ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Asia Pavlova στη Δ/Π «ΑΝΔΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑ»…ἡ εἰ…
    Παντελής Βλαχάκης στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    Pantelis Vlahakis στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    georgeiraklion στη Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην…
    georgeiraklion στη Και να που θυμηθήκαμε την Πρωτ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η καθυστερημένη απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια στην παράκληση της Επαναστατικής Κυβερνήσεως του 1824

Posted by Πετροβούβαλος στο 7 Οκτωβρίου, 2014

Βρισκόμαστε στα τέλη του 1825, δύο σχεδόν χρόνια από την αποστολή της επιστολής, με την οποία οι επικεφαλής του Εκτελεστικού   παρακαλούσαν τον Ιωάννη Καποδίστρια να αναλάβει τα ηνία της Επαναστατικής Κυβερνήσεως προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο Εθνικός διχασμός που ξέσπασε το Φθινόπωρο του 1823 και που εξελίχθηκε στον 1ο εμφύλιο πόλεμο της Ελληνικής Επαναστάσεως. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών, τα μέλη του Εκτελεστικού του 1824 αποκηρύχθηκαν από το Βουλευτικο  ως «εχθροί της πατρίδας» και «αντάρτες» (Δεκέμβριος του 1823), το δε Εκτελεστικό αποκήρυξε με τη σειρά του το Βουλευτικό, με αποτέλεσμα να υπάρξουν δύο Εκτελεστικά και δύο Βουλευτικά – δύο Επαναστατικές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση του αρχικού Βουλευτικού, υπό τον Γεώργιο Κουντουριώτη, επέτυχε την Αγγλική υποστήριξη και την εκταμίευση της πρώτης δόσεως του Αγγλικού δανείου (Φεβρουάριος του 1824), το οποίο κατασπατάλησε επιχειρώντας να εξαγοράσει τους οπαδούς του παλαιού Εκτελεστικού. Με την πλάστιγγα να έχει γείρει συντριπτικά προς το μέρος της, η κυβέρνηση του παλαιού Βουλευτικού συνέντριψε τους αντιπάλους της  και τους υποχρέωσε σε συνθηκολόγηση τον Μάϊο του 1824. Τον Ιούλιο του 1824 ξέσπασε ο 2ος εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους νικητές του 1ου, ο οποίος έληξε τον Ιανουάριο του 1825, πάλι με νίκη της πλευράς Κουντουριώτη. Απέμεναν μόνο οι αντεκδικήσεις των νικητών, χαρακτηριστικότερη των οποίων είναι η δολοφονία του ήρωα της Επαναστάσεως Οδυσσέα Ανδρούτσου (5 Ιουνίου του 1825). Ο Ιωάννης Καποδίστριας απέστειλε την ακόλουθη επιστολή την εποχή της λήξεως του 2ου εμφυλίου πολέμου:

 

Προς την προσωρινήν διοίκησιν της Ελλάδος
Εν Γενεύη, 12 δεκεμβρίου 1825.

Οι διοικηταί, τους οποίους διεδέχθητε υμείς, Κύριοι! μοι έπεμψαν μίαν επιστολήν, γεγραμμένην την πρώτην ιανουαρίου του παρελθόντος έτους, δι ής περιγράφοντες αξιοθρηνήτους τας εσωτερικάς περιστάσεις, με προτρέπουσι να έλθω καγώ αυτόσε, διά να προσθέσω τας δυνάμεις μου εις τας ιδικάς σας, επί σκοπώ του να διαλλάξωμεν τας γνώμας και τα συμφέροντα, των οποίων η διαφορά ενόμιζον ότι έθετεν εις κίνδυνον την πολύτιμον ύπαρξιν της ανεγερθείσης Ελλάδος. Αλλ’ ο Κύριος Δημήτριος Περρούκας, όστις επεφορτίσθη τον κομιστήν αυτής, μόλις εδυνήθη να φθάση τον σεπτέμβριον μήνα εκείνου του έτους, και η ολίγη του υγεία επειδή ήδη τω εσυγχώρησε την αυτόσε επιστροφήν του, ήδη λαμβάνω καγώ την ευκαιρίαν να σας πέμψω την απάντησίν μου.

Έχοντες, Κύριοι! ανά χείρας σας την παρακαταθήκην των ιδεών, τας οποίας οι προκάτοχοί σας ηθέλησαν να μοι κοινοποιήσωσι, θέλετ’ εύρη εις τας ιδικάς μου, καθώς νομίζω, την ειλικρινεστέραν έκφρασιν των αισθημάτων, τα οποία με προσκολλώσιν εις την πατρίδα σας.

Είναι ολίγη βέβαια αύτη η προσφορά, και παντελώς δεν ανταποκρίνεται εις την ιδέαν, την οποίαν συνέλαβον οι προλαβόντες διοικηταί διά τα μέσα και την θέσιν μου, υποθέτοντες, ότι αύτη εξήρτητο από μόνην την θέλησίν μου, και εκείνα ομοίαζον με τας ευχάς, τας οποίας καθεκάστην αναπέμπω εις την Θείαν Πρόνοιαν, δια να επιδαψιλεύση τας ευλογίας της. Αλλ, άν και κανέν κάλυμμα δεν καλύπτη την αναχώρησίν μου, εις την οποίαν διαμένω τρείς ήδη χρόνους, και δια τούτο ήτο περιττόν, ίσως, να την εξηγήση τις καθαρώτερα, εγώ μ’ όλον τούτο ομολογώ, ότι την επροτίμησα πάσης άλλης θέσεως εν τω κόσμω, διότι μόνη αυτή ηδύνατο να μοι προμηθεύση τον τρόπον του να εκπληρώσω ενταυτώ και τα ιερά χρέη, εις τα οποία με καθυποβάλει ο τόπος της γεννήσεώς μου, και εκείνα ενός άλλου χαρακτήρος, του οποίου την διάρκειαν δεν ανήκει εις μόνον εμέ να προσδιορίσω. Τοιουτοτρόπως δε σας εξηγούμαι αρκούντως, Κύριοι! ότι, εν όσω η Α.Μ. ο Αυτοκράτωρ της Ρωσσίας ευαρεστηθή να με συγκαταλέγη εις τον αριθμόν των υπουργών του, δεν μοι συγχωρείται να λάβω μέρος ενεργητικόν εις τας πράξεις σας, δι’ άς η κοινή μας Μήτηρ απαιτεί ολοσχερή αφοσίωσιν των τέκνων της.

Η πανηγυρική αυτής φωνή αντήχησεν εις το βάθος της καρδίας μου, καθώς και εις τας ιδικάς σας. Και, όσον αισθάνομαι τα σκιρτήματά της, τα οποία διεγείρει φωνή τοιαύτη, τοσούτω μάλλον θλίβομαι, διότι δεν δύναμαι ν’ αρχίσω σήμερον έν νέον στάδιον εν μέσω υμών, καθώς περί 1800 εν μέσω των συμπολιτών μου, εις το οποίον ήθελα παρασταθή με τον ίδιον ζήλον και με την αυτήν διάθεσιν, αλλά διδαγμένος ήδη υπό μακράς και επιπόνου πείρας, δι’ ής αι συνδρομαί μου ηδύνατο ίσως να επιφέρωσιν αποτελέσματα αισιώτερα.

Καιρός δε παντί πράγματι, Κύριοι! και ο τοιούτος προσδιορίζεται από τον ύψιστον Θεόν. Ώστε, όποιοι αν είναι οι σκοποί τους οποίους αι επιθυμίαι μας σχεδιάζουν, ημείς οφείλομεν να παρατηρώμεν προ πάντων και επί πάσιν, αν εκείνος μας επιτρέπη ν’ αποφασισθώμεν εις την εκτέλεσιν αυτών. Εγώ δε συμβουλευόμενος πάντοτε την υπέρτατην εκείνην Δύναμιν, έμαθον να μη ματαιοφρονώ εις το εξής, δι’ ό, τι με περιμένει εις το υπόλοιπον της ζωής μου, και να λογίζωμαι ευτυχής, αν δυνηθώ ελέει Θεού να τελειώσω αυτήν εις την οικίαν των πατέρων μου και πλησίον του τάφου, εις τον οποίον εφυσυχάζουσι τα λείψανα αυτών.

Έστε όμως βέβαιοι, ότι μέχρι εκείνης της ώρας το πνεύμα μου θα συνυπάρχη μεθ’ υμών. Και, επειδή διά παντός υμείς το απησχολήσατε, κυριωτέρως δε αφ’ ότοι η Ελλάς ηγέρθη τέλος πάντων εις τας ιδίας όψεις της και εις εκείνας όλου του κόσμου, εκπεπληγμένου δι’ αυτό το παράδοξον, εγώ ήθελα νομίση, ότι λείπω από το χρέος μου και από πάν ό, τι σας ανέφερα, αν παρέτρεχα να σας αναφέρω τι περί των διχονοιών σας, ενώ η επιστολή, εις την οποίαν απαντώ, μοι δίδει την περίστασιν.

Δεν θέλω σας είπη, ίσως, τίποτε παράξενον εις τους συλλογισμούς σας, διότι θρηνούντες υμείς τας κρίσεις των πολιτικών σας πραγμάτων και φοβούμενοι τα παρεπόμενα αυτών, εζητήσατε βεβαίως σωτηριώδεις οδηγίας εις την ιστορίαν των παρελθόντων αιώνων και όλων των εθνών, προ πάντων δε εις την εκείνην της πατρίδος σας, και ηξεύρετε, ότι καθέν έθνος δεν απέσεισε τον ζυγόν της δουλείας, διά να αναλάβη την ελευθερίαν και ανεξαρτησίαν του, χωρίς ν’ απαντήση τα τα δεινά της διαφωνίας, και ότι η Ελλάς καταβάλλουσα ήδη την Οθωμανικήν τυραννίαν έπρεπε να τα υποφέρη αναμφιβόλως, αλλ’ ότι θέλει τα υποφέρη με ολιγώτερον κίνδυνον από παν άλλο έθνος, ότε διαμένουσα αυτή καθ’ εαυτήν θεμελίωση όλας τας ελπίδας της εις τας ιδίας δυνάμεις της και εις την συνδρομήν του χρόνου. Συμβουλευόμενοι δε τας οικειακάς παραδόσεις σας και τας συνειδήσεις σας θέλετε διακρίνει καθαρώτερα το συμφέρον της αληθείας αυτής.

Τω όντι κανέν’ άλλο πράγμα δεν αποδεικνύει παρηγορητικωτέραν αυτήν την αλήθειαν, ειμή παν ότι εξέφυγε την δολίαν πολιτικήν, την οποίαν μετεχειρίσθησαν οι Τούρκοι, δια να δουλώσωσι τους πατέρας σας, και όλα τα θαύματα, άτινα έκαμεν ο Θεός διά να τους σώση.

Οι Τούρκοι υπεδούλωσαν και διέφθειραν τον θνητόν μέρος της Ελλάδος, διά να είπω ούτω. Αλλ’ η ψυχή της, και δι εκείνης το πνεύμα του έθνους έμεινα πάντοτε ελεύθερον και ανεξάρτητον, καθότι οι ειρημένοι, αφ’ ενός μέρους, παίζοντες αδιακόπως τα υλικά συμφέροντα και όλα τα πάθη, άτινα συνακολουθούσαν εκείνα, διήρεσαν, εμόνωσαν, και ώπλισαν τους πατέρας σας, τον ένα κατά του άλλου. Αλλ’ ούτοι αφ’ ετέρου, ηνωμένοι δια της εις Χριστόν και εις την Αγίαν του Εκκλησίαν σταθεράς πίστεώς των, αντέτειναν εις την ολέθριαν μάστιγα εκείνων, φυλάττοντες αγνάς τας αρχάς και τα ήθη, άτινα μόνα συνιστώσιν έν έθνος δια της ενώσεως ανθρώπων τινών, λέγω την θρησκείαν και δι εκείνης την γενικήν καταγωγήν του και την εκουσίαν υποταγήν του εις μίαν και την αυτήν πνευματικήν κυριότητα.

Επειδή λοιπόν αυτή και μόνη η πράξις διαλαμβάνει όλην την ιστορίαν σας, εις υμάς δεν μένει άλλο παρά να την σπουδάσητε καθ’ όλας τας αναφοράς της και θέλετε γνωρίση δι αυτής, χωρίς να δειλιάσητε, το πάθος, όπερ σας τυραννεί, και θέλετε μεταχειρισθή, χωρίς να αμφιβάλλητε, διά την θεραπείαν του ιατρικά, τα οποία είναι εις την εξουσίαν σας.

Αν το τοιούτον πάθος προέρχεται εισέτι από την φθοροποιάν πολιτικήν, την οποίαν οι Τούρκοι διέδοσαν εις την Ελλάδα, το ιατρικόν του δεν δύνατι να ευρεθεή, κατ’ εξοχήν εις την πρώτην αυτήν στιγμήν, ειμή εις τα εθνικά προτερήματά της δυνάμει των οποίων ηδυνήθη να εκφύγη τον τέλειον αφανισμόν της εις τους παρελθόντας αιώνας. Εκείνο δε μεταξύ αυτών, όπερ διαλαμβάνει τα πάντα ως βλαστός καρποφόρος, είναι η απαραβίαστος πίστις, την οποίαν ωρκίσθη προς τον Θεόν και προς την Αγίαν Εκκλησίαν του.

Ισχυρά η Ελλάς δι εκείνης της απείρου δυνάμεως, διήλθε τέσσαρας αιώνας διαφθοράς και παντοίων άλλων δυστυχημάτων, χωρίς να παύση ποτέ του να σχηματίζη έθνος, και να υποτάσσηται εις τους ιερούς νόμους του θείου νομοθέτου μας. Καθότι έχουσα Εκκλησίαν, είχε πνευματικούς ποιμένας, και εστηρίζετο εις τας συμφοράς της διά των παρηγοριών του Ευαγγελίου. Σχηματίζουσα δε έθνος, είχεν γενναίους εις τα όρη της, διά να την υπερασπίζωνται, ομοίους εις τας νήσους της, δια να την αναδείξουν εις τον εξευγενισμένον κόσμον πεπαιδευμένους, διά να τη διατηρώσι τας αναφοράς της με την παλαιάν εκείνην Ελλάδα, της οποίας το πνεύμα έφερε το φώς των επιστημών εις την Ευρώπην.

Διά τούτου του τρόπου, Κύριοι! ηδυνηθη εκείνη να διαθέση προς υμάς την λαμπράν υπηρεσίαν του να προμηθεύσητε αυτή μίαν θέσιν μεταξύ των ελευθέρων και ανεξαρτήτων πολιτειών, και σας συμβουλεύω να ζητήσετε τα μέσα της εκτελέσεώς της εις την κατ’ έκτασιν μεταχείρησιν εκείνων των ιδίων προτερημάτων, άτινα διετήρησαν την ύπαρξίν της μέχρι σήμερον. Όταν λοιπόν η θρησκεία, την οποίαν ορκίσθητε να φυλάξητε, θέλει είναι καθαρά και απαραβίαστος ενώπιον των ανθρώπων, καθώς είναι και ενώπιον του Θεού, το έργον σας θα λάβη πέρας αίσιον.

Υμείς ορκίσθητε πανδημεί να ελευθερωθήτε απο τον Τουρκικόν ζυγόν, και να ζήσετε υπό τον νόμων την κυριότητα. Η γενναιότης των ανδρείων σας κατά θάλασσαν και κατά ξηράν υπερέβη τας ελπιδας σας και εκείνας των Ευρωπαίων εις τρόπον, ώστε και οι ίδιοι ξένοι, οίτινες δεν έχουν διάθεσιν να σας ευλογούν, δεν δύνανται πλέον να σας αρνηθώσι την ψήφον των. Αλλ’ ενώ οι πάντες ομολογούν την δύναμιν, την οποίαν έχετε διά να πολεμήτε τους Τούρκους, φιλονεικούν και δεν θ’ αποδεχθώσιν, ότι δύνασθε να ζήσητε εν ειρήνη. κατά δυστυχίαν δ’ αι διαφωνίαι σας δίδουσι προς αυτούς επιχειρήματα, εξ ών ωφελούνται υπέρο το δέον, διά να σας παριστάνωσιν ανικάνους να υποταχθήτε εις τους ίδιους νόμους σας τουλάχιστον, εάν δεν είναι ούτοι οι νόμοι της ρομφαίας, και ρομφαίας άλλου έθνους.

Αποδείξατέ τοις εξ εναντίας, Κύριοι! ότι η ιδία εθνική αρετή, ήτις οπλίζει τους βραχίονάς σας, διευθύνει και στηρίζει τα συμβούλια και τας αποφάσεις σας, και διά το τέλος αυτό θελήσατε να στρέψητε εις τα πρώτα βήματά σας.

Παρατηρήσατε εν πρώτοις τα εμπόδια, άτινα η κακοβουλία ηδυνήθη ν’ αντιθέση εις την ευθείαν οδόν σας. Αποβάλλετε αυτά, και διαμένατε ακλόνητοι εις την απόφασίν του να μη συγχωρήσητε εις κανέν συμφέρον ή την απάτην να παραβιάσωσι τους όρκους, οίτινες συνδέουσι το έθνος με τους νόμους, τους οποίους απεδέχθη. Εκείνοι δε, εις και προσωρινοί, δύνανται μόνον κατά το παρόν (……..δυσνόητο…..) πρέπει να διαμένωσιν ιεροί και απαραβίαστοι. Εάν δε, καθώς το ελπίζω, ευδοκήση η Θεία Πρόνοια να στεφανώση τους αγώνας σας, θέλει φθάση και η ώρα, καθ’ ήν διδαγμένοι πλέον και διά τας ιδίας πείρας σας, θέλετε συνθέση υμείς οι ίδιοι τα πολιτικά συνθέματα της πατρίδος σας, θεμελιούντες αυτά εις την δικαίαν συμφωνίαν των συμφερόντων, άτινα ήδη σας διαιρούσιν.

Αναβάλετε λοιπόν πάσαν λογοτριβήν περί τοιούτων πραγμάτων, και μη κρίνετε εκ των έργων των προσωρινών θέσεών σας,ότι δεν δύναται να αποφασισθή, ώς απαιτεί το κοινόν συμφέρον, ειμή υπό την διατήρησιν της ευθύτητος και της δικαιοσύνης, ήτις προμηθεύεται άνευ δυσκολίας, όταν η ελευθερία της πατρίδος στηριχθή.

Βεβαιωθήτε δε, ότι ζητούντες θέσιν τινά ισχυράν, διά να οχυρώσητε, ήν έχετε, επί σκοπώ του να εξασφαλίσητε μικράς τινάς ωφελείας, κινδυνεύετε να ερημώσετε εκείνην, την οποίαν η πατρίς ενεπιστεύθη εις τα όπλα σας, εν ώ ποτέ αλλιώς πως, αλλά διαμένοντες εις ταύτην την αληθώς ιεράν, όλοι ηνωμένοι και μ’ όλας τας δυνάμεις σας εμπορείτε να πολεμήσετε και να νικήσετε τους Τούρκους, την διαφωνίαν και όλους εκείνους, όσοι βοηθούσι και τους πρώτους και την δευτέραν διά να σας καταστρέψωσι.

Τελευταίον, Κύριοι! Η ελπίς μου είναι εις τον Θεόν, ως και η δική σας. Η θεία του Πρόνοια δεν σας εσυγχώρησε να αναφανή η Ελλάς εις τας όψεις του κόσμου έμπειρος των δυστυχιών της, των σφαλμάτων της και της απάτης, της οποίας έγινε θύμα πολλάκις, διά να παραδώσωσιν αυτήν εκ νέου τα ίδια τέκνα της, διά της διαφωνίας, εις παντελή όλεθρον, ή εις ξένον δεσποτισμόν, όστις είναι πολλάκις το αναγκαίον παρεπόμενον.

Όχι, Κύριοι! Υμείς θα την σώσετε και από τον φοβερόν αυτόν κίνδυνόν της, καθώς και ηδυνήθητε και θέλετε δυνηθή να υπερασπίσετε αυτήν την εναντίον των Τούρκων. Η θρησκεία σας, ο ζήλος σας και η τιμή σας τούτο εγγυώνται, και οι απανταχού καλοί άνθρωποι δεν αμφιβάλλουσι πλέον.

Με τοιαύτην λοιπόν πεποίθησιν σας παρακαλώ να δεχθήτε και εκ δευτέτου τας ευχάς, τας οποίας αναπέμπω διά την επιτυχίαν σας ομού με την έκφρασιν της μεγάλης μου δι’ υμάς υπολήψεως.

Ι.Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

.

Πηγή: ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ Ι.Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΕΙΣΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΠΑΡΑ ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΣΧΙΝΑ, ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ, ΑΘΗΝΗΣΙΝ ΕΚ ΤΗΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ Γ.ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΟΣ 1843, σελ. 427 – 433

Για την αντιγραφή: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ

9 Σχόλια προς “Η καθυστερημένη απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια στην παράκληση της Επαναστατικής Κυβερνήσεως του 1824”

  1. desafinado said

    Η χώρα των ραγιάδων, απέκτησε εξαίφνης ένα υπέρτατο αγαθό που είναι πολύ επικίνδυνος ο χειρισμός του, την ελευθερία.
    Ακόμη και πολύ προχωρημένες κοινωνίες, αλλά και άτομα κατ’ ιδίαν, πασχίζουν για να βρούν τις επωφελείς ισορροπίες σε καιρό ειρήνης… πόσω μάλλον σε ανώμαλες καταστάσεις.
    Ο Καποδίστριας κάποτε είπε πως «οι κοτζαμπάσηδες φέρονται ως τούρκοι με χριστιανικά ονόματα»… δεν είχε ακόμη δει τα χειρότερα, τους εισαγόμενους μαυροκορδατοκωλέττες.
    Οι εφοπλιστική οικογένεια των Κουντουριωτών, λόγω της ναυτικής υπεροχής της Ύδρας και της ζωτικής σημασίας της ναυτοσύνης στον αγώνα, ήταν το κλειδί και για τα εσωτερικά πράγματα. Ο Οικονόμου ήταν η μεγάλη στιγμή-ευκαιρία που χάθηκε.
    Η χώρα δεν ευτύχησε να έχει ένα ευπατρίδη στο τιμόνι όπως τον Δ, Υψηλάντη και έναν λαικό αγωνιστή στρατηγό όπως τον Κολοκοτρώνη καθ’ όλην την διάρκεια της επανάστασης. Οι τρικλοποδιές ήσαν άφθονες και από παντου.
    Όταν ο Ιμπραήμ έφερνε τους μαμελούκους και τους αφρικανούς στην πελοπόννησο για εποικισμό, εμείς σκοτωνομαστε μεταξύ μας.
    Η ιστορία επαναλαμβάνεται μετά από δύο αιώνες με διαφορετικά επιχειρήματα. Η ουσία όμως είναι η ίδια.

    Καλημέρα σας!

    • SXOLIASTHS said

      ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΟΥΣ ΕΝΔΥΣΗ ΟΠΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΗ ΣΦΕΝΔΟΝΑΣ…
      ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΕΣΤΩ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ…. .

      Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΚΥΨΑΣΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑΣ»

      • Πετροβούβαλος said

        Δηλαδή, η Επανάσταση έγινε για το τίποτα; Δεν συμφωνώ, απλώς πιστεύω πως ακόμα δεν ολοκληρώθηκε και αυτό οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία μας ως Λαού, συνδυασμένης με την συνεχή αδικία.

      • SXOLIASTHS said

        Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΓΙΝΕ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣ ΑΝ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΝ ΕΘΝΟΣ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΧΩΡΑ-ΚΡΑΤΟΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ … ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ. ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΙΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ….ΟΙ ΚΟΤΣΑΜΠΑΣΗΔΕΣ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΕΜΠΩ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΗΜΕΙΟ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΟΣ 🙂

      • Πετροβούβαλος said

        Kαμία αντίρηση για τους κοτζαμπάσηδες, αλλά χωρίς Επανάσταση δεν θα είχαμε Μεταξά. Πολλές προϋποθέσεις υπάρχουν, απομένει η κατάλληλη ιστορική στιγμή για να δαμαστεί κάπως το χάος.

    • Πετροβούβαλος said

      Eιλικρινά δεν νομίζω πως ο Κολοκοτρώνης θα ήταν κατάλληλος για πολιτική διοίκηση και το γράφω με απόλυτο σεβασμό προς έναν από τους κορυφαίους Αγωνιστές της Επαναστάσεως.

      Ο σοφός δε Καποδίστριας, όταν ήρθε στα πράγματα, ίσως να μην ήταν επαρκώς αδίστακτος σε επίπεδο επιχειρησιακό.

      Όλα αυτά βέβαια με την πολυτέλεια της χρονικής αποστάσεως και των ιστορικών δεδομένων, καλό όμως είναι να διδασκόμαστε από τα γεγονότα και να αντιπαραβάλουμε το μεγαλείο εκείνων των Ελλήνων με τα θλιβερά τσουτσέκια της σημερινής μας ηγεσίας όλων των επιπέδων και κυρίως του επιπέδου εκείνου από το οποίο προκύπτει η πολιτική ισχύς, δλδ. των συμφερόντων που αντανακλώνται στην πολιτική ηγεσία. Ενδεχομένως λίγη περισσότερη ιστορική γνώση και λίγο περισσότερο εμβάθυνση στη σκέψη των μεγάλων Ελλήνων να μας γλύτωνε από το θλιβερό φαινόμενο να ελπίζουμε το οτιδήποτε από τα σημερινά «νούμερα».

  2. desafinado said

    Ο Κολοκοτρώνης ήταν ο μόνος από τους υπάρχοντες εκείνη την περίοδο στρατιωτικούς, που πέραν της αναμφισβήτητης στρατηγικής υπεροχής και πρόβλεψής του στα πεδία των μαχών (αλεπού του μωριά), είχε και λόγω εμπειρίας και ηλικίας την δυνατότητα να ενώσει τους «ταραχοποιούς» οπλαρχηγούς της εποχής σε έναν κοινό στόχο, πριν παγιωθή ένα κράτος με δομές που θα άφηναν πίσω τις παλιές μεταμεσαιωνικές πρακτικές από τις οποίες προέκυψε το 21.
    Επί πλέον, για την περιβόητη μπέσα πρε μπέσα, την οποία μόνο αυτός τηρούσε σε αυτόν τον βαθμό, έφθανε στο σημείο να είναι ο μοναδικός που εμπιστευόντουσαν τούρκοι εχθροί αλλά και Έλληνες πολιτικοί αντίπαλοι που πολλές φορές διέσωσε… μακράν άφθαστος (για τους τουρκαλβανούς δε, ήταν εγγύηση ο λόγος του).
    Μπορούσε πολλά να κάνει ο Κολ/νης εκείνη την περίοδο, εάν και μόνο τον άφηναν στα στρατιωτικά του καθήκοντα, απερίσπαστο και δεν τον έμπλεκαν οι καταστάσεις στην πολιτική από την πίσω πόρτα.
    Ο δε Υψηλάντης, υπήρξε ο αγνότερος και αξιοπρεπέστερος όλων των υπολοίπων, σε επίπεδο επισημότερης για το επαναστατημένο κράτος έκφρασης, δεν θα ήταν πχ ο Καρατζάς, ή κάποιοι άλλοι ουρανοκατέβατοι που είδαν φως και μπηκαν.
    Και οι δύο, επέδειξαν πατριωτισμό και ανιδιοτέλεια περισσότερη από όλους τους άλλους ικανούς για υψηλές θέσεις εκείνη την περίοδο.
    Φυσικά, υπέρτατος ως πολιτικός, με διεθνεις δυνατότητες ελιγμών και γεωπολιτικές γνώσεις ήταν ο Καποδίστριας στον οποίο θα παρέδιδαν υπό κανονικές συνθήκες… όμως, ο ίδιος, αναζυγίζοντας καλά τα εσωτερικά (ιδίως) πράγματα, εφοβείτο τους Έλληνες περισσότερο και από τον Μέττερνιχ και επιθυμούσε (το ίδιο και ο Κοραής), η «δουλειά» της αυτογνωσίας, που είχε ξεκινήσει μετα το Κιουτσούκ Καιναρτζή, να ωριμάσει τους καρπούς της και έτσι, εκ του αποτελέσματος, να μη φθάνουν οι οπλαρχηγοί και οι στρατιώτες για διπλώματα, γρόσια και τάλαρα να πουλάνε τους συναγωνιστές τους κάνοντας ακόμη και καπάκια με τον εχθρό.
    Μόνο θλίψη αποκομίζει κανείς διαβάζοντας την ιστορία της εποχής στις εσωτερικές τριβές, πέραν των ηρωικών, μοναδικά ηρωικών περιγραφών της προς τα έξω.
    Η εμπλοκή του Μαυροκορδάτου αρχικά και του Κωλεττη αργότερα, υπήρξε μοιραία για την μεγάλη υπόθεση του υπο εγκαθίδρυση μικρού κράτους.
    Οι ικανότητές τους αναμφισβήτητες, αλλά η αρχομανία τους καταστροφική… και ο νους στα δάνεια για υπερίσχυση, θυμίζει τίποτε αυτό σήμερα; Να βγούμε στις αγορές και ες αύριον τα σπουδαία!
    Ο αγώνας εκείνη την στιγμή άρχισε με έναν δαυλό στην καύσιμη (αδιάτακτη όμως, πολύ αδιάτακτη) ύλη, η οργάνωση των φιλικών δεν αρκούσε, χρειαζόταν ο Αλής, το γλωσσάκι του Φλέσσα, η αδυναμία χειρισμών της πύλης και ο τελικός σπινθήρας της κλήσης για εγκλεισμό επισήμων ομήρων… που όμως δεν την έπαιρνε πλέον την τουρκιά.

    • Πετροβούβαλος said

      «Οι συνθήκες». Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Κολοκοτρώνης συγκρατήθηκε τουλάχιστον δύο φορές από το να τους «τελειώσει», ειδικά τον μαυροκορδάτο. Ο Κολοκοτρώνης (προσθέτω στην εκτίμησή σου) είχε μαζί του και την πλειονοψηφία του Λαού, δλδ. το απόλυτο πλεονέκτημα, η μαύρη αλήθεια όμως είναι πως κέρδισαν οι άλλοι. Το αυτό ισχύει και για τον Υψηλάντη και για τον Καποδίστρια: Ηττήθηκαν.

      «Η πολιτική καταστρέφει το χαρακτήρα». (Βίσμαρκ)

    • desafinado said

      Ο χρόνος που, το στα σπάργανα έθνος βγήκε στον αγώνα Πέτρο, είχε την οργάνωση των προκρίτων που εκόντες ἀκοντες συνεργάζοντο με τον εξουσιαστή για τους φόρους του, τους μουκατάδες κτλ.
      Στην Πελ/σο υπήρχε μεγάλη αυτονομία (σε σχέση με άλλες περιοχές), λίγοι Τούρκοι και αυτό ήταν το θετικό.
      Όμως ο θεσμός των τοπικών αρχών, ήταν καθαρά οικογενειοκρατικός-ολιγαρχικός, πράγμα που στην δεύτερη εθνοσυνέλευση και τις ταραχές που πρoέκυψαν τότε, ο Κολ/νης προσπάθησε να βάλει και τον λαό μέσα στην εκλογή των παραστατών-αντιπροσώπων… μια κοινωνική επανάσταση για τα δεδομένα της εποχής… και επικίνδυνος καρμποναρισμός για τους έξωθεν παρακολουθούντες.
      Η μεγάλη σοφία του όμως έγκειται, πως δεν το τράβηξε πολύ το πράγμα (παρ’ ότι μπορούσε), αλλά ισορρὀπησε στην πρακτικότητα και την εκτίμηση πως αδράνειες αιώνων δεν αλλάζουν σε χρόνο dt… σοφία… τεράστιος… αν και ανεκπαίδευτος.
      Μετά, οι κοτζαμπάσηδες τον παρακαλούσαν, αφού πρώτα τον είχαν ρίξει, αλλά ήταν αργά, ο Κωλέττης κυνηγούσε στην τρούπα τον Ανδρούτσο με στρατεύματα που έπρεπε -έστω- να είναι στο Πεταλίδι (αφού πρώτα ανασκολόπισαν κάθε μωραίτικη αντίδραση), που ο μπραημης έκανε περίπατο απόβασης, για να έχουμε μετα ναυαρίνα και τις συνέπειες αυτών.
      Όταν αντικαθιστάς κάτι, πρέπει να γνωρίζεις ικανοποιητικά τι θα επακολουθήσει, πρέπει και ο κόσμος να είναι ώριμος και συμπαριστάμενος, αλλιώς ρισκάρεις.
      Ο Καποδίστριας, προσπαθησε την εγχείρηση χωρίς αναισθητικό (χρόνος).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: