ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    Δημήτριος Θεοτόκης στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    karavaki στη Οι τελευταίοι θα γίνουν π…
    Μέλια στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
    Νικόλαος Καλκάνης στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας

Posted by Πετροβούβαλος στο 21 Ιουλίου, 2015

αναδημοσίευση από την Κοσμοϊδιογλωσσία

.

Ανάμεσα στα πολλά που έγραψα την περίοδο που μεσολάβησε από την δημοσιοποίηση μέχρι την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ήταν και το εξής:

Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες σε ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα… Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος. Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.

Το πρόβλημα είναι τα πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά ερείπια που αφήνει πίσω της η μεταπολίτευση. Ζούμε το ανώτατο και έσχατο στάδιο του μεταπολιτευτισμού, ο οποίος, έχοντας εξαντλήσει πλέον όλες του τις δυνάμεις και εφεδρείες οδηγεί την μεταπτωχευμένη Ελλάδα στο βάραθρο, προκειμένου να παρατείνει για λίγους ακόμα μήνες την νεκροζώντανη και μεταλλαγμένη ύπαρξη του. Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.

Ένας τρόπος, εκ των πραγμάτων, ήταν το δημοψήφισμα. Όχι και Ναι, μαζί, ψήφισε το 56,71%. Η αποχή, το άκυρο και το λευκό, μαζί, κυμάνθηκαν στο 43,29%. Η πτώση των ποσοστών συμμετοχής -και μάλιστα σε μια διαδικασία εκ φύσεως πολωτική- και η «αναγκαστική» συμμετοχή ή η συμμετοχή με μισή καρδιά, η αποχή, το άκυρο και το λευκό, η αρνητική ψήφος και η ψήφος διαμαρτυρίας στις εκλογές, το «δεν έχω τι να ψηφίσω», όλα τα προηγούμενα, φανερώνουν την κρίση του πολιτικού συστήματος, την παρακμή και τον εκφυλισμό των κομμάτων, την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών -ακόμα και πολλών από όσους συμμετέχουν-, την στρεβλή ως ανύπαρκτη αντιπροσώπευση τους, την απομάκρυνση του κοινωνικού σώματος και την αποξένωση του από το πολιτικό προσωπικό. Το αντιπροσωπευτικό κενό.

Τα προηγούμενα είναι απόρροια του ελέγχου και του μπλοκαρίσματος των διαδικασιών ανανέωσης του πολιτικού συστήματος και της δημιουργίας νέων κομμάτων. Αυτές είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές διαδικασίες χειραγώγησης και ελέγχου που καταλήγουν σε δυσμορφίες και πάσης φύσεως εκφυλιστικά φαινόμενα κατά την προσπάθεια κατασκευής μιας ανύπαρκτης κοινωνικά συναίνεσης. Μια κοινωνία και δημοκρατία που έχει μπλοκάρει, που έχει χαμηλό ποσοστό συμμετοχής και κινητοποίησης δυνάμεων δεν μπορεί να πορευθεί δυναμικά, σέρνεται, αποσυντίθεται και λιώνει.

Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους (όπως έκαναν και οι προηγούμενοι ή σε συνεννόηση μαζί τους) επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών, απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. Έγινε η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. Η πολιτιστική και υλική υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα -μεταπολιτευτικής υφής και ποιότητας- Ναι και Όχι. Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.

.

Σελίδα Πηγής

Εικόνα: «Eρειπωμένος ναός», έργο του Pierre-Antoine Demachy από τη Wiki

2 Σχόλια προς “Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας”

  1. po απλός πολίτης said

    1.
    «Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους (όπως έκαναν και οι προηγούμενοι ή σε συνεννόηση μαζί τους) επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.»

    Μια τέτοια κλασική πια εκδοχή, είναι η περίφημη εκπαραθύρωση των οικονομικών υπουργών.
    Αφού, ο «αθώος» ηγεμών τους όριζε, τους ανεχόταν επί μακρόν, διαμόρφωναν καταστάσεις, στην συνέχεια τους ανασχημάτιζε τοποθετώντας τους σε κάποιο άλλο χαρτοφυλάκιο (συνήθως άμυνα, ανάπτυξη κλπ), είτε λόγω επικείμενων εκλογών, είτε λόγω άλλων πιεστικών καταστάσεων.
    Το σημερινό απότοκο της πάλαι ποτέ δικομματικής φαυλοκρατίας (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) ασκεί πλέον την ίδια αυτή τακτική, αλλά με ακόμα πιο ελεεινούς τακτικισμούς, γεγονός που του επιτρέπει η απόλυτη ηγεμονία αφού «ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν» στο σχήμα αυτό τα πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, τυπικά δείγματα των οποίων αραχνιάζουν στα κοινοβουλευτικά έδρανα, παρακαλώντας να μην γίνουν εκλογές μη τυχόν και χάσουν έστω την αντιπολιτευτική ραστώνη, άσχετα αν το επικοινωνούν με το πρόσχημα του «πατριωτικού καθήκοντος».

    Στην εκδοχή μάλιστα αυτή, δεν έχουμε απλά αποδιοπομπαίους τράγους, αλλά επένδυση αυτών με χαρακτηριστικά ψυχογραφήματος ή άλλων ακόμα πιο «extreme» παραδοχών (κακοποιοί, νάρκισοι κλπ) οι οποίες ασφαλώς κατατείνουν στην «καλοπροαίρετη άγνοια» των εκάστοτε κυβερνώντων, που τους επέλεξαν και …παρασύρθηκαν.
    Όταν λοιπόν το …asset Βαρουφάκη, ξεφτίσει και αποκαλυφθεί η έλλειψη δημόσιων πολιτικών, δεν ξέρω αν θα καλυφθεί με άλλο αντίστοιχο asset το κενό πολιτικής, ο καιροσκοπισμός… ή με άλλο επιχείρημα (το …asset «διαπραγμάτευση» πνέει τα λοίσθια).
    Ίσως δεν θα χρειάζεται καν γιατί η εξουσία θα έχει επανανομιμοποιηθεί εγκαίρως και για αρκετό χρόνο.
    Ή αν θα εξευρεθεί άλλος τρόπος για να αποκρύψουν τη γύμνια της μεταπολιτευτικής ελαφρότητας και βαθύτερης δραστηριοποίησης των κομμάτων με όρους λεηλασίας και νομής του κράτους, εκμαιεύοντας το θυμικό στοιχείο της κρίσης που δημιούργησαν και όχι φυσικά για να επιλύσουν τα προβλήματα, όπως ζοφερά έχουν προκύψει.

    2.
    «συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα -μεταπολιτευτικής υφής και ποιότητας- Ναι και Όχι. Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.»

    Το οποίο ομόθυμα και με όρους κωμικοτραγικής προκατάληψης, οι θιασώτες της κομματικής νομενκλατούρας αποκαλούν ως «κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας».
    Την εξαπάτηση δηλαδή του κόσμου, και τον εγκλωβισμό του σε περιοδικά στιγμιαίο τροχονόμο συμφερόντων των κομματικών ΑΕ., με όρους που επαφίενται όχι σε κάποιου είδους «προγραμματική δέσμευση» των κομμάτων ως διαμεσολαβητών (έστω) του κοινωνικού συμφέροντος με έννομες συνέπειες, αλλά στην εν λευκώ «αξιοποίηση» της λεγόμενης «ελεύθερης εντολής» από τους ηγεμόνες, κατά την προσωποπαγή εκδοχή και ερμηνεία αυτής, με τελικό αυτοσκοπό την εξουσία και αρνητικό αποδέκτη αυτής, τον αγελαία (περιοδικά και στιγμαιία) κλητευόμενο «κυρίαρχο λαό».

    υγ
    Έχεις δίκιο φίλε Πέτρο, ότι τα επιχειρήματα εξαντλούνται.
    Εξαντλούν, ξεκουράζεσαι, επανάρχεσαι, κουράζεσαι, εξαντλείς (ρητορικό το β’ πρόσωπο δεν εννοώ εσένα ίσα-ίσα).
    Τι να πρωτοπεί κανείς;
    Και που θα οδηγήσει;
    Θα καθόμαστε στο διαδίκτυο, θα λέμε όσα λέμε και στο τέλος, η όλη ιστορία θα εκτραπεί σε θλιβερές διαπιστώσεις.
    Λύσεις (στον αντίποδα από τσαρλατανισμούς) δύσκολα θα βορυν απήχηση, καθώς το θυμικό και η διέγερση με όρους «επικοινωνίας» ακόμα επιβάλλουν το συμφέρον των κομματαρχών ως ιδιοκτητών της πολιτείας.
    Αξίζει περισσότερο ο καθένας μας να επικεντρωθεί σε κάτι πιο δημιουργικό, πιο όμορφο, και πιστεύω ότι νομοτελειακά όλο αυτό το καθεστώς της λεηλασίας μιας χώρας με όρους δημαγωγικών ψευδαισθήσεων θα καταρρεύσει από την ίδια του την αχρηστία, με λίγα λόγια κάποτε η ουσία της πολιτικής θα υποκαταστήσει το μάρκετινγκ.

    Καλή σου ημέρα αδερφέ, να είσαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: