ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Τα τζαμιά στην Κολωνία θα μετα…
    nikiphoros στη Τι δρομολογεί η ανασύσταση της…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Πετροβούβαλος στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
    Δημοσθένης ο Μακεδών στη Το όνομα Ρούπελ σύμβολο αντίστ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η Γεωγραφική φιλοδοξία της Τουρκίας

Posted by Πετροβούβαλος στο 18 Αυγούστου, 2014

άρθρο των Rob,ert D. Kaplan και Reva Bhalla
από το Stratfor

.

Σε μια εποχή κατά την οποία στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου κυβερνούν μετριότητες χωρίς μνήμη, ο επί μία δεκαετία πρωθυπουργός της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan, κινείται φιλόδοξα. Ίσως ο μοναδικός ηγέτης μεγάλου έθνους που συγκεντρώνει γύρω ανάλογη δυναμική, είναι ο Ρώσσος Vladimir Putin, με τον οποίο η Δύση αισθάνεται επίσης εξαιρετικά άβολα.

Οι Erdogan και Putin είναι φιλόδοξοι επειδή είναι άνθρωποι που κατανοούν τη γεωπολιτική. Ο Putin γνωρίζει ότι ένας υπεύθυνος Ρώσσος ηγέτης οφείλει να εξασφαλίσει κάποιου είδους «Γκρίζες Ζώνες» περί την Ρωσσία, σε μέρη όπως η Ανατολική Ευρώπη και ο Καύκασος. Ο Erdogan γνωρίζει ότι η Τουρκία πρέπει να αναδειχθεί σε σημαντική δύναμη στην Εγγύς Ανατολή, προκειμένου να αποκτήσει δύναμη στην Ευρώπη. Το πρόβλημα του Erdogan είναι ότι η γεωγραφία της Τουρκίας μεταξύ Ανατολής και Δύσεως εμπεριέχει τόσες εν δυνάμει ευπάθειες όσα και εν δυνάμει οφέλη. Αυτό είναι που εξαναγκάζει κατά καιρούς τον Erdogan να το παρακάνει. Υπάρχει όμως και μια ιστορική και γεωγραφική λογική για τις υπερβολές του.

Η ιστορία ξεκινά μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Επειδή η Οθωμανική Τουρκία ήταν στην πλευρά των ηττημένων του πολέμου (μαζί με την Αυτοκρατορική Γερμανία και την Αυστρία των Αψβούργων), οι νικητές σύμμαχοι διέσπασαν την Τουρκία και τα περίχωρά της με τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920, δίνοντας έδαφος και ζώνες επιρροής στην Ελλάδα, την Αρμενία, την Ιταλία , τη Βρετανία και τη Γαλλία. Η αντίδραση της Τουρκίας σε αυτή την ταπείνωση ήταν ο «κεμαλισμός», η φιλοσοφία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (το επώνυμο «Ατατούρκ» σημαίνει «Πατέρας των Τούρκων»), του μοναδικού αήττητου Οθωμανού στρατηγού, ο οποίος θα ηγηθεί μιας στρατιωτικής εξεγέρσεως ενάντια στις νέες κατοχικές δυνάμεις και θα δημιουργήσει έτσι ένα κυρίαρχο τουρκικό κράτος σε ολόκληρη την ενδοχώρα της Ανατολίας. Ο Κεμαλισμός παραχώρησε με προθυμία μακρινά μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δεν ανήκαν στην Ανατολία, αλλά αντιστάθμισε αυτή του την παραχώρηση με την απαίτηση ενός εθνικά ενοποιημένου τουρκικού κράτους μέσα στην ίδια την Ανατολία. Παραδείγματος χάριν, οι «Κούρδοι», έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν. Θα ήταν πλέον γνωστοί ως «Βουνίσιοι Τούρκοι». Στην πραγματικότητα, έπρεπε να πάψει να υπάρχει ολόκληρο το πολυπολιτισμικό οικοδόμημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Κεμαλισμός δεν απέρριψε μόνο τις μειονότητες, απέρριψε την αραβική γραφή της τουρκικής γλώσσας. Ο Ατατούρκ διακινδύνευσε υψηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού, προκειμένου να προσδώσει στη γλώσσα μια λατινική γραφή. Κατήργησε τα μουσουλμανικά θρησκευτικά δικαστήρια και αποθάρρυνε τις γυναίκες από το να φορούν το πέπλο και τους άνδρες από το να φορούν φέσια. Ο Ατατούρκ ανα – προσδιόρισε περαιτέρω τους τούρκους ως Ευρωπαίους (χωρίς να σκεφτεί και πολύ το εαν οι Ευρωπαίοι θα τους αποδεχθούν ως τέτοιους) κι όλα αυτά, σε μια προσπάθεια να ανα – προσανατολίσει την Τουρκία μακριά από τη νεκρή πλέον Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Μέση Ανατολή και προς την Ευρώπη.

Ο Κεμαλισμός υπήρξε ένα κάλεσμα υπό τα όπλα: Στρατιωτική τουρκική αντίδραση στη Συνθήκη των Σεβρών, στον ίδιο βαθμό που νεο – τσαρισμός του Putin υπήρξε η αυταρχική αντίδραση στην αναρχία του Boris Yeltsin της Ρωσσίας της δεκαετίας του 1990. Επί δεκαετίες, η ευλάβεια για τον Ατατούρκ στην Τουρκία ξεπέρασε τη λατρεία της προσωπικότητος: Αντιμετωπιζόταν περισσότερο σαν ένας άτεγκτος, καλοπροαίρετος και προστατευτικός ημίθεος, του οποίου το πορτραίτο κοιτούσε αφ’ υψηλού στο εσωτερικό κάθε δημοσίου κτιρίου.

Το πρόβλημα ήταν ότι το όραμα του Ατατούρκ για τον σταθερό προσανατολισμό της Τουρκίας προς τη Δύση, συγκρούστηκε με τη γεωγραφική θέση της Τουρκίας, καθώς βρισκόταν και στις δύο πλευρές, και στη Δύση και στην Ανατολή. Ήταν απαραίτητη μία προσαρμογή και ο Τουργκούτ Οζάλ, ένα ευσεβής μουσουλμάνος τούρκος με τάσεις προς το Σουφισμό (σ.Π/Β: ασκητικό Ισλάμ), που εξελέγη πρωθυπουργός το 1983, την παρείχε.

Οι πολιτικές ικανότητες του Οζάλ, του επέτρεψαν να αποσπάσει σταδιακά τον έλεγχο της εσωτερικής πολιτικής και – σε εντυπωσιακό βαθμό – της εξωτερικής πολιτικής από τον αφοσιωμένο στον κεμαλισμό τουρκικό στρατό. Ενώ ο Ατατούρκ και οι γενιές των τούρκων αξιωματικών που τον ακολούθησαν, σκεφτόταν υπό το πρίσμα μίας Τουρκίας – τμήμα της Ευρώπης, ο Οζάλ μίλησε για μια Τουρκία η επιρροή της οποίας εκτείνεται από το Αιγαίο Πέλαγος εώς το Σινικό Τείχος. Στο μυαλό του Οζάλ, η Τουρκία δεν έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Ήταν γεωγραφικά κατοχυρωμένη και στις δύο, και θα έπρεπε συνεπώς να ενσωματώνει πολιτικά και τους δύο κόσμους. Ο Οζάλ έκανε το Ισλάμ ξανά σεβαστό δημοσίως στην Τουρκία, παρότι υποστήριξε με ενθουσιασμό τον Αμερικανό πρόεδρο Ronald Reagan κατά την τελευταία φάση του Ψυχρού Πολέμου. Όντας τόσο φιλο – Αμερικανός και τόσο επιδέξιος στη διαχείριση του κεμαλικού κατεστημένου, ο Οζάλ, τουλάχιστον στη Δύση – περισσότερο από ό, τι οι προκάτοχοί του – κατόρθωσε να αποφύγει τις συνέπειες του έντονου μουσουλμανισμού του.

Ο Οζάλ χρησιμοποίησε την πολιτιστική γλώσσα του Ισλάμ για να ανοίξει την πόρτα για την αποδοχή των Κούρδων. Η αποξένωση της Τουρκίας από την Ευρώπη έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, επέτρεψε στον Οζάλ την ανάπτυξη οικονομικών δεσμών στην Ανατολική Τουρκία. Επίσης, ο Οζάλ ενδυνάμωσε σταδιακά τους ευσεβείς μουσουλμάνους του εσωτερικού τμήματος της Ανατολίας. Ο Οζάλ, δύο δεκαετίες πριν από τον Erdogan, είδε την Τουρκία ως πρωταθλητή του μετριοπαθούς Ισλάμ σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, αψηφώντας την προειδοποίηση του Ατατούρκ ότι μια τέτοια παν – ισλαμική πολιτική θα υποσκάψει την ισχύ της Τουρκίας και θα εκθέσει τους Τούρκους στις αδηφάγες ξένες δυνάμεις. Ο όρος «νεο – οθωμανισμός», χρησιμοποιήθηκε στην πραγματικότητα, για πρώτη φορά, τα τελευταία χρόνια της εξουσίας του Οζάλ.

Ο ξαφνικός θάνατος του Οζάλ το 1993, εγκαινίασε μια δεκαετία της τουρκικής πολιτικής που χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνοχής και αύξηση της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας εκ μέρους της νυσταγμένης κοσμικής ελίτ της Τουρκίας. Το σκηνικό προετοιμάστηκε για την ολοκληρωτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων οπαδών του Erdogan το 2002. Ενώ ο Οζάλ προήλθε από το κεντροδεξιό «Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας», ο Ερντογάν προήλθε από το πιο απροκάλυπτα μουσουλμανικό «Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης», αν και ο ίδιος ο Erdogan και ορισμένοι από τους συμβούλους του είχαν μετριαστεί τις απόψεις τους με την πάροδο των ετών. Φυσικά, υπήρχαν πολλές παραλλαγές στην μουσουλμανική πολιτική σκέψη και πολιτική στην Τουρκία μεταξύ Οζάλ και Erdogan, αλλά υπάρχει κάτι που είναι απολύτως σαφές: Ο Οζάλ και ο Erdogan υπήρξαν κάτι σαν τους δύο «βιβλιοστάτες» της περιόδου. Σε κάθε περίπτωση, και σε αντίθεση με οποιονδήποτε σημερινό Ευρωπαίο ή Αμερικανό ηγέτη, ο Erdogan είχε στην πραγματικότητα ένα όραμα παρόμοιο με του Οζάλ, ένα όραμα που αποτελούσε περαιτέρω αποστασιοποίηση από τον Κεμαλισμό.

Αντί για την έμφαση του Ατατούρκ στο στράτευμα, ο Erdogan, όπως και Οζάλ, έχει ενισχύσει την ήπια δύναμη των πολιτιστικών και οικονομικών διασυνδέσεων, προκειμένου να ανα – δημιουργήσει με καλοήθεις και διακριτικούς τρόπους μια εκδοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τη Βόρειο Αφρική εώς το Ιρανικό Οροπέδιο και την Κεντρική Ασία. Θυμηθείτε ότι, σύμφωνα με την ερμηνεία ενός από τους μεγαλύτερους Δυτικούς μελετητές του Ισλάμ, του αείμνηστου Marshall GS Hodgson του Πανεπιστημίου του Σικάγο, η μουσουλμανκή πίστη ήταν αρχικά μία θρησκεία εμπόρων η οποία ένωσε οπαδούς από όαση σε όαση, επιτρέποντας την επισύναψη συμφωνιών με ηθικούς όρους. Στη μουσουλμανική ιστορία, αυθεντικά θρησκευτικές διασυνδέσεις από τη Μέση Ανατολή εώς τον Ινδικό Ωκεανό θα μπορούσαν – και το έκαναν – να οδηγήσουν σε υγιείς διασυνδέσεις των επιχειρήσεων και σε πολιτική ηγεμονία. Υπό αυτήν την έννοια, ο Μεσαίωνας και ο μετα – μοντέρνος κόσμος σχετίζονται μεταξύ τους απολύτως.

Ο Erdogan, συνειδητοποιεί τώρα ότι η προβολή της τουρκικής μετριοπαθούς μουσουλμανικής ισχύος σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή ενέχει μεγάλο αριθμό από απογοητευτικές πολυπλοκότητες. Στην πραγματικότητα, δεν είναι σαφές το ότι η Τουρκία διατηρεί ακόμη την πολιτική και στρατιωτική ικανότητα για να πραγματοποιήσει ένα τέτοιο όραμα. Συγκεκριμένα, η Τουρκία μπορεί να καταβάλει την καλύτερη δυνατή προσπάθεια προκειμένου να αυξήσει το εμπόριο με τους ανατολικούς της γείτονες, αλλά αυτό εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά του μεγάλου όγκου του εμπορίου Τουρκίας – Ευρώπης, που τώρα βρίσκεται σε ύφεση. Στην περιοχή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, η Τουρκία απαιτεί επιρροή με βάση τη γεωγραφική και γλωσσική συγγένεια. Ωστόσο, η Ρωσσία του Putin συνεχίζει να ασκεί σημαντική επιρροή στις χώρες της Κεντρικής Ασίας και, δια μέσου της εισβολής και την επακόλουθης πολιτικής ελιγμών στη Γεωργία, έχει θέσει το Αζερμπαϊτζάν σε μια εξαιρετικά δυσάρεστη θέση. Στη Μεσοποταμία, η επιρροή της Τουρκίας είναι απλώς άνιση με εκείνη του πολύ πιο κοντινού Ιράν. Στη Συρία, ο Erdogan και ο υπουργός των Εξωτερικών Ahmet Davutoglu, σκέφτηκαν – λανθασμένα όπως αποδεικνύεται – ότι θα μπορούσαν να διαμορφώνουν αποτελεσματικά μια μετριοπαθή μουσουλμανική αντιπολίτευση Σουνιτών που θα αντικαταθιστούσε το Αλεβίτικο καθεστώς του προέδρου Bashar al Assad. Και ενώ ο Erdogan έχει κερδίσει πόντους σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, εξ αιτίας της έντονης αντιθέσεώς του απέναντι στο Ισραήλ, έχει μάθει ότι αυτό έχει ένα τίμημα: Τη βελτίωση των σχέσεων Ισραήλ – Ελλάδος και Ισραήλ – Ελεύθερης Κύπρου, η οποία επιτρέπει τώρα, να συνεργαστούν στον τομέα των υδρογονανθράκων οι αντίπαλοι της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ρίζα του προβλήματος είναι εν μέρει γεωγραφικής φύσεως. Η Τουρκία αποτελεί ένα προπύργιο βουνών και οροπεδίων, που καταλαμβάνουν τη μισή έκταση της χερσαίας γέφυρας της Ανατολίας μεταξύ των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Πολύ απλά, δεν βρίσκεται σε μια περιοχή, όπως για παράδειγμα το Ιράκ ή το Ιράν. Επιπλέον, η τουρκική γλώσσα δεν έχει πλέον το πλεονέκτημα της αραβικής γλώσσας, πλεονέκτημα που θα μπορούσε να της προσδώσει ευρύτερη πολιτιστική επιρροή σε άλλα σημεία της Εγγύς Ανατολής. Αλλά το πιο σημαντικό, είναι πως η Τουρκία μαστίζεται από τον ίδιο της τον Κουρδικό πληθυσμό, περιπλέκοντας τις προσπάθειες της να ασκήσει επιρροή σε γειτονικά κράτη της Μέσης Ανατολής.

Στα Νοτιο – Ανατολικά της Τουρκίας κυριαρχούν δημογραφικά οι Κούρδοι, οι οποίοι γειτνιάζουν με τεράστιες Κουρδικές περιοχές στη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Η συνεχιζόμενη διάλυση της Συρίας, πιθανώς αποδεσμεύει Κούρδους που βρίσκονται εκεί, ώστε να ενταχθούν στους ριζοσπάστες Κούρδους της Ανατολίας, με σκοπό να υπονομεύσουν την Τουρκία. Η εκ των πραγμάτων διάλυση του Ιράκ έχει εξαναγκάσει την Τουρκία στο να ακολουθήσει μια πολιτική κατευνασμού του Κουρδικού Βορείου Ιράκ, αυτό όμως έχει υπονομεύσει την επιρροή της Τουρκίας στο υπόλοιπο Ιράκ. Αυτό με τη σειρά του, υπονομεύει τις προσπάθειες της Τουρκίας να επηρεάσει το Ιράν. Η Τουρκία επιθυμεί να επηρεάσει τη Μέση Ανατολή, αλλά το πρόβλημά της είναι ότι παραμένει σε μεγάλο βαθμό μέρος της Μέσης Ανατολής, πράγμα που την παρεμποδίζει από το να αποκοπεί από την πολυπλοκότητα της περιοχής.

Ο Erdogan γνωρίζει πως πρέπει να λύσει εν μέρει το Κουρδικό πρόβλημα εντός της Τουρκίας, προκειμένου να αποκτήσει περαιτέρω δυνατότητες επιρροής στην περιοχή. Έχει αναφέρει με έμφαση ακόμη και την Αραβική λέξη «Βιλαέτι», που αναφέρεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτή η λέξη σημαίνει μια ημι – αυτόνομη επαρχία, μία ιδέα που θα μπορούσε να αποτελέσει το κλειδί για ένα διακανονισμό με τους Κούρδους της Τουρκίας, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να αναθερμάνει τον εθνικισμό των αντιπάλων του στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ως εκ τούτου, η επιδίωξη της εξουδετερώσεως εκ θεμελίων του Κεμαλισμού (με έμφαση σε μια σταθερά τουρκική Ανατολία) αποτελεί γι αυτόν ένα μεγάλο συμβολικό βήμα. Με δεδομένο όμως το βαθμό αποδυναμώσεως των τούρκων στρατιωτικών – ενός δεδομένου το οποίο ήταν αδιανόητο πριν από μια δεκαετία – θα ήταν σφάλμα να υποτιμήσει κανείς τον Erdogan. Η ξεκάθαρη φιλοδοξία του είναι κάτι πρέπει να προσεχθεί. Ενώ οι δυτικές ελίτ χλευάζουν χωρίς κανένα αποτέλεσμα τον Putin, ο Erdogan κρατά με ενθουσιασμό σημειώσεις, προετοιμαζόμενος για τη μεταξυ τους συνάντηση.

.

Απόδοση: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ

Το άρθρο «Η Γεωγραφική φιλοδοξία της Τουρκίας» αναδημοσιεύεται με την άδεια του Stratfor

Φωτογραφία από το Kavkazcenter

3 Σχόλια προς “Η Γεωγραφική φιλοδοξία της Τουρκίας”

  1. Phoenix said

    Reblogged this on tolmima.

  2. Φαίη said

    Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι η τουρκία έως τώρα έχει επιβιώσει επειδή «πουλάει» τη γεωγραφική της θέση στις ηγεμονικές δυνάμεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο επικίνδυνη. Πόσο μάλλον όταν πείθει τις ηγεμονικές δυνάμεις να αντισταθμίσει τις όποιες αδυναμίες της και παραχωρήσεις με ανταλλάγματα στη δική μας πλευρά. Τα πράγματα για εμάς είναι ακόμα χειρότερα όταν η δική μας πλευρά είναι απλά ανύπαρκτη και εισπράττει συνεχώς καρπαζιές με το χαμόγελο στα χείλη. Εκεί καταντήσαμε.

  3. Reblogged this on Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: