ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
    Γιώργης στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

«Ου λαλεί απλώς προς ηδονήν»

Posted by Φαίη στο 25 Μαρτίου, 2015

Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος)

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η ιδεολογία της εξάρτησης όταν καθοδηγείται από την μηρυκαστική εκφορά του επιχειρήματος του ηγεμόνα για την ερμηνεία των φαινομένων της ιστορίας είναι προφανώς ομολογητική της βαθιά αντιδραστικής ιδεολογίας του φορέα της. Η νεοελληνική ιστοριογραφία και γενικότερα η ομόλογη κοινωνική «επιστήμη» βρίθει τέτοιων σαπρών παραδειγμάτων. Όταν όμως ένας εκ των φορέων της ιδεολογίας της εξάρτησης γίνεται εξουσία, ιδίως στον τομέα της παιδείας, και εννοεί να «διδάξει» την παραρτηματική σχέση του νεο-Έλληνα με τον ηγεμόνα, το πράγμα γίνεται επικίνδυνο. Ιδίως όταν συνδυάζεται με μια εξίσου αντιδραστική, δηλαδή οπισθοδρομική πρόσληψη της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής.

Στην εγκύκλιό του ο νυν Υπουργός Παιδείας μας διαβεβαιώνει ότι αφού αυτός και η παρέα του μας κυβερνάει, ο λαός είναι στην εξουσία. Μας διδάσκει όμως επίσης ότι μόλις με την Επανάσταση οι Έλληνες έγιναν λαός, δηλαδή έθνος. Προφανώς η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν εθνική, αφού οι Έλληνες έγιναν έθνος, απέκτησαν δηλαδή συνείδηση ελληνικής κοινωνίας, μετά την Επανάσταση! Κατά λογική ακολουθία, οι ελληνόφωνοι κάτοικοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν ήσαν Έλληνες. Και, συνακόλουθα, ο νεοέλληνας μαθητής, ο νεοέλληνας ενγένει, δεν δικαιούται να επικαλείται την ιστορική του συνέχεια. Μας λέει επίσης ότι η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε τέκνο του δυτικού Διαφωτισμού! Η άγνοια της διαφοράς μεταξύ της Γαλλικής Επανάστασης -τέκνου του Διαφωτισμού- και της Ελληνικής Επανάστασης, μπορεί να του συγχωρηθεί, αφού εγώ τουλάχιστον δεν έχω την αξίωση να γνωρίζει εν προκειμένω περισσότερα από όσα οι μαθητές που θέλει να καθοδηγήσει. Μπορεί να του συγχωρηθεί ακόμη και η άγνοια βασικών κειμένων και απανωτών επαναστατικών κινημάτων, που από τις απαρχές, σχεδόν, της τουρκοκρατίας θέτουν με έμφαση το εθνικό πρόβλημα.

Εντούτοις, εάν οι ανωτέρω «ερμηνείες» του Υπουργού, συνδυασθούν με την καθόλα πονηρή απομόνωση ενός αποσπάσματος του Ρήγα από το γενικό εθνικό, πολιτειακό και αξιακό του πρόταγμα, προκύπτει αβίαστα ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας μείζονος πολιτικής σημασίας επιλογή, που ανάγεται στο σήμερα. Μας πληροφορεί ο Υπουργός ότι για τον Ρήγα «ο αυτοκράτωρ λαός είναι όλοι οι κάτοικοι του βασιλείου τούτου, χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες, Τούρκοι και κάθε άλλο είδος γενεάς». Έτσι απομονωμένο το απόσπασμα αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Ρήγας συντάσσεται με την ιδέα μιας «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», που επομένως διδάσκει τις επιλογές του σήμερα. Αποκρύπτει ωστόσο, προφανώς όχι από άγνοια, πως για τον Ρήγα, «Έλληνες το γένος είναι όλοι όσοι ομιλούν την ελληνική, ότι «όλοι οι νόμοι… γίνονται εις την απλήν των Ελλήνων γλώσσαν«, η οποία ομιλείται, κατά το μάλλον ή ήττον, από «όλα τα εις το βασίλειον τούτο… γένη«. Και ότι ορίζει πως η ελληνική γλώσσα οφείλει να διδάσκεται υποχρεωτικά σε όλους τους κατοίκους του κράτους. Ο λαός αυτός (οι Έλληνες, οι Βούλγαροι, οι Βλάχοι, οι Αλβανοί κλπ) είναι «απόγονος των Ελλήνων«, με την έννοια ότι βιώνουν το ελληνικό πολιτισμικό κεκτημένο και στεγάζονται σε μια συνεκτικά δομημένη κοινωνία με κοινό πολιτειακό πρόταγμα, που ο ίδιος αποκαλεί «Ελληνική δημοκρατία«.

Επανέρχομαι όμως στο κεντρικό ζήτημα. Η παρέμβαση αυτή του Υπουργού δεν αφορά μόνο ή μάλλον καθόλου στο παρελθόν. Αποτελεί ζωντανό επιχείρημα, που επιδιώκει να κατηχήσει τους νεαρούς βλαστούς των σχολείων στην αντίληψη ότι η κοινωνική συνοχή, η συνείδηση κοινωνίας, είναι μη αποδεκτή επιλογή, ότι η ολιγαρχική κομματοκρατία αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα, που αντιτείνεται στο ελληνικό ιστορικό και συγκεκριμένα δημοκρατικό κεκτημένο. Ότι η κοινωνία και οι κληρονομιές της φταίνε για τη νεοελληνική κακοδαιμονία, όχι το δυναστικό κράτος και η κομματική νομενκλατούρα που το λυμαίνεται.

Είναι προφανές ότι για να νομιμοποιηθεί η ολιγαρχική κομματοκρατία, που κατέχει την ελληνική κοινωνία, και στην οποία αναντιλέκτως ανήκει ο ενλόγω κύριος, πρέπει να απαξιωθεί το ιστορικό της παρελθόν (ο βυζαντινός και ο τουρκοκρατούμενος ελληνισμός) και να αποκοπεί ο νεο-Έλληνας από αυτό. Η πονηρά φύση της καθεστωτικής νομενκλατούρας γνωρίζει ότι για να ηγεμονεύσει πρέπει να αφαιρέσει από την υπήκοο κοινωνία τη δυνατότητα της συνοχής, της σύγκρισης με το ιστορικό της προηγούμενο και να αποδεχθεί την οφειλή της σε ό,τι αφορά στην ελευθερία της, στην ίδια την εθνική της αυτογνωσία, στον Δυτικό κηδεμόνα. Η ίδια η εξουσία της ολιγαρχικής κομματοκρατίας είναι ευθέως συναρτημένη από την ιδεολογία του «Διαφωτισμού».

Επίμετρο: τα μηρυκαστικά της εξάρτησης, που συγκροτούν την κομματική νομενκλατούρα, όταν καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας, είναι ικανά να δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό πολιτικό μίγμα, εξαιρετικά επικίνδυνο για τα πράγματα της χώρας. Υπό την έννοια αυτή, και στο μέτρο που ο νυν Υπουργός Παιδείας, δεν λαλεί απλώς προς ηδονήν, οφείλουμε να έχουμε κατά νουν ότι ο ήχος του λόγου του δεν είναι ανώδυνος.

Κοσμοσύστημα

###

Δείτε εδώ ένα σχετικό με την ανάρτηση και πολύ ενδιαφέρον βίντεο: Ο δοσιλογισμός της Ιστορίας ως ιδεολογία της εξάρτησης και της ολιγαρχικής κομματοκρατίας. [Συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη στις 24.3.2015 στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων 98.7 και στον Γιώργο Γκόντζο.]

2 Σχόλια προς “«Ου λαλεί απλώς προς ηδονήν»”

  1. Φαίη said

    Συνιστώ να ακούσετε το βίντεο που παραπέμπω.
    Ο Κοντογιώργης εξηγεί το σκεπτικό του σε σχέση με την παραπάνω ανάρτηση.
    Είναι μόνο 20 λεπτά και πιστεύω ότι αξίζει.

  2. Τάκης said

    Δεν εξεγέρθηκε ο λαός της Ελλάδας μόνο την χρονιά του 21, υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις πρίν από τον διαφωτισμό.
    Πολύ περισσότερες συγκριτικά με τον υπόλοιπο βαλκανικό χώρο που… εμήδιζε με σουνέτια, με εξαίρεση τον Καραγεώργεβιτς (μετά το 1800 όμως), που τον έφαγε ο άλλος «ήρωας» Οβρένοβιτς στέλνοντας την κεφαλή του στον Σουλτάνο!
    Η παλιγγενεσία ήταν εθνική, με ό,τι αυτό νοηματοδοτεί για την απ’ εδώ μεριά, που μέσα στα σκοτάδια της δουλείας ειχε απομείνει εκτός από μια διακριτή θρησκεία (δεν είμασταν οι μόνοι άλλωστε, ρουμ μιλλέτ) και το ζώπυρο κάτω από την στάχτη της ιστορικής βυζαντινής συνέχειας.
    Όταν απεχώρησε μετά τον Δράμαλη ο δυνάστης, και υπήρξε μια ανάσα, ήταν φυσικό να τεθούν θέματα αντικαταστάσεων δομών εξουσίας και επομένως άρχισε να λειτουργεί ένας εν τω γεννάσθαι κοινωνικός προβληματισμός (πολύ μεγάλη η αντίδραση των εφοπλιστών της… μικράς Αγγλίας του Αιγαίου – Ύδρας, Οικονόμου στο παρά πέντε γαρ).
    Ο άγιος του αγώνα Θ.Κολοκοτρώνης, είχε την δύναμη να παραγκωνίσει αποτελεσματικά αυτούς που είδαν φως και μπήκανε μέσα, για να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη (έπρεπε όμως να υπολογίζει και την μικρά Αγγλία που την είχε ανάγκη ο αγώνας).
    Δεν το έπραξε ρισκάροντας τα πάντα, αναλογιάστηκε τις τεράστιες ευθύνες που μόνον αυτός ενστερνιζόταν τόσο ισχυρά μέσα από το φίλτρο των δραμάτων του ιστορικού του παρελθόντος.
    Υπήρξε έτσι ο άξονας συμπτώσεων, σχεδόν πάντοτε εξομαλυντικός και συνθετικός.
    Το επλήρωσε, το επλήρωσε και ο αγώνας που από την αποθέωση κατήντησε στην χρεία των φραγκοφορούντων.
    Ο ελληνικός «διαφωτισμός» έκανε το άλμα και πηγε 2000 χρόνια πίσω (μετακένωση) για την πνευματική μαρμαρυγή… Όλος ο πλούτος αυτού του ιστορικού τόπου στους κατά τεκμήριον πλησιέστερους συγγενείς, τι λογικώτερο… η σοφή σύνθεση είναι και ζήτημα «καλλιτεχνικής» έμπνευσης της πνευματικής ηγεσίας, υπήρξε αργότερα δείγμα.
    Τώρα, για τα γεγονότα της εποχής και τους αυστηρούς καταιγισμούς κριτικής (με τις ιστορικές αποσπασματικές κοπτοραπτικές σκοπιμοτήτων βεβαίως).
    Υπάρχουν άνθρωποι που οραματίζονται.
    Υπάρχουν αυτοί που εμπνέονται και οργανώνουν.
    Υπάρχουν οι εκτελεστές των σχεδίων, και τέλος υπάρχουν οι ιστορικοί δράστες που δοκιμάζονται ατα πεδία των μαχών.
    Κατεβλήθη μια αυτοκρατορία μόνο και μόνο από την προσωπική γενναιότητα.
    Ένας ‘Ελλην έναντι 7-10 οθωμανών (πλήν Αλβανών που ο μέσος όρος πέφτει), αυτή ήταν η αναλογία απωλειών και με πολύ χειρότερες προυποθέσεις οπλισμού, επιμελητείας κλπ.
    Εάν είχαν λίγη τροφή πάρα πάνω οι Σουλιώτες στο Μεσολόγγι, θα συνετρίβετο και η δεύτερη αυτοκρατορία (το παρεδέχθη ο μπραίμης) που κατέφθασε με γαλλική οργάνωση και αυστριακά πλοία που δεν έπρεπε νομικά να ανασχεθούν!
    Αυτοί οι ίδιοι οι υπερήρωες Σουλιωτες, ανάλογοι των 300 σπαρτιατών σε ανάστημα αυτοθυσίας, υπήρξαν μάστιγα για τον Μοριά προκειμένου να πληρωθούν από μια κυβέρνηση που είχε κληρονομήσει το απόλυτο μηδέν στα ταμεία, λόγω της «απλόχερης» διαχείρησης της προηγούμενης για να συντρίψει τους ντόπιους μοραίτες με ρουμελιώτες, ξοδεύοντας τα δάνεια (χρήμα επί βία… αλλά εσωτερικής κυκλοφορίας).
    «Και διηγώντας τα να κλαίς…».
    Αλλά και να «γελάς» με την ασυνέχεια και την μεταμόρφωση τις τελευταίες δεκαετίες.
    Τα σύγχρονα δάνεια πηγαίνουν σε σίγουρα παρκαρίσματα στο εξωτερικό.
    Εκείνα τα χρόνια οι ευεργέτες έφερναν τα λεφτά τους εντός, σήμερα γίνεται το ανάποδο και όχι μόνο από τους μεγάλους, αλλά από όλους και με την βούλα του καδή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: