Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης: Φαρμάκι κι αντίδοτο

Του Γιάννη Στρούμπα Ένας κόσμος κατάμονος «χαμογελά μουδιασμένα/ Μπροστά στο θέαμα της πληγής». Είναι τόσο καταπτοημένος, τόσο παραιτημένος, ώστε αποδέχεται κι αγαπά «τ’ άνθη του τάφου του», τον ίδιο του τον θάνατο. Η Πανδώρα αντέχει κι οι συμφορές της θριαμβεύουν ακατάπαυστα. Οι αιώνες «σιγοκαίγονται» «Στη μαύρη θλίψη του επιούσιου»: σαν τίποτε να μη βελτιώνεται στο … Συνεχίστε να διαβάζετε Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης: Φαρμάκι κι αντίδοτο.