ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Επικαιρότητα 1ης Ιου… στη Φθινόπωρο και τέταρτη δόση…
    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
    Γιώργης στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Τα «παίγνια» ως στρατηγική

Posted by Φαίη στο 16 Μαρτίου, 2015

To «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος» του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη

Tου Μιχάλη Χατζηπέτρου από τη Ρήξη φ.112

Η πρώτη μου επαφή με την θεωρία των παιγνίων έγινε στο πανεπιστήμιο. Λίγο αργότερα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο Θεωρία των Παιγνίων και Πολιτική Στρατηγική, του Κώστα Φιλίνη, εκδοθέν προς τα τέλη της δικτατορίας του 1967. Ο Φιλίνης, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και για πολλά χρόνια μέλος της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ (εσ.), έγραψε το βιβλίο στην παρανομία, και έκτοτε μάλλον αυτό πέρασε απαρατήρητο.

Το όλον πνεύμα στο βιβλίο του Φιλίνη εμφορείται από τη λογική ότι η θεωρία των παιγνίων μπορεί να είναι ένα χρήσιμο μεθοδολογικό εργαλείο που μπορεί να εφαρμοστεί λελογισμένα σε θέματα στρατηγικής ή τακτικής, δίχως να τα υποκαθιστά. Βεβαίως, από τότε η εν λόγω θεωρία έχει κάνει μαθηματικά άλματα. Το όλον πρόβλημα όμως είναι ότι, σε ό,τι αφορά στον ανθρώπινο παράγοντα και τις πολυποίκιλες συμπεριφορές του, ειδικά όταν αυτές άπτονται κοινωνικοπολιτικών ή γεωπολιτικών ανταγωνισμών, δεν είναι εύκολο να ποσοτικοποιηθούν. Κοινώς, όπως έλεγε κι ένας φίλος τραπεζικός, αλλά και ο ημέτερος Ζουράρις, σε μια πολύπλοκη αλγεβρική μήτρα, «ό,τι βάζεις, βγάζεις».

Κοινώς, για το τι θα θέσεις σε μια πολιτική διαπραγμάτευση, πρέπει να έχεις υπόψη σου πάρα πολλούς παράγοντες. Διότι, μεταξύ των δύο ακρότατων εκδοχών της θεωρίας, δηλαδή το «win-win» και το «lose-lose», υπάρχουν πλείστες παραλλαγές. Και, βεβαίως, υπάρχει και ο παράγων χρόνος, ο οποίος εξ όσων γνωρίζω δεν παραμετροποιείται πουθενά στην εν λόγω θεωρία.

Η θεωρία αυτή έχει δύο –μόνον– διαπραγματευτικές τακτικές. Τη minimax και τη maximin. Στην πρώτη, με το ελάχιστο των υποχωρήσεών σου προσπαθείς να κερδίσεις τα μέγιστα, ενώ στη δεύτερη, με το μάξιμουμ των υποχωρήσεών σου προσπαθείς να κερδίσεις τα ελάχιστα (που θεωρείς «κόκκινη γραμμή»).

Ας εικάσουμε, λοιπόν, τι διαπραγματεύτηκε ανάμεσα σε όλα αυτά ο Γ. Βαρουφάκης. Προφανώς, η συμφωνία-γέφυρα ήταν το win-win. Δεν αναλύω τα πλεονεκτήματα της λεγόμενης γέφυρας, καθώς το κατά πόσον επετεύχθη θα φαίνεται κάθε μέρα από εδώ και στο εξής. Εκείνο όμως που είναι φανερό, είναι ότι επελέγη ως διαπραγματευτική τακτική ένα αλλόκοτο μείγμα, που δεν μπορείς να το κατατάξεις στις δύο τακτικές. Διότι και το ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους ανοίχτηκε με μεγάλες υποχωρήσεις από την αρχική προεκλογική θέση, ενώ επικοινωνιακά μεν ορθά, αλλά ως πραγματικό casus belli μπήκε ανοιχτά το ζήτημα αλλαγής όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής, που για το ευρωϊερατείο και τον Σόιμπλε αποτελεί κόκκινο πανί. Κοινώς, αν θες ένα πρόγραμμα-γέφυρα δεν διακηρύττεις ανοιχτά ότι πας στο Γιούρογκρουπ για να αλλάξεις την Ευρώπη.

Εδώ βεβαίως μπαίνει η ριμάδα η πολιτική θεώρηση. Αν νομίζεις ότι η Ευρώπη πρέπει να γίνει κάτι σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες με κεϋνσιανισμό και αυξημένες δόσεις δημοκρατίας, τότε μάλλον θα φας τα μούτρα σου. Γιατί διαφορετικά θα σκεπτόσουν και θα διαπραγματευόσουν αν θεωρούσες τη Μέρκολαντ μια ζούγκλα από την οποία πρέπει να βρεις τον τρόπο να την κάνεις στον κατάλληλο χρόνο και με τις λιγότερες απώλειες. Θα πει κανείς ότι, ίδια με του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η οπτική των Ποδέμος. Πλην όμως οι κινηματικοί δεσμοί και η συγκρότηση των Ποδέμος είναι άλλο πράγμα και βεβαίως «Η Ισπανία είναι η τέταρτη οικονομία της Ευρώπης», όπως έσπευσε ο Πάμπλο Ιγκλέσιας να προειδοποιήσει όταν άρχισε να τελειώνει η μετεκλογική μέθη του ΣΥΡΙΖΑ και να φαίνεται καθαρά το κλείσιμο της χρηματοοικονομικής κάνουλας από τη Φρανκφούρτη. Βεβαίως, όλοι χαρήκαμε τις στιγμές κόντρας του Βαρουφάκη με τον Ολλανδό αγελαδοτρόφο, κι όταν πέταξε κατάμουτρα στον Σόιμπλε τα της Ζήμενς. Όπως χαρήκαμε τον Κοτζιά όταν έβαζε το θέμα του κατοχικού δανείου μπροστά «στη γυφταρκούδα της σοσιαλδημοκρατίας», για να θυμηθούμε και τον Λουί Αραγκόν. Πλην όμως φαίνεται, ότι αντί λελογισμένης τακτικής που θα υπηρετεί τη στρατηγική, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε να αντιτάξει κατά κύριο λόγο επικοινωνία. Και τα βασικότερα χαρτιά σου δεν είναι να τα έχεις για να χαίρεσαι με πυροτεχνήματα της στιγμής.

###

Άρδην Ρήξη

Ένα Σχόλιο προς “Τα «παίγνια» ως στρατηγική”

  1. Πετροβούβαλος said

    Μπαίνοντας στη λογική της διαπραγμάτευσης επί δεδομένων και πολιτικών συμπεριφορών που έχουν καταξεσκίσει δημοκρατία και δικαιοσύνη, γινόμαστε προβλέψιμοι. Γινόμενοι προβλέψιμοι, το αποτέλεσμα θα είναι ένα – θα γίνουμε μέλη της ενοποιημένης ευρώπης με τραπεζικούς όρους, κανόνες και ήθη. Κάθε συζήτηση και διαπραγμάτευση που δεν γίνεται με όρους ισχύος είναι ανούσια και παραπλανητική.

    Περί ισχύος: η κατάστασή μας επιτρέπει αποκλειστικά τη χρήση ανορθόδοξων μεθόδων. Δείτε τώρα το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού της παρούσης κυβερνήσεως και των βουλευτών που τη στηρίζουν. Ίδια ήθη, ίδια ηλιθιότητα και πάρα πολλά ίδια πρόσωπα από την προηγούμενη κατάσταση. Τα συμπεράσματα είναι προφανή, όπως προφανής είναι η «συζήτηση» με την κυβέρνηση, στα πρότυπα των συζητήσεων που έκαναν οι υποστηρικτές του θλιβερού σαμαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: