ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Επικαιρότητα 3ης Ιου… στη H ανοιχτή αγκαλιά
    Επικαιρότητα 1ης Ιου… στη Φθινόπωρο και τέταρτη δόση…
    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Οι Σχέσεις ΗΠΑ – Βενεζουέλας: Μία Περιπτωσιολογική Μελέτη Ιμπεριαλισμού και Αντι-Ιμπεριαλισμού

Posted by Φαίη στο 11 Μαρτίου, 2014

Ούγο Ραφαέλ Τσάβεζ Φρίας
naftemporiki.gr

Ένα άρθρο του καθηγητή James Petras

«Ο ιμπεριαλισμός μπορεί να προσαρμόσει διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές αλλά δεν παραιτείται ποτέ από την ώθηση για πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία.»

Εισαγωγή: Οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη Βενεζουέλα αναδεικνύουν εκείνους τους μηχανισμούς με τους οποίους μία ιμπεριαλιστική δύναμη προσπαθεί να διατηρήσει κράτη-πελάτες και να ανατρέψει τις ανεξάρτητες εθνικές κυβερνήσεις. Με την εξέταση των στρατηγικών στόχων και μέτρων των ΗΠΑ μπορούμε να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα για (1) τη φύση και τα εργαλεία της πολιτικής του ιμπεριαλισμού, (2) τη μετατόπιση του πλαισίου και τις συγκυρίες που επηρεάζουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες συγκεκριμένων πολιτικών τακτικών (3) τη σημασία των περιφερειακών και παγκόσμιων πολιτικών ευθυγραμμίσεων και προτεραιοτήτων.

Μέθοδος Ανάλυσης

Μια συγκριτική ιστορική προσέγγιση αναδεικνύει τις διαφορετικές τακτικές, πλαίσια και αποτελέσματα των ιμπεριαλιστικών πολιτικών κατά τη διάρκεια δύο ξεχωριστών Προεδρικών περιόδων: την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων πελατειακών καθεστώτων (Πέρεζ και Καλντέρα) από τα τέλη του 1980 έως το 1998, και την άνοδο και εδραίωση μιας εθνικιστικής-λαϊκής κυβέρνησης υπό τον Πρόεδρο Τσάβεζ (1999-2012).

Στις δεκαετές του ’80 και του ’90 κατά τη διάρκεια των επιτυχιών των ΗΠΑ που εξασφάλιζαν ευνοϊκές συμφωνίες για την οικονομία και την εξωτερική πολιτική υπό το καθεστώς του πελάτη-ηγέτη, καθορίστηκε, στο μυαλό της Ουάσινγκτον, το βέλτιστο και μόνο αποδεκτό μοντέλο και κριτήριο για την αντιμετώπιση (αρνητική) απέναντι στην επόμενη εθνική κυβέρνηση του Τσάβες.

Η πολιτική των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα τη δεκαετία του ’90 και οι επιτυχίες της ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός γενικού σφιχταγκαλιάσματος νεοφιλελεύθερων εκλεγμένων διοικήσεων στη Λατινική Αμερική. Η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), στην Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ) και στην Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (IDB) προώθησαν και στήριξαν σε όλη την Λατινική Αμερική καθεστώτα τα οποία ιδιωτικοποίησαν και αποκρατικοποίησαν πάνω από πέντε χιλιάδες δημόσιες επιχειρήσεις στους πιο προσοδοφόρους οικονομικούς τομείς. Αυτά τα οιονεί κρατικά μονοπώλια συμπεριλάμβαναν φυσικούς πόρους, ενέργεια, χρηματοδότηση, εμπόριο, μεταφορές και τηλεπικοινωνίες. Τα νεοφιλελεύθερα πελατειακά καθεστώτα αντέστρεψαν την οικονομική και κοινωνική πολιτική 50 χρόνια πίσω, συγκέντρωσαν τον πλούτο, απορρύθμισαν την οικονομία και έθεσαν τη βάση για μια βαθιά κρίση, η οποία απαξίωσε τον νεοφιλελευθερισμό. Σε ολόκληρη την ήπειρο οι λαϊκές εξεγέρσεις και οι αλλαγές των καθεστώτων, οδήγησαν σε εθνικολαϊκές κυβερνήσεις.

Η ιστορική-συγκριτική προσέγγιση μας επιτρέπει να αναλύσουμε την απάντηση της Ουάσινγκτον στην άνοδο και εξαφάνιση των νεοφιλελεύθερων πελατών και στην επακόλουθη κυριαρχία του λαϊκού εθνικισμού και πώς τα περιφερειακά πρότυπα και οι αλλαγές επηρεάζουν την ικανότητα μιας ιμπεριαλιστικής εξουσίας να παρέμβει και να προσπαθήσει να αποκαταστήσει εκ νέου την κυριαρχία της.

Εννοιολογικό Πλαίσιο

Το κλειδί για την κατανόηση του τρόπου και των μέσων επιβολής και διατήρησης της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, είναι η αναγνώριση ότι η Ουάσινγκτον συνδυάζει πολλές μορφές πάλης, ανάλογα με τους πόρους, τους διαθέσιμους συνεργάτες, τις ευκαιρίες και τα απρόβλεπτα.

Προσεγγίζοντας τα πελατειακά καθεστώτα, η Ουάσινγκτον συνδυάζει στρατιωτική και οικονομική βοήθεια για να καταστείλει την αντιπολίτευση και ενισχύει τους οικονομικούς συμμάχους της μετριάζοντας την κρίση. Η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης παρέχει πολιτική νομιμότητα και διπλωματική υποστήριξη, ειδικά όταν τα πελατειακά καθεστώτα προβαίνουν σε κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπάρχει διαφθορά στο υψηλό επίπεδο διοικήσεως.

Αντιστρόφως, όταν προσπαθούν να αποδυναμώσουν ή να ανατρέψουν μια εθνικολαϊκή κυβέρνηση, η αυτοκρατορία θα καταφύγει σε πολλαπλές μορφές επίθεσης, συμπεριλαμβανομένων:
(1) διαφθορά (εξαγοράζοντας κυβερνητικούς υποστηρικτές)
(2) χρηματοδότηση και οργάνωση των αντιπολιτευόμενων μέσων ενημέρωσης, των κομμάτων, των επιχειρήσεων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων
(3) οργάνωση και υποστήριξη αποστατών στρατιωτικών αξιωματούχων, για τη βίαιη ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης
(4) υποστήριξη ανταπεργιών (λοκ-αουτς) για την παράλυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας (πετρελαίο)
(5) χρηματοδότηση δημοψηφισμάτων και άλλων ‘νόμιμων μηχανισμών’ για την ανάκληση της δημοκρατικής βούλησης
(6) προώθηση παραστρατιωτικών ομάδων για την αποσταθεροποιήση της κοινωνίας των πολιτών και τη σπορά δημόσιας ανασφάλειας και υπονόμευση αγροτικών μεταρρυθμίσεων
(7) χρηματοδότηση κομμάτων και μη κυβερνητικών οργανώσεων για ανταγωνισμό και απονομιμοποιήση των εκλογών
(8) εμπλοκή σε διπλωματικό πόλεμο και προσπάθειες πρόκλησης ζημιάς στις περιφερειακές σχέσεις
(9) δημιουργία στρατιωτικών βάσεων σε γειτονικές χώρες ως πλατφόρμα για κοινές στρατιωτικές εισβολές.

Οι πολύπλευρες και πολυκατευθυνόμενες πολιτικές εμφανίζονται με σειρά ή σε συνδυασμό, αναλόγως με τις ευκαιρίες και τα αποτελέσματα των προηγούμενων μεθοδεύσεων. Για παράδειγμα, ενώ η Ουάσινγκτον χρηματοδοτούσε την προεκλογική εκστρατεία του Καπρίλες Ραντόνσκι τον Απρίλιο του 2013, υποστήριζε επίσης τις βίαιες μετεκλογικές επιθέσεις δεξιών τραμπούκων που προσπαθούσαν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Κέρρυ ενώ επεδίωκε φαινομενικά να ανοίξει εκ νέου διπλωματικές σχέσεις μέσω διαπραγματεύσεων, ταυτόχρονα υποστήριζε μία εμπρηστική δήλωση της Σαμάνθα Πάουερ, εκπρόσωπο των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, η οποία ορκιζόταν βίαιη εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά της Βενεζουέλας.

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Βενεζουέλας μας παρέχουν μια περιπτωσιολογική μελέτη που απεικονίζει πώς οι προσπάθειες για την αποκατάσταση της ηγεμονικής πολιτικής μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στην ανάπτυξη κανονικών σχέσεων με μια ανεξάρτητη χώρα. Ειδικότερα, η υπεροχή της Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια της «Χρυσής Εποχής» του νεοφιλελευθερισμού στη δεκαετία του 1990, εγκατέστησε μία σταθερή νοοτροπία η οποία ήταν ανίκανη να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της δεκαετίας του 2000, μια περίοδο στην οποία παρακολουθήσαμε την εξασθένιση και την απαξίωση της πελατειακής πολιτικής της «ελεύθερης αγοράς». Η ακαμψία που προήλθε από τις επιτυχίες του παρελθόντος, οδήγησε την Ουάσιγκτον στο να επιδιώξει μια «πολιτική αποκατάστασης» κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες, με την εφαρμογή στρατιωτικών, μυστικών και άλλων παράνομων μεθοδεύσεων, που είχαν πολύ απίθανες δυνατότητες επιτυχίας.

Το δυσμενές αποτέλεσμα των προσπαθειών των ΗΠΑ να αποσταθεροποιήσουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη εθνικολαϊκή κυβέρνηση στη Βενεζουέλα, συνέβη όταν η Ουάσινγκτον ήταν απασχολημένη σε μεγάλο βαθμό με πολλαπλούς, παρατεταμένους πολέμους και συγκρούσεις σε πολλές χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Σομαλία και Λιβύη). Αυτό επικυρώνει την υπόθεση ότι ακόμη και μια παγκόσμια δύναμη είναι ανίκανη να εξαπολύσει πόλεμο σε πολλαπλές περιοχές ταυτόχρονα.

Δεδομένης της μετατόπισης των συνθηκών της παγκόσμιας αγοράς, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των τιμών των εμπορευμάτων, (ιδίως της ενέργειας), την σχετική οικονομική παρακμή των ΗΠΑ και την άνοδο της Ασίας, η Ουάσινγκτον έχασε έναν στρατηγικό οικονομικό μοχλό – τη δύναμη στην αγορά – στη δεκαετία του 2000, ένα προσόν το οποίο κατείχε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας.

Λαμβάνοντας υπόψη την μετατόπιση της πολιτικής εξουσίας στην περιοχή, την άνοδο των εθνικολαϊκών κυβερνήσεων στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής, η Ουάσινγκτον έχασε την επιρροή στον περιφερειακό μοχλό για να «περικυκλώνει», να «μποϊκοτάρει» και να παρεμβαίνει στη Βενεζουέλα. Ακόμη και μεταξύ των λίγων πελατών της, όπως με την Κολομβία, η Ουάσινγκτον δεν μπορούσε να κάνει τίποτε περισσότερο εκτός από το να δημιουργήσει «συνοριακές εντάσεις» και όχι μια κοινή στρατιωτική επίθεση.

Η συγκριτική ιστορική ανάλυση των στρατηγικών αλλαγών στη διεθνή και περιφερειακή πολιτική, στις οικονομές, στις αγορές και στις συμμαχίες, παρέχει ένα χρήσιμο πλαίσιο για την ερμηνεία των σχέσεων ΗΠΑ-Βενεζουέλας, ειδικά όσον αφορά τις επιτυχίες της δεκαετίας του 1990 και τις αποτυχίες της δεκαετίας του 2000.

Οι Πατρωνικές-Πελατειακές Σχέσεις ΗΠΑ-Βενεζουέλας στη Δεκαετία του ’60 έως το 1998

Στην περίοδο των 40 ετών μετά την ανατροπή του δικτάτορα Perez Jimenez (1958) και πριν από την εκλογή του Προέδρου Ούγκο Τσάβεζ (1998), η πολιτική της Βενεζουέλας χαρακτηρίστηκε με συμμόρφωση στα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ που αφορούσαν όλα τα στρατηγικά θέματα. Τα καθεστώτα της Βενεζουέλας ακολούθησαν το παράδειγμα της Ουάσινγκτον εκδιώκοντας την Κούβα από τον Οργανισμό των Αμερικανικών Κρατών, σπάζοντας τις σχέσεις με την Αβάνα και προωθώντας έναν ημισφαιρικό αποκλεισμό. Το Καράκας ακολούθησε το παράδειγμά της Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, υποστηρίζοντας τις πολιτικές των αντεξεγέρσεων στην Λατινική Αμερική. Αντιτάχθηκε στη διοίκηση της δημοκρατικής αριστεράς στη Χιλή υπό τον Πρόεδρο Αλιέντε, στις εθνικές κυβερνήσεις της Βραζιλίας (1961-1964), του Περού (1967-1973), της Βολιβίας (1968-1971) και του Ισημερινού (δεκαετία του 1970). Στήριξε τις εισβολές των ΗΠΑ στη Δομινικανή Δημοκρατία, στον Παναμά και στη Γρενάδα. Η εθνικοποίηση του πετρελαίου της Βενεζουέλας (1976) παρείχε προσοδοφόρα αποζημίωση και γενναιόδωρες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών στις εταιρείες πετρελαίου των ΗΠΑ, μία συμφωνία πολύ πιο γενναιόδωρη από οποιαδήποτε άλλη συγκρίσιμη συμφωνία στη Μέση Ανατολή ή στη Λατινική Αμερική.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας από τα τέλη του 1980 έως το 1998, η Βενεζουέλα υπέγραψε δρακόντεια προγράμματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, συμπεριλαμβάνοντας, ιδιωτικοποιήσεις των φυσικών πόρων, υποτιμήσεις και προγράμματα λιτότητας που εμπλούτισαν τη Πολυεθνικη Εταιρεία, άδειασαν το εθνικό ταμείο και εξαθλίωσαν την πλειοψηφία των μισθωτών. Στην εξωτερική πολιτική η Βενεζουέλα ευθυγραμμίστηκε με τις ΗΠΑ, αγνόησε τα νέα εμπορικά ανοίγματα στη Λατινική Αμερική και στην Ασία και κινήθηκε προς την επανιδιωτικοποίηση του πετρελαίου, του βωξίτη και άλλων πρωτογενών πηγών της. Ο Πρόεδρος Πέρεζ κατηγορήθηκε για ένα τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς. Η εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας των ΗΠΑ-ΔΝΤ οδήγησε σε μια μαζική λαϊκή εξέγερση και στη σφαγή πάνω από χιλίων διαδηλωτών. Η επόμενη διοίκηση του Καλντέρα προήδρευσε εν μέσω της τριπλής μάστιγας του πληθωρισμού του τριπλού ψηφίου, του 50% ποσοστού φτώχειας και της διψήφιας ανεργίας.

Η Βενεζουέλα έπιασε τον πάτο την ώρα που οι ΗΠΑ βρίσκονταν στην κορυφή της ηγεμονίας στην περιοχή. Αυτή η αντίστροφη σχέση δεν ήταν τυχαία, αφού η Βενεζουέλα υπό τον Πρόεδρο Καλντέρα ακολούθησε τη λιτότητα, το άνοιγμα των αγορών και τις πολιτικές των ΗΠΑ που υπονόμευσαν την ανάκαμψη της οικονομίας. Επιπλέον, οι συνθήκες στην παγκόσμια αγορά ήταν δυσμενείς, καθώς οι τιμές του πετρελαίου ήταν χαμηλές και η Κίνα δεν ήταν ακόμα μια δύναμη στην παγκόσμια αγορά.

Οι ΗΠΑ και η Άνοδος του Τσάβεζ: 1998-2001

Οι ΗΠΑ είδαν τις εκλογές της Βενεζουέλας του 1998 ως τη συνέχεια της προηγούμενης δεκαετίας, παρά τα σημάδια σημαντικών πολιτικών αλλαγών. Τα δύο κόμματα τα οποία κυριάρχησαν και εναλλάσσονταν στην εξουσία, το Χριστιανοδημοκρατικό COPEI και το σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης, είχαν ανατραπεί πλήρως από ένα νέο πολιτικό σχηματισμό με επικεφαλής έναν πρώην αξιωματικό του στρατού, τον Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος ηγήθηκε μιας ένοπλης εξέγερσης έξι χρόνια πριν και ο οποίος είχε εμπλακεί σε μια μαζική λαϊκή εκστρατεία, προσελκύοντας ρίζοσπάστες, επαναστάτες, οπορτουνιστές και αποστάτες από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Οι επιτυχίες της Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, η παγιωμένη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και η προπορευόμενη περιφερειακή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, τύφλωσαν τη διοίκηση Κλίντον από το να δει: (1) τις οικονομικές κρίσεις και την απαξίωση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, (2) την εμβάθυνση της κοινωνικής και οικονομικής πόλωσης και την εχθρότητα προς ΔΝΤ-ΗΠΑ μέσα σε μεγάλα τμήματα της ταξικής δομής, (3) τη φθορά και απαξίωση των πελατειακών πολιτικών κομμάτων και καθεστώτων. Η Ουάσινγκτον είχε την τάση να αγνοεί τις υποσχέσεις του Τσάβεζ για μια νέα συνταγματική τάξη και για μια νέα «Μπολιβαριανή» εγχώρια και εξωτερική πολιτική που περιλάμβανε υποσχέσεις εθνικολαϊκών μεταρρυθμίσεων, θεωρώντας τες ως τυπική ρητορική Λατινικής εκστρατείας. Η γενική σκέψη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν ότι ο Τσάβεζ ασκούσε προεκλογική δημαγωγία και ότι θα «ερχόταν στα συγκαλά του» 🙂 μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Επιπλέον, οι Λατινοαμερικάνοι στην Ουάσινγκτον πίστευαν ότι το μείγμα των παραδοσιακών πολιτικών προσώπων και τεχνοκρατών στον παρδαλό συνασπισμό του, θα υπονόμευε οποιαδήποτε επακόλουθη ώθηση για αριστερές ριζοσπαστικές αλλαγές.

Ως εκ τούτου, η Ουάσινγκτον επί Κλίντον δεν υιοθέτησε εχθρική στάση κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της κυβέρνησης Τσάβεζ. Το σύνθημα μεταξύ των Κλιντονικών ήταν «βλέποντας και κάνοντας» και υπολογίζουμε στις μακροχρόνιες σχέσεις με τις μεγάλες επιχειρηματικές ενώσεις, τους φιλικούς στρατιωτικούς αξιωματούχους και τα διεφθαρμένα συνδικαλιστικά αφεντικά και πετρελαϊκά στελέχη, για να ελέγξουν ή να εμποδίσουν τις οποιεσδήποτε νέες ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που προέρχονται από το Κογκρέσο ή το Εκτελεστικό σώμα. Με άλλα λόγια, η Ουάσινγκτον υπολόγιζε στη χρήση της μόνιμης κρατικής μηχανής για την αντιμετώπιση του εκλογικού σώματος.

Ο Τσάβεζ αναγνώρισε τα θεσμικά εμπόδια στις εθνικές κοινωνικο-οικονομικές μεταρρυθμίσεις, κάλεσε άμεσα για συνταγματικές αλλαγές και συγκάλεσε εκλογές για συντακτική συνέλευση τις οποίες κέρδισε επιδέξια. Οι αυξανόμενες ανησυχίες της Ουάσινγκτον για τις πιθανές επιπτώσεις των νέων εκλογών μετριάστηκαν από δύο παράγοντες: (1) την μεικτή σύνθεση του εκλεγμένου σώματος (πολιτικοί της παλιάς κοπής, μέτριοι αριστεροί, ριζοσπάστες και «άγνωστοι»), (2) τα «μέσα σε λογικά πλαίσια» ραντεβού στην Κεντρική Τράπεζα και οι ορθόδοξες οικονομικές πολιτικές που επεδίωκε το υπουργείο χρηματοδότησης και οικονομικών. Συνετός προϋπολογισμός, δημοσιονομικά ελλείμματα και ισοζύγιο πληρωμών ήταν στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης.

Το νέο σύνταγμα περιλάμβανε άρθρα που ευνοούσαν μία ριζοσπαστική κοινωνική και εθνική ατζέντα και οδήγησε στην αποστασία κάποιων από τους πιο συντηρητικούς πρώιμους υποστηρικτές της Ουάσινγκτον, πράγμα το οποίο σηματοδότησε τα πρώτα εμφανή σημάδια της αντιπολίτευσης των ΗΠΑ. Οι βετεράνοι αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ συζήτησαν το κατά πόσον το νέο ριζοσπαστικό σύνταγμα θα αποτελούσε τις βάσεις για μια αριστερή κυβέρνηση ή αν ήταν τυπική συμβολική ‘τροφή’, ρητορικές ανθηρολογίες που θα ξεφούσκωναν σημαντικά, απλές συμβολικές αλλαγές από έναν λαϊκιστή πρόεδρο που ικανοποιούσε το λατινικό ταμπεραμέντο στους δύσκολους καιρούς, αλλά που δεν θα συνοδεύονταν από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Οι σκληροπυρηνικοί που συνδέονταν με το λόμπυ εξορίας της Κούβας υποστήριξαν ότι ο Τσάβες ήταν κρυφο-ριζοσπαστικός και ότι άνοιγε το δρόμο για πιο ριζοσπαστικά «κομουνιιστικά» μέτρα. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικές του Τσάβες ήταν τόσο μέτριες όσο και ριζοσπαστικές. Τα πολιτικά του ζιγκ-ζαγκ, απεικόνιζαν, αφενός, τις προσπάθειές του να ηγηθεί ενός μετριοπαθούς προγράμματος μεταρρύθμισης χωρίς να αποξενώσει τις ΗΠΑ και την επιχειρηματική κοινότητα και από την άλλη πλευρά να διατηρήσει και να ανταποκριθεί στη μαζική βάση του, στους εξαθλιωμένους κατοίκους των παραγκουπόλεων (rancheros) που τον ψήφισαν.

Στρατηγικά ο Τσάβεζ κατάφερε να δημιουργήσει μια ισχυρή πολιτική θεσμική βάση στο νομοθετικό σώμα, στη δημόσια διοίκηση και στο στρατό, η οποία μπορούσε (η θα μπορούσε) να εγκρίνει και να εφαρμόσει την εθνικολαϊκή του ατζέντα. Σε αντίθεση με τον Χιλιανό Σοσιαλιστή Πρόεδρο Αλιέντε, ο Τσάβες ενοποίησε πρώτα την πολιτική και στρατιωτική του βάση και στη συνέχεια προχώρησε στις κοινωνικο-οικονομικές αλλαγές.

Μέχρι το τέλος του 2000, η Ουάσινγκτον κινητοποιήθηκε στην ανασύνταξη των πολιτικών δυνάμεων των εσωτερικών πελατών της, δημιουργώντας μια δεινή πολιτική αντιπολίτευση. Ο Τσάβεζ ήταν πολύ ανεξάρτητος, δύσκολα ελεγχόμενος και κυρίως κινούνταν προς την «λάθος κατεύθυνση», μακριά από την τυφλή αγκαλιά του νεοφιλελευθερισμού και την περιφερειακή ολοκλήρωση που στόχευαν οι ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, ενώ ο Τσάβες ήταν ακόμα εντός των παραμέτρων της ηγεμονίας των ΗΠΑ, η κατεύθυνση που έπαιρνε προμήνυε μια πιθανή διάσπαση.

Το Σημείο Καμπής: Ο Τσάβεζ Αψηφά την «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας» 2000-2001

Η δεκαετία από την έναρξη της νέας χιλιετίας ήταν μια ταραχώδης περίοδος που έπαιξε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των σχέσεων ΗΠΑ-Βενεζουέλας. Αρκετά αλληλένδετα γεγονότα πόλωσαν το ημισφαίριο, αποδυνάμωσαν την επιρροή της Ουάσιγκτον, υπονόμευσαν τα πελατειακά καθεστώτα συνεργάτες και οδήγησαν σε μια μαζική αντιπαράθεση με τη Βενεζουέλα.

Πρώτον, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο έπεσε σε βαθιά κρίση σε όλη την περιοχή, απαξιώνοντας τους υποστηριζόμενους πελάτες των ΗΠΑ στη Βολιβία, στην Αργεντινή, στον Ισημερινό, στη Βραζιλία και αλλού. Δεύτερον, οι επαναλαμβανόμενες μεγάλες λαϊκές εξεγέρσεις έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των κρίσεων και οι εθνικολαϊκοί πολιτικοί ήρθαν στην εξουσία απορρίπτοντας την κηδεμονία των ΗΠΑ και του ΔΝΤ και τις περιφερειακές εμπορικές συμφωνίες των ΗΠΑ. Τρίτον, η Ουάσινγκτον ξεκίνησε έναν παγκόσμιο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», στην ουσία μια επιθετική στρατιωτική στρατηγική, με σκοπό να ανατρέψει τους αντιπάλους για την κυριαρχία των ΗΠΑ και την υπεροχή του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Στη Λατινική Αμερική, η εκστρατεία του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» συνέβη ακριβώς στο υψηλό σημείο των κρίσεων και των λαϊκών εξεγέρσεων, υπονομεύοντας οποιαδήποτε περιφερειακή στήριξη. Τέταρτον, αρχής γενομένης από το 2003 οι τιμές των βασικών εμπορευμάτων εκτοξεύθηκαν, καθώς η οικονομία της Κίνας απογειώθηκε, δημιουργώντας προσοδοφόρες αγορές και τονώνοντας την ανάπτυξη για τα νέα αριστερά ή κεντρώα καθεστώτα.

Μέσα σε αυτήν την δίνη των αλλαγών, ο Πρόεδρος Τσάβεζ απέρριψε τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» της Ουάσινγκτον, επιχειρηματολογώντας κατά της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας με την τρομοκρατία». Μέχρι το τέλος του 2001, η Ουάσινγκτον απέστειλε έναν ανώτατο αξιωματούχο του Υπουργείου Εξωτερικών (Grossman) στο Καράκας, ο οποίος απείλησε ξεκάθαρα με φοβερά αντίποινα – κεκαλυμμένα μέτρα αποσταθεροποίησης – στην περίπτωση που το Καράκας δεν συμμορφωνόταν με την προσπάθεια της Ουάσινγκτον να επιβάλει εκ νέου την παγκόσμια ηγεμονία. Ο Τσάβεζ απέρριψε τον Grossman και ευθυγραμμίστηκε με την αναδυόμενη εθνικολαϊκή κοινή συναίνεση της Λατινικής Αμερικής. Με άλλα λόγια, η επιθετική μιλιταριστική στάση της Ουάσινγκτον πόλωσε τις σχέσεις, αύξησε τις εντάσεις και σε ένα βαθμό ριζοσπαστικοποίησε την εξωτερική πολιτική της Βενεζουέλας.

Ο παρεμβατικός μηχανισμός της Ουάσινγκτον πήρε φωτιά: O Πρέσβης Shapiro οργάνωσε αρκετές συναντήσεις με την Φεντεκάμαρας (ένωση επιχειρηματιών) και τους ηγέτες της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας CTV. Το Πεντάγωνο και η Νότια Διοίκηση συναντήθηκαν με πελάτες στρατιωτικούς αξιωματούχους. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αύξησε τις επαφές και τη χρηματοδότηση των αντιπολιτευόμενων ΜΚΟ και των δεξιών εξτρεμιστικών συμμοριών. Η ημερομηνία του πραξικοπήματος ορίστηκε για την 11η Απριλίου του 2002. Εντωμεταξύ, η κυβέρνηση Τσάβεζ άρχισε να αξιολογεί τους πόρους της. Ήρθε σε επαφή με πιστές στρατιωτικές ομάδες, ιδίως στα θωρακισμένα τάγματα και στους αλεξιπτωτιστές.

Δημιουργήθηκαν τοπικές επιτροπές στις γειτονιές και έθεσαν ως στόχο να κινητοποιήσουν τους φτωχούς για μια πιο ριζοσπαστική κοινωνική ατζέντα και να υπερασπιστούν την κυβέρνηση, καθώς η υποστηριζόμενη αντιπολίτευση των ΗΠΑ κλιμάκωνε τις οδομαχίες. Το πραξικόπημα έγινε αποδεκτό με ικανοποίηση και υποστηρίχθηκε ανοιχτά από την Ουάσινγκτον και το ημι – επίσημο φερέφωνο της, τη New York Times αλλά και τον δεξιό Ισπανό Πρωθυπουργό Aznar. Το παράνομο καθεστώς κινήθηκε γρήγορα για να συλλάβει τον Πρόεδρο Τσάβεζ, να διαλύσει το Κογκρέσο, τα πολιτικά κόμματα και να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Οι μάζες και αρχηγικοί τομείς του στρατού απάντησαν γρήγορα και μαζικά: εκατομμύρια φτωχών κατοίκων της Βενεζουέλας βγήκαν από τις παραγκουπόλεις και συγκεντρώθηκαν στο Miraflores, το Προεδρικό Μέγαρο, απαιτώντας την επιστροφή του εκλεγμένου προέδρου τους και καταγγέλλοντας το πραξικόπημα. Η συνταγματική στρατιωτική ηγεσία καθοδηγούμενη από ένα επίλεκτο τάγμα αλεξιπτωτιστών απείλησε με μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επίθεση. Οι πραξικοπηματίες, πολιτικά απομονωμένοι και στρατιωτικά αδύναμοι, παραδόθηκαν. Ο Τσάβεζ επέστρεψε στην εξουσία. Η στρατηγική αλλαγής καθεστώτων των ΗΠΑ για την αποκατάσταση της ηγεμονίας τους, απέτυχε, σημαντικοί παράγοντες αναγκάστηκαν σε εξορία και ξηλώθηκαν από το στρατό. Η Ουάσινγκτον έπαιξε μία αφμφίβολη κάρτα και έχασε σε αρκετά μέτωπα. Πρώτα απ’ όλα η στήριξη του πραξικοπήματος από τις ΗΠΑ εδυνάμωσε τους Μπολιβαριανούς αντι-ιμπεριαλιστικούς τομείς του κινήματος του Τσάβεζ. Ο Τσάβεζ τέλειωσε με τις αυταπάτες «επίτευξης συνεννόησης» με την Ουάσινγκτον. Δεύτερον, η απώλεια του βασικού στρατιωτικού περιουσιακού ενεργητικού αποδυνάμωσε τη δυνατότητα της Ουάσινγκτον να επιχειρήσει ένα μελλοντικό πραξικόπημα. Τρίτον, η συνενοχή των επιχειρηματικών ομίλων αποδυνάμωσε το ρόλο τους στον επηρεασμό των οικονομικών πολιτικών του Τσάβεζ, αναγκάζοντάς τον προς μια πιο κρατικιστική οικονομική στρατηγική. Τέταρτον, η μαζική κινητοποίηση των φτωχών για να αποκαταστήσουν τη δημοκρατία, πίεσε την κυβέρνηση να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες για προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Τα θέματα του αντι-ιμπεριαλισμού, της κοινωνικής ευημερίας και της εθνικής ασφάλειας, οδήγησαν τον Τσάβεζ να συνάψει στρατηγικούς δεσμούς με την Κούβα, ως φυσικό σύμμαχο.

Η κλιμάκωση της επιθετικότητας και η έκδηλη δέσμευση για αλλαγή του καθεστώτος από την Ουάσινγκτον, άλλαξε τη συνολική σχέση σε μόνιμη εχθρότητα. Παρακινούμενη από την υποστήριξή της σε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, η Ουάσινγκτον κατέφυγε και πάλι στην «άμεση δράση», υποστηρίζοντας μία «ανταπεργία αφεντικών» του στρατηγικού τομέα του πετρελαίου με επικεφαλείς το «ενεργητικό των πελατών» στα μεταξύ στελέχη και εργαζόμενους του πετρελαϊκού συνδικάτου.

H Ουάσινγκτον στην Βενεζουέλα έθεσε σε εφαρμογή την παγκόσμια στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Υπό το πρόσχημα του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας» για παγκόσμια παρέμβαση, (η οποία περιελάμβανε την εισβολή στο Αφγανιστάν, το 2001 και αργότερα τον πόλεμο κατά του Ιράκ, το 2003) οι ιμπεριαλιστές χαράκτες της πολιτικής όρμησαν μπροστά με νέες επιθετικές μεθόδους.

Το πρόσχημα για την επίθεση κατά της Βενεζουέλας δεν συνδεόταν άμεσα με το πετρέλαιο ή την έκκληση του Τσάβες για την ολοκλήρωση της Λατινικής Αμερικής Το έναυσμα ήταν η απόρριψη της κοσμοθεωρίας του Μπους για παγκόσμια αυτοκρατορία κατακτημένη με τη δύναμη των όπλων και υποβασταζόμενη από υποτελή κράτη συνεργάτες. Οι πετρελαϊκές συγκρούσεις – η εθνικοποίηση πετρελαϊκών διακαιωμάτων των ΗΠΑ και η έκκλησή του Τσάβεζ για περιφερειακή ολοκλήρωση με εξαίρεση τις ΗΠΑ και τον Καναδά, ήταν αποτέλεσμα και ήρθε ως απάντηση, στην έκδηλη επιθετικότητα των ΗΠΑ. Πριν από το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα του Απριλίου του 2002 και την ανταπεργία των πετρελαϊκών στελεχών από τον Δεκέμβριο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2003, δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ του Τσάβεζ και των αμερικανικών εταιρειών πετρελαίου, η αντίληψη του Τσάβεζ για Μπολιβαριανή ενότητα όλων των κρατών της Λατινικής Αμερικής ήταν ένα «όραμα» όχι ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης. H εξαγορά των πετρελαϊκών δικαιωμάτων των ΗΠΑ από τον Τσάβεζ ήταν μία αμυντική πολιτική κίνηση για την εξάλειψη ενός πολιτικού αντιπάλου που ήλεγχε τους στρατηγικούς τομείς των εξαγωγών και των εσόδων. Δεν παρενέβει σε Ευρωπαϊκές πετρελαϊκές εταιρείες. Ομοίως, η κίνηση του Τσάβεζ να προωθήσει περιφεριακές οργανώσεις ήταν απόρροια της αντίληψής του ότι η Βενεζουέλα χρειαζόταν στενότερους δεσμούς και υποστηρικτικές σχέσεις με τη Λατινική Αμερική για να αντιμετωπίσει την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, οι αυτοκρατορικοί οικοδόμοι των ΗΠΑ χρησιμοποίησαν (και θυσίασαν) οικονομικά περιουσιακά στοιχεία για να αποκαταστήσουν την ηγεμονία με στρατιωτικά μέσα. Οι στρατιωτικές και στρατηγικές διαστάσεις της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ προηγήθκαν και υπερίσχυσαν της Big Oil. Ένα πρότυπο εμφανές σε όλες τις επόμενες ιμπεριαλιστικές προσπάθειές της στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία και στις σοβαρές οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν. Οι ίδιες ηγεμονικές προτεραιότητες ήταν εμφανείς στην παρέμβαση της Ουάσινγκτον στη Βενεζουέλα.

Σε αντίθεση με ορισμένους θεωρητικούς του ιμπεριαλισμού που υποστηρίζουν ότι ο ιμπεριαλισμός επεκτείνεται μέσω οικονομικής «αποστέρησης», η πρόσφατη ιστορία των σχέσεων ΗΠΑ Βενεζουέλας αποδεικνύει ότι ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ του 21ου αιώνα αναπτύσσεται μέσω πολιτικών παρεμβάσεων, στρατιωτικών πραξικοπημάτων και μετατροπής των οικονομικών συνεργατών σε πολιτικούς παράγοντες πρόθυμους να θυσιάσουν τον πλούτο της εταιρείας για να εξασφαλίσουν αυτοκρατορική στρατιωτικοπολιτική κυριαρχία.

Η απόφαση των ιμπεριαλιστών χαρακτών πολιτικής να ανατρέψουν τον Τσάβεζ βασίστηκε στην αντίθεσή του απέναντι στην παγκόσμια στρατιωτική στρατηγική της Ουάσινγκτον. Ο Λευκός Οίκος σκέφτηκε ότι έχει σημαντικά πλεονεκτήματα στη Βενεζουέλα: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δύο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, τη βασική ομοσπονδία επιχειρήσεων (Φεντεκάμαρας), την επίσημη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τομείς της στρατιωτικής και της εκκλησιαστικής ιεραρχίας … Η Ουάσιγκτον δεν υπολόγισε στις ανοργάνωτες μάζες και στα λαϊκά κινήματα που έτρεφαν ισχυρή πίστη και αγάπη για τον Πρόεδρο Τσάβεζ. Ούτε αναγνώρισαν οι ιμπεριαλιστές χαράκτες πολιτικής ότι στρατηγικές στρατιωτικές μονάδες, όπως οι αλεξιπτωτιστές, διατηρούσαν εθνικούς, προσωπικούς και πολιτικούς δεσμούς με τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο.

Η ταχεία αποκατάσταση του Τσάβεζ στην εξουσία (μέσα σε 48 ώρες) ήταν το πρώτο πλήγμα στις φιλοδοξίες αποκατάστασης της Ουάσιγκτον. Το δεύτερο ήταν η ήττα των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ ανταπεργιών των πετρελαϊκών στελεχών. Η Ουάσινγκτον υπολόγιζε στους στενούς δεσμούς της με τα ανώτερα στελέχη της κρατικής πετρελαϊκής επιχείρησης (PDVS) και στους ηγέτες συνδικαλιστές της εργατικής ομοσπονδίας. Η Ουάσινγκτον παρέλειψε να λάβει υπόψη τη μειοψηφία των στελεχών και τους σχεδόν μισούς εργάτες που αντιτάχθηκαν στην ανταπεργία και το γεγονός ότι οι παραγωγοί πετρελαίου της Λατινικής Αμερικής θα προμήθευαν τον Τσάβεζ και θα έσπαγαν το λοκ-αουτ.

Οι δύο ήττες, το στρατιωτικό-επιχειρηματικό πραξικόπημα και η ανταπεργία των εργοδοτών είχαν μεγάλο αντίκτυπο στις σχέσεις ΗΠΑ-Βενεζουέλας. Οι ΗΠΑ έχασαν στρατηγικό εσωτερικό ενεργητικό – την ελίτ του επιχειρηματικού και συνδικαλιστικού κόσμου που κατέφυγε στην εξορία ή παραιτήθηκε. Τα φιλικά προς τις ΗΠΑ στελέχη του πετρελαίου αντικαταστάθηκαν από εθνικόφρονες. Επιπλέον, η άμεση ιμπεριαλιστική παρέμβαση της Ουάσινγκτον ριζοσπαστικοποίησε την κυβέρνηση Τσάβεζ, η οποία μετακινήθηκε αποφασιστικά από την συνεννόηση στην αντιπαράθεση και στην αντίσταση. Η Βενεζουέλα προσαρμόστηκε στη νέα δραστική ριζοσπαστική διάθεση της χώρας δρομολογώντας μία εθνικολαϊκή ατζέντα και προωθώντας ενεργά την ολοκλήρωση της Λατινικής Αμερικής. Η Βενεζουέλα ξεκίνησε την UNASUR (ιδρυτική συνθήκη Ένωσης Εθνών της Νοτίου Αμερικής), την ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής) και την Petrocaribe (πετρελαϊκή συμμαχία κρατών της Καραϊβικής και της Βενεζουέλας) και βύθισε την συνθήκη ελεύθερου εμπορίου των ΗΠΑ.

Η απώλεια του βασικού ενεργητικού υπονόμευσε την στρατηγική της άμεσης στρατιωτικής δράσης της Ουάσινγκτον. Ο Λευκός Οίκος στράφηκε στα εναπομείνατα πολιτικά και κοινωνικά του ενεργητικά στοιχεία διοχετεύοντας κεφάλαια στα εκλογικά κόμματα και ιδιαιτέρως στις λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ). Η Ουάσινγκτον μέσω της National Endowment for Democracy και άλλων «ομάδων βιτρινών» χρηματοδότησε ένα δημοψήφισμα ανάκλησης το οποίο ηττήθηκε πανηγυρικά, προκαλώντας φθορά στο εκλογικό σώμα της δεξιάς και αποδυναμώνοντας τα εναπομείνατα ενεργητικά στοιχεία των ΗΠΑ.

Έχοντας χάσει στο στρατιωτικό, οικονομικό και εκλογικό μέτωπο, η Ουάσινγκτον προσπάθησε να απονομιμοποιήσει την κυβέρνηση με το να μποϊκοτάρει της εκλογές του Κογκρέσου φέρνοντας την τελική καταστροφή. Τα κόμματα υπέρ του Τσάβεζ σάρωσαν στις εκλογές, κέρδισαν μια συντριπτική πλειοψηφία και προχώρησαν στην έγκριση ολόκληρης της εθνικοκοινωνικής μεταρρυθμιστικής ατζέντας της κυβέρνησης. Η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση έχασε κάθε θεσμικό μοχλό.

Οι αποτυχίες της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ μεταξύ 2002-2005 δεν απεικόνιζαν απλώς λάθος πολιτικές αλλά είχαν μια βαθύτερη αιτία: την ανικανότητα να κάνουν μια σωστή εκτίμηση του συσχετισμού των δυνάμεων. Η στρατηγική αυτή αποτυχία οδήγησε τις ΗΠΑ στο να ρίχνουν στη μάχη τα συνεχώς συρρικνούμενα ενεργητικά τους εγχώρια στοιχεία με ολοένα λιγότερους πόρους και υποστήριξη. Παρά τις επαναλαμβανόμενες ήττες, η Ουάσινγκτον απέτυχε να συνειδητοποιήσει ότι η λαϊκή εξουσία και οι εθνικιστικές πεποιθήσεις εντός του στρατού μπορούσαν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις αμερικανικές στρατιωτικοεπιχειρηματικές παρεμβάσεις. Η πολιτική ύβρις που μορφοποιήθηκε από μία ωθούμενη στρατιωτικά ιμπεριαλιστική ιδεολογία, τύφλωσε την Ουάσινγκτον ως προς τις πραγματικότητες επί του εδάφους, δηλαδή, ότι ο Τσάβες κατείχε τη λαϊκή στήριξη και τον υποστήριζαν εθνικιστές αξιωματικοί του στρατού. Ενεργούμενη κάτω από αυξανόμενες δυσμενείς συνθήκες αλλά απελπισμένη για κάποια πολιτική «νίκη», η Ουάσινγκτον έπεφτε από τη μια περιπέτεια στην άλλη, χωρίς να λαμβάνει υπόψη κάθε φορά το χαμένο ενεργητικό της και τη μείωση των πιθανοτήτων της. Παρέλειψε να λάβει υπόψη της αποφασιστικές πολιτικές μετατοπίσεις στη Λατινική Αμερική και τις ευνοϊκές συνθήκες στην παγκόσμια οικονομία για τους εξαγωγείς πετρελαίου. Η υποστήριξη ενός δημοψηφίσματος ανάκλησης παρά τον διψήφιο ρυθμό ανάπτυξης, το ριζοσπαστικοποιημένο μαζικό κοινό και τις τιμές των βασικών εμπορευμάτων σε άνθηση, ήταν ένδειξη ύψιστης ιμπεριαλιστικής ηλιθιότητας.

Η Ιμπεριαλιστική Πολιτική Κατά τη Διάρκεια της Οικονομικής Άνθησης των Εμπορευμάτων από το 2004 έως το 2008

Με σχεδόν κανένα σημαντικό ενεργητικό στοιχείο στη διάθεσή της, η Ουάσινγκτον στράφηκε προς μια «εξωτερική στρατηγική» που συνδεόταν με τον μόνο πιστό συνεργάτη της, τον Πρόδερο της Κολομβίας, των ναρκωτικών και των αποσπασμάτων θανάτου, Alvaro Uribe. Η Ουάσινγκτον εξασφάλισε επτά στρατιωτικές βάσεις, αεροδρόμια, αποστολές Ειδικών Δυνάμεων και μια πλατφόρμα για διασυνοριακές εισβολές. Η στρατηγική ήταν να ξεκινήσει μια κοινή επέμβαση με βάση το πρόσχημα των δεσμών της Βενεζουέλας με τους αντάρτες του FARC (επαναστατικός λαϊκός στρατός Κολομβίας).

Ωστόσο, η πλήρης κλίμακα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Ιράκ, ο παρατεταμένος πόλεμος στο Αφγανιστάν, οι απειλές σύγκρουσης με το Ιράν, ο πόλεμος χαμηλής έντασης στη Σομαλία, στην Υεμένη και στο Πακιστάν, εξασθένισαν την ικανότητα της Ουάσινγκτον να συμμετάσχει σε έναν νέο παρατεταμένο πόλεμο στη Βενεζουέλα. Η επέμβαση των ΗΠΑ θα έβρισκε αντίσταση από όλες τις χώρες τις περιοχής. Η Κολομβία δεν ήταν διατεθειμένη να προχωρήσει μόνη της, ειδικά με έναν πλήρως ανεπτυγμένο ανταρτοπόλεμο στο εσωτερικό της.

Λόγω του εμπορικού πλεονάσματος και των υψηλών εσόδων των εξαγωγών στη Βενεζουέλα, οι παραδοσιακοί χρηματοπιστωτικοί μοχλοί της Ουάσινγκτον, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, ήταν άχρηστοι. Ομοίως, η Βενεζουέλα υπέγραψε στρατιωτικο-εμπορικές συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Ρωσσία, υπονομεύοντας ένα μποϊκοτάζ πώλησης όπλων των ΗΠΑ. Οι εμπορικές συμφωνίες με τη Βραζιλία και την Αργεντινή μείωσαν την εξάρτηση της Βενεζουέλας από τις εισαγωγές τροφίμων των ΗΠΑ.

Όλες οι πολυεθνικές του πετρελαϊκού τομέα που δεν ανήκαν στις ΗΠΑ συνέχισαν τις δραστηριότητές τους, αγνοώντας τις διαμάχες με τις εταιρείες των ΗΠΑ. Το επιλεκτικό πρόγραμμα εθνικοποίησης και οι μέτριες αυξήσεις των φόρων και των αμοιβών δικαιωμάτων εκμετάλλευσης (royalty payments) της κυβέρνησης, αποδυνάμωσαν την υποστήριξη της ΕΕ προς τις ΗΠΑ, δεδομένης της υψηλής τιμής του πετρελαίου (πανω από $100 δολάρια το βαρέλι). Η αριστερή στροφή του Τσάβεζ ήταν καλά χρηματοδοτημένη. Η μαζική κατανομή των πετρελαϊκών εσόδων σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών προγραμμάτων, που εκτείνονταν από επιδοτούμενα είδη διατροφής, στέγασης και πρόνοιας, καθώς και σε δωρεάν προγράμματα υγείας και εκπαίδευσης, οδήγησε στη δραστική μείωση της φτώχειας και της ανεργίας και εξασφάλισε μια εκλογική πλειοψηφία. Η «στροφή προς τη Μέση Ανατολή» της Ουάσινγκτον, οδήγησε τις ΗΠΑ στο να καθηλωθούν σε μια σειρά παρατεταμένων πολέμων, αποδυναμώνοντας την αναζήτηση της Ουάσινγκτον για περιφερειακή ηγεμονία.

Πιο σημαντικά, οι Λατινοαμερικανοί του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου παρέμειναν προσηλωμένοι στο πρότυπο των ελεύθερων αγορών και των υποτελών κρατών της δεκαετίας του 1990 σε μια εποχή που οι πιο σημαντικές χώρες της περιοχής κινούνταν προς μία μεγαλύτερη ανεξαρτησία στο εμπόριο, μεγαλύτερη ενδοπεριφερειακή ολοκλήρωση και κοινωνική συμμετοχή. Ανίκανη να προσαρμοστεί στις νέες περιφερειακές πραγματικότητες, η Ουάσινγκτον έγινε μάρτυρας της απόρριψης των (επικεντρωμένων στα συμφέροντά της) συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Η Κίνα εκτόπισε τις ΗΠΑ ως ο κύριος εμπορικός εταίρος στην περιοχή. Η απώλεια της ελίτ των στρατιωτικών συνεργατών ως εργαλεία πραξικοπημάτων της αυτοκρατορίας, διέβρωσαν περαιτέρω τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Οι προσπάθειες πραξικοπήματος στη Βολιβία και στον Ισημερινό απέτυχαν και ριζοσπαστικοποίησαν τις πολιτικές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν ήταν χωρίς συνεταίρους: υπογράφηκαν διμερείς εμπορικές συμφωνίες με τη Χιλή, τον Παναμά, την Κολομβία και το Μεξικό. Το Πεντάγωνο κατασκεύασε ένα πραξικόπημα στην Ονδούρα. Η Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (NSA) ενεπλάκη σε μεγάλες επιχειρήσεις κατασκοπείας στον κυβερνοχώρο στη Βραζιλία, στο Μεξικό και στην υπόλοιπη ήπειρο. Ο Λευκός Οίκος έριξε πάνω από έξι δισεκατομμύρια δολάρια στις ένοπλες δυνάμεις της Κολομβίας, ως εντολοδόχος του αμερικανικού στρατού. Αυτά τα «οφέλη» είχαν μικρό αντίκτυπο. Το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ονδούρα, εκτόπισε μεν έναν σύμμαχο της Βενεζουέλας στην ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής), αλλά οδήγησε σε διπλωματική απομόνωση της Ουάσινγκτον και στη δυσφήμισή της σε ολόκληρη τη Λατινική Aμερική. Ακόμα και η Κολομβία, ο πιο κοντινός της πελάτης, ήταν αντίθετη στο πραξικόπημα. Η στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ στην Κολομβία οδήγησε προσωρινά σε συνοριακές εντάσεις με τη Βενεζουέλα αλλά με την εκλογή του νέου Προέδρου (Σάντος), η Κολομβία μετακινήθηκε προς τη συμφιλίωση και την ειρηνική συνύπαρξη με τη Βενεζουέλα. Με τον Πρόεδρο Uribe το εμπόριο μειώθηκε σε λιγότερο από $2 δισεκατομμύρια, με την συμφιλιωτική πολιτική του Σάντος το εμπόριο αυξήθηκε σε σχεδόν $10 δισ..

Η εξωτερική στρατηγική της Ουάσινγκτον βρισκόταν στο χάος. Η κυβερνο-κατασκοπεία της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας αποκαλύφθηκε από τον Έντουαρντ Σνούουντεν και οδήγησε σε μεγαλύτερη εχθρότητα απέναντι στην Ουάσινγκτον, κυρίως από τη Βραζιλία η οποία ακύρωσε μία επίσκεψη στο Λευκό Οίκο και διέθεσε $10 δισεκατομμύρια για τη χρηματοδότηση ενός εθνικά ελεγχόμενου συστήματος τεχνολογίας πληροφοριών. Οι ιμπεριαλιστές χαράκτες πολιτικής στηρίχθηκαν αποκλειστικά σε παρεμβατικές στρατηγικές που εξαρτώνταν από επιχειρήσεις στρατιωτικών πληροφοριών, μια προσέγγιση που ήταν εκτός επαφής με τη νέα διαμόρφωση της εξουσίας στη Λατινική Αμερική. Σε αντίθεση, η Βενεζουέλα εμβάθυνε τους οικονομικούς δεσμούς της με τα νέα περιφερειακά και παγκόσμια κέντρα οικονομικής εξουσίας, ως θεμέλια για την ανεξάρτητη πολιτική της.

Η περιφερειακή στρατηγική του Τσάβεζ και του Προέδρου Μαδούρο ελήφθει από την Ουάσινγκτον ως απειλή για την ασφάλεια και όχι ως μια οικονομική πρόκληση στην ηγεμονία των ΗΠΑ. Η επιτυχία της Βενεζουέλας να προωθήσει διημερείς σχέσεις, ακόμη και με πελάτες των ΗΠΑ, όπως με την Κολομβία και το Μεξικό και αρκετά αγγλόφωνα νησιά της Καραϊβικής, υπονόμευσε τις προσπάθειες για «περικύκλωση και απομόνωση» της Βενεζουέλας. Η επιτυχία του Καράκας να χρηματοδοτήσει και να υποστηρίξει πολυμερείς περιφερειακούς οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς – που αποκλείουν τις ΗΠΑ – στη Νότια Αμερική και στην Καραϊβική, αντανακλά τη δύναμη της διπλωματίας του πετρελαίου σε σχέση με τις επιδεικτικές στρατιωτικές απειλές. Η προώθηση της Petrocaribe (πετρελαϊκή συμμαχία κρατών της Καραϊβικής και της Βενεζουέλας), ευθυγράμμισε με τη Βενεζουέλα μια σειρά νεοφιλελεύθερων και κεντροαριστερών καθεστώτων στην Καραϊβική τα οποία στο παρελθόν βρίσκονταν υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Σε αντάλλαγμα για επιδοτούμενες τιμές του πετρελαίου, ιατρική βοήθεια και άτοκα δάνεια, απέρριψαν τις επεμβάσεις των ΗΠΑ. Η ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής), έφερε μαζί πολλές κεντροαριστερές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Βολιβίας, του Ισημερινού και της Νικαράγουας σε έναν κοινό πολιτικό συνασπισμό απέναντι στον παρεμβατισμό των ΗΠΑ.

Η ΑLBA απέρριψε κατηγορηματικά τα πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική και τους πολέμους της Ουάσινγκτον στο εξωτερικό όπως στη Λιβύη, στη Συρία και αλλού. Η Βενεζουέλα εντάχθηκε με επιτυχία στο ισχυρό οικονομικό συνασπισμό, MERCOSUR (Κοινή Αγορά του Νότου), επεκτείνοντας τις εμπορικές της συναλλαγές με τη Βραζιλία, την Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Η στρατηγική συμμαχία της Βενεζουέλας με την Κούβα (πετρέλαιο για ιατρική βοήθεια) βοήθησε σε μεγάλο βαθμό την δυνατόητα του Καράκας να εφαρμόσει το δωρεάν πρόγραμμά του για την υγεία, μια σημαντική μεταρρύθμιση κοινωνικής πρόνοιας η οποία στερεοποίησε την εκλογική βάση του Τσάβεζ και του Μαδούρο ανάμεσα στους φτωχούς και υπονόμευσε τη χρηματοδότηση της Ουάσινγκτον στις ΜΚΟ που ‘μαγείρευαν’ λαικές ανατροπές στις φτωχιές γειτονιές. Η Βενεζουέλα ανέκοψε επιτυχώς τις προσπάθειες του Μπους και του Ομπάμα να χρησιμοποιήσουν την Κολομβία ως «στρατιωτικό εντολοδόχο» με μια ιστορική συμφωνία ειρήνης και συμφιλίωσης με τον Πρόεδρο Σάντος. Η Κολομβία συμφώνησε να τερματίσει τις διασυνοριακές παραστρατιωτικές και στρατιωτικές επιδρομές και την υποστήριξη των επιχειρήσεων ανατροπής των ΗΠΑ με αντάλλαγμα η Βενεζουέλα να κλείσει τα καταφύγια των ανταρτών, να επανέλθουν οι εμπορικές σχέσεις και να ενθαρρυνθεί ο επαναστατικός λαϊκός στρατός της Κολομβίας (FARC) να αρχίσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το καθεστώς του Σάντος. Ο εναγκαλισμός των εμπορικών και διπλωματκών δεσμών της Βενεζουέλας από τον Σάντος, διέβρωσε την εξωτερική στρατηγική της Ουάσινγκτον και ανάγκασε τους ιμπεριαλιστές χαράκτες πολιτικής να δώσουν έμφαση σε εσωτερικούς πελάτες που ασχολούνταν με την εκλογική πολιτική και την «άμεση δράση» (σαμποτάζ ηλεκτρικών δικτύων, συσσώρευση βασικών τροφίμων).

Ενώ η ιμπεριαλιστική ρητορική της Ουάσινγκτον παρουσιάζει τη Βενεζουέλα ως «απειλή για την ασφάλεια» στο Ημισφαίριο, καμία άλλη χώρα δεν συμφωνεί με αυτή τη θεωρία. Η Λατινική Αμερική βλέπει το Καράκας ως έναν εταίρο στην ολοκλήρωση και μια προσοδοφόρα αγορά. Επιπλέον, η αμερικανική διπλωματία δεν ακολουθεί το εμπόριο: μόνο το Μεξικό εξαρτάται περισσότερο από τη Βενεζουέλα στο εμπόριο του πετρελαίου των ΗΠΑ. Η εξάρτηση της Βενεζουέλας στην αγορά των ΗΠΑ για πετρέλαιο βρίσκεται σε διαδικασία αλλαγής. Το 2013 η Βενεζουέλα υπέγραψε επένδυση και εμπορική συμφωνία $20 δισεκατομμυρίων με την Κίνα για την εκμετάλλευση «βαριού πετρέλαιου» στον ποταμό Ορινόκο. Οι εμπορικοί δεσμοί της Βενεζουέλας με τις ΗΠΑ έρχονται σε αντίθεση με τις εχθρικές διπλωματικές σχέσεις, οι οποίες έχουν οδηγήσει στην αμοιβαία απόσυρση πρεσβευτών και στη συνέχιση της ωμής παρέμβασης των ΗΠΑ στην εκλογική διαδικασία. Για παράδειγμα, τον Μάρτιο του 2013 δύο στρατιωτικοί ακόλουθοι των ΗΠΑ απελάθηκαν επειδή προσπάθησαν να προσλάβουν στρατιωτικούς αξιωματούχούς της Βενεζουέλας. Αργότερα το ίδιο έτος, τον Σεπτέμβριο, τρεις υπάλληλοι της Πρεσβείας απελάθηκαν διότι σχεδίαζαν ενέργειες αποσταθεροποίησης με μέλη της άκρας δεξιάς αντιπολίτευσης.

H Πολύμορφη Αντίσταση του Ιμπεριαλισμού

Η εχθρότητα των ΗΠΑ απέναντι στη Βενεζουέλα βασίζεται σε τρία επίπεδα σύγκρουσης. Σε επίπεδο χώρας, η Βενεζουέλα σηματοδοτεί ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο στο οποίο η δημόσια ιδιοκτησία βρίσκεται πάνω από την ελεύθερη αγορά, η κοινωνική πρόνοια πάνω από τα κέρδη των πετρελαϊκών πολυεθνικών, η λαϊκή εξουσία πάνω από την εξουσία της ελιτ. Σε περιφερειακό επίπεδο, η Βενεζουέλα προωθεί την ολοκλήρωση της Λατινικής Αμερικής αντί των συμφωνιών του ελεύθερου εμπορίου της Λατινικής Αμερικής που εστιάζεται στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Αντι-ιμπεριαλισμός εναντίον παν-αμερικανισμού. Εξωτερική βοήθεια βάσει αμοιβαίων οικονομικών συμφερόντων και όχι παρεμβατισμών, σε αντίθεση με τις στρατιωτικές συμφωνίες, ναρκο-στρατιωτικές εισβολές και στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Βενεζουέλα απέρριψε τις εισβολές των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, αγνόησε τις εμπορικές κυρώσεις των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, ήταν αντίθετη με τους βομβαρδισμούς της Ουάσινγκτον και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης και αντίθετη με την εισβολή μέσω πληρεξούσιων στη Συρία. Η Βενεζουέλα καταδικάζει τον Ισραηλινό εποικισμό και προσάρτηση της Παλαιστίνης. Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα υποστηρίζει εθνική αυτοδιάθεση ενάντια στον στρατιωτικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.

Ο Τσάβεζ και ο Μαδούρο θέτουν μια επιτυχημένη εναλλακτική στο νεοφιλελευθερισμό. Η Βενεζουέλα αποδεικνύει ότι μια έντονα παγκοσμιοποιημένη, εξαρτώμενη στο εμπόριο οικονομία, είναι συμβατή με ένα προηγμένο πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας. Οι ΗΠΑ από την άλλη πλευρά, καθώς «παγκοσμιοποιούν» εξαλείπτουν τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας για να χρηματοδοτήσοουν ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η Βενεζουέλα λέει στο λαό των ΗΠΑ ότι μία οικονομία των αγορών είναι συμβατή με έναν μεγάλο προϋπολογισμό κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό το παράδειγμα έρχεται σε σύγκρουση με το μήνυμα του Λευκού Οίκου. Επιπλέον, οι οικοδόμοι της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ δεν έχουν οικονομικές πρωτοβουλίες για να αντισταθμήσουν τις περιφερειακές και παγκόσμιες συμμαχίες της Βενεζουέλας. Σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1960, όταν ο Πρόεδρος Κέννεντυ πρότεινε την «Συμμαχία για την Πρόοδο» που εμπεριείχε εμπόριο, αρωγή και μεταρρυθμίσεις, για την αντιμετώπιση του επαναστατικού καλέσματος της Κουβανικής επανάστασης. Αντιθέτως, ο Μπους και ο Ομπάμα «πρόσφεραν» δαπανηρή στρατιωτική και αστυνομική συνεργασία και ξαναζέσταναν νεοφιλελεύθερα κλισέ συνοδευόμενα από περιορισμούς στην αγορά.

Παρά τις σοβαρές διπλωματικές αποτυχίες, την περιφερειακή απομόνωση, την απώλεια στρατιωτικής πλατφόρμας και μία εμπορική άνθηση στη Βενεζουέλα, η Ουάσινγκτον επέμεινε στην προσπάθειά της να αποσταθεροποιήσει τη Βενεζουέλα. Ξεκινώντας το 2007, η ιμπεριαλιστική στρατηγική επικεντρώθηκε ξανά στις εκλογικές διαδικασίες και στην αποσταθεροποίηση. Η πρώτη επιτυχία ήρθε με την ήττα του Τσάβεζ, με ένα ποσοστό λιγότερο από 1%, στις συνταγματικές τροποποιήσεις το Δεκέμβριο του 2007, αμέσως μετά μία σημαντική Προεδρική νίκη. Προφανώς το απροκάλυπτα σοσιαλιστικό Σύνταγμα ήταν πολύ ριζοσπαστικό για ένα τμήμα του εκλογικού σώματος της Βενεζουέλας.

Από το 2008 και μετά η Ουάσινγκτον έριξε μεγάλα ποσά σε μία πληθώρα πολιτικών ενεργητικών, συμπεριλαμβανομένων των ΜΚΟ και της οργάνωσης της μεσαίας τάξης των φοιτητών που ασχολούνται με την πρόκληση αναταραχής και τις διαδηλώσεις. Ο στόχος ήταν να εκμεταλλευτούν τα τοπικά προβλήματα. Η χρηματοδότηση εντολοδόχων από τις ΗΠΑ προώθησε εξωκοινοβουλευτική δραστηριότητα αποσταθεροποίησης, διαταράσσοντας την οικονομία ενώ κατηγορούσε την κυβέρνηση για τη δημόσια ανασφάλεια και για κάλυψη της αντιπολιτευόμενης βίας.

Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων ενθαρρύνονταν να συμμετάσχουν σε συσσώρευση, προκειμένου να προκαλέσουν ελλείψεις και λαϊκή δυσαρέσκεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατηγορούσαν το κράτος για «ανικανότητα». Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν οικονομική ενίσχυση, υπό την προϋπόθεση ότι θα ενώνονταν και θα κατέβαιναν στις εκλογές σε μία λίστα και ότι θα αμφισβητούσαν τη νομιμότητα των εκλογών «δηλώνοντας απάτη» μετά την ήττα τους.

Εν ολίγοις, οι προσπάθειες των ΗΠΑ για την αποκατάσταση της ηγεμονίας τους στηρίζονταν σε αντιπροσώπους, οι οποίοι κάλυπταν μία ευρεία γκάμα: βίαιες παραστρατιωτικές ομάδες, ΜΚΟ, πολιτικά κόμματα, εκλεγμένοι αξιωματούχοι και έμποροι και κατασκευαστές που συνδέονταν με την παραγωγή και τη διανομή των βασικών καταναλωτικών αγαθών.

Οι μετατοπίσεις στις πολιτικές της Ουάσινγκτον, από την εσωτερική βία (πραξικόπημα του 2002, πετρελαϊκό λοκ-αουτ 2002-03), στις εξωτερικές στρατιωτικές απειλές (2004-2006), στην επιστροφή στην εσωτερική εκλογική πολιτική και εκστρατείες επιχειρηματικής αποσταθεροποίησης, αντανακλά τις προσπάθειες να ξεπεραστούν οι αποτυχημένες πολιτικές χωρίς να παραιτηθεί από τον στρατηγικό στόχο της ηγεμονικής αποκατάστασης μέσω ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης («αλλαγή καθεστώτος» στο ιμπεριαλιστικό λεξικό).

Επτά Σημεία Κλειδιά στην Ιμπεριαλιστική Πολιτική: Μία Επισκόπιση

Οι προσπάθειες της Ουάσινγκτον (για μία δεκαετία και μισή) να αποκαταστήσει την ηγεμονία και να επιβάλλει εκ νέου ένα πελατειακό καθεστώς περιστρέφονται γύρω από το ιμπεριαλιστικό πρόσταγμα να εξασφαλιστούν επτά στρατηγικοί στοχοι.

1) Η ικανότητα των ιμπεριαλιστών να ανατρέψουν με επιτυχία μία εθνική κυβέρνηση περιστρέφεται γύρω από τη διάθεση μίας ενιαίας πελατειακής στρατιωτικής διοίκησης. Ο Τσάβεζ εξασφάλισε τη διατήρηση πιστών στρατηγικών στρατιωτικών τομέων που θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν τους εντολοδόχους των ιμπεριαλιστών.

2) Η ικανότητα των ιμπεριαλιστών να παρέμβουν στρατιωτικά εξαρτάται, όχι στο να είναι καθηλωμένοι σε μία σειρά παρατεταμένων πολέμων, αλλά από την εξασφάλιση περιφερειακών συνεργατών που είναι διαθέσιμοι να συμμετέχουν από κοινού. Αυτό δεν ίσχυε. Η ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική επικέντρωσε τις στρατιωτικές της δυνάμεις στη Μέση Ανατολή και στη Νότια Ασία σε παρατεταμένους πολέμους και δημιούργησαν δημόσια αντιπάθεια, κάτι που θα χειροτέρευε σε περίπτωση δρομολόγησης ενός ακόμη πολέμου στη Βενεζουέλα. Η προσπάθεια μετατροπής της Κολομβίας σε ενεργό πολεμικό σύμμαχο απέτυχε λόγω των εμπορικών απωλειών που προέκυψαν από την επιχειρηματική ελίτ της Κολομβίας κατά τη διάρκεια των συνοριακών αψιμαχιών. Η Ουάσινγκτον πρόσφερε ελάχιστη έως καθόλου οικονομική αποζημίωση όπως και εναλλακτικές αγορές στους εξαγωγείς της Κολομβίας, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της «βοήθειας» των ΗΠΑ (Σχέδιο Κολομβία) περιλάμβανε στρατιωτικές μεταφορές και πωλήσεις.

3) Η ηγεμονική εκστρατεία αποσταθεροποίησης εξατμίστηκε μέσω του στρατηγικού ενεργητικού, λόγω πρόωρων και κακώς υπολογισμένων επιχειρήσεων υψηλού κινδύνου, όπου η μία αποτυχία οδηγούσε σε επεμβάσεις υψηλότερου κινδύνου, σε μια προσπάθεια να καλυφθεί μία ξοφλημένη στρατηγική. Το πραξικόπημα των ΗΠΑ του 2002 σαφώς βασίστηκε σε ελλιπή πληροφόρηση και σε υποτιμημένη αντίληψη των στηριγμάτων του Προέδρου Τσάβεζ. H Ουάσινγκτον αγνόησε τις έξυπνες θεσμικές αλλαγές του Τσάβεζ, ιδίως την προώθηση των πιστών τμημάτων των ενόπλων δυνάμεων. Τυφλωμένη από ιδεολογικές παρωπίδες, η Ουάσινγκτον υπολόγισε στους επιχειρηματικούς συμμάχους και συνδικαλιστές γραφειοκράτες να βγάλουν τα πλήθη να στηρίξουν τη χούντα για να παρέχουν νομική κάλυψη. Εν όψει των σοβαρών απωλειών που προέκυψαν από τη μεταγενέστερη εκκαθάριση των ελίτ πελατών στον στρατιωτικό τομέα και στις επιχειρηματικές ενώσεις, η Ουάσινγκτον εξαπέλυσε τα πετρελαίκά στελέχη πελάτες της και τους ηγέτες συνδικαλιστές να ξεκινήσουν πετραλαΪκή ανταπεργία, η οποία δεν είχε την υποστήριξη του νομoταγή στρατού. Με την πάροδο του χρόνου το κλείσιμο της παραγωγής πετρελαίου και παράδοσης, αποξένωσε μεγάλη μερίδα του επιχειρηματικού κόσμου και των καταναλωτών, που υπέφεραν από την έλλειψη μετακίνησης και διανομής εμπορευμάτων. Η ήττα της πετρελαϊκής ανταπεργίας οδήγησε στην εκκαθάριση πάνω από δέκα χιλιάδων πελατών των ΗΠΑ μέσα από τα ανώτερα και μεσαία στελέχη και στον επαναπροσανατολισμό της PDVSA (η κρατική εταιρεία πετρελαίου) σε ένα δυνατό πολιτικό εργαλείο χρηματοδότησης των ολοκληρωμένων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας της Βενεζουέλας.

Η αύξηση των κοινωνικών δαπανών με τη σειρά τους παρείχαν μια ισχυρή ώθηση στήριξης της εκλογικής βάσης του Τσάβεζ και παγίωσαν υπέρ του τη μαζική πλειοψηφία των φτωχών. Οι ιμπεριαλιστές στρατηγοί στη συνέχεια μετέτρεψαν τις εξωκοινοβουλευτικές ήττες τους σε μία εκλογική ήττα με τη δρομολόγηση ενός δημοψηφίσματος για την αντιμετώπιση της επιθετικής στάσης του Τσάβεζ και υπέστησαν μια αποφασιστική και αποκαρδιωτική ήττα. Για να καλυτερέψει τις απανωτές αποτυχίες, η Ουάσινγκτον υποστήριξε ένα μποϊκοτάζ εκλογών στο Κογκρέσο το οποίο οδήγησε σε σχεδόν ομόφωνο έλεγχο του Κογκρέσου από τους υποστηρικτές του Τσάβεζ και εξουσιοδότησαν τα νόμιμα εγκεκριμένα εκτελεστικά προνόμιά του Τσάβεζ. Ο Τσάβεζ χρησιμοποίησε εκτελεστικά διατάγματα για την προοώθηση μιας αντι-ιμπεριαλιστικής εξωτερικής πολιτικής, χωρίς καν την ελάχιστη αντιπολίτευση.

4) Ο ιδεολογικός πόλεμος της αυτοκρατορίας του «νεοφελελευθερισμού» και του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», ξεκίνησε στη Λατινική Αμερική εναντίον της Βενεζουέλας (2001 και μετά) την ίδια ακριβώς στιγμή των εξαπλώμενων εξεγέρσεων, επαναστάσεων και αλλαγών των πελατειακών καθεστώτων σε ολόκληρη την περιοχή. Η ηπειρωτική εξέγερση εναντίον των καθεστώτων που είχαν ως επίκεντρο την ελεύθερη αγορά των ΗΠΑ, συντονίστηκαν με τον εθνικιστικό-λαϊκισμό του Τσάβες. Ως αποτέλεσμα, οι ιδεολογικές εκκλήσεις της Ουάσινγκτον, έπεσαν σε άνυδρο έδαφος .. Ο δογματικός εναγκαλισμός μιας αποτυχημένης αναπτυξιακής στρατηγικής και ο συνεχιζόμενος εναγκαλισμός με μισητούς πελάτες, διασφάλισαν ότι ο ιδεολογικός πόλεμος της Ουάσινγκτον εναντίον της Βενεζουέλας θα γύριζε μπούμερανγκ: αντί για την απομόνωση και την περικύκλωση της Βενεζουέλας, οδήγησε σε μεγαλύτερη περιφερειακή αλληλεγγύη στη Λατινική Αμερική και στην απομόνωση των ΗΠΑ. Αντί να πετάξει τους αναξιόπιστους πελάτες και να προσπαθήσει να προσαρμοστεί στο μεταβαλλόμενο αντι-νεοφιλελεύθερο κλίμα, η Ουάσινγκτον, για εσωτερικούς λόγους (άνοδος της Wall Street), επέμεινε στην επιδίωξη ενός αυτοκαταστροφικού πολέμου προπαγάνδας.

5) Οι ιμπεριαλιστικές προσπάθειες για την αποκατάσταση ηγεμονίας απαιτούν μια οικονομική κρίση, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλών τιμών στην παγκόσμια αγορά και της χαμηλής ζήτησης εμπορευμάτων, μείωση των εισοδημάτων και της απασχόλησης, σοβαρά προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών και δημοσιονομικά ελλείμματα, για την παροχή μόχλευσης με σκοπό την αποσταθεροποίηση των καθεστώτων που αποτελούν στόχο. Καμία από αυτές τις συνθήκες δεν υπήρχαν στη Βενεζουέλα. Αντιθέτως, η ζήτηση των εμπορευμάτων και οι τιμές άνθισαν. Η Βενεζουέλα αναπτυσσόταν με διψήφιους αριθμούς. Η ανεργία και η φτώχεια μειώθηκαν απότομα. Η εύκολη και διαθέσιμη καταναλωτική πίστωση και η αυξημένη δημόσια δαπάνη, επέκτειναν σε μεγάλο βαθμό την εγχώρια αγορά. Τα δωρεάν προγράμματα για την υγεία, την εκπαίδευση και τη δημόσια στέγαση, αυξήθηκαν εκθετικά. Με άλλα λόγια η παγκόσμια μακρο-οικονομία και οι τοπικές κοινωνικές συνθήκες, ευνοούσαν τις αντι-ηγεμονικές απόψεις της κυβέρνησης. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ και των πελατών της να δαιμονοποιήσουν τον Τσάβεζ απέτυχαν. Αντί να ασχοληθεί με δημοφιλή προγράμματα και να δώσει έμφαση στα προβλήματα εφαρμογής και κακοδιαχείρισης, η Ουάσινγκτον αγκάλιασε τους τοπικούς πολιτικούς πελάτες που συνδέονταν με τις βαθιές κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις της «χαμένης δεκαετίας» (1989-1999) πριν από την αναρρίχηση του Τσάβες στην εξουσία. Οι κριτικοί των ιμπεριαλιστών στη Λατινική Αμερική αναιρούσαν εύκολα τις επιθέσεις της Ουάσινγκτον κατά του μοντέλου ανάπτυξης του Τσάβεζ, αναφέροντας τα ευνοϊκά στοιχεία για την απασχόληση, το εισόδημα, την αγοραστική δύναμη και το βιοτικό επίπεδο, σε σύγκριση με την προηγούμενη νεοφιλελεύθερη περίοδο.

6) Οι ιμπεριαλιστές χαράκτες πολιτικής επικεντρώνονταν στην παγκόσμια στρατιωτικο-ιδεολογική αντιπαράθεση, σε μία στιγμή που στη Λατινική Αμερική οι ηγέτες και η δημόσια γνώμη επεδίωκαν ευκαιρίες στην αγορά. Ο «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας», το εμμονικό χόμπυ της Ουάσινγκτον για παγκόσμια υπεροχή, είχε ελάχιστη υποστήριξη, η ζήτηση της Κίνας για εμπορεύματα από τη Λατινική Αμερική οδήγησε στην εκτόπιση των ΗΠΑ και στην αντικατάστασή τους από την Ασιατική χώρα ως τη μεγαλύτερη αγορά των Λατινικών εξαγωγών. Ο παγκόσμιος μιλιταρισμός δεν ήταν ευνοϊκός στην αποκατάσταση της ηγεμονίας, όταν η Λατινική κοινή γνώμη περιστρεφόταν γύρω από τις αγορές, τη μείωση της φτώχειας, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή του πολίτη. Κατά τη διάρκεια των περασμένων δεκαετιών, ο παγκόσμιος μιλιταρισμός των ΗΠΑ συνύπαρξε στη Λατινική Αμερική με τα μιλιταριστικά καθεστώτα. Η προσπάθεια της Ουάσινγκτον να καταφύγει στην προηγούμενη περίοδο της στρατιωτικής διοίκησης υποστηρίζοντας ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ονδούρα, κατακρίθηκε βαθιά σε όλη την ήπειρο, όχι μόνο από κεντροαριστερές κυβερνήσεις, αλλά και από συντηρητικές, φοβούμενες μια επιστροφή σε στρατιωτικό καθεστώς εις βάρος τους.

7) Η μετάβαση από μία Ρεπουμπλικανική σε μία Δημοκρατική διοίκηση στην Ουάσινγκτον, δεν επέφερε καμία ουσιαστική αλλαγή στην ηγεμονική της πολιτική απέναντι στη Βενεζουέλα ή στη Λατινική Αμερική. Επέφερε μόνο την εισαγωγή της «διπλής ομιλίας». Ο Ομπάμα μίλησε για μια «νέα αρχή» , «νέα ανοίγματα» και «κοινές αξίες». Στην πράξη η Ουάσινγκτον προχώρησε σε στρατιωτικές προκλήσεις από τις βάσεις της στην Κολομβία, υποστήριξε το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ονδούρα, υποστήριξε μια βίαιη εκστρατεία αποσταθεροποίησης τον Απρίλιο του 2013 μετά την ήττα του Προεδρικού της υποψήφιου Ενρίκε Καπρίλες Ραντόνσκι από τον ‘Τσαβεσιανό’ Νικολάς Μαδούρο. Το καθεστώς του Ομπάμα ήταν το μόνο στο ημισφαίριο (και ο ΟΟΣΑ), που αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα των εκλογικών αποτελεσμάτων στις Πρεδρικές εκλογές. Οι πολιτικές αλλαγές στις ηγεμονικές χώρες, από φιλελεύθερο σε συντηρητικό Πρόεδρο (ή το αντίστροφο), δεν επηρεάζουν με κανέναν τρόπο το βαθύ ηγεμονικό κράτος, τα στρατιωτικά του συμφέροντα ή τις στρατηγικές του. Η προσφυγή του Προέδρου Ομπάμα στη «διπλή ομιλία», ως τρόπος ηγεμονικής διακυβέρνησης, να μιλάει διπλωματικά και να συμπεριφέρεται στρατιωτικά, έχασε γρήγορα την ελκυστικότητα και την αποτελεσματικότητά της, ακόμη και μεταξύ των κεντρώων μετά-νεο-φιλελεύθερων ηγετών.

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απλά μια «πολιτική» είναι μια δομή, με ισχυρό στρατιωτικό στήριγμα, με οικονομική συνιστώσα που εξαρτάται στους στρατηγικά τοποθετημένους συνεργάτες και υποστηρικτές των στοχευμένων χωρών, που λειτουργεί σε ευνοϊκά (κλυδωνιζόμενα από τις κρίσεις) περιβάλλοντα. Ο ιμπεριαλισμός ανθίζει όταν η στρατιωτική και διπλωματική του προσέγγιση εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα προς όφελος της «εγχώριας αγοράς» και ανταμείβουν τους τοπικούς συνεργάτες. Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, η υπεροχή του «στρατιωτικού ιμπεριαλισμού» αιμορραγεί την εγχώρια οικονομία, εξαθλιώνει την στοχευμένη κοινωνία και υποβαθμίζει το επίπεδο ζωής. Οι καταστροφικοί πόλεμοι αποδυναμώνουν ακόμη και τους ελίτ πελάτες.

Οι προσανατολισμένοι προς την ανάπτυξη ηγέτες της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας, κοιτάνε αλλού, σε νέες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις με αναπτυσσόμενες αγορές. Επιδιώκουν οικονομικούς δεσμούς που δεν συνοδεύονται από στρατιωτικές απειλές ή που δεν απειλούν την ασφάλειά τους με παρεμβατισμούς. Οι Κινεζικές επενδύσεις δεν συνοδεύονται από στρατιωτικές αποστολές και τεράστια κατασκοπευτικά δίκτυα όπως, CIA, DEA, NSA, που θέτουν ένοπλες απειλές στην εθνική κυριαρχία.

Η Ιμπεριαλιστική Δυναμική και η Ριζοσπαστικοποίηση της Πολιτικής της Βενεζουέλας

Μία ιμπεριαλιστική παρέμβαση μπορεί να έχει πολλαπλές και αντικρουόμενες επιδράσεις. Μπορεί να εκφοβίσει μια εθνικιστική κυβέρνηση, να την αναγκάσει να αναιρέσει τις προεκλογικές τις υποσχέσεις και να οπισθοχωρίσει σε μια φιλελεύθερη ατζέντα. Μπορεί να οδηγήσει στην διευκόλυνση ιμπεριαλιστικών πολιτικών και να αναγκάσει μία προοδευτική κυβέρνηση να αναλάβει εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Μπορεί να οδηγήσει σε παραχωρήσεις ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών βάσεων, παραχωρήσεις για απόσπαση κεφαλαίου, συμπεριλαμβανομένης της αποστέρησης των τοπικών παραγωγών για τη διευκόλυνση συσσώρευσης κεφαλαίου. Οι μυστικές ή οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις μπορούν επίσης να ριζοσπαστικοποίησουν μια μετριοπαθή μεταρρυθμιστική κυβέρνηση αναγκάζοντάς την να υιοθετήσει αντι-ιμπεριαλιστικά και σοσιαλιστικά μέτρα ως αμυντική στρατηγική. Με την πάροδο του χρόνου οι σταδιακές αλλαγές μπορούν να γίνουν οι βάσεις για μια ενεργητική ατζέντα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Το φάσμα των συστημικών αντιδράσεων απεικονίζει την αναλυτική αδυναμία του λεγόμενου «κέντρο-περιφερειακού» πλαισίου, το οποίο ομαδοποιεί α) ανόμοιες πολιτικές, εσωτερικές κοινωνικές και οικονομικές διαμορφώσεις, β) αντικρουόμενες στρατηγικές και αντιδράσεις στον ιμπεριαλισμό και γ) πολύπλοκες διεθνείς σχέσεις ανάμεσα σε ηγετικά και εθνικιστικά καθεστώτα. Οι πολικά αντίθετες αντιδράσεις και πολιτικο-οικονομικές διαμορφώσεις των ΗΠΑ και της Κίνας (τα λεγόμενα «κέντρα») απέναντι στη Βενεζουέλα απεικονίζουν περαιτέρω την έλλειψη αναλυτικής χρησιμότητας της λεγόμενης προσέγγισης του «παγκόσμιου συστήματος», σε σύγκριση με ένα σταθερά ταξινομημένο πλαίσιο.

Η ιμπεριαλιστική δυναμική, η ώθηση της Ουάσινγκτον να επαναβεβαιώσει την ηγεμονία στη Βενεζουέλα ανατρέποντας την εθνικιστική κυβέρνηση, είχε ως συνέπεια την ριζοσπαστικοποίηση των πολιτικών της, με το να εδραιώσει την εξουσία της και να προωθήσει τη διάδοση αντι-ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων σε ολόκληρη την περιοχή. Στα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Τσάβεζ, γύρω στο 1999-2001, η Βενεζουέλα επεδίωκε κυρίως ορθόδοξες πολιτικές, φιλικές σχέσεις με την Ουάσινγκτον, ενώ ενστερνιζόταν ένα Μπολιβαριανό όραμα. Στην πράξη, ο Τσάβες δεν εφάρμοσε το όραμά του, ούτε διέθεσε κάποιους πόρους για να χρηματοδοτήσει έναν περιφερειακό οργανισμό που εξαιρούσε τις ΗΠΑ.

Η Ουάσιγκτον αυτή τη φορά, διατήρησε δεσμούς με τους πελάτες της στην αντιπολίτευση. Επεδίωξε να επηρεάσει μια ετερόκλητη ομάδα οπορτουνιστών πολιτικάντηδων που όρμησαν να στηρίξουν τον Τσάβεζ, για να αντιμετωπίσουν τα αριστερά πολιτικά τμήματα της κυβέρνησης συνασπισμού.

Το πρώτο διάλειμμα της ειρηνικής συνύπαρξης διεκόπη με τη μεγάλη ώθηση της Ουάσινγκτον για παγκόσμια ηγεμονία μέσω του λεγόμενου «Πολέμου Κατά της Τρομοκρατίας». Το τελεσίγραφο ότι είτε ο Τσάβεζ θα υποστηρίξει την στρατιωτική επίθεση κατά του Αφγανιστάν είτε θα υποστεί αντίποινα, προκάλεσε τη διακοπή. O Τσάβεζ αντιστάθηκε και υιοθέτησε την άποψη ότι ο «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα υποστήριξε τους παραδοσιακούς διεθνείς κανόνες τη στιγμή που η Ουάσινγκτον υιοθετούσε τον παγκόσμιο στρατιωτικό εξτρεμισμό. Η Ουάσινγκτον αντιλήφθηκε ότι η πολιτική του Τσάβεζ αποτελούσε παράδειγμα ή προηγούμενο για άλλες «απείθαρχες» χώρες στη Λατινική Αμερική και σε όλον τον κόσμο. Ως εκ τούτου, ξεκίνησε με μια ανοιχτή δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προειδοποιώντας ότι «αυτός (ο Τσάβεζ), θα πληρώσει το τίμημα» για τη μη υποταγή στην αμερικανική παγκόσμια στρατιωτική επίθεση, η Ουάσιγκτον προχώρησε άμεσα στο σχεδιασμό ανατροπής της κυβέρνησης μέσω του πραξικοπήματος του Απριλίου του 2002. Εάν η αφορμή της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης των ΗΠΑ ήταν η νόμιμη αντιπαράθεση στην παγκόσμια στρατιωτική στρατηγική, η ήττα του πραξικοπήματος και η αποκατάσταση του Τσάβεζ στην εξουσία οδήγησε στον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων Βενεζουέλας -ΗΠΑ. Οι διμερείς σχέσεις από τη συνύπαρξη έφτασαν στη σύγκρουση. Η Βενεζουέλα άρχισε να αναζητά περιφερειακούς συμμάχους, υποστηρίζοντας ενεργά αριστερά και εθνικιστικά κινημάτα και κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική. Ταυτόχρονα επεδίωξε σχέσεις με ηγεμονικούς αντιπάλους όπως τη Ρωσία, την Κίνα, τη Λευκορωσία και το Ιράν. Η Ουάσινγκτον ξεκίνησε μια δεύτερη προσπάθεια ανατροπής του Τσάβεζ υποστηρίζοντας τα πετρελαϊκά στελέχη σε λοκ-αουτ – το οποίο έπληξε σοβαρά την καρδιά της οικονομίας. Η ήττα και η εκκαθάριση των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ στελεχών της PDVS, οδήγησε στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής – τεράστια ανακατανομή των εσόδων πετρελαίου για κοινωνικά προγράμματα της εργατικής τάξης. Ο Τσάβεζ διόρισε εθνικόφρονες σε βασικά οικονομικά υπουργεία, επιλεκτικά εθνικοποιησε ορισμένες επιχειρήσεις και θέσπισε μια ριζοσπαστική αγροτική μεταρρύθμιση που περιλάμβανε την απαλλοτρίωση κτημάτων αγρανάπαυσης. Εν μέρει, οι ριζοσπαστικές πολιτικές ήταν «ρεαλιστικά», προστατευτικά μέτρα για την επίτευξη της εθνικής ασφάλειας.Ήταν επίσης, μια θετική απάντηση (ανταπόδοση για την υποστήριξη) στους φτωχούς των πόλεων και των αγροτικών περιοχών που κινητοποιήθηκαν. Η ριζοσπαστικοποίηση ήταν και μια απάντηση στις πιέσεις των εθνικιστικών και σοσιαλιστικών συνιστωσών του νεοσύστατου Σοσιαλιστικού Κόμματος και των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να απομονώσουν τη Βενεζουέλα μέσα στο ημισφαίριο με τον ίδιο τρόπο που το πέτυχαν στην Κούβα το 1960, απέτυχαν. Η περιοχή κινούνταν σε ευθυγράμμιση με τη Βενεζουέλα: εθνικιστικά λαϊκά και αριστερά κινημάτα, αλλά και εκλογικές συμμαχίες, αντικαθιστούσαν τα πελατειακά καθεστώτα των ΗΠΑ. Η πολιτική της Ουάσινγκτον γύρισε μπούμερανγκ διότι περιφερειοποίησε τη διαμάχη κάτω από αντίξοες συνθήκες, η Βενεζουέλα κέρδισε δημοτικότητα και υποστήριξη, ενώ η Ουάσινγκτον αποκάλυψε την απομόνωσή της και έγινε μάρτυρας της διάλυσης της προσπάθειάς της να εξασφαλίσει μια περιφερειακή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου.

Η απειλή των ΗΠΑ ώθησε τον Τσάβεζ να επαναπροσδιορίσει τη φύση της πολιτικής διαδικασίας, από την «μεταρρύθμιση» στην «επανάσταση», από έναν μετριοπαθή εθνικισμό στον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, από μια διμερή διένεξη σε μια περιφερειακή αντιπαράθεση. Η Βενεζουέλα χρηματοδότησε και προώθησε αρκετές σημαντικές συμμαχίες συμπεριλαμβανομένων των ALBA και Petrocaribe. Ο Τσάβες προχώρησε αργότερα στη διεύρυνση των περιφερειακών δεσμών της Βενεζουέλας συμπεριλαμβάνοντας τις UNASUR (Ένωση Κρατών Νότιας Αμερικής) και MERCOSUR (Κοινή Αγορά του Νότου).

Η ριζική απόρριψη της ηγεμονίας των ΗΠΑ από τη Βενεζουέλα ήταν ωστόσο μετριασμένη από δομικούς περιορισμούς που παρείχαν στους οικοδόμους της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ και στους εσωτερικούς πελάτες σημεία πρόσβασης προς την εξουσία. Το πρόγραμμα «κοινωνικοποίησης», δεν επηρέασε το 80% της οικονομίας. Οι τραπεζικές εργασίες, το εξωτερικό εμπόριο, η κατασκευή και η γεωργία, παρέμειναν υπό ιδιωτική ιδιοκτησία. Πάνω από το 80% των μέσων μαζικής ενημέρωσης παρέμειναν στα χέρια ιδιωτών υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ. Οι μεταφορές, οι διανομείς τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ παρέμειναν ιδιόκτητα. Οι εκλογικές διαδικασίες παρέμειναν ευάλωτες σε ξένη χρηματοδότηση από το National Endowment for Democracy και άλλα όργανα των ΗΠΑ. Η μεικτή οικονομία και το ανοικτό εκλογικό σύστημα εξασφάλιζαν την έγκριση των κεντροαριστερών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής, εξουδετερώνοντας την εχθρική προπαγάνδα των ΗΠΑ, επέτρεπαν όμως και στους πελάτες της αυτοκρατορίας να συμμετέχουν σε σαμποτάζ και συσσώρευση ζωτικών καταναλωτικών αγαθών, σε βίαιες εκλογικές αναμετρήσεις και στη δυνατότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης να κάνουν ανοιχτές προσκλήσεις για εξεγερσιακή δραστηριότητα.

Η διαλεκτική αντιπαράθεση μεταξύ των ηγεμονικών ΗΠΑ και του εθνικισμού της Βενεζουέλας, βάθυνε την επανάσταση και διέδωσε το μήνυμα στο εξωτερικό. Η επιτυχημένη περιφρόνηση της Βενεζουέλας στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, έγινε η καθοριστική πραγματικότηα στη Λατινική Αμερική.

Ο ιμπεριαλισμός που βασιζόταν στον μιλιταρισμό και στην αποσταθεροποίηση κεθεστώτων, οδήγησε τη Βενεζουέλα στη διαδικασία μετάβασης σε μία μετα-νεο-φιλελεύθερη, μετα-καπιταλιστική οικονομία ριζωμένη σε περιφερειακούς οργανισμούς. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία συνέχισε να αντικατοπτρίζει τις οικονομικές πραγματικότητες του καπιταλιστικού παρελθόντος. Οι ΗΠΑ παρέμειναν η πιο σημαντική αγορά πετρελαίου της Βενεζουέλας. Οι ΗΠΑ, που ήταν αναμειγμένες στους πολέμους στη Μέση Ανατολή και στις κυρώσεις κατά των παραγωγών πετρελαίου (Ιράκ, Ιράν, Λιβύη και Συρία), δεν ήταν διατεθειμένες να διακινδυνεύσουν τους προμηθευτές πετρελαίου της Βενεζουέλας μέσω ενός μποϊκοτάζ. Η αναγκαιότητα επέβαλε περιορισμούς στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ και στον αντι-ιμπεριαλισμό της Βενεζουέλας.

Συμπέρασμα

Οι σχέσεις ΗΠΑ – Βενεζουέλας είναι μια περιπτωσιολογική μελέτη των σύνθετων, δομικών και συγκυριακών διαστάσεων του ιμπεριαλισμού και του αντι – ιμπεριαλισμού. Η σύγχρονη οικοδόμηση της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, με την παγκόσμια εμπλοκή της σε μία σειρά παρατεταμένων πολέμων και με την επιδείνωση της εγχώριας οικονομίας, βίωσε μία απότομη εξασθένιση στην ικανότητά της να παρέμβει και να αποκαταστήσει την ηγεμονική της επιρροή στη Λατινική Αμερική. Η Λατινική Αμερική, ειδικότερα η επιτυχία της Βενεζουέλας στην αντίκρουση των απειλών της αυτοκρατορίας, αποδεικνύει πόσο εξαρτώμενη είναι η αυτοκρατορία στα τοπικά πελατειακά καθεστώτα και στη συνεργασία των ελιτ στρατιωτικών για τη διατήρηση της ηγεμονίας της. Η όλη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου μέσω της άμεσης αξιοποίησης και «αποστέρησης», βασίζεται στην εξασφάλιση του ελέγχου του κράτους, πράγμα το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο και εξαρτάται από την ήττα των αντι-ιμπεριαλιστικών και εθνικιστικών κινημάτων και κυβερνήσεων. Η ιμπεριαλιστική ηγεμονία μπορεί να βασίζεται είτε σε εκλογικές διαδικασίες («δημοκρατία») ή προκύπτει από πραξικοπήματα, ανταπεργίες και άλλους αντι-δημοκρατικούς, αυταρχικούς μηχανισμούς. Ενώ ιστορικά, τα οικονομικά συμφέροντα είναι ένας σημαντικός παράγοντας των χαρακτών πολιτικής της αυτοκρατορίας, ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ έχει έρθει αντιμέτωπος με αναδυόμενες εθνικιστικές κυβερνήσεις λόγω του ότι απορρίπτουν την ιδεολογία του «παγκόσμιου πολέμου». Με άλλα λόγια, η απόρριψη της ιδεολογίας και της διεξαγωγής των επιθετικών πολέμων και των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, είναι το έναυσμα που έθεσε σε κίνηση την επέμβαση της αυτοκρατορίας. Οι μεταγενέστερες συγκρούσεις ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και στο Καράκας για τις πετρελαϊκές απαλλοτριώσεις και αποζημιώσεις, προήλθαν από την ευρύτερη σύγκρουση της μιλιταριστικής πρακτικής. Οι πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ μετατράπηκαν σε οικονομικές εγγυήσεις, όχι στο κυρίως θέμα των χαρακτών πολιτικής.

Οι ιμπεριαλιστικές σχέσεις των ΗΠΑ με τη Λατινική Αμερική έχουν αλλάξει δραματικά όπως έχουν αλλάξει οι εσωτερικές σχέσεις. Η οικονομική και μιλιταριστική ελίτ των ΗΠΑ υπαγορεύει την πολιτική, όχι οι βιομηχανικοί κατασκευαστές. Η μετεγκατάσταση των κατασκευαστών των ΗΠΑ στην Ασία και αλλού, συνοδεύεται από την άνοδο ενός συνδυασμού ισχύος του οποίου η πολιτική περιστρέφετε στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα, με τα δικά τους λόγια, «στην εξασφάλιση της Ισραηλινής ανωτερότητας στην περιοχή». Αυτό έχει δύο αποτελέσματα: από τη μία πλευρά έχει οδηγήσει τους ιμπεριαλιστές χαράκτες της πολιτικής να επιδιώκουν μη οικονομικές, στρατιωτικές τακτικές στη Λατινική Αμερική και από την άλλη, να «αμελούν» ή να διαθέτουν λίγους πόρους, επενδύσεις και σημασια, στις σχέσεις τους με τη Λατινική Αμερική. Αναπόφευκτα, η εστίαση στη Μέση Ανατολή και ο μιλιταριστικός ορισμός της πραγματικότητας, επέτρεψαν στη Λατινική Αμερική να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της σε μεγάλο βαθμό και της έδωσαν εκείνα τα περιθώρια για να καλλιεργήσει σχέσεις με ποικίλους οικονομικούς εταίρους στον 21ο αιώνα από ό,τι συνέβαινε στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα.

Έχουν αλλάξει μόνιμα οι σχέσεις των ΗΠΑ και της Λατινικής Αμερικής; Έχει εδραιώσει η Βενεζουέλα την ανεξαρτησία της και έχει πετύχει την οριστική ήττα των παρεμβάσεων της αυτοκρατορίας; Θα ήταν πρόωρο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα, παρά τις σημαντικές νίκες που έχουν επιτευχθεί κατά την πρώτη δεκαετία και μισή του 21ου αιώνα.

Τα φιλικά προς τις ΗΠΑ καθεστώτα και η ελίτ εξακολουθούν να ασκούν επιρροή σε όλη τη Λατινική Αμερική. Όπως αυτό φάνηκε στις Προεδρικές εκλογές της Βενεζουέλας τον Απρίλιο του 2013, όπου ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης και χρηματοδοτούμενος από τις ΗΠΑ Ενρίκε Καπρίλες, πλησίασε στο να κερδίσει με διαφορά 2%. Και η Ουάσινγκτον, πιστή στην αποστολή της αποσταθεροποίησης, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του αποτελέσματος. Από εκείνες τις εκλογές και μετά, πολλά μέλη της Πρεσβείας έχουν εμπλακεί σε συνωμοσίες ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης. Η συνεχιζόμενη παρεμβατική κατασκοπεία στον κυβερνοχώρο από την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ, είναι ένα νέο στοιχείο αποικιακής ‘εισβολής’ που φτάνει στα υψηλότερα πολιτικά και οικονομικά κλιμάκια σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων της Βενεζουέλας και της Βραζιλίας, τη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Όταν έγινε η αποκάλυψη, η Ουάσινγκτον επιβεβαίωσε το δικαίωμά της να αποικίζει και να κυριαρχεί στον κυβερνοχώρο της Βραζιλίας και της Βενεζουέλας και να ελέγχει όλες τις επικοινωνίες μεταξύ των στρατηγικών ελίτ.

Η δήλωση του Ομπάμα για το «δικαίωμα να κατασκοπεύει» προκάλεσε νέα αντι-ιμπεριαλιστικά μέτρα, όπως και προτάσεις να γίνει διακοπή των δεσμών με τα δίκτυα πληροφοριών που ήταν ελεγχόμενα και είχαν έδρα στις ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, οι νέες ιμπεριαλιστικές μέθοδοι αποικισμού, βασιζόμενες σε νέες τεχνολογίες, δημιούργησαν νέες αντι-ιμεριαλιστικές αντιδράσεις, τουλάχιστον στα ανεξάρτητα κράτη.

Οι αντι-νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική που ανηφορίζουν τον αγώνα εναντίον της ηγεμονίας των ΗΠΑ, αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις που προκύπτουν από τη συνεχιζόμενη παρουσία ιδιωτικών τραπεζικών και οικονομικών ομάδων, από πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ και τους τοπικούς συνεργάτες τους στα εκλογικά κόμματα. Εκτός από τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία, τα συνεχιζόμενα κοινά στρατιωτικά προγράμματα μεταξύ ΗΠΑ – Λατινικής Αμερικής, παρέχουν ευκαιρίες για στρατολόγηση και διείσδυση της αυτοκρατορίας.

Η υψηλή εξάρτηση της Βενεζουέλας και των άλλων κεντροαριστερών κρατών (Εκουαδόρ, Αργεντινή, Βραζιλία, Βολιβία, κλπ.) στις εξαγωγές εμπορευμάτων (γεωργία, μέταλλα, ενέργεια), θέτει την οικονομία και τα προγράμματα ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας, υπό την ομηρία των διακυμάνσεων και των απότομων υφέσεων των εσόδων.

Μέχρι στιγμής, η παγκόσμια ζήτηση για εμπορεύματα της Λατινικής Αμερικής έχει τροφοδοτήσει την ανάπτυξη και την ανεξαρτησία και έχει εξασθένισει την εγχώρια στήριξη στρατιωτικών πραξικοπημάτων. Αλλά μπορεί αυτό να συνεχιστεί για άλλη μια δεκαετία; Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη Βενεζουέλα η οποία δεν κατόρθωσε να διαφοροποιήσει την οικονομία της, το πετρέλαιο αντιπροσωπεύει πάνω από το 80% των εξαγωγικών εσόδων της. Το εμπόριο της Κίνας το οποίο αυξάνεται γεωμετρικά, έχει βασιστεί στις εξαγωγές πρώτων υλών και στις εισαγωγές μεταποιημένων προϊόντων. Αυτό ενισχύει νεοαποικιακές οικονομικές τάσεις στη Λατινική Αμερική.

Το εσωτερικό εμπόριο στη Λατινική Αμερική (μεγαλύτερη ενοποίηση) μεγαλώνει και οι εσωτερικές αγορές επεκτείνονται. Αλλά χωρίς αλλαγές στις ταξικές σχέσεις, η εγχώρια και η περιφερειακή καταναλωτική ζήτηση δεν μπορεί να γίνει η κινητήριος δύναμη για μια οριστική ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές κυρίαρχες αγορές. Εν όψει μιας δεύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι ΗΠΑ ενδέχεται να αναγκαστούν να μειώσουν τις παγκόσμιες στρατιωτικές επιδρομές τους. Θα επιστρέψουν όμως στην κυριαρχία του ημισφαιρίου; Εάν η ζήτηση εμπορευμάτων μειωθεί και η Κινεζική οικονομία επιβραδυνθεί, έχουν τα μετά-νεο-φιλελεύθερα καθεστώτα εναλλακτικές οικονομικές στρατηγικές για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους;

Η εξουσία της αυτοκρατορίας στη Λατινική Αμερική, ειδικότερα στη Βενεζουέλα, έχει υποστεί σοβαρές οπισθοδρομήσεις, αλλά οι ιδιοκτησιακές δομές της αυτοκρατορίας είναι άθικτες και οι ηγεμονικές στρατηγικές παραμένουν. Αν ο προηγούμενος μισός αιώνας προσφέρει κάποιο μάθημα, αυτό είναι ότι ο ιμπεριαλισμός μπορεί να προσαρμόσει διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές αλλά δεν παραιτείται ποτέ από την ώθηση για πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία.

########

Ο καθηγητής Τζέϊμς Πέτρας, συνεργάτης του Boiling Frogs Post, είναι ο συγγραφέας περισσότερων από 62 βιβλίων που έχουν εκδοθεί σε 29 γλώσσες, και πάνω από 600 άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των: American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research και Journal of Peasant Studies. Έχει μακρά ιστορία δέσμευσης στην κοινωνική δικαιοσύνη, ασχολούμενος ιδιαιτέρως με το Κίνημα Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας για 11 χρόνια. Γράφει μια μηνιαία στήλη για τη Μεξικανική εφημερίδα, La Jornada, και στο παρελθόν για την Ισπανική εφημερίδα, El Mundo. Ο Δρ Πέτρας έλαβε το Β.Α. του από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης και το Διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του εδώ.

Χρονολογίες που Αφορούν τη Βενεζουέλα

Δεκέμβριος 1998: Ο Τσάβες εξελέγη

1999: Τρία επιτυχημένα δημοψηφίσματα: δημιουργία συντακτικής συνέλευσης για τη σύνταξη νέου συντάγματος, εκλογή μελών της συντακτικής συνέλευσης, έγκριση του νέου συντάγματος.

Ιούλιος 2000: «Οι Μεγάλες εκλογές»: για την εκλογή Προέδρου, εθνικών νομοθετών, και νέων κρατικών και δημοτικών υπαλλήλων. Ο Τσάβες κερδίζει θητεία 6 ετών με περίπου το 60 % της λαϊκής ψήφου, ο συνασπισμός του The Great Patriotic Pole κερδίζει στους 14 από τους 23 κυβερνήτες και την πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση.

Απρίλιος 2002: Αποτυχία του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος.

2 Δεκεμβρίου 2002 – 4 Φεβρουαρίου 2003: Αποτυχημένη ανταπεργία (λοκ-αουτ) στελεχών του πετρελαίου και επιχειρηματιών να ανατρέψουν την κυβέρνηση Τσάβες.

Αύγουστος 2004: Ανάκληση του δημοψηφίσματος που κέρδισε ο Τσάβες με σημαντική διαφορά.

Δεκέμβριος 2005: Βουλευτικές εκλογές: μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης με αποτέλεσμα οι υποστηρικτές του Τσάβες να κυριαρχούν στην Εθνοσυνέλευση.

Δεκέμβριος 2006: Ο Τσάβες επανεξελέγη με περίπου το 63 % της λαϊκής ψήφου.

Δεκέμβριος 2007: Το πακέτο συνταγματικής τροποποίησης του Τσάβες («σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα»), νικήθηκε με μικρή διαφορά σε εθνικό δημοψήφισμα.

2008: Ο Τσάβες κινείται για να ενώσει τους υποστηρικτές του σε ένα ενιαίο κόμμα – το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV – Partido Socialista Unido de Venezuela)

Νοέμβριος 2008: Βουλευτικές και δημοτικές εκλογές: Οι υποψήφιοι υπέρ του Τσάβες κέρδισαν τις 17 από τις 22 νομαρχιακές αναμετρήσεις και το 80% σε πάνω από 300 δημαρχιακές αναμετρήσεις.

Ιανουαρίος 2009: Η Εθνική Συνέλευση ψηφίζει να διεξάγει δημοψήφισμα συνταγματικής τροποποίησης για την κατάργηση των περιορισμένων θητειών για όλους τους εκλεγμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Φεβρουάριος 2009: Το Δημοψήφισμα εγκρίθει με 55% έναντι 45% .

Σεπτέμβριος 2010: Εκλογές Εθνικής Συνέλευσης. Οι υποστηρικτές του Τσάβες κέρδισαν 98 έδρες (94 έδρες οι υποψηφίοι του PSUV) έναντι 87 εδρών για τα κόμματα της αντιπολίτευσης (65 έδρες κέρδισαν 10 κόμματα της αντιπολίτευσης, γνωστά ως Ενωμένη Δημοκρατική Πλατφόρμα, MUD – Mesa de la Unidad Democrática). Αλλά η κυβέρνηση δεν κατάφερε να κερδίσει αρκετές έδρες για να θεσπίσει διάφορες προτάσεις της ατζέντας της, όπως την έγκριση των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων.

Οκτώβριος 2012: Προεδρικές εκλογές: Ο Τσάβες κερδίζει με περίπου το 55% της λαϊκής ψήφου.

Δεκεμβρίος 2012: Βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, το PSUV σαρώνει τη νίκη.

Απρίλιος 2013: Ο διάδοχος του Τσάβες Νικολάς Μαδούρο κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 51% έναντι 49% .

########

Μετάφραση Φαίη/Αβέρωφ

ΠΗΓΗ: BOILING FROGS POST

51 Σχόλια προς “Οι Σχέσεις ΗΠΑ – Βενεζουέλας: Μία Περιπτωσιολογική Μελέτη Ιμπεριαλισμού και Αντι-Ιμπεριαλισμού”

  1. Φαίη said

    Μία χαρακτηριστική συνέντευξη του Ούγκο Τσάβεζ

  2. Φαίη said

  3. Φαίη said

    Χαρακτηριστική αμερικανική προπαγάνα κατά του Τσάβεζ
    Όλα τα παιδιά στην πίστα.. Forbes, Washington Post κτλ..
    http://www.standlikearock.net/category/enemies/venezuela-enemies/

  4. Φαίη said

    Όποιος το διαβάσει του χρωστάω μία καραμελίτσα..

  5. Φαίη said

    Είναι δύσκολο όταν διαβάσει κανείς το παραπάνω να μην κάνει συγκρίσεις με την Ελλάδα.
    Υπάρχει κάπου απ’ όπου δεν είμαστε περικυκλωμένοι;
    Και μετά σκέφτομαι τον Καραμανλή με τον αγωγό.
    Και η πρώτη μου σκέψη είναι: Που πας ρε καραμήτροοοοοοοοοοοοοοοοο;;

    Η μεγάλη διαφορά του Τσάβεζ με τον Καραμανλή είναι ότι ο πρώτος ξεκίνησε από τη βάση. Στη δύσκολη θέση, ο λαός, ο απλός, αγράμματος λαός, ήταν εκεί. Ο δεύτερος, ο Καραμανλής, ‘κληρονόμησε’ τη θέση του.
    Ο Καραμανλής τόλμησε να επιχειρήσει μια φορά να αλλάξει το σενάριο. δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε αυτό. Οι τωρινές εξελίξεις θαρρώ πως το επιβεβαιώνουν. Μόνο που αυτή η υπόθεση ήταν ανάμεσα σε αυτόν και στα υπόλοιπα κόμματα της ολιγαρχίας. Ποτέ δεν ήταν ΔΙΚΗ ΜΑΣ υπόθεση, στην πραγματικότητα. Δεν «διάβασε» ο λαός το «μήνυμα» και διάλλεξε τον «λεφτά υπάρχουν»; Σωστό, εν μέρει αλλά.. Ποιο απ’ όλα; Γιατί να μην «διαβάσει» και τα άλλα;;

    Με καταλαβαίνει κανείς;
    Όχι.
    Δεν πειράζει…
    Ένα μονάχα λέω..
    Εδώ που φτάσαμε, με αυτήν την γιαλαντζί δημοκρατία, είμαστε καταδικασμένοι να μιλάμε και να ασχολούμαστε με ψεύτικα πράγματα, με αυτά δηλαδή που «αντέχει» αυτή η ‘δημοκρατία’ να μας προσφέρει, Τα υπόλοιπα, τα πραγματικά, συμβαίνουν πίσω από την πλάτη μας, και πολύ μακριά από εμάς….

    • Πετροβούβαλος said

      Καμία σχέση με Καραμανλη πάντως. Ο Τσάβες ΔΕΝ ήταν ποτέ παιδί της ολιγαρχίας. Αντιθέτως ήταν έξυπνο παιδί και με κότσια και «ηγήθηκε μιας ένοπλης εξέγερσης έξι χρόνια πριν και ο οποίος είχε εμπλακεί σε μια μαζική λαϊκή εκστρατεία, προσελκύοντας ρίζοσπάστες, επαναστάτες, οπορτουνιστές και αποστάτες από τα δύο μεγάλα κόμματα».

      (συνεχίζω το διάβασμα του άκρως ενδιαφέροντος σεντονιού κι επανέρχομαι)

    • Γιώργης said

      Ἐγὼ πάντως σὲ καταλαβαίνω ἀπολύτως. Καὶ χαίρομαι πού ἀναγνωρίζεις κάποια πράγματα, πολύ σοβαρὰ γιά τὴν πορεία τῆς χώρας. Ὁ Καραμανλῆς μόνον χαζός δὲν ἦταν. Πέραν αὐτοῦ ὅμως, ὅποιος καὶ νὰ ἦταν στὴν θέσι του τήν δεδομένη στιγμὴ τὰ ἴδια θὰ συνέβαιναν. Διότι ὁ λαὸς εἶχε ἤδη «ἀποφασίσει»…, Ὄχι ἐπειδὴ δὲν «διάβασε» τὸ μήνυμα ἀλλὰ έπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ δῆ τίποτα περισσότερο άπὸ τὸ «τομάρι» του… Κάτι ἐκνευριστικὰ παρόμοιο συμβαίνει καὶ σήμερα… Ὁ ἴδιος λαὸς βολοδέρνεται, πέντε χρόνια μετά, μεταξύ τῶν ἴδιων καταστάσεων…
      Θέλει νὰ «τιμωρήσει» πάλι…. Ἡ «πελαγωμένη» καὶ προδομένη Δεξιὰ ἔχει βάλει τὼρα «αὐγολέμονο» στὴν σοῦπα της, ἡ δὲ Ἀριστερὰ (ποὺ ὅλως περιέργως δὲν νοιώθει πο-τὲ προδομένη…) κάθε φορὰ ποὺ πάει νὰ σηκώσει μιὰ σχετικῶς ἐθνικὴ φωνή, κατακερματίζεται σὲ 65.482 κόμματα, άποκόμματα καὶ λοιπὰ …ψίχουλα…
      Τἡν στιγμὴ πού έπικρατοῦν (καὶ πλασάρονται περιτέχνως) σκεπτικὰ τοῦ εἴδους: «Ἀς βγάλουμε “αὐτοὺς” καὶ ἅμα δὲν μᾶς ἀρέσουν, τοὺς κατεβάζουμε…» (τὶ ἐπιχείρημα, μὰ τὸν Νεφεληγερέτη…!!!) τὶ περιμένεις νὰ γίνη Φαίη μου… Ἡ Ἀποκάλυψις τοϋ Ἰωάννη;
      Κολοκύθια στὸ πάτερο… Ἀυτὸ θὰ γίνη. Καὶ εἶναι καὶ νομοτελειακό, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω κι ἐγώ μιά φορὰ ἕνα δημοφιλὲς «κλισὲ».

      • Φαίη said

        Ο Καραμανλής το «είδε» να έρχεται φίλε μου Γιώργη αλλά δεν είχε τα κατάλληλα «εργαλεία» να το αντιμετωπίσει. Είχε μόνο αυτά που «άντεχε» η γιαλαντζί Ελληνική δημοκρατία της μεταπολίτευσης να του προσφέρει. Σύγκρινε το παράδειγμα της Βενεζουέλας και δες πόσα «έπαιζαν» ταυτόχρονα υπέρ του Τσάβεζ..

        Αυτή η «δημοκρατία» του «Ἀς βγάλουμε “αὐτοὺς” καὶ ἅμα δὲν μᾶς ἀρέσουν, τοὺς κατεβάζουμε…» που περιγράφεις, ήταν η ίδια «δημοκρατία» που ανέβασε και τον Καραμανλή. Τον ανέβασε «φτηνά», τον κατέβασε «φτηνά».

        Τελικά, κατά έναν ειρωνικό και σκληρό τρόπο, υπάρχει «δικαιοσύνη». Και απέδωσε σε όλους μας την τιμωρία Της.

      • Γιώργης said

        Θὰ συμφωνοῦσα ὡς ἒνα σημεῖο… Ὁ Καραμανλῆς δὲν τὸ «εἶδε» τὸ ἤξερε. Τὸ πραγματικὸ ἐργαλεῖο κάθε ἠγέτη-κυβερνήτη εἶναι ὁ λαὸς του. Ἐκεῖ ἀπευθύνθηκε καὶ ὁ «χοντροῦμπας», ἔστω καὶ καθυστερημένα. Φυσικὰ, ὁ …λαὸς
        (βλέπε: οἱ χαζοβιόληδες δεξιοί, διὸτι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον αὐτοὶ ἔφαγαν τὸ «τυράκι», οἱ ἄλλοι ἦταν συνεννοημένοι… 😐 )) εἶχε πάει γιὰ «μπάνιο», …«τιμωρώντας» τον. Τὰ ὐπόλοιπα…., τὰ ζοῦμε στὸ πετσί μας.

        Τὁ παραπλανητικότατο καὶ ὕπουλο «σκεπτικὸ» τοῦ «Ἀς βγάλουμε “αὐτοὺς” καὶ ἅμα δὲν μᾶς ἀρέσουν, τοὺς κατεβάζουμε…», ἐμφανίστηκε περίτεχνα -ἐπαναλαμβάνω- στὸ «Σὐνταγμα», ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς π-σορο-τενεκέδες
        πού δέν ἄφηναν «χλωρὸ κλαρί» πού νὰ μήν διεισδύσουν. Τὴν λέξι “αὐτοὺς” άντικαθιστοῦμε κάθε φορά μὲ τὴν ἀνάλογη πού ταιριάζει. Τότε «σύριζα»…, τώρα «χρυσή αὐγή»… κ.ο.κ.
        Μὲ δεδομένη πιὰ τὴν κατάστασι τῆς Πατρίδας…, δὲν ἔχω ξανακούσει πιό ἠ-λί-θι-ο ἐπιχείρημα.

        Ἀλλὰ, ξέρεις κάτι Φαίη…;
        «Δὲν βαριέσαι»…

        … 😐 😐 😐 …

      • Φαίη said

        Δεν μπορώ αυτές τις στενοχωρημένες φατσούλες 🙄 😦 🙄

        «Κάθε εμπόδιο για καλό» Γιώργη μου..

        Δεν το έχεις παρατηρήσει στη ζωή σου;
        Ότι μετά τη μπόρα έρχεται λιακάδα;; 🙂

      • Γιώργης said

        Λιακάδα ἔρχεται Φαίη μου, ἀλλὰ πρέπει νά σ’ άφήνουν καὶ νὰ τὴν χαρῆς…

        (ἡ φατσούλα αὐτὴ εἶναι ἡ «σοβαρή». Αὐτὴ πού ἔβαλες εἶναι ὴ λυπημένη 🙂 )

  6. Πετροβούβαλος said

    Όντως η άνοδος του Τσάβες και η σταθεροποίησή του στην εξουσία συνέβη σε μία εποχή που οι ΗΠΑ ήταν υπέρ-απασχολημένες και από αυτή την άποψη η Βενεζουέλα στάθηκε τυχερή. Πάντως τα περί «τυφλώσεως» Κλίντον είναι επιεικώς αφελή: Σε ένα άλλο «θέατρο», αυτό του Ιράκ, ο Κλίντον μπορεί να μην εξαπέλυσε πόλεμο όπως ο προκάτοχός του Μπους και ο διάδοχός του (επίσης Μπους), αλλά εφήρμοσε ένα εξοντωτικό εμπάργκο που είχε μεταξύ άλλων σαν θύματα 500.000 παιδάκια. Νεκρά παιδάκια… Ο Κλίντον υπήρξε απείρως πιό νεοφιλελεύθερος του προκατόχου του και κυριολεκτικά κατέστρεψε συνειδητά και προσχεδιασμένα κάθε δεσμό που είχε απομείνει μεταξύ ΗΠΑ και λογικής. Αυτός που παρερμήνευσε ήταν ο Τσάβες: Ουσιαστικά, ποτέ δεν απέκτησε υπέρ του κράτους το 100% των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας και δίστασε να βάλει τη δημοκρατία όπου ήταν απαραίτητο προκειμένου να υπερασπιστεί το έθνος του. Δεν δολοφόνησε τις «ελιτ»: Τις εξόρισε (και όχι στο σύνολό τους)…

    Όσον αφορά στη συνεννόηση με τις ΗΠΑ, η μαύρη αλήθεια είναι πως ποτέ δεν χτίστηκε ένας σοβαρός μοχλός πιέσεως εντός των ΗΠΑ σε συνεργασία ας πούμε με τον Πούτιν. Στις ΗΠΑ το παιχνίδι παίζεται ΚΑΙ έτσι. Και στη Βενεζουέλα, οι Μκο αλώνιζαν και αλωνίζουν. Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ δεν εκπροσωπούνται από κάποιο εννιαίο κέντρο εξουσίας. Οι πολυεθνικές εταιρείες και τα φάουντς σφυρίζουν πολύ συχνά το δικό τους σκοπό και κατ’ εμέ συγνκεντρώνουν πλέον μεγαλύτερα ποσοστά ηλιθίων στις διοικήσεις τους απ’ ότι το Στέητ Ντιπάρτμεντ. Να δούμε πάντως πως θα συμπεριφερθούν οι Κινέζοι μέσω των επενδύσεών τους. Κατ’ εμέ παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό του άμεσου μέλλοντος.

    Επίσης ερωτηματικό του άμεσου μέλλοντος, είναι κατ’ εμέ το εξής: Τώρα που οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να μπαχαλοποιήσουν την Ευρώπη, να τραβήξουν την προσοχή της Ρωσσίας στη Μέση Ανατολή και στα δυτικά της σύνορα και με την Κίνα «συγκρατημένη» κατά τρόπο επιεικώς ύποπτο, θα στραφεί η προσοχή ΣΟΒΑΡΩΝ αμερικανών προς την «πίσω τους αυλή;» (δλδ. τη Νότιο Αμερική;) Γιατί αν αυτό συμβεί, τα πράγματα είναι ζόρικα για τη Βενεζουέλα και ο Μαδούρο ΔΕΝ είναι Τσάβες.

    Το άρθρο είναι εξαιρετικό, παρά τις μικρές μου διαφωνίες και συνιστώ να διαβαστεί. Θενκς Φαίη!

    • Φαίη said

      Το άρθρο το βρήκα ενδιαφέρον διότι μας δίνει μία ευρύτερη εικόνα των οικονομικών, συγκυριακών και περιφερειακών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις σε ένα κράτος. Η εικόνα δυστυχώς μαυρίζει πολύ για εμάς. Όπου και αν κοιτάξεις: ισορροπία δυνάμεων (γεωστρατηγικές συμφωνίες), σχέσεις με γειτονικές χώρες, ηθική ακμαιότητα λαού, δημοκρατικές διαδικασίες, όπου και αν κοιτάξεις, βλέπεις ότι όχι μόνο βήμα μπροστά δεν έχουμε κάνει, όχι μόνο δεν έχουμε μείνει τουλάχιστον σταθεροί σε κάποια πράγματα, έχουμε κάνει βήματα πίσω. Αυτό λέγεται ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ Πέτρο.

      • Πετροβούβαλος said

        Ναι, αλλά και η Βενεζουέλα προτεκτοράτο ήταν και τώρα παλεύει με τους λέοντες. Οκτώ χρόνια τους πήρε από την κορύφωση της κρίσεως εώς την άνοδο του Τσάβες στην εξουσία. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

      • Φαίη said

        Εννοείται πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
        Οι διαφορές μας με την Βενεζουέλα πάντως είναι πολλές.
        Να μία βασική..
        Το δικό μας περιβάλλον, η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων, δεν μπορεί να συγκριθεί με την «ομοιομορφία» των λαών της Λατινικής Αμερικής.

      • Πετροβούβαλος said

        Όχι, αλλά το ότι είμαστε το σταυροδρόμι 3 ηπείρων ενδεχομένως να μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα ανώτερο εκείνο των Λατινο – Αμερικανικών χωρών.

      • Φαίη said

        «είμαστε το σταυροδρόμι 3 ηπείρων »

        Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές μας είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.
        Αυτό σημαίνει ότι αν δεν διαθέτουμε το ένστικτο της επιβίωσης, σα λαός και σαν κράτος, γινόμαστε στο πι και φι καμμένη γη.

      • Πετροβούβαλος said

        Εγώ νομίζω πως το ένστικτο της επιβίωσης σαν Έθνος το έχουμε και το παραέχουμε. Από την άλλη πάλι, έχουμε κι εκείνο το παλιέντσιτκτο της αλληλοφαγωμάρας… τεσπα, έχουμε και τον Θεό που μας προσέχει (και μας γονατίζει άμα λάχει). Θίνκ πόζιτιβ!

  7. ΒΡΑΧΟΣ said

    Oποιοδήποτε σύστημα εξουσίας φτιάχνεται με ένα και μοναδικό σκοπό κατά νου.
    Την επικράτηση.
    Αυτό πρέπει να έχουμε και εμείς κατά νου όταν διαβάζουμε τα διάφορα παιχνίδια εξουσίας.
    Θα ειχε πολύ ενδιαφέρον αν αντιστρέφατε τις θέσεις και τα ονόματα.
    Τι θα έκανε ο Τσάβες – και ο κάθε Τσάβες και εσείς κι εγώ – αν είχε το πάνω χέρι σε οποιοαδήποτε περίπτωση και ήταν εκείνος ο «ισχυρός».
    Η απάντηση είναι απλή:Ακριβώς τα ίδια…
    Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ένα από τα πιο «δίκαια» – για την οικονομία της συζήτησης – συστήματα εξουσίας, η Δημοκρατία, ήταν, στην πραγματικότητα, όταν «χρειάστηκε» να υπερασπίσει τα κεκτημένα της , απολύτως αδίστακτη και εξαιρετικά αποτελεσματική, έως και κυνική.
    Είναι η φύση της έννοιας της επικράτησης.
    Έτσι γίνεται, όχι γιατί είναι δίκαιο και ηθικό, αλλά γιατί απλώς είναι….
    Όταν καταδικάζουμε ή υποστηρίζουμε ένα «σύστημα», πρέπει να βάζουμε στο μυαλό μας τι θα κάναμε εμείς σε δεδομένη κατάσταση.
    Εκεί βέβαια, ανεξαρτήτως συστήματος, πάμε στον άνθρωπο που θα διαχειριστεί την κατάσταση.
    Στον χαρακτήρα και ότι έχει να κάνει με αυτά που έζησε, έμαθε, έπαθε, δηλαδή και σε όλες τις επίκτητες προσλαμβάνουσες.
    Τίποτα δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τίποτε άλλο, ποτέ και για κανέναν λόγο.
    Πιθανότητες είναι, τις οποίες και δεν μπορεί να προβλέψει, με ακρίβεια, ούτε ο καλύτερος αλγόριθμος γιατί πάντα υπάρχει η παράμετρος του ατόμου που είναι μοναδική.
    Οι σχέσεις μεταξύ διαχειριστών εξουσίας , μεταξύ διαφόρων Κρατών, ομοσπονδιών, γενικώς οποιαδήποτε οντότητας είναι δυναμικές και δεν παραμετροποιούνται παρά μόνο στα βασικά.
    Είμαστε – και εκεί είναι και η ουσία – αναγνώστες.
    Αναγνώστες.
    Ακόμα κι εκείνοι που διαχειρίζονται τις καταστάσεις, αναγνώστες είναι.
    Το θέμα είναι η σωστή , κατά περίπτωση, μοναδική ανάγνωση και η προσπάθεια προσαρμογής των δεδομένων με μία και μοναδική ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.
    Την νίκη…
    Την επικράτηση.
    Απλούστατο, άρα και πολύ δύσκολο.
    Προτεραιότητες και λιγότερος ρομαντισμός.

    ΥΓ:Όλοι οι άνθρωποι, περικυκλωμένοι είναι.
    Αναγνώριση, πρόγραμμα.εκτέλεση.

    🙂

    • Φαίη said

      Στη συγκεκριμένη φάση που έχουμε φτάσει εδώ στην Ελλάδα, δε νομίζω καν να «παίζουν» οι πιθανότητες πια.
      Τα πράγματα είναι νομοτελειακά και οι πιθανότητες ισως να «παίζουν» σε υποδιαιρέσεις αυτών. Όπως και να’ χει σαν πολίτες αλλά και σαν κράτος καταντήσαμε να είμαστε θεατές ενός μεγαλύτερου θεάτρου και μάλιστα, καθόμαστε στα πίσω πίσω καθίσματα.

    • Πετροβούβαλος said

      Βασικά πάντως, πιστεύω πως παρόλα αυτά, η ανθρωπότητα βαδίζει προς το καλό. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως ο Τσάβες θα έκανε ακριβώς τα ίδια. Ίσως θα ήταν περισσότερο έξυπνος…

  8. Φαίη said

    Θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο σα γενική παρατήρηση.
    Στο άρθρο, συνάντησα τη λέξη nationalist (εθνικιστής) ΠΑΝΤΟΥ, σε σχέση με αυτή του national (εθνικός), την οποία δεν θυμάμαι να τη συνάντησα πουθενά.
    Να όμως, που η εγκεφαλοπλυστηρίαση που έχουμε πάθει εδώ στην Ελλάδα από την κομματικοποιημένη προπαγάνδα του συστήματος, με έφερε σε δύσκολη θέση αρκετές φορές για το πως θα την μεταφράσω αυτή τη ρημάδα τη λέξη για να μην παρεξηγηθώ.

    Ο Τζάβεζ, αν παρατηρήσατε, είχε σε σημαντικά πόστα εθνικόφρωνες (και φαντάζομαι έμπιστους ως άτομα φυσικά) ως αντίμετρο των εξωτερικών εχθρών. Αναγνώριζε την ανάγκη προστασίας του κράτους από εξωτερικούς εχθρούς και γνώριζε ότι αυτοί ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι. Στο εσωτερικό δε, εφάρμοσε μια αριστερή ατζέντα για το λαό. Είχε δηλαδή έναν ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ των δύο. Εδώ στην Ελλάδα που να το φανταστείς αυτό; Αν τολημήσεις να μιλήσεις για εθνικισμό είσαι χιτλερικός ενώ η ευρωπαϊκή αριστερά την ώρα που η Ελλάδα γενοκτονείται ασχολείται με τις εκτρώσεις, τους gay και τους διεθνισμούς. Βράσε όρυζα δηλαδή. Θέλω να πω, πως τα πράγματα εδώ στην ευρόπη, είναι πολύ πιο διαφορετικά και οι απλές απόψεις/δηλώσεις (όπως πχ «αγαπάω την Πατρίδα μου») συνοδεύονται από «ιδεολογικά κατεστημένα» που έχουν γίνει σχεδόν στερεότυπα και σε τραβολογάνε με το έτσι θέλω σε μαντριά.

    Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει ότι τα απλά, κατανοητά, δίκαια, λογικά και εύλογα αιτήματα ενός λαού θάβονται πριν καν προλάβουν να ξεμυτίσουν. Το κακό έχει προχωρήσει σε τέτοιο σημείο που στο τέλος για να μεταφράσεις ένα κείμενο θα πρέπει να εφεύρεις δικές σου λέξεις για να μην παρεξηγηθείς. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο δηλαδή, που οι λέξεις μεταφράζονται και κατανοούνται ανάλογα με τις επιβαλλόμενες πολιτικές απαιτήσεις των δυναστών της κάθε χώρας.

    Παίρνω το θάρρος να μεταφέρω ένα πολύ εδιαφέρον απόσπασμα σχολίου του Personal Opinion από «δίπλα» που νομίζω ότι περιγράφει με ουσιαστικό και συνοπτικό τρόπο αυτό που θέλω να πω.. (δε νομίζω να με παρεξηγήσει ο Personal Opinion αν το δει)

    «Στην χώρα μας, οι ιδεολογισμοί δεν μεταστεγάστηκαν τυχαία, ούτε ενσταλλάχθηκαν από πάνω προς τα κάτω με όρους νομοτέλειας, ξέχωρα από την εθνική κοινωνική πραγματικότητα.
    Φρόντισε και τους ενθυλάκωσε η κομματοκρατία, προκειμένου να χρησιμεύσουν ως καμουφλάζ και εργαλείο νομιμοποίησης στο πλιάτσικο που διαμορφώθηκε ειδικά κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης (καθώς γίνεται αναφορά σε καμουφλαρισμένα συστήματα).»

    • Πετροβούβαλος said

      ΄
      Ξέρεις τι λέω; ΚΑΜΙΑ παραχώρηση εννοιών, λογικής και λέξεων σε τύπους και συστήματα που απλώς «φωνάζουν» δυνατά. Νομίζω πως αυτό είναι ένα δικαίωμα που στον Αβέρωφ το έχουμε ΚΕΡΔΙΣΕΙ.

      Καλά τα λέει ο P.O., αν πάλι σε παρεξηγήσει δεν θα είναι ούτε ο πρώτος ούτε η πρώτη φορά. Ακόμα οι μηχανές δεν είναι σε κατάσταση Ahead Flank, ούτε καν σε Ahead Full. Ήδη από την κατάσταση Ahead Slow έχει αποδειχθεί πως ελάχιστοι αντέχουν τα μποφόρια.

      • Φαίη said

        Ο Personal Opinion είναι πολύ συμπαθής. Δεν θα με παρεξηγήσει. Αν είχα έστω και την παραμικρή αμφιβολία δεν θα μετέφερα το απόσπασμα του σχολίου του εδώ. Η όποια αναφορά έκανα ήταν για λόγους ευγενείας.

        Όντως καμία παραχώρηση εννοιών δεν επιτρέπεται.
        Είναι και αυτό που μας συμβαίνει όμως φαινόμενο των γεωστρατηγικών, ‘συγκυριακών’, ‘περιφερειακών’ και πολιτικών απαιτήσεων και καλό θα είναι να το αναγνωρίζουμε για να μην πέφτουμε στην παγίδα του.

        Πάω να μαγειρέψω κάτι γιατί πείνασα.. 🙂

      • personal opinion said

        Καλησπέρα Φαίη!

        Συγγνώμη για την επέμβαση, έτυχε και διάβασα την συνομιλία σας και συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με τον Πετροβούβαλο!

        Αν την «ακούσουμε» και νομίζουμε ότι καβαλαρώσαμε τις έννοιες, πάει το παιχνίδι, την πατήσαμε, θα αρχίσουμε να κοιταζόμαστε στους μιρορες και θα λέμε: «Είμαι ο Μέγας Ναπολέων» 😉

        Και εγώ από κάπου τις αλίευσα αυτές τις πληροφορίες και κάποιοι αξιόλογοι άνθρωποι που παρακολουθώ το έργο τους από ερευνητικό ενδιαφέρον (πχ Κοντογιώργης) βοήθησαν να συγκροτήσω την σκέψη μου.
        Εκτός των άλλων, και δικά μου να ήταν …μπλιαχ απεχθάνομαι τη λογική της «πατέντας».

        Οπότε;

        No problem!

      • Φαίη said

        Ευχαριστώ Personal Opiniion.

        Να’ σαι καλά 🙂

  9. Λοιπον να σοβαρευτούμε λιγο οοτσεεε,,,
    μη τσιμπάς Φαιη,,ρίχνουν αδειανές για να τσιμπήσουν καραμελιτσα,,καραμελες γιοκ,,,αυτος που το διάβασε φάνηκε ποιος ηταν,,,και δικαιουται το γλειφιτζούρι,,,,,
    τσε αφου τα ξεκαθαρίσαμε,,μιας και έφυγε η ζαλάδα η ψεσινή,,,

    το λοιπον,,,
    μου ειναι δύσκολο να πιστέψω τον αρθρογραφώ,,,αν και μιλα με λεπτομέρειες καπου δεν μου κολλαει η ολη υπόθεση εργασιας
    ολα έγιναν με «συμπτώσεις και παραλείψεις»,,,λιγο ξέφυγε ο έλεγχος της «αυτοκρατορίας» στην Βενεζουελα ,,λιγο «οκ,,και τι έγινε θα τα φτιάξουμε αργοτερα»,,,μια ψιλοαδιαφορια και κατόπιν η «αυτοκρατορια » ξύπνησε και εβαλε μπροστά το σχεδιο αποδήμησης του Τσαβες,,αλλα,,γμτο,,παλι βλακείες εκαναν και αποτυχανε τρεις φορες ??,,ητανε και ο λαος μαζι με τον Τσαβες χεχε
    too good to be true
    σαν τους διδυμους πυργους ενα πραμα
    Η δε καταληξη του άρθρου ,,,μολις «πεθανε» ο Τσαβες ,,,ο «λαος» τίμησε την προσπάθεια του με το 51% (μολις) στις εκλογες ?????
    και φυσικά η τοπ προπαγανδα,,η «αυτοκρατορία δεν παραιτείται ποτε»,,,αμε τι νομίζαμε,,δλδ ,,δια της πλαγίας αλλα καθετα η απειλή για να το εμπεδώσουμε καλα καλα ,,»οτι και να κάνετε ,,τελικα θα χασετε»,,

    έχοντας δουλεψει με την «αυτοκρατορια» σε ψηλά κλιμακια,,γνωρίζω οτι τιποτα δεν γίνετε αν δεν εχει μελετηθεί λεπτομερέστατα,,,
    φανταζομαι το ανάλογο γραφειο «θινκ τανκ» που αφορά την Βενεζουελα,,θα επεξεργάστηκε και θα επεξεργαζεται εκατοντάδες σεναρια και σχεδια για τα επόμενα 0- 20-40-60 χρονια,,σε ευθεια συνάρτηση και συνσχεδιασμο με τα ανάλογα «θινκ τανκ» των άλλων χωρων της Λατινικη Αμερικης βγαίνει το αποτέλεσμα συνολικότερης δρασης της «αυτοκρατοριας για την περιοχή,,δεν γινετε ενα τόσος σημαντικός πελατης (οπως μας λεει ο αρθρογραφος)Βενεζουελα να αφεθει ετσι στην τυχη ,, η δε εξωτερικη πολιτικη της αυτοκρατοριας εν κατακλειδι μαλλον στηρίζεται στο δογμα «δεν ετυχε,,πετυχε» παρα στο «πέτυχε γιατι ετυχε» και οπως λενε και οι ιδιοι,,»You do what you got to do,,,so just do it»
    Φυσικα,,,και οι «αυτοκρατορια » πέφτει εξω σε εκτιμήσεις,,και κατόπιν τρεχει να προλάβει,,βλεπε Πουτιν,,εκει ομως προσπαθούσε να επιβάλει το θελω της σε οχι τοσο γνωστά της νερα,,,
    να θεωρήσουμε οτι ενα λάθος της ηταν ο Τσαβες ??,,

    υγ: την καραμελα μου μη ξεχασεις

    • Φαίη said

      Θα πάρω ΔΥΟ.
      Μία για σένα και μία για τη σύζυγο 😀

    • Φαίη said

      Αυτό το too good to be true πέρασε και από το δικό μου μυαλό Γιώργο.
      Τόσοι πόλεμοι όμως. Πόσο προβλέψιμα και υπολογισμένα θα μπορούσαν να είναι όλα;

    • Φαίη said

      Και μια ερώτηση..
      «..μελετούν με λεπτομέρεια..»
      Την ικανότητά τους να ‘μελετούν’ την μελετούν καθόλου;;

    • Φαίη said

      Συγνώμη ένα ένα μου έρχονται.
      Γράφεις: «και φυσικά η τοπ προπαγανδα,,η “αυτοκρατορία δεν παραιτείται ποτε”,,,αμε τι νομίζαμε,,δλδ ,,δια της πλαγίας αλλα καθετα η απειλή για να το εμπεδώσουμε καλα καλα ,,”οτι και να κάνετε ,,τελικα θα χασετε”,,»

      Κοίταξε, αυτό θα μπορούσε να δουλέψει σε δύο κατευθύνσεις.
      Να υπονοεί αυτό που λες ή να σου λέει κάνε κάτι καλύτερο για να τους ξεφορτωθείς.
      Γνωρίζουμε για παράδειγμα Γιώργο μου ότι τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν έρχεται τζάμπα. Το πιο βασικό δηλαδή η ελευθερία πάντα στην ιστορία κερδιζόταν με πόλεμο. Παντα. Η ειρήνη σου λέει είναι το διάστημα μεταξύ των πολέμων.
      Δυστυχώς, η ειρήνη, η ελευθερία, η δημοκρατία και όλα όσα τέλος πάντων κάνουν τη ζωή του ανθρώπου πιο ανθρώπινη, είναι εύθραστα και με ημερομηνία λήξης.
      Να το πω πιο απλά: Αν τα αφήσεις, σε αφήνουν.
      Κάτι τέτοιο δε λέει και ο λαός μας για το σπίτι;
      Αν το αφήσεις, το παρατήσεις και δεν το μαστορεύεις, θα σε αφήσει και αυτό. Και κάποια στιγμή θα πέσει να σε πλακώσει.

  10. ολτουγκέδερ
    Εισαι πχ ενας οργανισμός και ζητας ενα συγκεκριμένο αποτελεσμα απο μια μεγαλη ομαδα σκέψης οπου ο καθεις εχει την εξής εργασια
    επιλογή στοχου προς διεκπεραίωση
    1.βραχυπρόθεσμα
    2.μεσοπρόθεσμα
    3.μακροπρόθεσμα
    4.συγκερασμός των τριων παραπάνω
    5.αντίδραση στον σχεδιασμό σου απο αλλους
    6.παράκαμψη εμποδιων
    7.αστάθμητοι παραγοντες και πως εξουδετερώνονται
    8.επιλογή και εκτέλεση δρασης
    9.πιθανότητες επιτυχιας εγχειρήματος
    10.συμπεράσματα,,τελική επιλογη
    (πιθανόν και αλλα που μου διαφεύγουν η δεν γνωρίζω)
    οποτε κάπου εδω μια ομαδα 50 ατόμων σου εχουν δώσει 50 διαφορετικές η ιδιες με παραλλαγές λεπτοπεριες και πιθανον ολα τα σεναρια,,
    απο τα 50 σχέδια θα επιλεγεί το πιο ρεαλιστικο η το πιο αρτιο σχεδιο και φυσικα ετσι έχουν δημιουργησει και το πλαν β,πλαν γ,,,κοκ
    ετσι κάπως μελετουν τα μελετημένα

    οσο για το σχολιο σου 10.27,,
    η αυτοκρατορία αυτοδιαφημίζεται αν και πανίσχυρη διοτι γνωρίζει οτι τα πάντα ρει,,ετσι ποντάρει στον φοβο και εστιαζει στο να δημιουργήσει τις συνθήκες «απροθυμίας για αντίσταση»,,,»παξ αμερικανα» με πολυ στιβαρή δικτατωρια σε κουλ βερσιον,,,μας αφήνουν να μας παιζει και λιγο ο νους μας οτι είμαστε «ελευθεροι» ,,,πριν ειχατε μια κουβέντα παραπανω για τον ΚΚβ,,σε χρονο ντε τε τεζα ο Κωστας,,παλαιότερα αν δεν θυμασε,,ο Μητσομπλιαχτακης εφερε τον Καρατζιτς και τον Κροατη και υπογράψαν συμφωνία ειρήνης στον Αστερα βουλιαγμενη,,σε χρονο ντε τε «επανάσταση «ο σαμαρας και τεζα ο Κωστας ο αλλος,,,και αλλα πολλά τέτοια ,,
    ελέγχει,, ειδικα στις χώρες υποτελείς της

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: