ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    nikiphoros στη Τι δρομολογεί η ανασύσταση της…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Δημοσθένης ο Μακεδών στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΥ στη Βενιαμίν ο Λέσβιος
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Δημοψηφιζόμαστε;..

Posted by Μέλια στο 28 Μαΐου, 2015


Σαράντα και ένα χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο δημοψήφισμα που έγινε στην Ελλάδα.
Το ερώτημα εκείνου του δημοψηφίσματος (όπου και για πρώτη φορά στην ζωή του ψήφισε το blog ενήλικο πιά!), ήταν: βασιλεία ή προεδρευομένη δημοκρατία. Τα αποτελέσματα γνωστά.

Απορεί κανείς πώς, ενώ το δημοψήφισμα είναι η υπέρτατη »συνομιλία» μεταξύ πολιτών και εξουσίας,
..πώς και γιατί μεγάλη μερίδα της μνημονιακής αντιπολίτευσης το θεωρεί »εκτροπή»!
     (Βέβαια δεν απορεί πολύ, γιατί είναι πολύ πρόσφατη και θα παραμείνει ανεξίτηλη η δωσιλογική κα οιονεί προδοτική πολιτική της)
Εδώ ακόμα κι η χούντα για λόγους επικοινωνιακούς και για κάποια επίφαση δημοκρατίαςέκανε δημοψήφισμα.  Άλλο το αν όλοι ψήφισαν τότε »όχι» και το βράδυ βγήκε απ’ τις κάλπες »ναι»!

Το δημοψήφισμα αυτό καθ’ εαυτό αποτελεί την πιό χαρακτηριστική έκφανση της δημοκρατίας, και μιά μυρουδιά, μιά ιδέα »άμεσης δημοκρατίας».

Κατά την γνώμη του blog για όλες τις μείζονες αποφάσεις, για τις οποίες όταν πιά ληφθούν δεν προβλέπεται κανένας ομαλός και νόμιμος τρόπος επιστροφής στην προγενέστερη κατάσταση, (όπως ειναι το πολιτειακό ζήτημα, η ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ και νυν Ε.Ε., η ένταξή μας στο ενιαίο νόμισμα κλπ),
..θα πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα ούτως ώστε η ευθύνη της απόφασης να πέσει σ’ αυτόν που θα υποστεί και τις συνέπειες (αγαθές ή κακές), δηλαδή τον λαό.

Με αυτή την έννοια θα έπρεπε να είχαν γίνει δημοψηφίσματα τόσο γύρω στα τέλη του ’70, όσο και στις αρχές τις δεκαετίας του 2000-2010.

Όπως ακριβώς και τώρα, στην σημερινή συγκυρία όπου η απόφαση: μνημόνια και προτεκτορατοποίηση για δεκαετίες, ή ρήξη και προσπάθεια ανάκαμψης με δικά μας μέσα, 
     ..απαιτεί (νομίζει το blog) δημοψήφισμα!
     Άλλωστε αποτελεί τιμή για όποια κυβέρνηση η απόφαση να προσφύγει στην άμεση γνώμη και εντολή του λαού πριν την λήψη καθοριστικών για το μέλλον της χώρας αποφάσεων.
Και αποτελεί καθήκον του λαού να εκφράσει την άποψή του μέχρι τον τελευταίο πολίτη, χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς γκρίνιες για το γιατί ερωτάται, και το αν πρέπει να ερωτηθεί ή όχι.

Αν η μόνη σωστή απόφαση που προσπάθησε να πάρει στην άχρηστη και επιβλαβή για τον τόπο ζωή του ο Μεγάλος Ηλίθιος, δηλαδή το δημοψήφισμα που θέλησε να προκηρύξει, είχε πραγματοποιηθεί,
..κατά πάσα πιθανότητα η κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας θα ήταν πολύ καλύτερη.
Δεν είχε όμως ούτε το πολιτικό ανάστημα ούτε την βούληση να πάει κόντρα στα εξωθεσμικά και εξωχώρια αφεντικά του.
Με το πρώτο »μπού!» παραιτήθηκε, ανοίγοντας τον δρόμο ελεύθερο προς την μεγαλύτερη συνταγματική εκτροπή των τελευταίων δεκαετιών: τον ΔΙΟΡΙΣΜΟ ως πρωθυπουργού ενός εξωκοινοβουλευτικού τραπεζίτη!

Στην δημοκρατία πράγματι δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Και αφού όλα γίνονται σύμφωνα με όλα τα κόμματα »για το καλό και την ευημερία του λαού»,
..ας ερωτηθεί πιά κι αυτός ο ρημάδης ο λαός!..

.

Πηγή: Ουδέν Σχόλιον

(ο Μαντατοφόρος)

.

7 Σχόλια προς “Δημοψηφιζόμαστε;..”

  1. απλός πολίτης said

    Το δημοψήφισμα δεν είναι εκτροπή, η διαχείρισή του είναι εκτρωματική.
    Ακόμα και πριν 41 χρόνια η εκλογίκευση του δημοψηφίσματος απέφερε ένα τύποις προεδρευόμενο κοινοβουλευτικό σύστημα, που ακριβώς πίσω από την άντληση νομιμοποίησης επιστέγασε την κληρονομική πολιτεία (οικογενειοκρατία), τους ισχυρούς-κραταιούς ολιγάρχες, την φαυλοκρατική διαχείριση του δημόσιου αγαθού, την πελατειακή εξατομίκευση προκειμένου το «κόμμα» να νέμεται το κράτος.

    Και όλα αυτά συντελούσαν ακριβώς ώστε το «άλλοθι» της λεηλασίας να κρύβεται πίσω από την «άμεση» σχέση με τον λαό, τον οποίο τελικά χρησιμοποίησαν, όχι φυσικά για να εγκαταστήσουν την δημοκρατία αλλά για να επιδείξουν μια προσχηματική διαφοροποίηση που θα τους επέτρεπε να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτούργησαν όλα αυτά τα χρόνια.

    Συνεπώς η σχέση δεν είναι αδιαμεσολάβητη, οι φορείς που την ενορχηστρώνουν και την «πασάρουν» στον «λαό» (δεν είναι τυχαία η πολιτιστική εκφορά του λαού ώστε να μην ιδωθεί ως πολιτική κοινωνία με διαρκείς αρμοδιότητες) , αντλούν απλά νομιμοποίηση.

    Η αντιπολίτευση δεν θέλει «δημοψήφισμα» για λόγους προσχηματικούς, πιθανώς όσο και οι φέροντες την πανάκεια του δημοψηφίσματος ως «άμεση δημοκρατία».
    Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η δημοκρατία δεν πρέπει να είναι δημοκρατία (εξουσιάζει ο δήμος=η συγκροτημένη σε σώμα κοινωνία των πολιτών), αλλά να υποβάλλεται σε προσδιορισμούς και άλλους ευφημισμούς οι οποίοι αλλοιώνουν το περιεχόμενό της «άμεση/έμμεση».

    Το «έμμεσο» της αντιπροσώπευσης της κοινωνίας δεν αλλοιώνεται όταν απευθύνονται σε αυτήν με όρους αγέλης για να αντλήσουν στιγμιάια νομιμοποίηση, αλλά όταν την εισάγουν στην πολιτική ως (κατ’ ελάχιστον) διαρκή εντολέα της πολιτικής, οπότε είναι άμεση η παρουσία της.

    Να υπαγορεύει η κοινωνία δηλαδή το πλαίσιο των πολιτικών του κράτους, διαρκώς, με λίγα λόγια μέσω των δημοσκοπήσεων που θα έχουν υποχρεωτικό χαρατήρα για το κράτος και τις πολιτικές του.
    Αντί αυτού, ποιος απαγορεύει στους θιασώτες μιας εκ περιτροπής κλήσης, να παίξουν το παιχνίδι του «παπά» χωρίς παπά μέσα;
    Ποιος υπαγορεύει το πεδίο της πολιτικής εφαρμογής;
    Ποιος υπαγορεύει το τι θέλει πραγματικά η κοινωνία αν όχι η ίδια;

    Επομένως θα μπορούσε το πολίτευμα να πάψει να είναι ολιγαρχικό και η κοινωνία να ασκεί διαρκώς την πολιτική αρμοδιότητα και να ορίζει το πεδίο των πολιτικών του κράτους, επιβάλλοντας την ανάκλησή τους όταν δεν τηρούν αυτή τη στάση.

    Ώστε τελικά να μην λειτουργούν τα πάντα ως φύλλο συκής, αλλά να αποκτήσουν πραγματικό περιεχόμενο.
    Αυτό βέβαια φοβίζει την κρατική δεσποτεία και τις ομάδες πίεσης που θέλουν να υπαγορεύουν τη θεματική, το περιεχόμενο της εφαρμογής, και την χρονικότητα, την συγκυρία των ερωτημάτων με όρους χειραγώγησης.

    Η θέσμιση της κοινωνίας ως πραγματικά πολιτικής κοινωνίας, παραδόξως παραβλέπεται αν και είναι κάτι πολύ εύκολο να πραγματοποιηθεί και αποτελεσματικό πέρα για πέρα.
    Αλλά και «βλαπτικό» για την εξουσία…

    • Πετροβούβαλος said

      Η κοινωνία, αν θέλει να είναι κοινωνία πολιτών και όχι χαχόλων, οφείλει να αρπάξει την εξουσία από τα χέρια της «εξουσίας». Η «εξουσία» δεν πρόκειται να παραδοθεί. Η ανθρώπινη ιστορία είναι σαφής.

      • απλός πολίτης said

        Και πως θα πορευτούμε δίχως τελάληδες;
        Αφού μας είχαν υποσχεθεί ότι ο καλός πατρώνας θα μας ρωτήσει όταν το θυμηθεί αν θέλουμε να μας σκοτώσει η ηγεμονική ελίτ έξω ή η μέσα.
        Α πα πα, ο λαός είναι «κυρίαρχος» λέει το Σ.
        Άρα αφού οι φληναφολόγοι της καθεστωτικής διακομματικής νομενκλατούρας μας λένε κυρίαρχους, άρα θα είμαστε 🙂

        Τι να κάνουμε Πέτρο, το ρίχνουμε στον χαβαλέ γιατί στο μάτριξ της ολιγαρχικής κομματοκρατίας και των γκρούεζων, δεν προβλέπονται κινηματογραφικά σενάρια φιλότιμων Μαυρογιαλούρων καθολικά, μέχρι στιγμής στον ορίζοντα.
        Αν αξιωθεί η απόκτηση της αρμοδιότητας από την κοινωνία, οι γκρουεζίσκοι τελάληδες, θα φροντίσουν να προσεταιριστούν τα αιτήματα ώστε να αναλάβουν οι ίδιοι ως «διαμεσολαβητές» τα …ηνία και τα κορόιδα να βλέπουν τα όνειρα των καιροσκόπων (που είναι πάντα πρόσκαιρα και χυδαία) να γίνονται πραγματικότητα… (βλ. ηγεμονίσκους που εσχωρούσαν στις πλατείες της αυθεντικότητας να κάνουν πλιάτσικο μελλοντικής εξουσίας).

        Αυτό είναι το κλειδί, να εμπεδώσουμε ότι αντιπρόσωποι και δη δια «λευκής εντολής» δεν υπάρχουν…
        Μόνο λουδοβίκοι νομείς του κράτους.

      • Πετροβούβαλος said

        Στη φάση που βρισκόμαστε, μοναδική περίπτωση διεξόδου είναι πολιτικό κίνημα από ελάχιστους που θα αντιλαμβάνονται το παιχνίδι και θα είναι πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν πολύ (το «πατριώτες» εννοείται). Η εκλογική «μαγιά» υπάρχει, τουλάχιστον έτσι εκτιμώ.

        Τώρα, το θέμα της πολιτικής παιδείας είναι ζήτημα 2 – 3 γεννεών.

      • απλός πολίτης said

        Σίγουρα υπάρχει η εκλογική «μαγιά».
        Δεν το λέω επειδή το έχω εξετάσει, απλά είναι κάτι το οποίο κάνει «μπαμ» από χιλιόμετρα.
        Το γεγονός ότι έχουμε ίσως την χειρότερη σύνθεση κοινοβουλευτικά με κόμμα θλιβερού/απατηλού μονόδρομου και αντιπολίτευση της απόλυτης ξεφτίλας, του τελειωτικού «τίποτα» αρκούν από μόνα τους.
        Το πρώτο, δηλαδή να βρεθούν πατριώτες με υψηλές προδιαγραφές και να μην είναι δημαγωγίσκοι, δεν το έχω δει κάπου στον ορίζοντα, μακάρι να υπήρχαν προσωπικότητες με την ποιότητα ή έστω τις προσλαμβάνουσες λχ ενός Καποδίστρια (και δεν εννοώ να ορίζονται ως τέτοιοι εξ αποφάσεως με αυτόματο τρόπο ή ονομαστικά).
        Πάντως πολιτικό κίνημα αντίστοιχο οπωσδήποτε θα ευδοκιμούσε έχω την εκτίμηση, αρκεί να μην το πάρουν ως «μήνυμα» τα κλασικά ψώνια και οι αρλεκίνοι της δημόσιας ζωής, οι κάπηλοι και άλλοι τυχοδιώκτες βοναπαρτίσκοι.
        Ποιότητα υπάρχει σίγουρα, δεν ξέρω αν θα υπήρχε πεδίο συγκρότησης μιας τέτοιας αξιόλογης προσπάθειας.
        Αν αποφασιζόταν θα πετύχαινε με τα τσαρούχια!

      • Πετροβούβαλος said

        Εκτιμώ πως θα αποφασιστεί από τον καθένα (που θα το αποτελέσουν) ξεχωριστά και σε διαφορετικούς χρόνους. Ακόμα και τότε όμως, απαιτείται πολύ σοβαρή δουλειά σε επίπεδο προσομειώσεων, επειδή τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, και διεθνώς και στο εσωτερικό. Ένα σχετικά ανώδυνο ζήτημα λ.χ. η αγροτική ανάπτυξη, απαιτεί δεκάδες σελίδες συμφωνημένου κειμένου αν μιλάμε για επίπεδο προγράμματος.

        Oι απαιτήσεις είναι τεράστιες, αλλά συνεχίζω να εκτιμώ πως θα συμβεί νομοτελειακά (και θα ξεχωρίσει τους «διαπιστωτές» από τους αντιδρώντες)

      • απλός πολίτης said

        Μακάρι Πέτρο, το ελπίζω και συμφωνώ ότι απαιτεί σοβαρότητα, επεξεργασμένο σχέδιο για πολιτικές και όχι κομματικά σόου, έχεις απόλυτα δίκιο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: