ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Τόσο στοργικός όσο Άγιος

Posted by Φαίη στο 26 Μαρτίου, 2015

Γράφει η Μάρω Σιδέρη.

Ένας χρόνος αγιότητας. Όσοι τον γνώρισαν προσωπικά, θυμούνται πάντα τη στιγμή που έμαθαν ότι ο Άγιος Πορφύριος άφησε για πάντα τον κόσμο των αγωνιστών και πέρασε στον αιώνιο κόσμο των νικητών.

1991, ο Γέροντας κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου ημέρα Δευτέρα, στον πολυαγαπημένο τόπο της μετάνοιάς του αλλά η είδηση έφτασε στην Αθήνα δύο μέρες αργότερα όταν όλα, όπως πιστεύαμε, είχαν τελειώσει.

Μαζί με την είδηση του επίγειου τέλους όμως, όσοι δεν είχαμε καταλάβει από πριν την δύναμη που είχε αξιωθεί να φέρει αυτός ο γλυκός άνθρωπος με το φωτεινό πρόσωπο και την παιδιάστικη στοργή, λάβαμε και τα πρώτα μηνύματα, δηλαδή μία εσωτερική βασανιστική φωνή που ξεκινούσε απ’ την καρδιά και αγκάλιαζε όλο το είναι μας. Ψιθύριζε, ότι μόλις είχε κοιμηθεί ένας Άγιος άνθρωπος που εμείς δεν είχαμε αποδεχτεί.

Με την είδηση της κοίμησής του, όλες οι αντιστάσεις που είχαμε προβάλλει όσο ο Γέροντας ήτανε γήινος, κατέρρευσαν. Όσοι τον είχαν αποδεχθεί, χωρίς αναστολές και αμφιβολίες, ένοιωσαν ξαφνικά να ορφάνεψαν. Σαν τους μαθητές του Ευαγγελίου κούρνιασαν όλοι μαζί και έκλαψαν για τον αποχωρισμό, όπως κλαίνε τ’ αδέρφια αγκαλιασμένα μπροστά στην απώλεια ενός γονιού.

Όσοι όμως τον είχαμε αμφισβητήσει, νοιώσαμε ξαφνικά χειρότερα από ορφανοί. Σαν τον Πέτρο. Δεν κλαίγαμε μόνο για τον αποχωρισμό, αλλά και από το βάρος της άρνησής μας που ο θάνατος είχε κάνει δυσβάστακτο. Εμείς κουρνιάσαμε ολομόναχοι και τρομαγμένοι, γιατί δεν είχαμε δεχτεί τον τίτλο του πνευματικού παιδιού που με τόση στοργή μας είχε προσφέρει, και έτσι δεν αναγνωρίζαμε τα πνευματικά αδέρφια μας εκείνο το Δεκεμβριάτικο πρωϊνό.

Μόνοι, από επιλογή.
Τρομαγμένοι, απ’ τις συνέπειες της επιλογής αυτής.
Και πλανεμένα βέβαιοι, ότι εκτός από έναν φωτεινό Γέροντα είχαμε αρνηθεί και την ανεκτίμητη κληρονομιά του.

Πως άραγε να αποδεχτώ έναν Άγιο όταν τον έχω αμφισβητήσει όσο ζούσε; Αυτό που δεν καταλαβαίναμε και ακόμα ο νους μας δεν το χωράει, είναι ότι για τον Άγιο ο θάνατος δεν λειτουργεί ως εμπόδιο για να επικοινωνήσει με τα παιδιά του αλλά ως μέσο για να γκρεμίσει τα εμπόδια. Αυτό που δεν καταλαβαίναμε και ακόμα ο νους μας δεν το χωράει, είναι ότι στις 2 Δεκεμβρίου του 1991 η κοίμηση του Γέροντα σκότωσε τις αμφιβολίες μας. Η άρνησή μας πέθανε εκείνο το Δεκεμβριάτικο πρωϊνό και άρχισε να χτίζεται η σχέση μας με τον Άγιο Πορφύριο, κομμάτι κομμάτι στην αρχή.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να κάνουμε αναφορά στο όνομά του κάπως δειλά, ψιθυριστά, συνεσταλμένα, ένα δειλό «Γέροντα βοήθα με» που μετα βίας ακουγόταν και που πάντα συνοδευόταν από ένα δυνατό καρδιοχτύπι και από τον βασανιστικό αντίλογο της ενοχής, «τώρα τον θυμήθηκες;», «όσο ζούσε γιατί δεν ήθελες να τον δεις;»

Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, η βοήθεια που δεχόμασταν αναπάντεχα, κάθε μα κάθε φορά που τον παρακαλούσαμε, αποδυνάμωνε τη φωνή της ενοχής και ενίσχυε τη φωνή της ικεσίας. Λες και απαλλαγμένος από το γήινο ρούχο του ο Γέροντας έτρεχε να σώσει κάθε άσωτη ψυχή, να δαμάσει κάθε πνευματικό αγρίμι από τις 2 Δεκεμβρίου του 1991 και έως σήμερα. Κάθε χρόνος που περνά είναι ένας χρόνος αγιότητας για εκείνον, ένας ακόμα χρόνος ελπίδας για εμάς.

Στον Γέροντα πρωτομίλησα όταν ήμουν ακόμη παιδί, αλλά τον γνώρισα μετά τις 2 Δεκεμβρίου του 1991 και γνωρίζοντάς τον ήταν αδύνατον πια να μην τον αποδεχτώ, γιατί η κληρονομιά που άφησε δεν χωρούσε άλλη αμφισβήτηση. Η δυναμική παρουσία του στη ζωή μου, όταν και όποτε τον προσκαλέσω, δεν μου αφήνει περιθώρια και αβεβαιότητα για άρνηση.

Με λένε Μάρω, και ανήκω σε μία πολύ ιδιαίτερη ομάδα της μεγάλης οικογένειας του Αγίου Πορφυρίου. Δεν ανήκω ούτε σε ‘κείνους που με πίστη αφέθηκαν στην στοργή του αλλά ούτε και σε ‘κείνους που τον ανακάλυψαν χωρίς να τον γνωρίσουν ποτέ. Δυστυχώς για μένα, ανήκω στην ντροπιαστική μερίδα εκείνων που όταν τον είχαν δεν τον πίστεψαν, και όταν τον έχασαν ντράπηκαν να τον αναζητήσουν.

Ευτυχώς για μένα ο Άγιος Πορφύριος σεβάστηκε την απιστία μου και πολέμησε τη ντροπή μου. Έδωσε εκείνος τη μάχη για μένα και με αναζήτησε. Και ως Άγιος με βρήκε, και το σημαντικότερο, με βρίσκει πάντα όπου κι αν είμαι, όποτε κι’ αν χάσω το δρόμο μου. Αρκεί ένα γενναίο «Γέροντα βοήθα με», χωρίς αμφιβολία. Και είναι εκεί, τόσο ζωντανός, τόσο αληθινός, τόσο στοργικός, όσο Άγιος.

###

Για την αντιγραφή Φαίη/Αβέρωφ

Πηγή: από ομιλία της κας Αθηνάς Σιδέρη

Ένα Σχόλιο προς “Τόσο στοργικός όσο Άγιος”

  1. Reblogged this on Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: