ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Ζητείται κίνημα – «Απατεώνες, τσαρλατάνοι και πέντε χαμένα χρόνια»

Posted by Μέλια στο 17 Ιουλίου, 2015

Νικόλα Δημητριάδη

.

Για να πιάσουμε το νήμα και να εξηγήσουμε το γενικευμένο αδιέξοδο που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, μπορούμε ίσως να αρχίσουμε με μία βασική παραδοχή: Το μοντέλο που οικοδομήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, το μοντέλο του δήθεν «εκσυγχρονισμού», του παρασιτισμού, του μηδενισμού και του ακραίου ατομισμού έφτασε στο τέλος του, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος αντικαταστάτης.

Το μοντέλο αυτό έφτασε στα όριά του την περασμένη δεκαετία (εκτεταμένος δανεισμός, εκμετάλλευση μεταναστών κ.λπ.), μέχρι που ο Γιωργάκης επιτάχυνε την οριστική κατάρρευσή του το 2009. Το μοναδικό μοντέλο που υπάρχει «στην πιάτσα» για την αντικατάστασή του είναι αυτό του νεοφιλελευθερισμού, που προωθούν έκτοτε οι «δανειστές», με τις γνωστές συνέπειες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να αντιληφθεί κανείς ότι η μόνη απάντηση στο αδιέξοδο αυτό είναι η οικοδόμηση μιας εναλλακτικής πρότασης, ενός νέου μοντέλου –οικονομικού, κοινωνικού, πολιτισμικού– που να μπορεί να απαντήσει στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας.

Δυστυχώς, τα πέντε τελευταία χρόνια, τέτοιες προτάσεις ήταν ιδιαίτερα σπάνιες. Αντιθέτως, είδαμε πολλούς να προσπαθούν να μας πείσουν για τις… ευεργετικές ιδιότητες του νεοφιλελευθερισμού και άλλους τόσους να προσπαθούν να βρουν μια μαγική λύση επιστροφής στον απολεσθέντα παράδεισο της Μεταπολίτευσης.

Το «κίνημα των πλατειών» προσπάθησε να αντιμετωπίσει το ζήτημα, θέτοντας μία σειρά από αιτήματα: το αίτημα της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την υπέρβαση της διαφθοράς και του αμοραλισμού.

Σταδιακά, όμως, οι άνθρωποι και οι οργανώσεις που ανέλαβαν να εκφράσουν πολιτικά το κίνημα των πλατειών απομακρύνθηκαν από το πνεύμα αυτό και κατηύθυναν τον δημόσιο διάλογο στην αναζήτηση μιας όποιας άμεσης πολιτικής λύσης. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι καινούριο. Ανέκαθεν στη σύγχρονη ιστορία μας, όλες οι κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις εκφράζονταν αυτόματα στο πολιτικό πεδίο, το οποίο κάλυπτε τα πάντα. Όλα τα προβλήματα περίμεναν τη λύση τους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία.

Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, κάθε συζήτηση για την ανάγκη σαρωτικών αλλαγών στην κοινωνία και τη νοοτροπία μας σκόνταφτε πάντα στην ίδια μονότονη οργισμένη απάντηση: «Δεν είναι ώρα τώρα για αυτά, τώρα καιγόμαστε». Πέρασαν, έτσι, πέντε χρόνια με ψεύτικες ελπίδες για θαυματουργές λύσεις που θα μας έβγαζαν άκοπα από το αδιέξοδο.

Το αντιμνημονιακό κίνημα μπόρεσε μεν να διώξει το Πασόκ από την εξουσία, αλλά δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τις αντιλήψεις και τις νοοτροπίες που μας κληροδότησε η απερχόμενη Μεταπολίτευση. Έτσι, αντί να αναπτυχθεί ένα αυθεντικό αντιστασιακό και απελευθερωτικό κίνημα, είδαμε μία σειρά από φαινόμενα πολιτικής εκμετάλλευσης, χειραγώγησης και ανοιχτής εξαπάτησης.

Ανέκαθεν, σε εποχές κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής εμφανίζονταν δύο χαρακτηριστικοί τύποι ανθρώπων: οι απατεώνες και οι τσαρλατάνοι. Οι πλατείες της αγανάκτησης γνώρισαν και τους δύο αυτούς τύπους. Πολιτικοί απατεώνες –«νέοι» στα χαρτιά, αλλά τμήμα του φθαρμένου παλιού πολιτικού συστήματος– έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τη διάχυτη οργή της κοινωνίας, για να χτίσουν (ή να αναζωογονήσουν) την πολιτική τους καριέρα.

Οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί σχηματισμοί μας έκαναν να πιστέψουμε ότι αρκούσε μια πολιτική αλλαγή για να έρθει το θαύμα. Ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, αρκεί να έρθουν στα πράγματα οι «σωστοί άνθρωποι», δηλαδή οι ίδιοι. Ο ναρκισσισμός του ελληνικού πολιτικού και πνευματικού κόσμου βρήκε γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί. Η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ανέχτηκε αυτή την εξαπάτηση και παρέδωσε στα αντιμνημονιακά κόμματα την εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο: Η πίστη σε μια γρήγορη «πολιτική» λύση, κατέρρευσε σε λίγους μήνες, μαζί με την οικονομία της χώρας, οδηγώντας αφενός στον αυτοεξευτελισμό των απατεώνων (που έφτασαν να ζητιανεύουν στον Σόιμπλε ένα νέο μνημόνιο, προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα) και αφετέρου στη νεκρανάσταση των απαξιωμένων μνημονιακών δυνάμεων. Η αποτυχία του αντιμνημονιακού κυβερνητικού εγχειρήματος μπορεί να συνοψιστεί στη χαιρέκακη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά μέσα στο κοινοβούλιο: «Με ουάου δε βάφονται αυγά». Δυστυχώς για όλους εμάς, είχε δίκιο…

Δίπλα στους επαγγελματίες απατεώνες εμφανίστηκαν και οι ερασιτέχνες τσαρλατάνοι. Άνθρωποι με μοναδικό προσόν τη… ρητορική δεινότητα και την προσποιητή επιστημοσύνη, γέμισαν τις πλατείες, τα καφενεία και κυρίως το διαδίκτυο, σαν σύγχρονοι Δελαπατρίδες, προσφέροντας νέες παραλλαγές του περίφημου πια «λεφτά υπάρχουν».

Από τη θαυματουργή δραχμή μέχρι τα πετρέλαια του Αιγαίου και τις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, το «λεφτά υπάρχουν» προσφέρθηκε απλόχερα, σε διάφορες εκδοχές, για όλα τα γούστα. Η ελληνική κοινωνία, απελπισμένη και καταπονημένη από τη μνημονιακή διάλυση, υπέκυψε στη γοητεία των σοβαροφανών ασυναρτησιών που κατέκλυσαν το διαδίκτυο και τα νέα «αντιμνημονιακά» Μ.Μ.Ε., που έσπευσαν να δημιουργήσουν διάφοροι επιτήδειοι του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Κάπως έτσι, είδαμε απλούς ανθρώπους, χωρίς γνώσεις στα οικονομικά, να μεταβάλλονται αίφνης σε δεινούς οικονομολόγους. Διάβαζαν τον εκάστοτε οικονομολόγο-ντίβα της ημέρας, αποστήθιζαν τις ατάκες τους και συζητούσαν επί μακρόν στα καφενεία για τα υπέρ και τα κατά της κάθε θεωρίας, θεωρίες που ουσιαστικά δεν γνώριζαν και δεν καταλάβαιναν.

Έτσι σχηματίστηκε και το ρεύμα υπέρ της δραχμής, το οποίο, όχι μόνο δεν είχε σχέδιο για μια τέτοια μετάβαση, αλλά δεν μπορούσε καν να φανταστεί πως θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο σχέδιο. Από τις διάφορες θεωρίες που πλασάρανε οι εμπόροι της ελπίδας, κρατούσαμε μόνο την κατακλείδα: «θα τα κάνουμε αυτά και θα σωθούμε». Έτσι, δια της ανάθεσης, μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι η κρίση θα ξεπεραστεί χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε.

Ανάλογη δημοφιλία είχαν και διάφορες γεωπολιτικές ψευδαισθήσεις που κυκλοφόρησαν. «Οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να μας πετάξουν έξω» καθησυχάζανε πολλοί. «Αν φύγουμε θα διαλυθεί η Ευρώπη» διαβεβαίωναν άλλοι. «Δεν τους αφήνουν οι Αμερικάνοι», λέγανε οι πιο «έξυπνοι», και εμείς τους ακούγαμε, ελπίζοντας ότι αυτές οι αυταπάτες είναι αρκετές για να συνεχίσει να λειτουργεί απρόσκοπτα το «σύστημα Πασόκ». Δύο δεκαετίες δανεικού σημιτικού «εξευρωπαϊσμού», «ρεπούσιας» ιστοριογραφίας και άκρατου καταναλωτισμού άρκεσαν για να πιστέψουμε ότι «είμαστε Ευρωπαίοι» και να αγνοήσουμε σαν τη στρουθοκάμηλο τη γεωγραφική και γεωπολιτική πραγματικότητα της χώρας.

Τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις, και πολλές άλλες, καλλιεργήθηκαν τα πέντε τελευταία χρόνια στον αντιμνημονιακό χώρο, είτε από μεγάλα κόμματα, είτε από παραθρησκευτικές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, είτε από περιφερόμενους τσαρλατάνους. Και οι ψευδαισθήσεις αυτές βρήκαν ευήκοα ώτα, καθώς δεν ζητούσαν τίποτε ως αντάλλαγμα: ήταν δωρεάν… Ως γνωστόν: «όταν μοιράζεις αέρα δεν κάνεις οικονομία στα κομμάτια».

Μια ματιά στους ανθρώπους και τις οργανώσεις που εκπροσωπούν (ή νομίζουν ότι εκπροσωπούν) το οργισμένο και αγανακτισμένο κομμάτι της κοινωνίας είναι αρκετή για να καταλάβουμε την κατάσταση:

Κομματάνθρωποι και επαγγελματίες λαοπλάνοι, ρετάλια του παλιού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου αναβαπτισμένα στην αντιμνημονιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μέλη του υποκόσμου και φασιστικές συμμορίες, ξεπεσμένοι «επαναστάτες» και διανοούμενοι της πεντάρας σε αναζήτηση αφελούς ακροατηρίου. Συνέβαλαν όλοι, με τον τρόπο του ο καθένας, στην εκτροπή της λαϊκής οργής και την υπονόμευση κάθε προσπάθειας διαμόρφωσης ενός αυθεντικού αντιστασιακού κινήματος.

Δυστυχώς, πέρασαν πέντε χρόνια μέχρι να αρχίσει δειλά δειλά να επικρατεί η συνειδητοποίηση ότι πρέπει να αλλάξουμε κυριολεκτικά τα πάντα, ότι πρέπει να γίνει μια πραγματική κοινωνική και πολιτισμική επανάσταση που θα σαρώσει όλες τις ψεύτικες ελπίδες και βεβαιότητες που καλλιέργησε η Μεταπολίτευση. Και στο έργο αυτό, η κοινωνία δεν μπορεί δυστυχώς να περιμένει ιδιαίτερη βοήθεια από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η παρακμή του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης, άλλωστε, συμπληρώνεται από την αντίστοιχη παρακμή του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου. Πόσα τραγούδια γράφτηκαν και πόσες ταινίες γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια για τη φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό; Πόσα έργα τέχνης απευθύνθηκαν στο συλλογικό «εμείς» αντί του καταναλωτικού «εγώ»; Πόσα βιβλία γράφτηκαν και πόσα συνέδρια οργανώθηκαν για να βρούμε τρόπους μετάβασης από τον παρασιτισμό του τουρισμού και των ευρωπαϊκών κονδυλίων στην ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση και αυτάρκεια; Πόσα διδακτορικά εκπονήθηκαν για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τη μέγγενη των δανειστών; Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και ο λογαριασμός απογοητευτικός.

Μόνη ελπίδα μας εξακολουθεί να είναι η δημιουργία ενός πραγματικού λαϊκού, δημοκρατικού και πατριωτικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα βασίζεται στις ίδιες τις δυνάμεις του λαού μας και όχι στους εκάστοτε απατεώνες και τσαρλατάνους, θα προτάσσει το συλλογικό καλό και όχι την ατομική εξασφάλιση, θα βλέπει τον πατριωτισμό σαν βασικό θεμέλιο κάθε απελευθερωτικού πολιτικού εγχειρήματος και όχι σαν ευκαιριακό επικοινωνιακό εργαλείο για την προσέλκυση ψηφοφόρων. Ενός κινήματος που θα θέσει επιτέλους τις βάσεις για να ξαναστήσουμε τη χώρα μας στα πόδια της και δεν θα αναλώνεται σε «τσάμπα μαγκιές» και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Μετά από πέντε χρόνια αλλεπάλληλων απογοητεύσεων και διαψεύσεων είναι επιτέλους καιρός να απαλλαγούμε από τον κακό μας εαυτό. Έστω και τώρα, έστω και στο «και πέντε».

.

Πηγή: Ψωροκώσταινα

.

7 Σχόλια προς “Ζητείται κίνημα – «Απατεώνες, τσαρλατάνοι και πέντε χαμένα χρόνια»”

  1. Πετροβούβαλος said

    Συμφωνώ, να δω πότε θα συμφωνήσει και η «κρίσιμη μάζα».

  2. po απλός πολίτης said

    Στο μέτρο που βρήκαν ευήκοα ώτα όλες αυτές οι «πανάκειες» εξαντλείται δυστυχώς και η ίδια η προοπτική για κάτι καλύτερο.
    Το σύστημα μπόρεσε να εγκλωβίσει την πατρίδα μας στην καταστροφή και στο δίλημμα: «καθημερινή ή ασύντακτη χρεοκοπία».
    Την ίδια στιγμή τα όνειρα των «αντιμνημονιακών» παπατζήδων, γίνανε (έστω και πάνω στα συντρίμια) πραγματικότητα.
    Άλλοι γίνανε βουλευτές, άλλοι υπουργοί, άλλοι γενικοί γραμματείς, άλλοι επιβραβεύθηκαν με διαρκή δημόσιο λόγο στα πάνελ ως παπαγάλοι της τωρινής κυβέρνησης (υπόψη, η πολεμική με τα μμε δεν γίνεται για τα ..βορθοκάναλα, αλλά για την αντικατάστασή τους από λήμματα νέας κοπής), ώστε η εξαθλίωση αποδείχθηκε γι’ αυτούς χρυσοφόρα μπίζνα.
    Σαφώς υπάρχει ακόμα υλικό, άλλοι τάζουν τραπουλόχαρτα για λεφτά ή «αντιμνημονιάζουν» μέσω των πανακειών που πλασάρουν.

    Το παν για να καπελωθεί η συγκροτημένη σκέψη, η άρθρωση πολιτικών και κυρίως η συλλογικότητα του Έλληνα.

  3. ΑΠό το 1981 για να μην πώ κι ενωρίτερα αρχισε η κατανάλωση χωρίς φραγμό(ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ) ενώ η παραγωγή εξανεμίστηκε.
    Πακέτα Ντελόρ,ΕΣΠΑ κόντρα πακέτα, επιδοτήσεις στούς αγρότες που δεν φορολογήθηκαν ποτε στην ουσία ,
    δλανεια σε επιχειρηματίες που τα έφαγαν και άφησαν πίσω τους κουφάρια,παρτάκηδες όλοι μας, να διορίσω τό παιδί,
    να νομιμοποιήσω το αυθαίρετο και φοροκλέψω κάνωντας καμιά ..κομπίνα.

    ΤΕΛΟΣ! Ο ΛΑΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ 1 ,2 ,3 ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ.

    ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΓΙΝΑΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΗΘΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΑΘΡΟΙ.

    ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑΖΙ Ο ΣΟΪΜΠΛΕ ΑΛΛΆ ΕΙΜΑΣΤΕ …ΧΑΖΟΙ ΕΜΕΙΣ;;
    (ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΘΑ ΣΥΡΩ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΧΑΖΟΜΑΡΑΣ ΕΓΩ.)

    ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΩΣ ΛΑΟΣ ΕΠΙΤΕΛΕΟΥΣ ΑΤΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ.

    ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΝΑΖΟΙ ΚΑΙ ΤΟ 4ο ΡΑΙΧ

    ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ Η’ ΟΙ ΕΛ- ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ.

    ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟ ΚΑΙ ΝΟΣΗΡΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ

    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ

    ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΓΜΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.

    ΑΥΤΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ.ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΑΥΤΟΚΚΡΙΤΙΚΗ.

    ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

  4. SXOLIASTHS said

    ΠΕΝΤΕ ΧΑΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΧΑΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ.
    1 ΓΑΠ
    2 ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ
    3 ΣΑΜΑΡΑΣ
    4 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
    5 ΤΣΙΠΡΑΣ

    ΣΥΝ ΔΥΟ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΙ
    1 ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ
    2 ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

  5. Αρμονία said

    ……..Μόνη ελπίδα μας εξακολουθεί να είναι η δημιουργία ενός πραγματικού λαϊκού, δημοκρατικού και πατριωτικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα βασίζεται στις ίδιες τις δυνάμεις του λαού μας …………….

    Αυτό ψάχνουμε όλοι να βρούμε, όμως δεν φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα. Δεν αφήνουν κάποιοι να βγούν πατριωτικές δυνάμεις και το σύστημα πασοκ θα διοικεί δυστυχώς για αρκετό καιρό, μέχρι να ξεσηκωθούν όλοι. Η αφορμή θα δωθεί από τις κλειστές τράπεζες που με ποιό δικαίωμα κρατούν τα δεδουλευμένα των πολιτών;
    Το δικαίωμα του συστήματος πασοκ καλά κρατεί, θα τους πάρει όλους ο διάολος σύντομα με τα 60αρια που δίνουν, οι κλέφτες-απατεώνες πολιτικοί. Οι πολίτες στα ΑΤΜ έχουν έλθει στα όρια τους, μια σπίθα αρκεί. Αυτοί κάθονται στις γυάλινες προνομιακές γραφειάρες τους χωρίς να κόψουν τίποτα από τον εαυτό τους.
    Αν τολμούν τώρα οι συριζαίοι και οι προηγούμενοι όλοι «ΟΛΟΙ» να κατέβουν να μιλήσουν στους πολίτες που έχουν εξαγριωθεί.
    Εκτός αν έχουν γύρω τους τα κομματόσκυλα τους για προστασία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: