶ θὰ δῆτε ὅτι ὅλοι (ἄντρες καὶ γυναῖκες, νήπια καὶ γέροντες, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί), βρισκόμαστε ἔξω ἀπὸ τὴν τροχιὰ τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι ἁμαρτάνουμε. Ὁ ἕνας βλαστημᾷ τὸ Θεό, καὶ κανείς δὲν διαμαρτύρεται. Ὁ ἄλλος τὴν Κυριακὴ ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα παίρνει τὸ ντουφέκι του καὶ πάει γιὰ κυνήγι ἢ γιὰ ψάρεμα. Ἄλλος δὲν πατάει στὴν ἐκκλησία οὔτε τὰ Χριστούγεννα οὔ τε τὸ Πάσχα. Γονεῖς ἀδιαφοροῦν τελείως γιὰ τὰ παιδιά τους. Γυναῖκες γυρίζουν στοὺς δρόμους γυμνές. Ἄντρες ἀλλάζουν τὶς γυναῖκες σὰν τὰ πουκάμισά τους. Νέοι, μὲ τὸ τσιγάρο στὸ στόμα, μὲ τὴν ἀναίδεια στὴ γλῶσσα, μὲ τὴν ἀνηθικότητα στὸ βίο, ξημερώνονται στὰ νυχτερινὰ κέντρα. Ἡ διαφθορὰ ὀργιάζει. Φτάσαμε στὴν Ἑλλάδα τὸ φθηνότερο κρέας νά ᾽νε τὸ …γυναικεῖο. Θεέ μου, ποῦ κατήντησε τὸ ἱστορικό μας ἔθνος μὲ τὴ μεγάλη καὶ ἔνδοξη παράδοσι!

* * *

Κι ἀκούγεται, ἀγαπητοί μου, τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ· «Ἕως πότε θὰ σᾶς ὑποφέρω;». Ἔχει καὶ ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ τὰ ὅριά της. Φοβᾶμαι, ὅτι ἐξαντλήσαμε τὰ ὅρια. Φοβᾶμαι ὅ τι τὸ ποτήρι ξεχειλίζει. Μερικὲς σταγόνες ὑ πολείπονται γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ τὸ κακό. Πάνω ἀπ᾿ τὰ κεφάλια μας δὲν θ᾿ ἀνοίξουν τὴ φορὰ αὐτὴ οἱ καταρράκτες οὔτε τοῦ Νῶε οὔτε τοῦ Λώτ. Τί μᾶς περιμένει; Τὸ λέει ἡ Ἀποκάλυψις. Θὰ πέσουν «φιάλες» (Ἀπ. κεφ. 16ο), πυρηνικὲς βόμβες, καὶ ὅλα θὰ γίνουν «γῆς Μαδιάμ». Θὰ ἐξαφανιστοῦν, μέσα σὲ λίγα λεπτά, μεγαλουπόλεις. Παντέρημος θὰ καταντήσῃ ὁ κόσμος. Κατακλυσμὸς πυρηνικός. «Ὥσπερ αἱ ἡ μέραι τοῦ Νῶε» (Ματθ. 24,37).

Τί νὰ κάνουμε στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες; Ν᾿ ἀπελπιστοῦμε; Ὄχι. Νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ Θεὸ μικροὶ καὶ μεγάλοι. Νὰ κλάψουμε, νὰ ἐξαγνισθοῦμε ὅλοι. Καὶ τότε ἡ Παναγία θὰ πρεσβεύσῃ στὸν Κύριο, καὶ θὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ θὰ μᾶς σώσῃ· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΒ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 11972

(αρχείο σε μορφή pdf)

.

Αντιγραφή Μέλια για το Αβέρωφ

.

Ένα Σχόλιο to “«Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Ματθ. 17,17)”

  1. […] «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Ματθ. 17,17) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s