ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Παραμεθόριες Περιοχές: Το νέο στρατηγικό τοπίο

Posted by Πετροβούβαλος στο 9 Μαΐου, 2014

άρθρο του George Friedman

.

Αυτή την εβδομάδα πρόκειται να επισκεφθώ μία σειρά από χώρες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή μεταξύ Ρωσσίας και Ευρωπαϊκής χερσονήσου: Την Πολωνία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και το Αζερμπαϊτζάν. Μία περιήγηση όπως αυτή επιτρέπει τη θεώρηση των λεπτομερειών της ιστορίας. Είναι όμως αδύνατον να γίνουν κατανοητές αυτές οι λεπτομέρειες εκτός κάποιου πλαισίου. Όσο περισσότερο αναλογίζομαι τα πρόσφατα γεγονότα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι πως αυτό που συνέβη στην Ουκρανία, μπορεί να γίνει κατανοητό μόνον εάν συνυπολογισθεί η Ευρωπαϊκή Γεωπολιτική από το 1914 – πριν από 100 χρόνια και την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στο  ιστορικό έργο «Τα κανόνια του Αυγούστου» («The Guns of August») η Barbara Tuchman έγραψε μια θαυμάσια και ακριβή περιγραφή για το πώς άρχισε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Υπό τη δική της οπτική, επρόκειτο για ένα άθροισμα σύγκρουσεως αντιλήψεων, εσφαλμένων εκτιμήσεων, προσωπικοτήτων και αποφάσεων. Ήταν ζήτημα ηγετών και στην ιστορία της Tuchman υποβάλλεται η ιδέα ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα λανθασμένων υπολογισμών και παρεξηγήσεων. Υποθέτω πως αν επικεντρωθείτε στις λεπτομέρειες του βιβλίου της, τότε ο πόλεμος μπορεί να σας μοιάζει ατυχής και κάτι που θα μπορούσε να αποφευχθεί. Έχω μια διαφορετική άποψη: Ήταν αναπόφευκτος από τη στιγμή που η Γερμανία ενώθηκε στα 1871. Η χρονική στιγμή που ξέσπασε και το πώς ακριβώς ξέσπασε, ίσως ήταν ζήτημα των φορέων λήψεως αποφάσεων. Το ίδιο το ξέσπασμά του υπήρξε μια γεωπολιτική αναγκαιότης. Η κατανόηση αυτής της γεωπολιτικής αναγκαιότητος μας δίνει ένα πλαίσιο για την κατανόηση του τι συμβαίνει στην Ουκρανία και τι είναι πιθανό να συμβεί στη συνέχεια.

Το Γερμανικό Πρόβλημα (σ.Π/Β: αναφέρεται συνήθως ως «Γερμανικό Ζήτημα»)

Η ενοποίηση της Γερμανίας δημιούργησε ένα έθνος-κράτος που ήταν εξαιρετικά δυναμικό. Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Γερμανική οικονομία ήταν ισοδύναμη της Βρετανικής. Ωστόσο, η Βρετανική οικονομία ήταν εντεταγμένη σε μια αυτοκρατορία που ήταν κλειστή και χτισμένη γύρω από τα Βρετανικά συμφέροντα. Η Γερμανία δεν είχε τέτοια αυτοκρατορία. Οικονομικά, είχε επιτύχει την ισότητά της με τη Βρετανία, μέσω της εσωτερικής αναπτύξεως και των εξαγωγών σε ανταγωνιστική βάση. Αυτό ήταν μόνο ένα από τα προβλήματα της Γερμανίας. Το διεθνές οικονομικό σύστημα βασίστηκε σε ένα συνδυασμό των εκμεταλλεύσεων των γαιών της αυτοκρατορίας και της βιομηχανοποίησης της Ευρώπης. Η Γερμανία δεν είχε αυτές τις εκμεταλλεύσεις και δεν είχε κανένα πολιτικό – στρατιωτικό έλεγχο των αγορών της. Ενώ η οικονομία της ήταν ίση με της Βρετανίας, αντιμετώπιζε πολύ μεγαλύτερους κινδύνους.

Στους οικονομικούς κινδύνους αθροίζονταν οι στρατηγικοί κίνδυνοι . Η Γερμανία βρισκόταν στη Βόρειο Ευρωπαϊκή Πεδιάδα, σχετικά επίπεδη, με μόνο λίγα ποτάμια με κατεύθυνση από Νότο προς Βορά ως φυσικά εμπόδια. Οι Γερμανοί είχαν τους Ρώσσους στα Ανατολικά και τους Γάλλους στα Δυτικά. Η Μόσχα και το Παρίσι είχαν συνάψει συμμαχία. Αν εξαπέλυαν επίθεση κατά της Γερμανίας σε χρονική στιγμή δικής τους επιλογής, η Γερμανία θα ήταν πολύ πιεσμένη για να προβάλλει αντίσταση. Οι Γερμανοί δε γνώριζαν τις προθέσεις  των Ρώσσων και των Γάλλων, γνώριζαν όμως τις δυνατότητές τους. Αν ήταν να ξεσπάσει πόλεμος, οι Γερμανοί θα έπρεπε να επιτεθούν πρώτα προς τη μία κατεύθυνση, να επιτύχουν νίκη εκεί και στη συνέχεια να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους προς την άλλη πλευρά.

Όταν θα ξεσπούσε αυτός ο πόλεμος, η στρατηγική που θα επέλεγαν τελικώς οι Γερμανοί και η επιτυχία της αποτελούσαν αβεβαιότητες. Αντιθέτως όμως προς την άποψη της Tuchman περί πολέμου, ο πόλεμος που θα ξεκινούσε με Γερμανική επίθεση ήταν αναπόφευκτος. Ο πόλεμος δεν ήταν αποτέλεσμα παρεξηγήσεων. Ήταν μάλλον αποτέλεσμα οικονομικών και στρατηγικών δεδομένων.

Οι Γερμανοί επιτέθηκαν πρώτα εναντίον των Γάλλων, αλλά δεν κατόρθωσαν να τους νικήσουν. Ως εκ τούτου, συνέβη αυτό που φοβόταν: Παγιδεύτηκαν εντός των δύο μετώπων. Ήταν όμως πλήρως προετοιμασμένοι και θα μπορούσαν να αντισταθούν. Μια δεύτερη ευκαιρία για να υλοποιήσουν τη στρατηγική τους εμφανίσθηκε το χειμώνα του 1917, όταν ξέσπασε η επανάσταση εναντίον του Ρώσσου Τσάρου, ο οποίος παραιτήθηκε την 15η Μαρτίου του 1917. (Στην πραγματικότητα, η Γερμανία ήταν αυτή που σταθεροποίησε την επανάσταση τον Μάρτιο, με τον επαναπατρισμό του Λένιν στη Ρωσσία με το διαβόητο σφραγισμένο βαγόνι). Υπήρξε σοβαρή ανησυχία ότι οι Ρώσσοι ενδέχετο να αποτραβηχτούν από τον πόλεμο και, σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση του στρατού τους είχε επιδεινωθεί δραματικά. Εκείνη τη στιγμή, η γερμανική νίκη φάνηκε όχι μόνο δυνατή, αλλά η περισσότερο πιθανή εξέλιξη του πολέμου. Αν συνέβαινε αυτό και αν οι Γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις μετακινούταν στη Γαλλία, μία μαζική επίθεση και νίκη εναντίον Βρετανών και Γάλλων θα ήταν πολύ πιθανή.

Τον Απρίλιο του 1917, οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία. Υπήρξαν πολλές αιτίες, όπως η απειλή των Γερμανικών υποβρυχίων που θα μπορούσαν να αποκλείσουν τα Αμερικανικά πλοία από τον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά και ο φόβος ότι τα γεγονότα στη Ρωσσία θα μπορούσαν να προκαλέσουν την ήττα των συμμάχων. Οι ΗΠΑ είχαν έντονο ενδιαφέρον στο να καταστεί βέβαιο πως η Ευρασία δεν θα πέσει κάτω από τον έλεγχο μίας μόνο χώρας. Το ανθρώπινο δυναμικό της, οι πόροι της και η τεχνολογία της υπό τον έλεγχο των Γερμανών θα ήταν περισσότερο από αρκετά για να υπερκεραστούν οι ΗΠΑ. Μια Γερμανική νίκη δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτή και ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ απέστειλαν, σε διάστημα ενός έτους, περισσότερους από ένα εκατομμύριο άνδρες στην Ευρώπη, βοηθώντας έτσι αντιμετωπισθεί η Γερμανική επίθεση, έπειτα από την έξοδο της Ρωσσίας από τον πόλεμο λόγω της Επαναστάσεως του Οκτωβρίου του 1917. Η συνθήκη ειρήνης παραχωρούσε την Ουκρανία στους Γερμανούς, τοποθετώντας τη Ρωσσία σε κίνδυνο εάν οι Γερμανοί νικούσαν την Αγγλο – Γαλλική συμμαχία (σ.Π/Β: μάλλον εννοεί τη συνθήκη του Brest – Litovsk του 1918,  με την οποία η Ουκρανία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Ρωσσική Αυτοκρατορία). Η Αμερικανική επέμβαση καθόρισε την τελική ήττα των Γερμανών και οι Ρώσσοι ανέκτησαν την Ουκρανία.

Η Αμερικανική παρέμβαση ήταν καθοριστική και όρισε τη στρατηγική των ΗΠΑ στην Ευρασία για τον επόμενο αιώνα: Τη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων. Δεδομένου ότι η ισορροπία μετατοπίζεται, η Ουάσινγκτον θα αύξανε τη βοήθεια της προς τα Ευρωπαϊκά κράτη και, εφόσον ήταν απολύτως αναγκαίο, θα παρέμβαινε αποφασιστικά στο πλαίσιο μιας υφιστάμενης και αποτελεσματικής στρατιωτικής συμμαχίας.

Ο Δεύτερος Παγόσμιος Πόλεμος διεξήχθη κατά τον ίδιο τρόπο: Οι Γερμανοί, ευρισκόμενοι ξανά σε επικίνδυνη θέση, συμμάχησαν  με τους Σοβιετικούς εξασφαλίζοντας το ένα από τα δύο μέτωπα και αυτή τη φορά νίκησαν τη Γαλλία. Εν ευθέτω χρόνω, οι Γερμανία επετέθη εναντίον της Ρωσσίας, επιχειρώντας να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην Ευρώπη. Οι ΗΠΑ διετήρησαν στην αρχή ουδέτερη στάση, έπειτα παρήσχαν βοήθεια στους Βρετανούς και στους Ρώσσους κι ακόμη κι όταν εισήλθαν στον Πόλεμο τον Δεκέμβριο του 1941, συγκράτησαν το σύνολο της ισχύος τους μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στη Βόρειο Αφρική, τη Σικελία και την υπόλοιπη Ιταλία, όμως αυτές υπήρξαν περιφερειακές επιχειρήσεις. Το αποφασιστικό χτύπημα δεν εκδηλώθηκε πριν τον Ιούνιο του 1944 (σ.Π/Β: Απόβαση στη Νορμανδία), έπειτα δηλαδή από την σημαντική αποδυνάμωση του Γερμανικού Στρατού από τον Σοβιετικό Στρατό που ήταν βαρέως εξοπλισμένος από τις ΗΠΑ. Η αποφαστιστική εκστρατεία στη Βόρειο Ευρώπη διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο και κερδήθηκε με περιορισμένες Αμερικανικές απώλειες σε σχέση με τις απώλειες των συμμάχων τους. Ήταν μία παρέμβαση στο πλαίσιο μίας πανίσχυρης στρατιωτικής συμμαχίας.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση εξασφάλισε τη θέση της δημιουργώντας βαθιές «γκρίζες ζώνες». Η χώρες της Βαλτικής, η Λευκορωσσία και η Ουκρανία έπαιξαν το ρόλο της πρώτης αμυντικής της γραμμής. Η δεύτερη αμυντική της γραμμή, αποτελείτο από την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Η «γκρίζες ζώνες» έφτασαν εώς το κέντρο της Γερμανίας στη Βόρειο Γερμανική Πεδιάδα. Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα, οι Σοβιετικοί είχαν ανάγκη τη δημιουργία  «γκρίζων ζωνών» με το μεγαλύτερο δυνατόν βάθος και αυτή η γραμμή απέτρεψε αποτελεσματικά μία επίθεση εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως.

Η Αμερικανική αντίδραση υπήρξε περισσότερο ζωηρή απ’ ότι εκείνη των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, αλλά όχι το ίδιο αποφασιστική. Οι ΗΠΑ τοποθέτησαν στρατιωτικές δυνάμεις στη Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο μίας ισχυρής στρατιωτικής συμμαχίας. Αυτή η συμμαχία ήταν μάλλον ανεπαρκής για να παρεμποδίσει μία επίθεση των Σοβιετικών. Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν την ενίσχυση των στρατευμάτων τους στην περίπτωση κηρύξεως πολέμου και εγγυήθηκαν, εάν αυτό καθίστατο απαραίτητο, την ετοιμότητά τους να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα προκειμένου να αποκρούσουν μία επίθεση των Σοβιετικών.

Υπ’ αυτή την έννοια το πρότυπο ήταν παρόμοιο: Η ελπίδα ήταν να διατηρηθεί η ισορροπία ισχύος με την ελάχιστη έκθεση των ΗΠΑ σε κίνδυνο. Σε περίπτωση καταστροφής της ισσοροπίας, οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να αποστείλουν πολύ περισσότερα στρατεύματα. Στη χειρότερη περίπτωση, οι ΗΠΑ υποστήριξαν πως είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν αποφασιστική δύναμη. Το σημαντικό που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι οι ΗΠΑ διετήρησαν τη δυνατότητα ενισχύσεων και χρήσεως πυρηνικών όπλων. Οι Σοβιετικοί δεν επετέθησαν ποτέ, εν μέρει επειδή δεν χρειάστηκε – δεν κινδύνευσαν – και εν μέρει επειδή το κόστος μίας επιθέσεως ήταν πολύ υψηλό.

Οι ΗΠΑ λοιπόν ακολούθησαν μια συνεπή στρατηγική και στους τρεις πολέμους. Απέφυγαν την υπερβολική έκθεση, περιορίζοντας την παρουσία τους στην ελάχιστη απαραίτητη. Οι ΗΠΑ δεν ενεπλάκησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά μόνο προς το τέλος του. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερικανική παρουσία περιορίσθηκε σε περιφερειακές επιχειρήσεις με σχετικά χαμηλό κόστος. Στον Ψυχρό Πόλεμο, τοποθέτησαν μια δύναμη ικανή για να πείσει τους Σοβιετικούς για τις προθέσεις τους, αλλά πάντοτε υπό τον έλεγχό τους και πάντοτε έτοιμες για πλήρη παρέμβαση την, κατά το δυνατόν, τελευταία στιγμή, με ελάχιστες απώλειες, στο πλαίσιο μιας αποτελεσματικής στρατιωτικής συμμαχίας.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως και οι επαναστάσεις του 1989 (σ.Π/Β: οι υποκινούμενες «Πορτοκαλί») αφήρεσαν από τους Σοβιετικούς το σύνολο των «γκρίζων ζωνών» που είχαν δημιουργήσει μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η στρατηγική τους θέση ήταν χειρότερη απ’ ότι ήταν πριν από τους παγκόσμιους πολέμους ή ακόμα κι από τον 17ο αιώνα. Αν οι πρώτες γραμμές αμύνης, οι χώρες της Βαλτικής, η Λευκορωσία και η Ουκρανία, επρόκειτο να στραφούν εναντίον της και να αποτελέσουν μέρος του Δυτικού Συμμαχικού Συστήματος, η απειλή για τη Ρωσσία θα ήταν συντριπτική. Οι χώρες της Βαλτικής έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και η συμμαχία απέχει τώρα λιγότερο από 100 μίλια από την Αγία Πετρούπολη. Αν η Ουκρανία και η Λευκορωσία ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, τότε η πόλη του Σμολένσκ, κάποτε βαθιά μέσα στη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσσική αυτοκρατορία, θα μετατραπεί σε μία πόλη μεθοριακή και η απόσταση της Μόσχας από έδαφος ελεγχόμενο από το ΝΑΤΟ θα περιοριστεί στα 250 μίλια.

Το παρηγορητικό ήταν πως το ΝΑΤΟ ήταν αδύναμο και κατακερματισμένο. Αυτό δεν ήταν πολύ ανακουφιστικό για τους Ρώσσους, που είχαν δει τη Γερμανία να μετατρέπεται από μια αδύναμη και κατακερματισμένη χώρα στα 1932 σε μια πανίσχυρη δύναμη στα 1938. Όπου υφίσταται βιομηχανική βάση, η στρατιωτική ικανότης μπορεί να αποκτηθεί πολύ γρήγορα και οι προθέσεις μπορούν να αλλάξουν εν μία νυκτί. Ως εκ τούτου, η πρόληψη της απορροφήσεως της Ουκρανίας από τη Δυτικό Συμμαχικό Σύστημα ήταν κρίσιμης σημασίας για τη Ρωσσία, όπως έχουν καταδείξει τα γεγονότα των προηγουμένων μηνών.

Η Αμερικανική προσέγγιση

Η Αμερικανική στρατηγική στην Ευρώπη παραμένει ίδια με εκείνη του 1914: να επιτρέψει στην Ευρωπαϊκή ισορροπία ισχύος να αυτοκαθορίζεται. Ασχέτως των δημοσίων δηλώσεων, οι ΗΠΑ αισθάνονται άνετα με την αδυναμία των Ευρωπαϊκών δυνάμεων εφ’ όσον οι Ρώσσοι είναι επίσης αδύναμοι. Δεν υπήρξε καμία απειλή αναδύσεως μίας Ευρωπαϊκής ηγεμονίας. Η Αμερικανική στρατηγική ήταν, όπως πάντα, η διατήρηση της ισσοροπίας, η παρέμβαση με τις ενισχύσεις που απαιτούνται για να διατηρηθεί η ισορροπία και η στρατιωτική επέμβαση στο πλαίσιο μιας ισχυρής συμμαχίας την αποφασιστική στιγμή και όχι πριν από αυτή.

Από τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν κάτι περισσότερο από τη μέχρι τώρα συμβολική τους εμπλοκή. Ο Ρωσσικός στρατός μπορεί να είναι εις θέσιν να καταλάβει την Ουκρανία, παρ’ ότι οι υλικοτεχνικές προκλήσεις είναι σοβαρές. Αλλά οι ΗΠΑ δεν είναι εις θέσιν να αναπτύξουν μια αποφασιστική αμυντική δύναμη στην Ουκρανία. Η μετατόπιση της Ευρωπαϊκής ισορροπίας ισχύος δεν είναι καθοριστική και οι ΗΠΑ διαθέτουν το χρόνο για να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της καταστάσεως.

Οι ΗΠΑ είναι πιθανόν έτοιμες να αυξήσουν τη διαθεσιμότητα όπλων προς τις χώρες που θα επισκεφθώ, μαζί με τη Βουλγαρία και τις χώρες της Βαλτικής. Όμως το πρόβλημα των ΗΠΑ, είναι ότι η στρατηγική της στηρίζεται ιστορικά στην ύπαρξη μιας ισχυρής στρατιωτικής δυνάμεως και, όπου εμπλέκονται πολλές χώρες, μίας λειτουργικής συμμαχίας. Η παροχή όπλων σε χώρες που δεν συνεργάζονται μεταξύ τους και δεν είναι εις θέσιν να προβάλλουν επαρκή ισχύ δεν έχει νόημα για τις ΗΠΑ.

Μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν συζητήσει την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών και τις δυνατότητες της μεταξύ τους συνεργασίας. Δεν είναι σαφές ότι το ΝΑΤΟ είναι κατάλληλο όχημα για μιά τέτοια συνεργασία. Όπως είδαμε κατά τη διάρκεια των συναντήσεων μεταξύ του Προέδρου των ΗΠΑ Barack Obama και της Γερμανίδας καγκελαρίου Angela Merkel, η προθυμία της Γερμανίας να συμμετάσχει σε διεκδικητική δράση είναι περιορισμένη. Στη Νότιο Ευρώπη η οικονομική κρίση εξακολουθεί να μαίνεται. Η όρεξη των Βρετανών, των Γάλλων και των Ισπανών να εμπλακούν είναι περιορισμένη. Είναι δύσκολο να δουμε το ΝΑΤΟ να παίζει έναν αποτελεσματικό στρατιωτικό ρόλο.

Οι ΗΠΑ θεωρούν πως, υπό την παρούσα κατάσταση, οι εκτεθειμένες χώρες πρέπει να λάβουν αποφασιστικά μέτρα. Για τις ΗΠΑ δεν υφίσταται έκτακτη ανάγκη. Έκτακτη ανάγκη δεν υφίσταται ούτε για την Πολωνία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και το Αζερμπαϊτζάν, μαζί με τις άλλες χώρες κατά μήκος των Ρωσσικών «γκρίζων ζωνών». Θα μπορούσε όμως τα υπάρξει σε εκπληκτικά μικρό χρονικό διάστημα. Οι Ρώσσοι δεν είναι εγγενώς ισχυροί, είναι όμως πειρισσότερο ισχυροί απ’ αυτές τις χώρες, μεμονωμένα ή ακόμη κι από το σύνολό τους. Δεδομένης της Αμερικανικής στρατηγικής, οι ΗΠΑ θα είναι έτοιμες για την έναρξη παροχής βοήθειας, αλλά η ουσιαστική ενίσχυση απαιτεί ουσιαστική δράση από την πλευρά των χωρών των «γκρίζων ζωνών».

Οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, ξέσπασαν εξ’ αιτίας της συγκριτικής θέσεως της Γερμανίας στην Ευρώπη. Η ίδια αιτία υποκίνησε και τον Ψυχρό Πόλεμο, παρότι εκείνος ήταν πλαισιωμένος με τρόπο διαφορετικό. Συζητάμε ξανά την κατάσταση της Γερμανίας. Σήμερα δεν αντιμετωπίζει απειλή από τα Δυτικά. Ο κίνδυνος από τα Ανατολικά είναι εξασθενημένος, μακρινός και είναι ενδεχομένως περισσότερο πιθανόν να εξελιχθεί σε σύμμαχο παρά σε απειλή. Η δύναμη που οδήγησε τη Γερμανία σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους δεν υφίσταται πλέον. Λογικά, έχει ελάχιστα κίνητρα για να αναλάβει αντίστοιχους κινδύνους.

Ο Αμερικανικός φόβος ενός ηγεμόνα της Ευρασίας είναι επίσης απομακρυσμένος. Η Ρωσσία απέχει πολύ από το να είναι εις θέσιν να δημιουργήσει αυτό το είδος της απειλής. Εξακολουθεί να αγωνίζεται να ανακτήσει τις «γκρίζες ζώνες» της. Ακριβώς όπως η  ανέτοιμη να προβεί σε επιθετικές ενέργειες Γερμανία, οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τη στρατηγική του περιορισμού της εκθέσεώς τους για όσο το δυνατόν περισσότερο. Την ίδια στιγμή, οι χώρες των «γκρίζων ζωνών» αντιμετωπίζουν μια πιθανή απειλή, απέναντι στην οποία απαιτείται να προετοιμαστούν.

Ωστόσο, δεν είναι σαφές ότι η Ρωσσική απειλή θα υλοποιηθεί και δεν είναι σαφές ότι, ασχέτως της ρητορείας, οι Ρώσσοι έχουν την πολιτική βούληση να δράσουν αποφασιστικά. Βέλτιστη λύση για τα κράτη των «γκρίζων ζωνών» θα ήταν μια μαζική επέμβαση του ΝΑΤΟ. Αυτό δεν θα συμβεί. Το δεύτερο καλύτερο θα ήταν μια τεράστια Αμερικανική παρέμβαση. Ούτε αυτό θα συμβεί. Τα κράτη των «γκρίζων ζωνών» θέλουν να μετακυλίσουν το κόστος της άμυνας τους σε άλλους – μια ορθολογική στρατηγική, αν μπορέσουν να την επιτύχουν.

Οι απρόσωπες δυνάμεις της γεωπολιτικής, οδηγούν τη Ρωσσία στο να επιχειρήσει την ανακατάληψη της κρίσιμης παραμεθορίου της. Αφού το κατορθώσει, τα έθνη που συνορεύουν με τη Ρωσσική δύναμη δεν θα γνωρίζουν μέχρι που σκοπεύουν να προχωρήσουν οι Ρώσσοι. Για τη Ρωσία, όσο πιο βαθιά επεκτείνονται οι «γκρίζες ζώνες», τόσο το καλύτερο. Αλλά όσο βαθύτερες είναι οι «γκρίζες ζώνες», τόσο υψηλότερο είναι το κόστος διατηρήσεώς τους. Οι Ρώσοι δεν είναι έτοιμοι για οποιαδήποτε παρόμοια κίνηση. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, η ισχύς και η αυτοπεποίθησή τους αυξάνονται και οι δράσεις τους γίνονται όλο και λιγότερο προβλέψιμες. Όταν αντιμετωπίζεται μια πιθανή υπαρξιακή απειλή, συνετή αντίδραση είναι η υπερβολική αντίδραση.

Τα κράτη των «γκρίζων ζωνών» πρέπει να εξοπλισθούν και να συμμαχήσουν. Οι ΗΠΑ θα παράσχουν μια κάποια υποστήριξη, ανεξαρτήτως του τι θα πράξουν οι Γερμανοί και το ΝΑΤΟ. Αλλά η βασική απόφαση βρίσκεται στα χέρια των Πολωνών, των Σλοβάκων, των Ούγγρων, των Ρουμάνων, των Σέρβων, των Αζέρων και των άλλων κρατών των «γκρίζων ζωνών». Κάποια απ’ αυτά, όπως το Αζερμπαϊτζάν, έχουν πάρει ήδη την απόφαση εξοπλισθούν και να αναζητήσουν συμμάχους. Κάποια, όπως η Ουγγαρία, παρακολουθούν και περιμένουν. Ο Mark Twain υποτίθεται πως είπε, «Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά κάνει ομοιοκαταληξία». Υπάρχει ένας έμμετρος λόγος που μπορούμε να αφουγκραστούμε. Είναι στα αρχικά του στάδια και λίγοι έχουν προς το παρόν εγκλωβιστεί σε μία πορεία παρόμοια με εκείνη της Γερμανίας του 1914. Οι δυνάμεις αρχίζουν να συγκεντρώνονται και αν το κατορθώσουν, δεν είναι η καλή θέληση εκείνη που θα καθορίσει την πορεία τους.

.

Απόδοση: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ (ο Friedman το έχει καταφανώς γράψει «στο πόδι»)

Το άρθρο «Παραμεθόριες Περιοχές: Το νέο στρατηγικό τοπίο» αναδημοσιεύεται με την άδεια του Stratfor.

Εικόνα:  Το εξώφυλλο της πρώτης εκδόσεως του έργου «The Guns of August» της Barbara Tuchman από τη Wiki.

Ένα Σχόλιο προς “Παραμεθόριες Περιοχές: Το νέο στρατηγικό τοπίο”

  1. Phoenix said

    Reblogged this on tolmima.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: