ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία: Αμαρ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Aφού τρόμαξαν 1,7 δισεκατομμύρ…
    Πετροβούβαλος στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    Το Ημερολόγιο του Μο… στη Το Ημερολόγιο του Μοναστηρίου…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Το πανάρχαιο πάθος της εξουσίας και ο τραγικός Ευριπίδης

Posted by Πετροβούβαλος στο 22 Οκτωβρίου, 2014

άρθρο του Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

.

Το πάθος της εξουσίας συνοδεύει τον άνθρωπο από τότε που εμφανίστηκε ο ίδιος επί της γης και προσπάθησε να οργανώσει τη ζωή του. Στην εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας φαίνεται ότι αυτό το πάθος ήταν τόσο έντονο ώστε ο Ευριπίδης οδηγήθηκε στην ανάδειξή του, στην τραγωδία του «Φοίνισσες».

Τα δύο αδέλφια Πολυνείκης και Ετεοκλής διεκδικούν τα βασιλικά δικαιώματα στο θρόνο της Θήβας. Σε μια σκηνή, ο δεύτερος εκδηλώνει, «με αναίσχυντη διακήρυξη, τη θέλησή του να κυβερνήσει» και τα εξής σχετικά:

«Μητέρα… θα ήμουν πρόθυμος να πάω ως εκεί απ’ όπου ανατέλλουν τα άστρα ή να κατέβω κάτω από τη γη προκειμένου να έχω την απόλυτη εξουσία που προσφέρουν οι θεοί. Αυτή (η εξουσία) είναι κτήμα μου και δεν έχω καμία επιθυμία να την παραχωρήσω σε άλλον. Θα την κρατήσω για μένα» (στ. 503-508).

Η μητέρα Ιοκάστη, ψέγει το γιό της λέγοντας:

«Γιατί κυνηγάς γιέ μου, την πιο κακή θεά, τη φιλοδοξία. Είναι μια άδικη θεά. Μπαίνει σε σπίτια ευτυχισμένα και όταν φεύγει αφήνει πίσω της τη συμφορά για όσους τη δέχτηκαν. Καλύτερα να τιμάς την ισότητα, που δένει το φίλο με το φίλο, την πόλη με την πόλη, το σύμμαχο με το σύμμαχο» (στ. 531-542).

Προαιώνιο, λοιπόν, τόσο το φαινόμενο της εξουσίας όσο και της φιλοδοξίας, της «κακής θεάς», που πολλές φορές έχουν την ιδιότητα να μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε χοίρους, όπως η μυθική Κίρκη. Τα έγραψα και άλλοτε τι είπαν για την εξουσία δύο ηγέτες που την απήλαυσαν: Ν. Χρούτσωφ: «Η εξουσία είναι η απόλαυση των απολαύσεων» και ο Γιουγκοσλάβος Καρντέλλι: «Από την εξουσία σε χωρίζουν μόνο με το φέρετρο».

Άντε τώρα ν’ απαλλαγούμε από τους πυγμαίους «εξουσιαστές» των Αθηνών

ΣΗΜ. Τα αποσπάσματα του Ευριπίδη βλ. «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας», εκδ. του παν/μιου του Κέμπριτζ, Λονδίνο 1988 και Δ’ επανέκδοση από «Δ. Παπαδήμα», Αθήνα 2000, σελ. 426

Αθήνα, 21/10/2014
Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

.

Φωτο: Άγαλμα του Ευριπίδη στο Μουσείο του Βατικανού από τη Wiki

8 Σχόλια προς “Το πανάρχαιο πάθος της εξουσίας και ο τραγικός Ευριπίδης”

  1. oxtapus said

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  2. momyof6 said

    Εξαιρετικό…

    «Καλύτερα να τιμάς την ισότητα, που δένει το φίλο με το φίλο, την πόλη με την πόλη, το σύμμαχο με το σύμμαχο».

    την ισότητα όμως με την πραγματική της έννοια, όχι την ισοπέδωση των πάντων στο όνομα της αποδοχής της διαφορετικότητας, της ανοχής των πάντων κτλ.

    Καλή σας μέρα!

  3. […] πηγή: Αβέρωφ […]

  4. […] πηγή: Αβέρωφ […]

  5. υποκειμενικός σχολιαστής (p.o) said

    «προαιώνιο, λοιπόν, τόσο το φαινόμενο της εξουσίας όσο και της φιλοδοξίας, της «κακής θεάς»»

    Πολύτιμο το υλικό και αφορμή για πολύ σκέψη και προβληματισμό.

    Αφορμή και για εμένα να εκθέσω την άποψή μου σχετικά με ένα φαινόμενο που παρατήρησα σχετικά πρόσφατα αλλά αντανακλά γεγονότα που επεξεργάστηκα σχεδόν εξ αρχής της εκδήλωσης της ζοφερής αυτής πραγματικότητας που βιώνουμε, άρα και ευκαιρία να θέσω σε επίκαιρο επίπεδο τη σχετική συζήτηση.

    Από την αρχή της εκδήλωσης της κρίσης (ως αναδυόμενη κορυφή ενός παγόβουνου) παρατήρησα την προσπάθεια οικειοποίησης της απελπισίας, προσεταιρισμού των ερμηνειών, αποπροσανατολισμού τους «συλλογικού» προς τον σκοπό της ανάδειξης ατομοκεντρικών επιδιώξεων, κομματικών προσδοκιών μέσα από τεχνητές «αντι-«παλότητες, που οδηγούν στο ίδιο γινόμενο, την αναπαραγωγή των προβλημάτων στο βυθό. Την άντληση οφέλους από τα συλλογικά προβλήματα και την καθυπόταξή τους σε «αυθεντικούς» αυτόκλητους διαχειριστές της μιζέριας μας, με αποτέλεσμα όλα τριγύρω να αλλάζουν αλλά η κοινωνική κατάσταση να παραμένει στον πάτο χωρίς προοπτικές ανάταξης.
    Και πάντα με την κοινωνία σε ρόλο ιδιώτη και όχι μέτοχο αλλά αναθέτουσα σε προνομιακές ομάδες και συνομιλητές του συστήματος «εξουσία» τα ζητήματά της με όρους λευκής επιταγής.

    Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του εκφυλισμού του σκοπού υπέρβασης της κρίσης των αγανακτισμένων (2011) από στομφώδεις «αμεδοδημοκράτες» ή/και τελάληδες της «συνταγματικής αναθεώρησης» αλλά και η ανέλιξη πολλών στελεχών και μη της κομματοκρατίας και η κατάληψη σε βο(υ)λευτικά έδρανα μέσα από την εκ περιτροπής υιοθέτηση του αυθεντικού αντιμνημονιακού διαβήματος της κοινωνίας.

    Διαβάζω επομένως, φευγαλέα σειρά τίτλων που μεσολαβούν μεταξύ προβλημάτων , αυθεντικών ερμηνειών και που κατατείνουν στον προσεταιρισμό των εννοιών και στη χειραγώγηση της σκέψης.

    Τίποτα όμως δεν μου φαίνεται τυχαίο.
    Παρατηρώ για παράδειγμα τις διάφορες ομάδες συμφερόντων εντός του κρατούντος ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος, όπως και τις αναγνωρισμένες από αυτές υποκατηγορίες, «πρωτοβουλίες» κλπ (ελλείψει συλλογικής νομιμοποιητικής βάσης, ωστόσο πλεονάσματος αρχομανίας/φιλοδοξίας) που αποτελούν τη ψευδεπίγραφα αποκαλούμενη «κοινωνία πολιτών», να εκφυλίζουν την αντίθεση της κοινωνίας στο μνημόνιο ή να υιοθετούν υγιείς αρχικές προσεγγίσεις του θέματος παραπλανητικά ως δόλωμα προς την εκπλήρωση αυτοσκοπών.

    Με πρωτοφανή κυνισμό και εκπληκτικό θράσος η ίδια τακτική συνεχίζεται ως εξής.:

    –Επιχειρούν αυτή την περίοδο να συνδέσουν την παρουσία τους με τον ρόλο του «αντισυστημικού» διαβήματος. Με τον κλασικό φυσικά τρόπο που αναδεικνύουν την κομματοκρατία μέσω του συστήματος εναλλαγής στην εξουσία, ώστε κατ’ αναλογία να παραμένει το σύστημα απαράλλαχτο με τροποποιητικές παρεμβάσεις διασφαλίζοντας τη μακροζωία του και ας προμοτάρονται όλοι αυτοί ως ενάντιοι στου συτήματος.
    Συναφώς, διαβάζω τους εξής –κατά τη γνώμη μου- προβοκατόρικους τίτλους (υπάρχουν και προσπάθειες διαμόρφωσης/χειραγώγησης της λεγόμενης «κοινής γνώμης» στο διαδίκτυο εκτός από –ώρα καλή- ποιοτικές παρουσίες που σέβονται τον αναγνώστη, επισκέπτη γενικά τον συμπατριώτη, τον συμπολίτη , τον συνομιλητή τους). Σε ελεύθερη μετάφραση μεταφέρω :

    1. Απέτυχε η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»
    2. Το αντιμνημονιακό μέτωπο πέθανε. Ζήτω το αντισυστημικό μέτωπο.
    (αυτό το «ζήτω» αλλά και η όλη εκφορά του τίτλου μάλιστα δεν μπορεί να αποκρύψει και την εμφανή διάθεση ή προτροπή σε αγελαία παρουσία της κοινωνίας στις κοινές της υποθέσεις και τη βαθύτατη υποτίμηση της νοημοσύνης του καθενός).
    Το παν είναι η θεμελίωση ως απαραίτητης της συνθήκης καθοδήγησης/χειραγώγησης της κοινωνίας στο πεπρωμένο της από αυτόκλητους φωστήρες.
    Θα σχολιάσω όμως ειδικότερα το 1ο σημείο (περί αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας).

    Η γλώσσα (δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς Τσόμσκι για να πει το προφανές), είναι ο κυριότερος κώδικας επικοινωνίας των ανθρώπων. Πως θα φάνταζε μια ανεπεξέργαστη ροή πληροφοριών δίχως νόημα, συνοχή, περιεχόμενο;
    Η παραχάραξη λοιπόν των εννοιών συνιστά εξ ορισμού αρνητική πρακτική, εχθρική προς μια έντιμη ανθρώπινη επικοινωνία που εξελίσσει, αναβαθμίζει, ωθεί στην πρόοδο τις κοινωνίες.
    Ή ακόμα πιο σουρεαλιστικά, δύναται κάποιος να αποκληθεί ως μεταβιβαστικός αυθέντης;
    Ή μεταβιβάζεις κάτι ή το διαχειρίζεσαι αυθεντικά! Δεν μπορεί να συμβαίνει το ένα και το άλλο! Επομένως για να χαριτολογήσω (κάποιο λόγο έχουν ακόμα τα αντώνυμα).
    Αν λχ υποστηρίξει ένας φορέας ότι η παρουσία του είναι συνώνυμη με τον αλτρουισμό και κατοχυρώσει την έννοια για αυτόν τι θα συμβεί σε περίπτωση αποτυχίας επιβεβαίωσης της φήμης;
    Μπορεί χωρίς τον παραμικρό δισταγμό να αναιρέσει την ΕΝΝΟΙΑ(!!!) απ’ το να παραδεχτεί το προφανές;
    Ότι δεν είναι αλτρουιστική η παρουσία του και επομένως ..δεν ευθύνεται ο αλτρουισμός γι’ αυτό. Απλώς πρόκειται για εκφυλισμό της έννοιας.;
    Επομένως δεν ταυτίζονται οι έννοιες με τον φορέα που τις οικειοποιείται αλλά αποτελούν αξιολογικό γεγονός!

    Το ίδιο συμβαίνει και σε κάθε επίπεδο της πολιτικής πραγματικότητας που μας έφτασε ως εδώ. Υπαρκτά φαινόμενα που περιγράφονται ορθά ως νεποτισμός, αναξιοκρατία, νομικός φορμαλισμός που δημιουργεί «παραθυράκια» νομικά και ανασφάλεια δικαίου, τυπολατρία κλπ, μπορούν να παρακαμφθούν μεταστεγαζόμενα σε γενικότερο επίπεδο, ώστε υπό το πέπλο της «αντιπροσωπευτικής» και παράλληλα «δημοκρατικής» τους εκφοράς να υποβαθμίζονται στην σημασία τους με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητά μας.

    Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι το πάθος της εξουσίας είναι ένα ευνοϊκό πεδίο για να μεταφερθεί ένα οποιοδήποτε αλλόκοτο μήνυμα ως πραγματικό, αλλά και να μπερδέψει, να αποπροσανατολίσει προκειμένου με διάφορα μέσα (επίκληση στο θυμικό στοιχείο, σε αυθεντίες, σε τίτλους-ατάκες) να πετύχει τον ατομικό σκοπό εις βάρος του κοινωνικού κεκτημένου, ακόμα και με την προβολή της ταύτισης μαζί του σε περιόδους κρίσεων, πόνου, αγωνίας και γενικά έντονων συνθηκών της συλλογικής ζωής.

    • Πετροβούβαλος said

      Eίναι ξεκάθαρο, πως η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», εκφυλίσθηκε αργά αργά, και εξελίχθηκε σε κανονικό πραξικόπημα (κοινοβουλευτικό). Εδώ υπάρχει ένα βάσιμο επιχείρημα για όσους προτάσουν την αλλαγή πολιτεύματος, μόνο που απευθύνεται σε αφελείς. Ο συντομότερος δρόμος για την ακύρωση του πραξικοπήματος και του εκφυλισμού, είναι δια μέσου των υπολλειμάτων της «δημοκρατίας» μας. Η αλλαγή πολιτεύματος είναι υπόθεση ενόπλων, τελεία και παύλα (ή υπόθεση των «τούρκογλου» – ακόμα χειρότερα). Από εκεί εώς εδώ, ενεδρεύει η βλακεία των «αμεσοδημοκρατών» και η πονηριά των πρακτόρων του αποπροσανατολισμού.

      Τώρα, θα μεταφέρω για 4876512 φορά τη δική μου εμπειρία, πριν και μετά το Σύνταγμα: Υπάρχει απίστευτη ασυνεννοησία, καχυποψία, οκνηρία, ένδεια βασικών προθέσεων για διαπραγματεύσεις, και κατανοήσεως απλούστατων πολιτικών όρων. Κι αυτά μόνο μεταξύ των ανθρώπων που δεν διεκδικούν αξιώματα. Μεταξύ όσων διεκδικούν «αρχηγίες», «υπαρχηγίες», «υψηλή καθοδήγηση» κλπ. βράστα και κλάφτα.

      Σε αληθινά αποτελεσματικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς, (σύγχρονες μεγάλες ανώνυμες επιχειρήσεις του εξωτερικού), η αρχηγία ανατίθεται σε υπερ – φιλόδοξους ανθρώπους, παθιασμένους με την εξουσία και θεσμικά αναλώσιμους. Οι μέτοχοι παρακολουθούν και ελέγχουν εξ αποστάσεως. Ορθό κατά την άποψή μου το σχήμα, λάθος ο στόχος, που είναι μάλιστα και διακηρυγμένος, ηθικά «νομιμοποιημένος» τρόπον τινά (λεφτά να βγάζουμε και να καούν τα κάρβουνα).

      Αυτό το σχήμα, με ορθά προσαρμοσμένους στόχους, για να μεταφερθεί σε επίπεδο κοινωνίας και πολιτεύματος, χρειάζονται… αμέτρητοι αιώνες και βάλε. Προφανώς το βασικό εμπόδιο, είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση. Άρα, το μόνο που διαφαίνεται στον ορίζοντα, είναι το πολιτικό… ρεσάλτο. Τα παραδείγματα πολλά, η υπομονή λίγη.

      • υποκειμενικός σχολιαστής (p.o) said

        Επομένως -υπό τον όρο ότι δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση- συμφωνώ απόλυτα φίλε Πέτρο για την ανθρώπινη φύση, αλλά αισιοδοξώ παράλληλα.
        Είναι θέμα παιδείας κυρίως πνευματικής.
        Βέβαια ο κυβερνήτης που συνέθεσε αυτή την αξίωση (βλ. Καποδίστριας) ως αναγκαία προϋπόθεση ανάπτυξης του νέου Ελλαδικού Κράτους, πέρα από υλιστικές κενοδοξίες και μονοσήμαντα προσανατολισμένους αναμηρυκασμούς, πολεμήθηκε τρομερά από τα (διαχρονικά) κατεστημένα της εποχής.

  6. υποκειμενικός σχολιαστής (p.o) said

    Οι ολιγάρχες χρησιμοποιούν αγωγούς (βλ. κομματοκρατία, ομάδες συμφερόντων, πλασαρισμένες «πρωτοβουλίες») με απαραίτητα χαρακτηριστικά την έλλειψη συγκροτημένης γνώσης, την αρχομανία ή αλλιώς μωροφιλοδοξία εξουσίας για να περάσουν το διατακτικό τους σε μια δυνάμει αγελαία και κοπαδοποιημένη μερίδα ηλιθίων χειροκροτητών.
    Προς αυτό αξιοποιούν κάθε μέσο με κυριότερο την άλωση της σκέψης μεταξύ άλλων σε εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης πχ διαδίκτυο.
    (Η τηλεόραση είναι πλήρως κατηλειμμένη με ελάχιστες εξαιρέσεις για το θεαθήναι).

    Και μπορεί να φαίνεται ότι τυπικά υπάρχει πλουραλισμός αλλά ο απλός κόσμος που σχολιάζει καλείται να αντιπαρατεθεί το σύστημα «Εξουσία» και την εξηλιθίωση που επιχειρείται μέσα απο -κατ’ εμέ- παπατζηλίκια που προωθούνται από αυτό, αλλά και κράχτες-χειροκροτητές, επευφημούντες καθ’ έξιν, που παίζουν το ρόλο του «πλασιέ» του προϊόντος που προωθείται.

    Κύρια πρακτική;

    Η πάγια από την αρχή των μνημονίων… και του δόγματος του σοκ.
    «Έρχεται ο διάολος, μην του το επιτρέψετε. Καταψηφίστε τους τωρινούς δαίμονες να έρθουν άλλοι δαίμονες»
    Χονδροειδές το παράδειγμα, αλλά για τον προσεκτικό παρατηρητή τι σημαίνει;
    Διαιώνιση του κακού μέσα από μοστραρισμένη «αντιπαλότητα».
    Όπως είθισται να λένε οι πολιτικοί… Ακόμα και με τον διάολο θα συνεργάζονταν για να πετύχουν τον σκοπό τους.
    Και ας μην κρυβόμαστε. Ο σκοπός είναι ένας!
    Η απόκτηση της εξουσίας, με πρόσχημα την «κοινωνία» που φυσικά δεν θέλουν ιδιοκτήτη της πολιτικής αλλά μέσο ατομικής ανέλιξης με πρόσημο αγελαίας καθοδήγησης.
    Γι’ αυτό, η μόνη τέχνη στην οποία διατριβούν, είναι αυτή της διαφήμισης, το λεγόμενον ξενικά «promotion», η παραπλάνηση.

    Ο προσεταιρισμός του κοινού αισθήματος, της στοιχειώδους κοινής λογικής, της φυσιολογικής αντίδρασης απέναντι σε αρνητικά φαινόμενα, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως δολώματα στην αρένα για να εξυπηρετηθούν άλλες καταστάσεις πχ εναλλαγή στην εξουσία της κομματοκρατίας.
    Ή άλλοτε ώστε να υπονομευθεί το εγχείρημα της υπέρβασης του συστήματος από την κοινωνία, μέσα από «αντι-«συστημικούς τελάληδες που φροντίζουν για την αβλαβή διατήρησή του μέσα από ασπιρίνες (βλ. συνταγματικές αναθεωρήσεις, χειραγωγημένα δημοψηφισματικά και άλλα αγελαίας έμπνευσης στιγμιαία διαδικαστικά τερτίπια), αντί της κοινωνίας συλλογικά την οποία επικαλούνται για να αναλάβουν ρόλους

    Όσο υπάρχουν άνθρωποι εμποτισμένοι με αυτή την κακομοιριά ευήκοοι στην κάθε σαχλαμάρα που διακινείται μοστραρισμένη με φρου-φρου και περιτυλίγματα, επίκληση στο θυμικό, με λίγα λόγια όσο υπάρχουν δυνάμει χάνοι που σπεύδουν να παίξουν τον παπατζή, άλλο τόσο το σύστημα θα διάγει βίον ανθόσπαρτο.

    Δεν είναι τυχαία η αποδόμηση της παιδείας, η μαζικοποίηση των συλλογικών εκδηλώσεων, η αναξιοκρατία, η ιδεολογικοποιημένη παρουσία των μμε και η επιβεβλημένη από τα πάνω προώθηση ως «αυθεντιών» των θαμώνων της εξουσίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s