ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Venceremos αλλά, ο εχθρός ποιος είναι;

Posted by Μέλια στο 2 Μαρτίου, 2015

Εικόνα από:kanali.files.wordpress.com

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

.

Πυξίδα στην αχαρτογράφητη μετεκλογική θάλασσα..

Από τα μεγαλύτερα χαρίσματα με τα οποία προίκισε ο Θεός (ή η φύση, ό,τι προτιμάτε), τον άνθρωπο, είναι ότι ξεχνάει. Και αφού οι ανθρώπινες  κοινωνίες αποτελούν ανθρώπινα σύνολα, ξεχνούν και οι κοινωνίες. Αν συνέβαινε το αντίθετο, ακόμη θα θρηνούσαμε στα ερείπια της Κωνσταντινούπολης,  ή στη χαμένη, αρχαιοελληνική δόξα. ‘Άλλο η αφομοίωση, η εκτίμηση και η συνέχιση ενός πολιτισμού και άλλο η παθολογική κατάσταση, ο κόσμος να εξελίσσεται γύρω σου και εσύ να κλαίς και να οδύρεσαι για τη χαμένη δόξα ή για την ευκολοπιστία σου.

Για όσους εξ ημών δεν είμαστε ταυτισμένοι, φανατικά, με πολιτικούς σχηματισμούς, η εμμονή στην ανακολουθία της κυβέρνησης μεταξύ προεκλογικών δεσμεύσεων και μετεκλογικών πράξεων δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ή, μάλλον, η σημασία της έγκειται στη συνειδητοποίηση, για άλλη μια φορά, της ανωριμότητας  του πολιτικού μας συστήματος και του κοινωνικού μας σχηματισμού. Ορθά το επισημαίνουμε αλλά δεν πρέπει να εξαντλήσουμε σε αυτό τις δυνάμεις μας.

Από μια άποψη πρόκειται για ένα σταδιακό ξεκαθάρισμα του πολιτικού σκηνικού, το οποίο έχει ανάγκη ο τόπος για να πάει μπροστά. Αρκετά γκρινιάξαμε, αρκετά κλάψαμε, αρκετά μαλώσαμε, ας ανασκουμπωθούμε. Αυτό, βεβαίως, ισχύει και για την κυβέρνηση: ας μην εξαντλεί τις δυνάμεις της στο να εξηγεί γιατί η πολιτική της δεν είναι ανακόλουθη. Διότι περιμένουμε, από αυτήν, αφού τα οικονομικά είναι δύσκολο να τα δρομολογήσει προς τις επιθυμίες της, να αλλάξει, τουλάχιστον, κατεστημένες νοοτροπίες και τη λειτουργία του κράτους. Αν πετύχει σ αυτό, η ιστορία, θα την δικαιώσει. Ελληνικό κράτος με τη σύγχρονη έννοια, ουδέποτε υπήρξε. Ας το φτιάξει.

Η ΝΕΑ ΓΛΩΣΣΑ

Διαφορετικά θα χάνεται στους οργουελιανούς λαβύρινθους να ονομάζει την τρόϊκα θεσμούς, το μνημόνιο συμφωνία, να κυνηγά αντιμνημονιακούς ανέμους στην κρατική μηχανή ενώ η ίδια θα συρθεί στην υπογραφή ενός νέου μνημονίου (συμφωνίας) κλπ κλπ.

Για να μπορέσει να πετύχει στα θεσμικά θα πρέπει να απολαμβάνει κύρους και σεβασμού από την κοινωνία. Και προϋπόθεση γι αυτό είναι να μην αυτογελοιποιείται με τη νέα γλώσσα που θέλει να εισάγει. Αν δεν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα θα αντιληφθεί πως σε επίπεδο κοινωνίας στο θέμα αυτό δεν πείθει. Ούτε και είναι σίγουρο ότι οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, για να έρθει σε αναγκαστική ρήξη με τους ευρωπαίους εταίρους. Βεβαίως, το γιατί τον επέλεξαν θα είναι στο προσεχές μέλλον αντικείμενο πολλών διδακτορικών αλλά, η ρήξη δεν είναι αυτοσκοπός.

Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μιλάμε, βεβαίως, για την ανάγκη να προσαρμοστεί η κυβέρνηση στην πραγματικότητα,  αλλά, ποια είναι η πραγματικότητα; Ποια πραγματικότητα πρέπει να αποδεχθούμε και ποιος την ορίζει; Ως δημοσιογράφο με απασχολούσε πάντοτε η έννοια της αντικειμενικότητας. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι η αντικειμενικότητα. Ώσπου, κάπου διάβασα πως αντικειμενικό είναι αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι. Το  ίδιο με την πραγματικότητα. Πραγματικότητα είναι αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι πως είναι πραγματικό. Οι πλέον ανήσυχοι εξ υμών θα είστε ενήμεροι για την ανάγκη «επανεκτίμησης του ρεαλισμού», για την οποία ομιλεί ο Ulrich Beck στο βιβλίο του «από το Μακιαβέλλι στη Μερκιαβέλλι» αλλά, μέχρι να προσδιορίσουν αυτήν την επανεκτίμηση οι φιλόσοφοι και να διαδώσουν τη σοφία τους στους πολιτικούς και θεσμικούς ιθύνοντες και την κοινωνία θα χρειαστούν αρκετά χρόνια. Μια νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται, είναι σίγουρο, και στη διαμόρφωση αυτή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν και οι πρώτες μέρες της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά, ως εκεί. Η εντροπία που δημιουργείται μετά τη συνθηκολόγηση είναι ακατανίκητη.

Η ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η χώρα έχει ανάγκη από νέες καινοτόμες αντιλήψεις για να προχωρήσει και, δυστυχώς, οι αντιλήψεις αυτές, αν κρίνουμε από το δημόσιο διάλογο, δεν ευδοκιμούν στα μέρη μας. Αντιθέτως, μια φοβία κατατρύχει όλα τα κοινωνικά στρώματα και μια αβεβαιότητα για το άμεσο και απώτερο μέλλον. Καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της αν δεν αποκτήσει δυναμική ανάπτυξης. Και στην Ελλάδα, το μόνο που δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή είναι το κλίμα αυτής της αναπτυξιακής λογικής.

Διάβασα, προσφάτως, πως την έκφραση «Conspiracy Theorists»,  («θεωρητικοί της συνομωσιολογίας») την εφηύρε το 1967 η CIA, για να επιτεθεί σε όσους αμφισβητούσαν την «επίσημη αφήγηση» (http://www.anixneuseis.gr/?p=112898), και γι αυτό είμαι επιφυλακτικός  στο να απορρίψω, αλλά και δεν μπορώ να αποδεχτώ, όσα ακούω για σχετική προεργασία του σκληρού πυρήνα της κυβέρνησης με συγκεκριμένο είδος κεφαλαίου το οποίο θα αναλάβει αναπτυξιακού χαρακτήρα πρωτοβουλίες στη χώρα. Μακάρι.

Πάντως, ας βρίσκεται στα υπόψιν, αν και ο υπουργός οικονομικών αυτά τα παρακολουθεί, πως σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνονται διεργασίες για αλλαγή, ή βελτίωση πολιτικής, και στην οικονομία και στην εσωτερική και στην εξωτερική πολιτική.

Για παράδειγμα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπάρχει ήδη η πρόταση για τη δημιουργία μιας «Ένωσης Κεφαλαιαγορών», η οποία, βεβαίως, δεν θα είναι ενιαία αγορά κεφαλαίων. Αντιδράσεις στην πρόταση αυτή υπάρχουν, κυρίως βρετανικές, αλλά αν προχωρήσει θα αποτελεί έναν χώρο όπου και η Ελλάδα θα μπορεί να αγοράσει κεφάλαια για τις ανάγκες της χωρίς τις σημερινές δυσκολίες.

Με τα τραπεζικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται στο 300% των ΑΕΠ της Ευρώπης (στις ΗΠΑ είναι στο 70%) μεγάλες δεξαμενές αποταμιεύσεων παραμένουν αναξιοποίητες.

Η ΝΕΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αλλαγές θα υπάρξουν και στην αποκαλούμενη εξωτερική πολιτική της  Έυρωπαϊκής Ένωσης, αν και δεν υφίσταται κοινή θέσμισή της. Οι διεθνείς εξελίξεις οδηγούν ήδη τη Γερμανία στο να αναζητά το δικό της ρόλο και στη διαχείριση της κρίσης και στο πλαίσιο της Ένωσης και στη διεθνή τάξη. Αν και δεν ήταν έτοιμη, και ακόμη δεν είναι, να αναλάβει τέτοιας μορφής ηγετικό ρόλο, φαίνεται να συνειδητοποιεί πως δεν έχει άλλα περιθώρια από το να σταθεί ενώπιον των ευθυνών της. Και τούτο διότι, όπως αναφέρει σε ένα άρθρο του στο “Project Syndicate” ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών  Frank Walter Steinmeier (http://www.anixneuseis.gr/?p=112944), “πρέπει να αποτρέψουμε ένα στρατηγικό δίλημμα στο οποίο η Γερμανία, πιέστηκε να αποφασίσει μεταξύ της ανταγωνιστικότητάς της σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ευρώπη πρέπει να επωφεληθεί από τη δύναμη της Γερμανίας, όπως ακριβώς ωφελείται η Γερμανία από την Ευρώπη. Ως η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, πρέπει να επενδύσουμε στην ολοκλήρωση. Αυτή είναι η πηγή της δύναμής μας”. Το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να αναμένουμε πρωτοβουλίες από το Βερολίνο και στην οικονομία και στην πολιτική ολοκλήρωση. Σ αυτό να είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε με θέσεις που θα μας ευνοούν. Και αυτό χρειάζεται εργασία, όχι ενασχόληση με δευτερεύοντα.

Η ΝΕΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει, με όσες δυνάμεις μείνουν πιστές στη σημερινή ηγεσία του, τον χώρο στο πολιτικό φάσμα, τον οποίο κατείχε παλαιότερα, επι Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας χώρος που ταιριάζει και στο ύφος και στις θέσεις των ηγετικών του στελεχών. Βεβαίως, πολλές από τις τάσεις του δεν θα μπορέσουν να αποδεχτούν έναν τέτοιο συμβιβασμό αλλά, αυτές είναι απορίας άξιον πως ακόμη παραμένουν στον κομματικό σχηματισμό.

Στην κατάληψη του χώρου αυτού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει κανένα πρόβλημα με το ΠΑΣΟΚ το οποίο εγκατέλειψε τις ιδρυτικές του αρχές αμέσως μετά το θάνατο του ιδρυτή του, από εποχής του κ. Σημίτη. Σήμερα, διεκδικεί το χώρο του Κέντρου. Εκεί, βρίσκονται, άλλωστε, και οι ιδεολογικές αναφορές του ισχυρού άνδρα του, αυτού που του απέμεινε, δηλαδή, του Ευάγγελου Βενιζέλου. Σε ιστορικό βάθος οι αναφορές αυτές του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ φθάνουν στον αξιοπρεπή πολιτικό της ελληνικής ιστορίας Αλέξανδρο Παπαναστασίου και στη σύγχρονη  εποχή στο Δημήτρη Τσάτσο ο οποίος ήταν και ο ακαδημαϊκός μέντοράς του.

Το τοξικό σημιτικό παράγωγο, «Το Ποτάμι», προσπαθεί να εκφράσει την ελληνική σοσιαλδημοκρατία αλλά, με μια μικρή μετάλλαξη του Σύριζα, η προσπάθειά του θα μείνει στα αζήτητα. Οι «Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές», που διεκδικούν την εξουσία στις χώρες τους και υψηλούς θεσμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναζητούν ισχυρούς συμμάχους στα κράτη μέλη.

Η δεξιά, ως κοινωνικός χώρος και το ΚΚΕ ως πολιτικός, έχουν τη δική τους πολιτική και κοινωνική αναφορά και δύναμη την οποία κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Το ποια μορφή θα πάρει η πολιτική έκφραση της δεξιάς είναι ζητούμενο.

Τέλος, σε περιόδους κρίσης, πάντα υπάρχει χώρος για κάτι νέο.

Πηγή: Ανιχνεύσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: