ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Χρειάζεται υποχρεωτικό rapid t…
    Γιώργης στη Οι Σέρβοι καταλαμβάνουν το Μον…
    Γιώργης στη Οι Σέρβοι καταλαμβάνουν το Μον…
    Γιώργης στη Viper, Rafale, Belharra, Φρεγά…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Μία επιθετικότερη Γερμανική Εξωτερική Πολιτική

Posted by Πετροβούβαλος στο 5 Φεβρουαρίου, 2014

άρθρο των George Friedman και Marc Lanthemann
.

Η κρίση στην Ουκρανία είναι σημαντική από μόνη της, ίσως όμως είναι ακόμη σημαντικότερη η σχετιζόμενη με αυτή συμπεριφορά της Γερμανίας. Το Βερολίνο αμφισβήτησε ανοικτά τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Ουκρανίας, λόγω της αρνήσεώς του να συσφίξει τις σχέσεις της χώρας του με την Ευρωπαϊκή Ένωση και λόγω της κακομεταχειρίσεως των Ουκρανών που διαμαρτυρήθηκαν γι αυτή του την απόφαση. Προκαλώντας τον Πρόεδρο  Viktor Yanukovich, το Βερολίνο προκάλεσε επίσης τη Ρωσσία, επιβεβαιώνοντας το πρόσφατο θράσσος της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής.

Από το τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου κι έπειτα, η Γερμανία επεδίωξε μια σχετικά ήρεμη εξωτερική πολιτική. Από την περασμένη εβδομάδα όμως, το Βερολίνο φαίνεται να αναγνωρίζει την ανάγκη για μια αρκετά δραματική αλλαγή. Οι Γερμανοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων της καγκελαρίου, του Προέδρου, του υπουργού Εξωτερικών και του υπουργού Αμύνης, έχουν απευθύνει έκκληση για ένα νέο πλαίσιο, αντίθετο προς την αυτοσυγκράτηση που έχει επιδείξει η Γερμανία εώς τώρα. Θέλουν να αναλάβει η Γερμανία  μεγαλύτερο διεθνή ρόλο και να ενεργοποιηθεί περισσότερο εκτός των συνόρων της, πολιτικά και στρατιωτικά.

Για το Βερολίνο, η ανακοίνωση αυτής της υψηλού επιπέδου στρατηγικής μεταστροφής πραγματοποιείται εν μέσω μια δίνης γεωπολιτικών δεδομένων. Όντας εκ των πραγμάτων ηγέτης της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η Γερμανία έχει να αντιμετωπίσει και να διορθώσει την Αργή αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου . Θα πρέπει να προσαρμοστεί στην πολιτική της παγκόσμιας απεμπλοκής των ΗΠΑ και θα πρέπει να διαχειριστεί μία σύνθετη, απαραίτητη και επικίνδυνη σχέση με τη Ρωσσία. Μία εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίζεται από πραότητα, δεν είναι κατάλληλη για να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση της Γερμανίας. Εάν δεν δράσει η Γερμανία τότε ποιος θα δράσει; Κι δράσει κάποιος άλλος, θα είναι αυτό προς το συμφέρον της Γερμανίας; Το τελευταίο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον ερώτημα.

Καθορίζοντας όρια

Μια τέτοια αναδιάρθρωση, δείχνει ότι η Γερμανία έχει τα δικά της εθνικά συμφέροντα, που μπορεί να διαφέρουν από τα συμφέροντα των εταίρων της. Για τις περισσότερες χώρες αυτό φαίνεται αυτονόητο. Αλλά για τη Γερμανία είναι μια ριζοσπαστική θέση, εξ αιτίας της εμπειρίας της στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι τώρα, απέφυγε να προβάλει μια ισχυρή εξωτερική πολιτική και την προώθηση των εθνικών συμφερόντων της, ώστε να μην αναβιώσουν οι φόβοι της γερμανικής επιθετικότητας και του γερμανικού εθνικισμού. Πιθανόν οι Γερμανοί να έχουν αποφασίσει ότι αυτή η θέση είναι πλέον απαράδεκτη και ότι η προώθηση των εθνικών συμφερόντων τους δεν ενέχει τους κινδύνους που ενείχε κάποτε.

Η χρονική στιγμή της ανακοινώσεως, με τη στρατηγική θέση της Ουκρανίας μεταξύ της Ρωσσίας και της Ευρώπης να συνεχίζει να κάνει πρωτοσέλιδα, δεν ήταν συμπτωματική. Παρ’ ότι ήταν επ’ ωφελεία της Γερμανίας, θα ήταν λάθος να αποδώσουμε πάρα πολύ μεγάλη σημασία στην ίδια την Ουκρανία, κυρίως από τη γερμανική οπτική των πραγμάτων. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η Ουκρανία θα πρέπει να υποτιμηθεί εντελώς. Ως παραμεθόρια περιοχή μεταξύ της Ευρωπαϊκής χερσονήσου και της Ρωσσίας, το μέλλον της θα μπορούσε να είναι σημαντικό για τη Γερμανία, αν όχι τώρα, ίσως στο μέλλον, όταν  θα αναδειχθούν οι απρόβλεπτες πραγματικότητες της περιοχής.

Η Ουκρανία είναι μια μη – αναλώσιμη παραμεθόριος περιοχή για τη Ρωσσία, αλλά έχει μικρή αξία για οποιαδήποτε σύγχρονη δύναμη που δεν έχει επιθετικά σχέδια εναντίον της Ρωσσίας. Είναι μία από τις πύλες που οδηγούν στην καρδιά της Ρωσσίας. Μια εχθρική δύναμη κατοχής της Ουκρανίας θα απειλήσει την εθνική ασφάλεια της Ρωσσίας. Αλλά το αντίθετο δεν ισχύει: η Ουκρανία δεν είναι μια κύρια οδός από τη Ρωσσία προς την Ευρώπη (ο Β’ Παγκοόσμιος Πόλεμος αποτελεί μια αξιοσημείωτη εξαίρεση), διότι τα Καρπάθια Όρη αποθαρρύνουν μια εισβολή. Έτσι, εκτός κι εάν οι Γερμανοί σχεδιάζουν ένα νέο πόλεμο με τη Ρωσσία – και δεν τον σχεδιάζουν – η Ουκρανία έχει μικρή σημασία για την Ευρώπη και τους Γερμανούς.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην οικονομική σφαίρα. Η Ουκρανία είναι σημαντική για τη Ρωσσία, ιδιαίτερα για τη μεταφορά ενέργειας προς την Ευρώπη. Αλλά εκτός από τη μεταφορά ενέργειας, η Ουκρανία δεν είναι τόσο σημαντική για την Ευρώπη. Μάλιστα, για όλα αυτά που έχουν ειπωθεί για τη σχέση της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ποτέ δεν ήταν σαφές γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέδέδειξε τόσο πολύ αυτό το ζήτημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κλυδωνίζεται υπό το βάρος των εξαιρετικά υψηλών ποσοστών ανεργίας στη Νότιο Ευρώπη, την αβεβαιότητα της Ανατολικής Ευρώπης για την αξία της συμμετοχής στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και τη Νομισματική Ένωση και μια αυξανόμενη πολιτική διάσταση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Οι πιθανότητες να προσθέσουν οι Ευρωπαίοι την Ουκρανία σε έναν οργανισμό που διαθέτει ήδη την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλες ανάπηρες οικονομίες είναι τόσο μικρές, που κάνουν παράλογες τις σκέψεις για το αντίθετο. Το γεγονός ότι η Ουκρανία δεν πρόκειται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, καθιστά τη γερμανική πολιτική ακόμη πιο ακατανόητη.

Ασφαλώς, ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες ενδιαφέρονται περισσότερο για την Ουκρανία, ιδιαίτερα εκείνες που στο παρελθόν ανήκαν στη Σοβιετική σφαίρα επιρροής. Για την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, η Ρωσσία παραμένει ο κύριος γεωπολιτικός αντίπαλος, με τρόπο όχι πλήρως κατανοητό στη Δυτική Ευρώπη. Αυτά τα σχετικά μικρά και νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, δεν μπορούν να υποχρεώσουν τους ισχυρούς της να δεσμευτούν σε ένα σχέδιο δράσης που θα προκαλέσει σε μεγάλο βαθμό της Ρωσσία, μπορούν όμως να ωθήσουν τους ισοτίμους τους προς μια πιο μετρημένη δράση.

Κατά τη διάρκεια της «Πορτοκαλί Επαναστασεως», δυνάμεις της Δύσεως υπό Αμερικανική ηγεσία, χρηματοδότησαν ανοιχτά ομάδες της αντιπολιτεύσεως στα πρώην Σοβιετικά κράτη, απειλώντας τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσσίας σε βαθμό τέτοιο που να την υποχρεώσει τελικά να εισβάλει στη Γεωργία για να δείξει τις συνέπειες της Δυτικής αναμίξεως. Τον τελευταίο μήνα η Γερμανία συμπεριφέρεται κατ’ ανάλογο τρόπο, αν και σε μικρότερο βαθμό: Δημιουργώντας κομματικούς δεσμούς και προσφέροντας χαμηλού σχετικά κόστους οικονομική και ρητορική υποστήριξη σε ομάδες της αντιπολιτεύσεως που μπορούν να ερεθίσουν τη Ρωσσία χωρίς να προκαλέσουν μια άμεση ρήξη με τη Μόσχα.

Την τελευταία δεκαετία, η Γερμανία δεν μπορούσε να αποξενώσει τη Ρωσσία. Το Βερολίνο πίστευε πως η Ρωσσία μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε κάποια από τα προβλήματα της Γερμανίας. Μπορούσε να παράσχει σχετικά φθηνή ενέργεια με τρόπο αξιόπιστο, ήταν μια πιθανή πηγή εργατικού δυναμικού χαμηλού κόστους και ήταν μια δυνητική αγορά για τους Γερμανούς εξαγωγείς που αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στις στάσιμες αγορές της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Από διπλωματικής απόψεως, η Μόσχα θα μπορούσε να μετατραπεί σε στενό σύμμαχο και στρατηγικό εταίρο, καθώς διαφαίνεται πως πρώην σύμμαχοι γίνονται όλο και πιο εχθρικοί προς τη Γερμανία. Οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν τεταμένες από τότε που το Βερολίνο αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και η υποστήριξη της καγκελαρίου Angela Merkel στα πανευρωπαϊκά μέτρα λιτότητας χειροτέρεψαν τις σχέσεις της Γερμανίας με τη Νότια Ευρώπη και τη Γαλλία.

Όμως η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Σχέση μεταξύ Γερμανίας και Ρωσσίας υφίσταται μεν, αλλά είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ατελής. Η Ρωσσία, καθώς αποκόμιζε κέρδη από τις υψηλές τιμές των βασικών εμπορευμάτων, δεν εκβιομηχανίστηκε, ούτε εκσυγχρονίστηκε, όπως ήλπιζαν η Γερμανία και πολλοί άλλοι. Υπό την ηγεσία του Προέδρου Vladimir Putin, η Μόσχα αύξησε τον αυταρχισμό της και ξεκίνησε πολιτική και οικονομική επίθεση στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Αυτό αντιτίθεται στους στρατηγικούς στόχους της Γερμανίας. Η βασική επιτακτική ανάγκη του Βερολίνου είναι η διατήρηση την οικονομικής του ισχύος, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές. Η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση έχει προκαλέσει παραπαίουσα κατανάλωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αποτέλεσμα το Βερολίνο να αναζητά άλλες εξαγωγικές αγορές. Αν και είχε κάποια επιτυχία στην Κίνα και στις Ηνωμένες Πολιτείες για ορισμένες της βιομηχανίες, δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από την συντριπτική της εξάρτησή από τις Ευρωπαϊκές αγορές, ως γενικού προορισμού για τα προϊόντα της. Έτσι, μόνη δυνατή πορεία δράσης της Γερμανίας είναι η διατήρηση και, τελικά, η αναζωογόνηση της ζώνης ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη.

Η εκ νέου ενδυνάμωση της Ρωσσίας στην Κεντρική Ευρώπη έχει προκαλέσει την προσοχή των μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στην εν λόγω περιοχή. Οι Γερμανοί ήταν επιφανειακά προετοιμασμένοι να ζήσουν με αυτή την ενδυνάμωση, παρότι διεφάνη ως απειλή αποσυνθέσεως της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η Πολωνία, η Δημοκρατία της Τσεχίας και η Σλοβακία είναι απαραίτητα συστατικά της γερμανικής βιομηχανικής αλυσίδας εφοδιασμού και πηγή σχετικά φθηνού ειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Το ότι θα πρέπει να παραμείνουν στη γερμανική σφαίρα επιρροής είναι μια θέση αδιαπραγμάτευτη για το Βερολίνο.

Αυτά τα ζητήματα δεν είναι καινούργια, μέχρι τώρα όμως η Γερμανία περιοριζόταν στη δημιουργία ισχυρών όρίων μεταξύ αυτής και της Μόσχας. Το Βερολίνο πίστευε πως η εξάρτησή του από τη Ρωσσική ενέργεια ήταν μια αδυναμία που η Ρωσσία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί εάν το επέλεγε. Επιπλέον, ήταν ανήσυχο για την ικανότητα της Ρωσσίας να αποσπάσει την Κεντρική Ευρώπη από τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Ένώσεως. Στην χειρότερη περίπτωση, η Γερμανία θα κατέληγε με μια κατακερματισμένη Ευρώπη, απομονωμένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και με τη Ρωσσία εχθρική απέναντί της.

Το γεγονός ότι η Γερμανία υποστήριξε ενεργά τις αντιπολιτευόμενες ομάδες στην Ουκρανία και μάλιστα χωρίς να υφίστανται επιτακτικές στρατηγικές  αναγκαιότητες για κάτι τέτοιο, είναι σημάδι πως κάτι έχει αλλάξει στις αντιλήψεις του Βερολίνου απέναντι στη Ρωσσία. Μοιάζει σαν η γερμανική κυβέρνηση να έχει αποφασίσει πως η Ρωσσία αντιμετωπίζει σημαντικές εσωτερικές προκλήσεις. Ότι η θέση της στην Ευρώπη είναι ασθενέστερη από ό, τι φαίνεται. Ότι ο κίνδυνος περικοπών στην παροχή ενέργειας είναι πολύ μικρός. Και ότι δεν υπάρχουν μακροπρόθεσμα οικονομικά οφέλη στις οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσσία πέρα από το εμπόριο ενέργειας. Αυτό το τελευταίο σημείο δεν μπορεί να υπερ – εκτιμηθεί. Η Ρωσσία έχει τη δυνατότητα να παραμείνει ο σημαντικότερος προμηθευτής ενέργειας στην Ευρώπη και καθώς αυτή η εξάρτηση λειτουργεί αμφίρροπα (η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος πελάτης της Ρωσσίας) η Γερμανία θα εξασφαλίσει πως η ροή της ενέργειας θα συνεχιστεί ανεμπόδιστα.

Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να εξαρτούν ολοένα και περισσότερο την εξωτερική τους πολιτική με την προσέγγιση της «ισορροπίας δυνάμεων», βασιζόμενες περισσότερο στους περιφερειακούς φορείς για τη διαχείριση απειλών, οι μακροπρόθεσμες εγγυήσεις για την ασφάλεια των ΗΠΑ που υπήρξαν το σήμα κατατεθέν της Ευρωπαϊκής άμυνας από το 1945 δεν μπορούν πλέον να υπολογίζονται από το Βερολίνο. Καθώς το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να αποδυναμώνεται και καθώς αυξάνονται οι προκλήσεις της ολοένα και πιό επιθετικής Ρωσσίας, η Γερμανία δείχνει να κάνει το πρώτο βήμα προς την καθιέρωση ενός νέου εθνικού και περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας.

Ένα καινούργιο στοιχείο

Ωστόσο, η συζήτηση στη Γερμανία για μια νέα, πιο διεκδικητική εξωτερική πολιτική που θα στηρίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο στρατό της, δεν συνδέεται μόνο με τις ανησυχίες σχετικά με τη Ρωσσία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γερμανία έχει αποδεχθεί ότι η μοναδική της επιλογή είναι η συσπείρωση της Ευρώπης, όμως, όπως έχει διαφανεί τα τελευταία έξι χρόνια, η επιτυχία της στο οικονομικό μέτωπο υπήρξε περιορισμένη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια οικονομική οντότητα, αλλά η οικονομία έχει μετατραπεί από συνδετικό στοιχείο σε φυγόκεντρο δύναμη. Θα πρέπει να εισαχθεί κάτι καινούργιο στο Ευρωπαϊκό πείραμα, αλλιώς η Ευρώπη μπορεί να αποσυντεθεί.

Το Βερολίνο πιστεύει πως το να κρατηθεί ενωμένη η Ευρώπη, είναι κάτι που απαιτεί την πρόσθεση μια διαστάσεως που έχει εώς τώρα παραβλεφθεί στις διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση: Πολιτικο – Στρατιωτικές σχέσεις. Το να υψωθεί ανάστημα απέναντι σε μια αποδυναμωμένη Ρωσσία, είναι κάτι που θα βρει ανταπόκριση στα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης και η ανάληψη ενός πιο ενεργού ρόλου στο εξωτερικό θα καταστήσει το Βερολίνο ακαταμάχητο στο Παρίσι. Οι νύξεις της Γερμανίας ότι θα επεκτείνει τις διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της, ιδιαίτερα στην Αφρική, αποτελούν ένα σαφές νεύμα προς τη Γαλλία, η οποία έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία της για μια βαθύτερη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με τη Γερμανία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, το πλησίασμα της Γερμανίας προς τη Γαλλία σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ τους σε μακροπρόθεσμη βάση. Η Σύνοδος Κορυφής της περασμένης εβδομάδος μεταξύ του βρετανού πρωθυπουργού David Cameron και του Γάλλου Προέδρου Francois Hollande ήταν μια υπενθύμιση ότι η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο μπορούν να έχουν εξαιρετικά διαφορετικές απόψεις σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξακολουθούν να αλληλοβλέπονται ως στρατιωτικοί εταίροι και, πιο σημαντικό, ως αντίβαρο προς στην Γερμανία.

Η Γερμανία δεν είναι ασφαλώς εις θέσιν να αναλάβει στρατιωτική δράση. Είναι εις θέσιν να προβάλει με κάποιο ασαφή τρόπο αυτή τη δυνατότητα, δημιουργώντας έτσι τις πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να αποδυναμώσουν προσωρινά τις διαλυτικές τάσεις στην Ευρώπη. Το Βερολίνο πρέπει να κερδίσει χρόνο, κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η Ουγγαρία έχει αρχίσει μια ανεξάρτητη πορεία και παρακολουθείται προσεκτικά από τους υπολοίπους. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες απρόθυμες να εμπλακούν, η Γερμανία είτε θα γίνει το αντίβαρο είτε θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Αρχικά, οι ενέργειες της Γερμανίας φαινόταν συγκεχυμένες και ασυνήθιστες. Φαίνονται όμως πιο λογικές, αν σκεφτεί κανείς ότι το Βερολίνο αναζητά εναλλακτικά εργαλεία προκειμένου να διατηρήσει ενωμένη την Ευρώπη, καθώς επαναξιολογεί τη Ρωσσία. Μέχρις στιγμής, οι προθέσεις της Γερμανίας έχουν αντιμετωπισθεί θετικά, κυρίως εκτός Γερμανίας, αλλά είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστεί ξανά η ανησυχία πως ένα ισχυρότερο και πιο δυναμικό Βερολίνο θα αναδυθεί στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και στην παγκόσμια σκηνή. Προς το παρόν πάντως, η Merkel δεν έχει άλλη επιλογή.

.

Το άρθρο “Μία επιθετικότερη Γερμανική Εξωτερική Πολιτική” αναδημοσιεύεται με την άδεια του Stratfor.

Για τη μετάφραση: Πετροβούβαλος

Εικόνα: Kαλλιτεχνική άποψη των «Βρόχων Αναδράσεως» από το Electric Universe Forum

8 Σχόλια προς “Μία επιθετικότερη Γερμανική Εξωτερική Πολιτική”

  1. oxtapus said

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  2. Πετροβούβαλος said

    Όσοι ψυχανεμίζονται (σα κάτι φασίστες του Αβέρωφ) τι ρόλο βαράει το stratfor, προφανώς αντιλαμβάνονται την υποκρυπτόμενη και σαφέστατη απειλή. Υπάρχει κάποιος λόγος συγκατημένης αισιοδοξίας εδώ, όχι όμως για τους «στρατηγιστές» της πλάκας που πουλάνε μούρη από δω κι από κει, ούτε ασφαλώς για τους ανόητους που υπερεκτιμούν τη γερμανία. Α ρε κακομοίρηδες…

    Προσοχή στα «ιστορικά fractals». Όπως και στα φυσικά, οι ομοιότητες ΔΕΝ είναι πανομοιότυπες, πανομοιότυπες είναι μόνο οι μαθηματικές ακολουθίες που τα δημιουργούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: