ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η αλαζονεία

Posted by Πετροβούβαλος στο 8 Ιανουαρίου, 2014

αναδημοσίευση από τις ΑΚΤΙΝΕΣ

άρθρο του Κων.Α.Οικονόμου
δασκάλου του 32ου Δ. Σχ. Λάρισας – συγγραφέα

.

ΓΕΝΙΚΑ Η αλαζονεία, κατά την Ψυχολογία, είναι το γνώρισμα της συμπεριφοράς του ανθρώπου, που πηγάζει από την υπερτίμηση του εαυτού του. Ή αλλιώς: “Αλαζονεία έξις προσποιητή (εστί), αγαθών μη υπαρχόντων”, κατά τον Πλάτωνα και “η αλαζονεία δόξει είναι προσποίησις τις αγαθών ουκ όντων” (Η αλαζονεία είναι η προσποίηση προτερημάτων που δεν υπάρχουν) (Θεόφραστος: Χαρακτήρες 23).

Ο αλαζόνας απομονώνει ουσιαστικά τον εαυτό του από τους συνανθρώπους του και, θεωρώντας τους άλλους κατώτερους, τους χρησιμοποιεί πολλές φορές σαν αντικείμενα και τους ταπεινώνει. Το πιο προσφιλές του μέσον είναι η καθ’ αυτό ειρωνεία [όχι, δηλαδή, η λεγόμενη λογοτεχνική ή αυτή η χάριν αστειασμού λεγόμενη]. Ο αλαζόνας βρίσκεται ψηλά στην συνείδηση του και την αυτοεκτίμησή του, αλλά χαμηλά στην συνείδηση των συνανθρώπων του και την εκτίμηση των γύρω του. Ο “κακοήθης”, θα λέγαμε, εγωισμός είναι η τάση του ατόμου να προβάλει και να αγαπά τον εαυτό του. Ο ατομισμός, η έπαρση, η υπεροψία και φυσικά η αλαζονεία είναι αποχρώσεις του ίδιου του εγωισμού, σε ακραία μορφή. [Πάντως δεν θα πρέπει ο εγωισμός ή υπερηφάνεια, ως έννοια, να παίρνει συλλήβδην αρνητικά χαρακτηριστικά, διότι υπάρχει και ο καλός νοούμενος εγωισμός που οδηγεί στην άμιλλα και στην πρόοδο, επιστημονική, κοινωνική, ιατρική, κ.α. Άλλωστε, σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι η έκφραση της υπερηφάνειας είναι παγκόσμια σε όλους τους πολιτισμούς και υπάρχει και στα παιδιά από την ηλικία των τεσσάρων ετών.] Αντίθετα η αυτογνωσία, που είναι η γνώση του εαυτού μας, των αρετών ή αδυναμιών μας, φαίνεται ως κάτι το σκληρό γι’ αυτούς που θέλουν να διατηρούν προσωπείο, είναι όμως ευλογία για όσους αγαπούν την αλήθεια.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Οι ψυχολόγοι κάνουν διαχωρισμό μεταξύ της αυθεντικής υπερηφάνειας, η οποία προέρχεται από τις επιτυχίες που κάποιος αποδίδει στη δική του προσπάθεια, και της υβριστικής υπερηφάνειας, η οποία συνήθως προέρχεται από επιτυχίες που αποδίδονται στις ικανότητες. Η Jessica Tracy από το Πανεπιστήμιο British Columbia λέει ότι η υβριστική υπηρηφάνεια κάνει κακό στους ανθρώπους γιατί σχετίζεται με όλα τα προβληματικά γνωρίσματα της προσωπικότητας όπως επιθετικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά, άγχος, ναρκισσισμό και ντροπή. Έρευνες δείχνουν ότι η υβριστική υπερηφάνεια, η αυθεντική αλαζονεία, προάγει την προκατάληψη προς τα μέλη άλλων ομάδων και άνθρωποι με αυτού του είδους την υπερηφάνεια δεν είναι συμπαθείς στους άλλους.

Ενώ η υβριστική υπερηφάνεια μπορεί να είναι ευχάριστη γιατί σχετίζεται με θετικά συναισθήματα προς τον εαυτό μας, στην πραγματικότητα αναδύεται μέσα από την ανασφάλεια ή την αμυντικότητα. Ο αλαζών είτε θα θεωρήσει ότι είναι απλά περήφανος για τα επιτευγμάτά του, είτε θα είναι τόσο αλαζόνας που θα θεωρεί ότι φυσικά υπάρχει λόγος να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο καθώς ούτως ή άλλως αυτή είναι η πράγματικότητα! Αυτό το χαρακτηριστικό μόνο καταστροφή μπορεί να του επιφέρει, καθώς εκεί που ξεκινά η αλαζονεία τελείωνει η λογική. Λόγω της αλαζονείας το άτομο δεν είναι σε θέση να ζυγίσει καλά τις καταστάσεις, να ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά των κάθε επιλογών του καθώς θεωρεί πως τίποτα δεν είναι ικανό να τον σταματήσει ή να τον ξεπεράσει για αυτό πολλές φορές το ίδιο το άτομο προσυπογράφει την καταστροφή του. Η αλαζονεία αποτελεί μία χρόνια ψυχοπαθολογική κατάσταση, κατά την οποία το άτομο αισθάνεται υπερβολική ανάγκη για δόξα, ταυτόχρονα με υπερβολική αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, αυτοθαυμασμό και αίσθηση μοναδικότητας. Η έννοια της αλαζονείας συνδέεται αρκετά άμεσα με την έννοια του αρνητικού ναρκισσισμού, που συνίσταται σε μια κατάσταση ‘‘εγωπάθειας’’ με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά και τις επιδόσεις του ηγέτη. Η μεγάλη επιτυχία κάνει πολλούς να αισθάνονται δυνατοί, αλάνθαστοι, ακατανίκητοι ‘‘μικροί θεοί’’.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ: Από τους Προωκρατικούς ακόμη φιλοσόφους διακρίνουμε την αποστροφή των αρχαίων προς το πάθος αυτό και τους ανθρώπους που κατέχονται απ’ αυτό. Έτσι ο Ηράκλειτος έλεγε: “Οίησις προκοπής εγκοπή”, δηλαδή, η αλαζονεία είναι εμπόδιο στην προκοπή, ενώ αλλού προσέθετε: “ οίηση, αρρώστια θεόσταλτη”. Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος πίστευε πως: “τα μεν υψηλά ταπεινούν, τα δε ταπεινά υψούν”. Ο Βίας, ένας άλλος σοφός, έλεγε “ό,τι αν αγαθό πράττης, θεούς, μη σεαυτόν αιτιών”, ότι καλό κάνεις να το αποδίδεις όχι στον εαυτό σου αλλά στους θεούς, ενώ ο Όμηρος συμπλήρωνε: “Συγκράτησε την περήφανη καρδιά σου γιατί δεν ταιριάζει να έχεις ανήλεη ψυχή, ακόμα και οι Θεοί λυγίζουν που έχουν από όλα μεγαλύτερο, (και) το μεγαλείο και τη δύναμη.” Αιώνες αργότερα ο Πλάτων δείχνει τους αντίθετους δρόμους που ακολουθούν η διακαιοσύνη και η αλαζονεία: “Εκείνος που θέλει να γίνει άριστος, δεν πρέπει να αγαπά περισσότερο τον εαυτό του, μήτε τα δικά του, αλλά τα δίκαια.” (Νόμοι, 732 Α), ενώ ο περισσότερο ορθολογιστής Αριστοτέλης διατείνεται: “Ο εγωισμός, είναι το είδος της αγάπης το οποίο δικαίως δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, αλλά ένα πάθος αχαλίνωτο από τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο το οποίο παρασύρει το φιλάργυρο__ τους”.

Η ΑΝΩΘΕΝ ΣΟΦΙΑ-ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Η Αγία Γραφή ακόμη και στους προ της Χάριτος του Ιησού Χριστού καιρούς, αναφέρεται με συμβουλευτικό αλλά και συγχρόνως σαφή τρόπο στο πάθος της αλαζονείας, ως ενάντιο στο Θείο θέλημα. Διαβάζουμε σχετικά: “Μη σχηματίσεις το φρόνημα οτι είσαι συνετός και μην εμπιστεύεσαι τη σοφία σου (Παρ. γ΄,4). Εισίν οι πλουτίζοντες μηδέν έχοντες και εισίν οι ταπεινούντες εαυτούς εν πολλώ πλούτω (Παρ. ιγ’7). Ακάρθατος παρά Θεώ πάς υψηλόκαρδιος (Παρ. Ιστ’5). Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε της πτώσεως υπερηφάνεια (Παρ. ιστ’18). Μη καυχάσθε και μη λαλείτε υψηλά εις υπεροχήν μηδέ εξελθέτω μεγαλορρημοσύνη εκ του στόματος υμών (Α’Βασ. β’3). Μη καυχάσθω ο σοφός εν τη σοφία αυτού και μη καυχάσθω ο ισχυρός εν τη ισχύι αυτού και μη καυχάσθω ο πλούσιος εν τω πλούτω αυτού, αλλ’ ή εν τούτω καυχάσθω ο καυχώμενος συνίειν και γινώσκειν ότι εγώ ειμί Κύριος ο ποιών έλεος και κρίμα και δικαιοσύνην επί της γης (Ιερ. θ’23-2). Μη λέγε καθαρός ειμι τοις έργοις, και άμεμπτος εναντίον του Θεού (Ιώβ ια’4). Οι οφθαλμοί οι μετέωροι ταπεινωθήσονται (Ησ. ε΄15).

Εξολοθρεύσει Κύριος γλώσσα μεγαλορρήμονα (Ψ. ια’14)”. Μετά την έλευση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τη διδασκαλία Του που βασίζεται στην αγάπη, ακόμη και κατά των εχθρών, είναι λογικά και φύσει αδύνατον η αλαζονεία να επέχει θέση στη ζωή του πιστού. Έτσι στη Βίβλο της Χάριτος, την Καινή Διαθήκη διαβάζουμε: “Πάς ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται” (Λουκ., ιδ’11, Ματθ. κγ’12 ).

“Καυχάσθω ο αδελφός ο ταπεινός εν τω ύψει αυτού, ο δε πλούσιος εν τη ταπεινώσει αυτού” (Ιακ. α’9). “Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν” (Ιακ. δ’6). “Ο καυχώμενος εν Κυρίω καυχάσθω. Ου γαρ ο εαυτόν συνιστών, εκείνος εστι δόκιμος, αλλ’ όν ο Κύριος συνίστησιν” (Β’Κορ. ι’17). “Μη υψηλοφρόνει, αλλά φοβού.” (Ρωμ. ια’20). “Εί τις δοκεί είναί τι, μηδέν ών, φρεναπατά εαυτόν.” (Γαλάτ. στ’3). “Εί τις δοκεί είναι παρ’ υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός” (Α’ Κορ. γ’18). “Είς υπέρ του ενός μη φυσιούσθε κατά του ετέρου. Τι γαρ σε διακρίνει; Τι δ’ έχεις ό ουκ έλαβες; Ει δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μη λαβών;” (Α’ Κορ. δ’6)”. Ενώ στο κήρυγμα του Παύλου περί αγάπης διαβάζουμε: “Η γνώσις φυσιεί (προκαλεί έπαρση), η δε αγάπη οικοδομεί”

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ: “Υπάρχει και κάτι χειρότερο απ’ την αμαρτία. Είναι η αλαζονεία της αρετής.” λέει ο Άγιος Αυγουστίνος, δείχνοντας μια άλλη αλαζονεία, αυτή των πιστευόντων ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, ακόμη και μέσα στο ίδιο το σώμα της Εκκλησίας, αναδεικνύοντας μορφές ευσεβισμού και δοκησισοφίας με προσωπείο τελώνου της γνωστής παραβολής. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης φέρνει στη επιφάνεια τη σχέση αλαζονείας και οργής, συνιστώντας: “Αν βρεις τρόπο να αποβάλεις την υπερηφάνεια από τον χαρακτήρα σου, τότε δεν βρίσκει τρόπο ν’ αναπτυχθεί μέσα σου και το πάθος του θυμού”. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός αντιπαραβάλει τον αλαζόνα με την εικόνα του εξωτερικού ενός τάφου: “Βέλτιον καλόν όντα, νομίζεσθαι κακόν, ή κάκιστον, δόξαν έχοντα (να φαντάζεται) αγαθού. Ως τάφος πλαστός τοις ανθρώποις φαινόμενος, και υπάρχων, όστις σεσηπόσι νεκροίς έσωθεν υπερόζων, έξωθεν λάμπει ασβέστω και ζωγραφίαις τερπναίς”. Ο αλαζών μένει χωρίς στήριγμα, κατά τον Άγιο Ισσάκ το Σύρο: “Η υπερηφάνεια διώχνει τον φύλακα Άγγελό μας, ενώ η προσευχή και η ταπείνωση τον κρατά κοντά μας βοηθό και φύλακά__ μας”. Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός συγκρίνει τον αλαζόνα με τον Αδάμ, που από αλαζονεία, “του γίνεσθαι ίσα Θεώ”, εξέπεσε του Παραδείσου: “Αδάμ ποτε τον προπάτορα ο εχθρός παρασκευάσας ισοθεϊαν φαντασθήναι, εξήνεγκε παραδείσου και μέχρις άδου πυθμένων κατήγαγε.” Ο αδάμας της ερήμου Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης πιστεύει ότι η αλαζονεία φύεται στη λησμοσύνη των αμαρτημάτων του ανθρώπου:

“Την λησμονιά των αμαρτημάτων την προκαλεί η υπερηφάνεια, διότι η ενθύμησή τους προξενεί ταπεινοφροσύνη”, ενώ τη θεωρεί αίτιο απουσίας των αρετών: “Όπως το σκοτάδι είναι ξένο από το φως, το ίδιο ξένος είναι και ο υπερήφανος από κάθε αρετή”, και μητέρα όλων των μεγάλων παθών: “Η υπερηφάνεια είναι άρνηση του Θεού, εφεύρεση των δαιμόνων, μητέρα της κατάκρισης, απόγονος των επαίνων, απόδειξη ακαρπίας, φυγάδευση της βοήθειας του Θεού, πρόδρομος της παραφροσύνης, πρόξενος πτώσεων, πηγή θυμού, θύρα της υποκρισίας, στήριγμα των δαιμόνων, φύλακας των αμαρτημάτων, δημιουργός της ασπλαχνίας, πικρός κριτής, απάνθρωπος δικαστής και ρίζα της βλασφημίας”. Ο ίδιος ο ερημίτης θεραπεία της αλαζονείας βλέπει μόνο από τον ίδιο το Θεό: “Τους ακόλαστους μπορούν να τους γιατρέψουν οι άνθρωποι, τους πονηρούς οι άγγελοι και τους υπερήφανους μόνο ο Θεός”. Ο κορυφαίος Πατέρας της Εκκλησίας Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξηγεί γιατί ο αλαζών απομακρύνεται από το Θεό: “Όταν είμαστε κυριευμένοι από το πάθος της υπερηφανείας, είτε παρθενία, είτε νηστεία, είτε ελεημοσύνες, είτε ο,τιδήποτε άλλο κι αν κάνουμε, όλη η ζωή μας γίνεται ακάθαρτη. Διότι ακάθαρτος παρά Θεώ πας υψηλοκάρδιος”. Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος συμβουλεύει: “ Ταπείνωσον τον λογισμόν της υπερηφανείας, πριν η υπερηφάνια σε ταπεινώση”. Ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος αποκαλεί μητέρα της αλαζονείας τη φιλαυτία: “Παιδιά της φιλαυτίας είναι: οι έπαινοι στην καρδιά, η αυταρέσκεια, η λαιμαργία, η πορνεία, η κενοδοξία, ο φθόνος και το κορύφωμα όλων των κακών, η υπερηφάνεια.” Σαν κατακλείδα της πατερικής σκέψης ας ακούσουμε τα λόγια ενός σύγρονου Πατέρα, του Σωφρόνιου του Έσσεξ: “Ρίζα όλων των κακών είναι η υπερηφάνεια.”

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Κατά τον πάπα Γρηγόριο Α΄ (Διάλογος 590-604) η αλαζονεία είναι το κορυφαίο από τα επτά “θανάσιμα αμαρτήματα”. Τα αμαρτήματα ονομάζονται «θανάσιμα» γιατί σύμφωνα με την ρωμαιοκαθολική εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, αντίθετα με άλλα αμαρτήματα που μπορεί να συγχωρεθούν μέσω του “καθαρτήριου πυρός”, που ο ίδιος πάπας έθεσε στο κέντρο της θεολογίας εγκαινιάζοντας έτσι τον «σκοτεινό μεσαίωνα με τις φοβίες του για την κόλαση».1.Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε αμάρτημα εκπροσωπείται από αντίστοιχο δαίμονα. Αυτά τα αμαρτήματα είναι: Οκνηρία (τεμπελιά), δαίμονας ο Βελφεγώωρ, αλαζονεία, δαίμονας ο Εωσφόρος, λαιμαργία, δαίμονας ο Βεελζεβούλ, λαγνεία (ανεξέλεγκτη σεξουαλική επιθυμία), δαίμονας ο Ασμοδαίος, απληστία (πλεονεξία), δαίμονας ο Μαμμωνάς, οργή (θυμός-μνησικακία), δαίμονας ο Σατανάς, ζηλοφθονία (η ενόχληση από την επιτυχία των άλλων), δαίμονας ο Λεβιάθαν. Η αλαζονεία θεωρείται κι εδώ ως η μητέρα όλων των αμαρτιών. Αντίθετα στην ορθόδοξη θεολογική σκέψη αμαρτία που οδηγεί στο θάνατο είναι, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, η άρνηση της σάρκωσης του Θεού Λόγου και συνεπώς η άρνηση της__ Ανάστασης,2, καθώς και η αμετανοησία, δηλαδή η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, για την οποία ακόμη και εάν προσευχηθεί κάποιος άγιος προκειμένου να απαλλαγεί ο οφειλέτης δεν θα εισακουστεί3.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο αμερικανός γερουσιαστής W. Fullbright τον καιρό του πολέμου του Βιετνάμ4 ανέλυσε πώς η Αλαζονεία της Δύναμης οδηγεί σε πράξεις αδικίας εις βάρος των αδυνάτων και σε πράξεις παρανοϊκές των δυνατών, ώστε τελικά να αποτυγχάνουν σε ό,τι ανέλαβαν να κάνουν αλαζονικά και άδικα. Η αλαζονεία της δύναμης έχει μέσα της τα σπέρματα αδικίας και αποτυχίας. Για την αλαζονεία, βέβαια, ομιλεί η ίδια η Ιστορία πολύ πριν ο Fullbright αναλύσει το φαινόμενο. Τα πρώτα απροκάλυπτα κυνικά δείγματα που προσφέρει η ιστοριογραφία είναι νομίζω αυτά που αφηγείται ο Θουκυδίδης με πρωταγωνιστές τους Αθηναίους και θύματα τους Νάξιους και Μήλιους, μικρές αδύναμες κοινωνίες. Έτσι επειδή το 468 π.Χ. οι Νάξιοι, έκριναν ότι δεν υπήρχε λόγος να πληρώνουν την εισφορά στο ταμείο των Αθηναίων, οι Αθηναίοι έκριναν ότι ο Νάξιοι παραλογίζονταν. Γι’ αυτό έπλευσαν με το στόλο που συντηρούσαν με τις εισφορές των «συμμάχων», εμφανίστηκαν μπροστά στη Νάξο και έτσι οι Νάξιοι «πείστηκαν»: να αυξήσουν την εισφορά, να κατεδαφίσουν τα τείχη, με την επισήμανση του Θουκυδίδη: «πρώτη των ελληνίδων πόλεων εδουλώθη». Πιο τραγική η μοίρα της Μήλου, που δεν ανήκε και δεν ήθελε να εμπλακεί σε συμμαχίες. Οι Αθηναίοι με την αλαζονεία του ισχυρού έκριναν ότι δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα οι Μήλιοι και απαίτησαν την ένταξή τους στην ηγεμονία των Αθηνών. Στη διαμαρτυρία των Μηλίων ότι αυτή η πολιτική είναι εκβιαστική, άδικη, η απάντηση των Αθηναίων ήταν σαφώς αλαζονική: “Δικαιοσύνη νοείται μόνο ανάμεσα σε ισοδύναμους”. Και ισοπέδωσαν τη Μήλο. Σήμερα τέτοια συμπτώματα πολιτικής αλαζονείας εντοπίζονται είτε στις μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ κλπ, είτε στη συμπεριφορά κάποιων κοινωνικοπολιτικών ομάδων, που επικρατούν πρόσκαιρα νομίζοντας ότι σώζουν την κοινωνία και πως μόνο αυτοί γνωρίζουν την οδό της σωτηρίας, είτε ως συμπεριφορά ατόμων που διαχειρίζονται κάποιο αξίωμα, μικρό ή μεγάλο και αισθάνονται ως μόνοι αρμόδιοι να σώζουν τους άλλους. Όπως δηλαδεί λέει ο Σοφοκλής: “Ύβρις φυτεύει τύραννον” (η αλαζονεία δημιουργεί τον τύραννο). Αυτή η αλαζονική αίσθηση υποδαυλίζεται από την κολακεία που συχνά δέχονται οι αλαζόνες καθώς και από την αίσθηση δύναμης και αλάθητου. Έτσι αυτοί οι αλαζόνες φτάνουν στο σημείο να θεωρούν τους εαυτούς τους φορείς υψηλών ιδεών λέγοντας ακόμη και ανοησίες χωρίς αυτοέλεγχο ή κριτική, αφού το ακροατήριο ή ανήκει στην ίδια κατηγορία και χειροκροτεί ή προσέρχεται αναγκαστικά και έχει λόγους να σιωπά. Οι αλαζόνες ηγέτες ενδιαφέρονται μόνο για τους εαυτούς τους. Έχουν την αίσθηση ότι τα ξέρουν όλα, πάντα αυτοί έχουν δίκιο και ποτέ δεν φταίνε οι ίδιοι για τις αποτυχίες. Δεν ακούν τους άλλους, δε μαθαίνουν από τα λάθη και τις αποτυχίες, δεν τους αρέσουν οι συμβουλές και οι διαφωνίες. Θίγονται, θυμώνουν και γίνονται επιθετικοί όταν τους κάνουν κριτική. Θέλουν συνεργάτες που να τους λένε πάντα ‘‘ναι’’ και να τους θαυμάζουν. Υποτιμούν κια αγνοούν τους περιορισμούς, τις δυσκολίες και τις ατέλειές τους, καθώς αισθάνονται ακατανίκητοι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λαμβάνουν αποφάσεις που δε στηρίζονται σε αξιόπιστες πληροφορίες και ορθολογική ανάλυση. Ουσιαστικά, χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα, ζουν σε γυάλινους πύργους και δεν συνειδητοποιούν τους κινδύνους. Έτσι, οδηγούνται σε επικίνδυνες αποφάσεις και παράτολμα έγα, που μπορεί να συνεπάγονται συμφορές.

Τέτοιοι ηγέτες κυβερνούν απολυταρχικά. Ακόμη και όταν ζητούν τη συμμετοχή, το κάνουν για τυπικούς λόγους ή εντυπωσιασμό. Αρκετές φορές θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω των κανόνων, τους οποίους συστηματικά αγνοούν, παραβαίνουν ή και αλλάζουν, ώστε να “ταιριάζουν” με την προσωπικότητά τους, τις ανάγκες και τις επιδιώξεις τους. Εμπιστεύονται, ανταμείβουν και ευνοούν ανθρώπους που πάντα ‘‘συμφωνούν’’ μαζί τους, που τους θαυμάζουν, τους δοξάζουν, τους υπηρετούν και τους υποστηρίζουν. Οι ηγέτες αυτοί δε διαθέτουν αυτοεπίγνωση, δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους και δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν τους άλλους, παρότι οι ίδιοι επιζητούν διαρκώς την κατανόηση όλων των άλλων. Είναι συναισθηματικά απομονωμένοι και γίνονται σκληροί, επιθετικοί και διεκδικητικοί με τους άλλους, όταν αντιλαμβάνονται ότι δεν τους υποστηρίζουν και δεν τους εμπιστεύονται.

Συνήθως τέτοια αλαζονεία καταρρέει εκ των έσω, εξαιτίας λαθών των ίδιων των αλαζόνων και της υπερβολικής σιγουριάς, κύριου στοιχείου της αλαζονείας, ξεχνώντας πως “η δικαιοσύνη έχει μεγαλύτερη ισχύ από την αλαζονεία” (Ησίοδος: Έργα και ημέραι, 217). Τα παραδείγματα μεγάλων προσωπικοτήτων που καταστράφηκαν από την αλαζονεία τους είναι πολλά. Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό των περισσοτέρων είναι αυτό του μεγάλου στρατηγού Ναπολέοντα, που δεν μπορεσε να αποδεχθεί πως έπρεπε σε κάποιο σημείο να σταματήσει, πως δεν ήταν ανίκητος, για αυτό και τελικά έχασε ότι είχε κατακτήσει. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν και στον αθλητισμό όπου όσες φορές ομάδες μεγαθήρια υποτίμησαν φαινομενικά πιο αδύναμους αντιπάλους έχασαν πολλά από τη δική τους αλαζονεία.

1 S. Hausammann, Das Christusbekenntnis in Ost und West, Band 4, Neukirchener Verlag 2004, σ. 167-168.

2 «ότι πολλοί πλάνοι εξήλθον εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί», Β’ Ιωάν.7.

Πρβλ. Ι. Καραβιδόπουλου, Η αμαρτία κατά τον απόστολον Παύλον, Θεσσαλονίκη 1968, σ. 41-42.

3 Βλ. Μάρκου Ερημίτου, Περί των οιομένων εξ έργων δικαιούσθαι 40, PG 65, 936CD. Πρβλ. Γ. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική ΙΙ, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 131-133.

4 W. Fyllbright, The Arrogance of Power.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Φ. Κ. Βώρου: Αδυναμίες της Αλαζονείας.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Πνευματική Αφύπνιση, Λόγοι Β΄, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999.

Δ. Μπουραντά: «Όλα σου τα ’μαθα, μα ξέχασα μια λέξη»

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης: «Συγγνωστόν γαρ, ου τιμωρητόν, η ασθένεια» Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σε Ανατολή και Δύση

.

Σελίδα Πηγής

21 Σχόλια προς “Η αλαζονεία”

  1. Φαίη said

    Πες το ντε!!
    Γιαυτό πάμε κατά διαόλου.
    Γιατί γεμίσαμε από «ειδικούς» και «πολιτικούς» αλαζόνες και ξερόλες.
    Είδατε πόσα πολλά ξέρουν;;

    • Πετροβούβαλος said

      «Ενώ η υβριστική υπερηφάνεια μπορεί να είναι ευχάριστη γιατί σχετίζεται με θετικά συναισθήματα προς τον εαυτό μας, στην πραγματικότητα αναδύεται μέσα από την ανασφάλεια ή την αμυντικότητα «.

      Χωρίς πλάκα, η βιβλιογραφία είναι κάπως… αμείλικτη. Τεσπά, όλα καλά στα πλαίσια της φυσικής διαλλογής.

      • Φαίη said

        Φαντάσου να είχαν εμπεδώσει οι περισσότεροι ότι «η αλαζονεία.. στην πραγματικότητα αναδύεται μέσα από την ανασφάλεια ή την αμυντικότητα». Αν οι περισσότεροι το είχαν εμπεδώσει αυτό τότε εκείνοι που θα συμπεριφέρονταν έτσι θα το σκέφτονταν δυο και τρεις φορές πριν το κάνουν για να μη γίνουν ρεζίλι.
        Αλλά βλέπω ότι γενικώς με τις κακές συμπεριφορές των άλλων υποχωρούμε ενώ με τις καλές είμαστε δειλοί. Οι κακές συμπεριφορές δηλαδή μας υποτάσσουν πιο εύκολα και δεν μπορώ να το καταλάβω διότι μπορεί ως άνθρωποι να έχουμε ροπή προς το κακό αλλά έχουμε και προς το καλό.

      • Πετροβούβαλος said

        Mπα, στην ισχύ υποχωρούμε. Οι πραγματικά ισχυροί ουδέποτε είναι αλλαζόνες, εκτός εάν είναι κληρονόμοι κάποιου είδους ισχύος και όχι δημιουργοί της. Πάρε λόγου χάριν τα στελέχη των εταιρειών που δεν τυγχάνουν και μεγαλομέτοχοι: Του προσλαμβάνουν νεαρούς επειδή είναι αλλαζόνες, τους στίβουν, τους αντικαθιστούν στη μέση ηλικία με νεώτερους και φτηνότερους και τους μένει η αλλαζονεία, άντε και καμιά θεσούλα που προέρχεται από εκβιασμούς ή γλύψιμο.

        Ο άνθρωπος είναι εξόχως πονηρό ζώο και αγελαίον!

      • Φαίη said

        Θυμάσαι το Stanford Prison Experiment;;
        Εκεί, και ενώ όλοι γνώριζαν ότι επρόκειτο για ένα πείραμα και ότι θα μπορούσαν να φύγουν οποιαδήποτε στιγμή, έμειναν και το κακό επικράτησε. Οι φρουροί συμπεριφέρονταν άσχημα, οι κρατούμενοι υποχώρησαν.
        Ναί ίσως να είναι ακόμα και η ιδέα της ισχύς, της εξουσίας που έπαιξε ρόλο στο πείραμα αλλά η γνώση ότι μπορούσαν να φύγουν δεν μπορεί να παραβλεφθεί.

      • Πετροβούβαλος said

        Σαφώς! Η ιδέα αρκεί, αποτελεί από μόνη της παράμετρο ισχύος!

      • Φαίη said

        Πέτρο, δες το και αλλιώς.
        Όχι μόνο από την πλευρά του θύματος αλλά και του θύτη.
        Οι φοιτητές ήταν σε equal standing πριν και μετά το πείραμα. Δεν είναι μόνο οι κρατούμενοι που υπέκυψαν στη βία είναι και οι φρουροί που υπέκυψαν στο να γίνουν φορείς βίας (από θέση ισχύος). Δεν ήταν όλοι ίδιοι φυσικά αλλά κάποιοι φρουροί τα έδωσαν όλα για όλα, ταίριαξαν δηλαδή με το ρόλο μια χαρά και έγιναν πολύ κακοί.
        Πέρα από τα όποια θέλγητρα της ισχύος και τους άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες πρέπει να εξετάζουμε και αυτήν την ροπή της ψυχής στο κακό. Ακόμα και οι ‘καλοί’ φρουροί και ενώ δεν ήθελαν να βλέπουν τους κρατούμενους να βασανίζονται ποτέ δεν σταμάτησαν τους κακούς όταν τους εξευτέλιζαν. Είχαν την ισχύ να το κάνουν αλλά δεν το έκαναν.
        Θέλω να πω ότι το άσχημο περιβάλλον της φυλακής τους ‘κέρδισε’, θέλω να πω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από την ισχύ την οποία φυσικά δεν υποτιμώ με τίποτα ως εργαλείο εξουσίας ιδιαιτέρως όταν συνοδεύεται με το φόβο.

      • Φαίη said

        Ίσως να μην το έθεσα σωστά.
        Όχι ροπή προς το κακό απαραιτήτως αλλά αδυναμία να υποστηρίξεις το καλό, ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε θέση ισχύος. Αυτή τη δειλία για την οποία μίλησα στο παραπάνω σχόλιο.

      • Φαίη said

        «We put good people in a bad place and we saw who won. The evil place won over the good people.»

      • Πετροβούβαλος said

        Συμφωνώ απολύτως! Η σκοτεινή μας πλευρά είναι πανίσχυρη! Δεν έχουμε εξαφανιστεί ακόμα ως είδος, μόνο και μόνο επειδή την κρίσιμη στιγμή καταλάβαμε πως θα … εξαφανιστούμε! Η κρίση των πυραύλων στην Κούβα κατέδειξε την ανάγκη υπάρξεως των πυρηνικών οπλοστασίων, αν είναι δυνατόν δηλαδή! Αυτή είναι η αλήθεια!

      • Φαίη said

        Νόμιζα ότι έφυγες 😦

        Είναι και η προσωπικότητα του καθενός,
        Είναι και οι ιδέες που καλλιεργούνται στις κοινωνίες (να σεβόμαστε την εξουσία, έτσι αόριστα πχ)
        Είναι και αυτά που έχουμε να χάσουμε έναντι αυτών που έχουμε να κερδίσουμε.
        Όλα αυτά και άλλα παίζουν το ρόλο τους.
        Πάντως, νομίζω ότι αυτό που υποβόσκει πίσω από τις περισσότερες αρνητικές μας πράξεις (εκτός από το προσωπικό κέρδος) είναι ο φόβος ότι ο άλλος θα μας κάνει κακό [ένστικτο επιβίωσης], ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Ακόμα και εκεί δηλαδή το κακό υπερισχύει. Γιατί να υποθέσουμε σώνει και καλά το κακό και όχι το καλό; Ή απλά όχι το κακό σκέτο; Πολλοί μάλιστα ενεργοποιούν αυτό το ένστικτο της επιβίωσης εσκεμμένα για να μας ελέγχουν.
        Απλά μου τη δίνει ρε γμτ που μια ζωή το κακό έχει το πάνω χέρι..

        Καλά, αν έχεις δουλειά να μην σε απασχολώ. 🙂

      • Πετροβούβαλος said

        Δεν έχει το πάνω χέρι! Όλα βαίνουν καλώς, στο τέλος θα τα συζητάμε όλα αυτά από το υπερπέραν και θα γελάμε! (αθεράπευτα αισιόδοξος)

  2. ΜΑΡΙΑ said

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα:

    «Η αλαζονεία του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν έχει όριο καθώς ο επίσημος λογαριασμός της Ελληνικής προεδρίας στο twitter μας πληροφορεί ότι χώρα μόλις απέκτησε και αναπληρωτή πρωθυπουργό!

    Συγκεκριμένα, στα μηνύματα που έστελνε από τον εν λόγω λογαριασμό, κατά την επιθεώρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στο Ζάππειο, ο τελευταίος εμφανίζεται εκτός από «FM» (Foreign Minister), δηλαδή, υπουργός Εξωτερικών και ως «DPΜ» που στη διεθνή πολιτική ορολογία σημαίνει: Deputy Prime Minister, δηλαδή, Αναπληρωτής Πρωθυπουργός.»

    http://www.defencenet.gr/defence/item/αυτοανακηρύχθηκε-σε-«αναπληρωτής-πρωθυπουργός»

    Ἄρρωστοι ἄνθρωποι…γιά λύπηση!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: