ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Επικαιρότητα 1ης Ιου… στη Φθινόπωρο και τέταρτη δόση…
    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
    Γιώργης στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Εὐάγγελος Ἀβέρωφ (17 Ἀπρ.1910 – 2 Ἰαν.1990)

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο 2 Ιανουαρίου, 2014

https://averoph.files.wordpress.com/2014/01/2d35a-_1_257e4.jpgΟΙ ΓΝΩΜΕΣ ΔΙΪΣΤΑΝΤΑΙ

Επιφανής πολιτικός, πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας (1981 – 1984) και λογοτέχνης. Γόνος ιστορικής οικογένειας από το Μέτσοβο, σπούδασε νομικά και οικονομικά στην Ελβετία. Το 1940 -1941, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, υπηρέτησε σε επιχειρήσεις δολιοφθοράς κατά του ιταλικού στρατού. Μετά την κατάληψη της Ελλάδος από τους Γερμανούς, το 1941, συμμετέσχε στην Εθνική Αντίσταση, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Ιταλία, απέδρασε και εξακολούθησε να αναπτύσσει αντιστασιακή δραστηριότητα.

Εξελέγη βουλευτής το 1946, με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1952 υπηρέτησε για σύντομο χρονικό διάστημα ως υφυπουργός Εξωτερικών. Μετά την ανάδειξη στην πρωθυπουργία του Κ. Καραμανλή, προσχώρησε στην ΕΡΕ, με την οποία εκλεγόταν συνεχώς ως το 1967. Το 1956 ανέλαβε το υπουργείο Γεωργίας, και από το Μάιο 1956 ως το 1963 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών. Σημαντικό μέρος των προσπαθειών του εντοπίστηκε στη ενίσχυση του κυπριακού αγώνα (1955 – 1959): εκτός από τη διπλωματική δραστηριότητα που ανέπτυξε, επέβλεψε τον ανεφοδιασμό της ΕΟΚΑ με όπλα και υπήρξε εκ των πρωτεργατών των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, που απέδωσαν στη Μεγαλόνησο την ανεξαρτησία της. Το 1967 έγινε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση Π. Κανελλόπουλου, η οποία ανατράπηκε στις 21 Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974), διατήρησε στενή επαφή με τον Κ. Καραμανλή, που βρισκόταν στο Παρίσι, αναμίχθηκε στο κίνημα του Ναυτικού το 1973 και συνελήφθη. Κατά τις κρίσιμες συσκέψεις που, τον Ιούλιο του 1974, οδήγησαν στη Μεταπολίτευση, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο, ιδιαίτερα στην απόφαση να κληθεί στην πρωθυπουργία ο Κ. Καραμανλής.

Ως σημαίνον στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός Εθνικής Αμύνης, το 1974-1981, συνέβαλε αποφασιστικά στην αποκατάσταση της νομιμότητας στο στράτευμα, καθώς και στην ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων, σε μία εποχή που ο πόλεμος με την Τουρκία φαινόταν πιθανός. Το Μάιο του 1980 διεκδίκησε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία. Μετά την επικράτηση του Γ. Ράλλη, εξακολούθησε να κατέχει το αξίωμα του υπουργού Αμύνης και το επόμενο έτος ανέλαβε και την αντιπροεδρία της κυβερνήσεως. Το Δεκέμβριο του 1981, εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Μετά όμως την ήττα της ΝΔ στις ευρωεκλογές του 1984, και καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, αποφάσισε να παραιτηθεί. Παρέμεινε επίτιμος πρόεδρος του κόμματος ως το θάνατό του, στις αρχές Ιανουαρίου 1990. Παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα, συνέγραψε σειρά ιστορικών και λογοτεχνικών έργων. Επίσης, επιτέλεσε σημαντικό κοινωνικό έργο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο

ΠΗΓΗ

ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ

Για να δούμε τι έγραψε για τον ρόλο του Αβέρωφ η εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Ποντίκι», στις 24 Αυγούστου 1984 (τα οποία ποτέ δεν ετόλμησε να διαψεύσει ο Αβέρωφ):

«Δεν υπάρχει πια αμφιβολία ότι ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας είναι ένας από τους μοιραίους ανθρώπους για την Κύπρο – για την καταστροφή της Κύπρου. Συνεκροθάφτης –μαζί με τον Καραμανλή- του Κυπριακού με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, θα παίξει ρόλο σ’ ένα «σεμινάριο», όπου συζητήθηκε (και αποφασίστηκε;) η τύχη της Κύπρου, τον Σεπτέμβρη του 1973 στη Ρώμη. Παρ’ όλο ότι γράψαμε και ξαναγράψαμε, παρ’ όλο ότι τον προκαλέσαμε κατ’ επανάληψη, ο –σε άλλα θέματα- τόσο εύθραυστος αρχηγός της ΝΔ κάνει, εδώ, την πάπια.

Θα τον ξαναρωτήσουμε για άλλη μια φορά, θυμίζοντάς του ότι σιωπή για ένα τόσο τεράστιο θέμα σημαίνει αποδοχή μιας ευθύνης βαριάς: εκεί, στη Ρώμη, «πουλήθηκε» η Κύπρος. Βανς (ο άνθρωπος των Αμερικανών), Ντενκτάς, Κληρίδης και… Βαγγέλαρος, «τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε», που λέει και το λαϊκό άσμα. Με ποια ιδιότητα πήγε εκεί ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αφού ήταν ένας απλός πολίτης; Ο Αβέρωφ υπερηφανεύεται συχνά για την τόλμη του – πολλές φορές έχει, λέει, κάνει παράτολμα πράγματα στη ζωή του. Γιατί εδώ η… τόλμη του τον εγκατέλειψε; Γιατί δεν έχει το κουράγιο να μιλήσει για την ιστορία αυτή; Του δίνουμε σήμερα άλλη μία ευκαιρία: Βαγγέλη, τι έκανες στη Ρώμη τον Σεπτέμβρη του ’73, με Βανς, Ντενκτάς, Κληρίδη και ΣΙΑ;»

ΠΗΓΗ

7 Σχόλια προς “Εὐάγγελος Ἀβέρωφ (17 Ἀπρ.1910 – 2 Ἰαν.1990)”

  1. ΜΑΡΙΑ said

    Ὁ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ἡγέτης τῆς Ν.Δ. πού δέν χαϊδολογοῦσε τά κομμούνια,
    ἀντιθέτως τούς ἔτριψε στή μούρη-ἐπανειλλημένως-τήν προδοτική τους διαδρομή.

    Τό βιβλίο του: «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ» ἔχει ἱστορικά ντοκουμέντα,ἀδιαμφισβήτητα.
    Τό κ.κ.ε. ΔΕΝ ἔχει ἱστορία,ἀλλά ΠΟΙΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ…..

    • ΜΑΡΙΑ said

      Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο του «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ»

      «……Αλλά η επικράτηση των «κονφορμιστών» δεν οφείλεται μόνο στην επέμβαση της Κομιντέρν. Οφείλεται επίσης -κατά μεγάλο μέρος- στην αποφασιστική ανανέωση και την ενίσχυση των στελεχών του. Πράγματι, από το 1924 περίπου, οι «κουτβιστές» και οι «χατζήδες» άρχισαν να παίρνουν μέρος στον αγώνα.

      «Κουτβιστές» ονομάζονταν όσοι είχαν σπουδάσει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Ανατολικών Λαών της Μόσχας, που τα αρχικά του στα ρωσικά είναι KUTV. Από το άλλο μέρος, επειδή παλαιότερα στην Ανατολή όσοι είχαν πάει προσκυνητές στα Ιεροσόλυμα ονομάζονταν «χατζήδες», το όνομα αυτό δόθηκε και σε όσους είχαν πάει στη Μόσχα με την ευκαιρία διαφόρων συνεδρίων ή για άλλους λόγους

      Οι κουτβιστές και οι χατζήδες είχαν καλύτερη εκπαίδευση κι ένα ειδικό γόητρο, και είχαν επαφές με το «Κέντρο». Ήταν δηλαδή καλύτερα προετοιμασμένοι για να διεξαγάγουν την πάλη εναντίον των ισχυρών προσωπικοτήτων που αντετίθεντο στην απόλυτη πειθαρχία.

      Απ” όλους αυτούς τους αφοσιωμένους νεοφερμένους, που ήταν συγχρόνως και ικανοί δημεγέρτες, θα πρέπει να συγκρατηθή το όνομα ενός, γιατί πολύ σύντομα απέκτησε σοβαρή επιρροή και, είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στον ανταρτοπόλεμο, έπαιξε έναν από τους πιο σημαντικούς και ίσως τους πιο ολέθριους ρόλους. Πρόκειται για τον Ζαχαριάδη.

      Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στη Μικρά Ασία το 1902 και ήταν ένας από τους πρώτους σπουδαστάς της KUTV. Σπούδασε εκεί πολύ νέος, στην ηλικία που φουσκώνουν οι ζύμες της ψυχής και του πνεύματος. Σπούδασε την εποχή που ζούσε ακόμη ο ιδρυτής της νέας εποχής, του μεγάλου οράματος και της εξίσου μεγάλης πλάνης, ο Λένιν. Ήταν φυσικό ο νέος άπατρις να θελήση να γίνη ένας απόστολος. Εξάλλου, προικισμένος με ισχυρή και ελκυστική προσωπικότητα, με ζωηρό και μαχητικό πνεύμα, μιλώντας απταίστως τα ρωσικά, διεκρίθη αμέσως στη Μόσχα μεταξύ των άλλων υποψηφίων αποστόλων.»

      http://greg61.gr/blog/ηλεκτρονική-βιβλιοθήκη/φωτια-και-τσεκουρι-του-ευαγγέλου-αβέρ/κεφαλαιο-β-ιστορικη-επισκοπηση-του-κ/

    • ΜΑΡΙΑ said

      «…….Γεγονός πάντως είναι ότι, μετά από διάφορα διαβήματα, τον Σεπτέμβριο του 1931, ένας πολύ σημαντικός παράγων του Κρεμλίνου, ο Ανατόλ Λουνατσάρσκι, πρώην Επίτροπος Εκπαιδεύσεως(Υπουργός Παιδείας) της Σοβιετικής Ενώσεως, ήλθε στην Αθήνα, όπου έμεινε πέντε μέρες. Από τότε, η γραμμή άλλαξε. Έγινε άκαμπτη. Το Κόμμα εκλήθη να «μπολσεβικοποιηθή», να διώξη όσα στελέχη δίσταζαν, να γίνη ομοιογενές, με μια νέα και ενωμένη ηγεσία, να σταματήση την ολεθρία «πάλη χωρίς αρχές», και τέλος να αγωνισθή «για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και του χωρισμού τους». ι

      Ο Νίκος Ζαχαριάδης ονομάσθηκε «ενιαία ηγεσία», και δύο χρόνια αργότερα «Γενικός Γραμματέας», και έγινε ο μοναδικός και πανίσχυρος Αρχηγός του Κ.Κ.Ε., ο μικρός Στάλιν του μικρού ελληνικού κινήματος, ο έμπιστος του ίδιου του μεγάλου Στάλιν και ο αντιπρόσωπός του στην Ελλάδα.

      Γεμάτος αφοσίωση και επιδεξιότητα και με αδυσώπητη σκληρότητα απέναντι σε όσους συντρόφους του δίσταζαν, προσπάθησε να επιβάλη τις θέσεις της Κομιντέρν, που έχουν ήδη αναφερθή. Μεταξύ αυτών πρέπει να συγκρατήσουμε δύο: την πρώτη για λόγους ιστορικοπολιτικού στοχασμού, τη δεύτερη εξαιτίας των σοβαρών συνεπειών της.»

    • ΜΑΡΙΑ said

      ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ…

      «…Αλλά η πραγματική ριζική αλλαγή επήλθε μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν διεθνείς συνθήκες επέβαλαν κάτι πρωτοφανές στην Ιστορία: την υποχρεωτική ανταλλαγή -εκτός ολίγων εξαιρέσεων- των μειονοτήτων. Αυτό σήμαινε ότι κατηργείτο το εθνολογικό κράμα της Μακεδονίας.

      Η εγκατάσταση στη Μακεδονία πολλών εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, βοήθησε ώστε να εποικισθή το ελληνικό τμήμα από ομοιογενή πληθυσμό. Οι στατιστικές που έγιναν εκείνη την εποχή από την Κοινωνία των Εθνών βεβαιώνουν ότι η μητρική γλώσσα για τα 93% του πληθυσμού της Μακεδονίας ήταν η ελληνική. Εξάλλου, πρέπει να σημειωθή ότι πάρα πολλοί κάτοικοι, περιλαμβανόμενοι στα υπόλοιπα επτά εκατοστά, μιλούσαν διάφορες τοπικές διαλέκτους σλαβικής προελεύσεως, αλλά ήταν δίγλωσσοι. Οι περισσότεροι από αυτούς, για λόγους θρησκευτικούς, παραδόσεως και περιβάλλοντος, είχαν κατά πλειοψηφία συνείδηση ελληνική.

      Αύτη λοιπόν τη χώρα, την καθιερωμένη ως ελληνική στη λαϊκή φαντασία από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του σημαιοφόρου του Ελληνισμού ίσαμε τις Ινδίες·
      αυτή τη χώρα την τόσο αιματοβαμμένη και επιτέλους ελευθερωμένη· αυτή τη χώρα που τώρα ήταν το κυριότερο καταφύγιο των προσφύγων, ο πρώτος σιτοβολών της Ελλάδος,
      και, από απόψεως πληθυσμού, πιο ελληνική παρά ποτέ· αυτή τη χώρα, το Κ.Κ.Ε. έπαιρνε την εντολή να τη διεκδικήση από την Ελλάδα, για να γίνη ένα ανεξάρτητο κράτος που θα ήταν δορυφόρος της Βουλγαρίας.»

    • ΜΑΡΙΑ said

      «Όσο διαρκούν η διαίρεση και η καταπίεση της Μακεδονίας και της Θράκης, αδυνατούμε να αποφύγουμε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Γι” αυτό και αγωνιζόμαστε για την ενοποίηση και την ανεξαρτησία των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και της Θράκης».

      Το Κ.Κ.Ε. δεσμευόταν σαφώς και οριστικώς: η απόφαση ήταν υποχρεωτική και καμιά διαφωνία δεν επιτρεπόταν.

      Από πλευράς πίστεως στην «Πατρίδα του Σοσιαλισμού», αυτό ήταν τέλειο.

      Από πλευράς αρχών, ήταν αλλόκοτο και παράλογο.

      Από πλευράς προόδου του μαρξιστικού κινήματος στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία, ήταν πραγματική παραφροσύνη.

      Παρ” όλα αυτά, το Κ.Κ.Ε. παρέμεινε πιστό στις κατευθύνσεις που είχαν χαραχθή στη Μόσχα. Έκαμε μια μόνο παραχώρηση, και αυτήν προσωρινά· αντιλαμβανόμενο ότι είχε πιθανότητες να εκλέξη λίγους βουλευτάς στις εκλογές του 1926, δεν περιέλαβε το ζήτημα στο προεκλογικό του πρόγραμμα. Απλώς το αγνόησε.

      Αυτό όμως κανέναν δεν μπορούσε να παραπλανήση. Οι επίσημες αποφάσεις υπήρχαν, η φρασεολογία τους ήταν απολύτως σαφής, και δεν είχαν ποτέ ανακληθή ή έστω αλλοιωθή. Ο μαρξισμός-λενινισμός, που δεν κατόρθωνε καν να ριζώση στον τόπο, φαινόταν τώρα βεβαρημένος με μια εθνική προδοσία, που γινόταν περισσότερο απεχθής από το γεγονός ότι σκοπός της ήταν να αποσπάση από τη Χώρα δύο από τις πλουσιότερες περιοχές της.

      Η αντίδραση υπήρξε έντονη σε όλες τις τάξεις του πληθυσμού. Οι ασκούντες την εξουσία έλαβαν κάθε φύσεως μέτρα, μεταξύ των οποίων και την άσκηση ποινικής διώξεως για εσχάτη προδοσία. Οι πιο γνωστοί κομμουνισταί (Ζαχαριάδης, Μάξιμος, Πουλιόπουλος και άλλοι) παρεπέμφθησαν στα δικαστήρια και κατεδικάσθη σαν, αν και, πρέπει να σημειωθή, οι ποινές που τους επεβλήθησαν ήταν μάλλον ελαφρές.

      Όλα αυτά, που αναφέρονται εδώ πολύ περιληπτικά, δεν επηρέασαν την επίμονη πολιτική του Κ.Κ.Ε. για το Μακεδονικό. Αντιθέτως, μετά τη συντριβή του στις εκλογές του 1928, το Κόμμα, μην έχοντας άλλωστε πλέον τίποτε να χάση και υπό την ηγεσία του Ζαχαριάδη, έλαβε ακόμη τολμηρότερες θέσεις.»

    • ΜΑΡΙΑ said

      «Τον Δεκέμβριο του 1931, το Κόμμα έλαβε επί του «ζητήματος» την πιο σκληρή απόφαση. Η απόφαση ενεκρίθη ομοφώνως από την Κεντρική Επιτροπή και με αυτήν το Κόμμα διεκήρυξε τα ακόλουθα:

      «Η Ελλάδα είναι μια χώρα «ιμπεριαλιστική» που κατέκτησε δια της βίας ολόκληρες περιοχές κατοικημένες από άλλες εθνότητες. Εν ονόματι των πιο βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, το Κ.Κ.Ε. διακηρύσσει για τη Μακεδονία και τη Θράκη την αρχή της αυτοδιάθεσης μέχρι και του δικαιώματος της αποχώρησης από το Ελληνικό Κράτος και υποστηρίζει ενεργά τις επαναστατικές προσπάθειες των πληθυσμών των περιοχών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση».

      Το 1934 το Κόμμα επανήλθε στο ίδιο θέμα κατά τρόπο ακόμη επισημότερο. Πράγματι, το Πέμπτο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε. έλαβε σχετικώς μια απόφαση που άρχιζε με τη δήλωση ότι υιοθετείται από το Κόμμα:

      «Η υποστήριξη και ενίσχυση των εθνικοεπαναστατικών οργανώσεων των εθνικών μειονοτήτων και η στερέωση των δικών του οργανωτικών θέσεων μέσα σ” αυτές, δίπλα στην καθημερινή του πάλη για όλα τα ζητήματα, και τα πιο ελάχιστα, των εθνικών μειονοτήτων, που παλεύουν ενάντια στην εθνική, οικονομική και κοινωνική καταπίεση της αστικοτσιφλικάδικης Ελλάδας και η αναγνώριση στις μειονότητες αυτές του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι και του κρατικού αποχωρισμού».

      Τα καίρια σημεία αυτών των κειμένων αναδημοσιεύονται εδώ για τρεις κυρίως λόγους: Πρώτον, γιατί αργότερα, σε ορισμένες ειδικές περιστάσεις, έγινε προσπάθεια να αμφισβητηθή η ύπαρξή τους.
      Χρήσιμο λοιπόν είναι να επιβεβαιωθή η αυθεντικό της τους και να λεχθή ότι βρίσκονται στα επίσημα δημοσιεύματα του Κ.Κ.Ε., από όπου και αναδημοσιεύονται επί λέξει.

      Δεύτερον, γιατί εξηγούν εν πολλοίς τη βαθειά και διαρκή λαϊκή αντίδραση εναντίον του Κ.Κ.Ε.

      Τρίτον, γιατί αποδεικνύουν την ολοκληρωτική υποταγή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος στις κατευθύνσεις που προήρχοντο από το εξωτερικό.»

    • Αμανε κατέχεις γνώση η προπαγάνδα τους πάει περίπατο,,,
      μπράβο συντέκνισσα μου,,,άξια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: