ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η ομηρία και ο θάνατος του Κων…
    Μέλια στη Η ομηρία και ο θάνατος του Κων…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η ομηρία και ο θάνατος του Κων…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η 11η Σεπτεμβρίου στην ιστορία…
    ΚΡΙΤΩΝ στη Άρχισε η ολομέτωπη Τουρκική πρ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η αξιοπιστία ενός κράτους στην διεθνή πολιτική

Posted by Φαίη στο 27 Δεκεμβρίου, 2013

εικόνα από: qub.ac.uk

Όμιλος Ρητορικής-Επικοινωνίας – Τμήμα ΔΕΣ Πανεπιστημίου Πειραιώς

Παναγιώτης Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

Κατ’ αρχάς, υπογραμμίζουμε πως ό,τι πούμε εφεξής αφορά όλες τις κοινωνίες, όλων των εποχών και όλων των ειδών και μεγεθών.

Η θεωρία διεθνών σχέσεων είναι βασικά η ιατρική επιστήμη της διεθνούς πολιτικής.

Για να είναι ένα κράτος αξιόπιστο απαιτείται οι πολίτες του και οι πολιτικοί του ηγέτες,
– πρώτον, να γνωρίζουν την φυσιολογία του διεθνούς συστήματος,
– δεύτερον, να μπορούν να κάνουν διάγνωση των αιτιών πολέμου και
– τρίτον, να γνωρίζουν τι είδους μέτρα θα πάρουν για να διασφαλίσουν τα εθνικά συμφέροντα,
– τέταρτον, να είναι ακλόνητοι στην υπεράσπιση της πατρίδας, της ελευθερίας της και της κυριαρχίας που ιστορικά της ανήκει σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα.

Στην ιατρική η φυσιολογία ως γνωστό μελετά την λειτουργία των οργανικών συστημάτων του ανθρωπίνου σώματος, συνολικά την σύνθεση και λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού και επιμέρους ιδιότητες όπως τα κύτταρα που ρέουν μέσα στο αίμα και τον κρατούν ζωντανό και υγιή ή προκαλούν τον θάνατό του.

Κάθε μονάδα ή ομάδα ανθρώπινης ζωής είναι ένα σύνολο δομών, υποδομών και επί μέρους στοιχείων. Στον ανθρώπινο οργανισμό τα κύτταρα, για παράδειγμα, εμφανίζουν ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες που επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματος. Καμιά ανθρώπινη οντότητα δεν είναι όμοια με κάποια άλλη. Όλες ανεξαιρέτως ως μοναδιαίες ανθρώπινες οντότητεςς ή ως συλλογικές οντότητες όπως μια κοινωνική οντότητα διακρίνονται από ετερότητα. Είναι μοναδικές, ανεπανάληπτης ετερότητας, ιδιομορφίας και ζωντανά περιεκτικές.

Εξίσωση και εξομοίωση των ανθρωπίνων οντοτήτων είναι παντελώς ανέφικτο να συντελεστεί και αυτό είναι το μέγα ζήτημα της κοινωνικοπολιτικής συγκρότησης και συγκράτησης. Ιστορικά πάντως, όποτε επιχειρήθηκε αποδείχθηκε εγκληματική και τερατώδης προκαλώντας εκατόμβες.

Η αξιοπιστία λοιπόν ενός εθνοκράτους αρχίζει και τελειώνει από την βαθιά κατανόηση των μελών του ότι υπάρχουν, ζουν και λειτουργούν μέσα σε ένα κόσμο βαθύτατα διαφοροποιημένο σε εθνοκρατικές οντότητες.

Μάλιστα, όχι μόνο αυτό: Αυτές οι οντότητες είναι ζωντανές προικισμένες με πολυτάλαντο πνεύμα, συχνά ταραχοποιό, ρευστό, ευμετάβλητο και αστάθμητο. Η πολιτική θεωρία του κράτους και της διεθνούς πολιτικής, εν τούτοις, καλείται να σταθεροποιήσει τυπολογία συμπεριφορών συναρτημένη με αυτή την ζωντανή και βαθιά ανθρώπινη ατομική και συλλογική ετερότητα. Αυτό είναι μια πτυχή. Η άλλη είναι να θεωρείται δεδομένο, θέσφατο και έσχατο ότι έχουμε δικαίωμα επιβίωσης και ελεύθερης ύπαρξης.

Το ότι τα μέλη, μιας κοινωνικής οντότητας, για κάποιο μυστήριο, βαθύτατο και αδιερεύνητο λόγο συνυπάρχουν, συγκροτούν Κοινωνικό και Πολιτικό γεγονός είναι ένα μεγάλο θαύμα το οποίο δεν μπορεί, εάν θέλουν να είναι βιώσιμοι και ανταγωνιστικοί σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόσμο, τα μέλη μιας κοινωνίας να μην θεωρούν την οικεία πολιτεία ως το πολυτιμότερο αγαθό που τους επιτρέπει με ασφάλεια και ελευθερία να διεξάγουν ένα συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίο.

Η ιατρική της διεθνούς πολιτικής, λοιπόν, ενώ δεν εισέρχεται στην φυσιολογία του σώματος επιχειρεί να περιγράψει και να τυποποιήσει τις σύνθετες ατομικές και συλλογικές ανθρώπινες ετερότητες.

Παρανθετικά έχω να μαρτυρήσω το εξής στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Manchester όπου έτυχε να βρεθώ φοιτητής σε ένα άλλο Τμήμα: Την πρώτη μέρα περνούσαν μέσα από τον θάλαμο νεκροψιών όπου βρίσκονταν διάσπαρτα έντερα, μυαλά, κομμένα κεφάλια και άλλα μέλη του σώματος και όποιος λιποθυμούσε έφευγε.

Ακόμη πιο πολύ σκληρή είναι η διεθνής πολιτική και η κατανόηση της ιατρικής επιστήμης της διεθνούς πολιτικής απαιτεί ακόμη πιο σκληρά νεύρα, ψυχική αντοχή, πνευματική δύναμη και αταλάντευτη επιστημολογική απόφαση ότι μόνο η αλήθεια μας ενδιαφέρει όσο δυσάρεστη και εάν είναι.

Τρεις δεκαετίες στο πεδίο της πολιτικής επιστήμης του διεθνούς συστήματος και επειδή ακούω κάθε είδους ασυναρτησία που φρίττω, διερωτήθηκα κατά πόσο τον υποψήφιο διεθνολόγο για να ξέρει τι λέει θα πρέπει την πρώτη μέρα να τον βάλουν σε ένα αεροπλάνο.

Να τον ρωτήσουν, σε ποιο πόλεμο από τους πολλούς που λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα σήμερα όπως και επί πολλές χιλιετίες, θέλεις να δοκιμάσεις τα νεύρα σου.

Το τι λέει ένας διεθνολόγος για τον Πόλεμο, έγραψε ο Martin Wight, μαρτυρεί και τις ποιοτικές του βαθμίδες ως επιστήμονας. Εάν καταγράψουμε τι πολλοί γράφανε μετά το 1990 στην Ελλάδα, η βαθμολόγηση θα σώρευε πολλά μηδενικά.

Η πολιτική θεωρία του κράτους και η προέκτασή τους του διεθνούς συστήματος, λοιπόν, απαιτεί να λέει την αλήθεια για την ανθρώπινη κατάσταση όπως κάθε καλός γιατρός κάνει διάγνωση των αιτίων όταν ένας άνθρωπος ασθενεί η υγιαίνει. Αμφότερα έχουν αίτια.

Σωστά ο Πάλμεστον έγραψε: Ευχαριστούμε τον Μακιαβέλι που δεν μας είπε τι θέλουμε να ακούμε αλλά τι πρέπει να ξέρουμε.

Το μέγιστο πρόβλημα της ιατρικής διεθνούς πολιτικής είναι το εξής: Πολύ περισσότεροι τσαρλατάνοι απ’ ότι στην ιατρική του σώματος και επιπλέον εκατομμύρια συνειδητοί ή ανεπίγνωστοι προπαγανδιστές, ενώ οι φαντασιόπληκτοι δεν λείπουν.

Πολίτες και ηγέτες πρέπει λίγο πολύ να αντιλαμβάνονται επαρκώς την διεθνή πολιτική. Όσοι τσαρλατάνοι υπάρχουν τόσο περισσότερο ασθενεί ένα κράτος, και το αντίστροφο, χωρίς και αυτό να είναι σίγουρο.

Η αξιοπιστία μας, φαίνεται, δεν κρύβεται, από τι λέμε ως πολίτες και ως ηγέτες.

Κατά πρώτον λοιπόν Θουκυδίδης, ως το Υπόδειγμα της φυσιολογίας και των αιτιών πολέμου και ως προεκτάσεις αξιωματικές των θεραπειών.
Θουκιδύδης: Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων (εδ. 89-116)

(εδάφιο.89). Αθηναίοι: α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία β) υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί δικαίου-δικαιοσύνης και γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «όταν υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται».

(Εδάφιο 97). Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. … όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους».

(εδάφιο 103). Αθηναίοι: «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν».

Κατάληξη: (εδάφιο 114). «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους … έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους … (οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».

Και ερχόμαστε τώρα στον εξ αντικειμένου νούμερο 1 σύγχρονο διεθνολόγο ο οποίος με καθαρότητα αποκρυστάλλωσε την θέση πως όποιος θέλει να επιβιώσει εξισορροπεί αυτούς που τον απειλούν και όποιος θέλει να αποβιώσει υπνώττει λησμονώντας ότι η ισχύς στην διεθνή πολιτική είναι εξ ορισμού αθέσμιστη.

Δέκα θεμελιώδεις αρχές απόρροια της ανάλυσης του Kenneth Waltz

Από τον πρόλογο του Αθ. Πλατιά στην εισαγωγή του έργου του K. Waltz Θεωρία διεθνούς πολιτικής (Εκδόσεις Ποιότητα 2010), σ. 10-12.

1. Η απουσία ρυθμιστικής εξουσίας στο διεθνές σύστημα παίζει καθοριστικό ρόλο στη συμπεριφορά των κρατών και στη σταθερότητα ή στην αστάθεια του διεθνούς συστήματος (άναρχο διεθνές σύστημα).

2. Καθώς απουσιάζει η υπερκρατική εξουσία, η οποία θα μπορούσε να ρυθμίζει τον ανταγωνισμό, οι σχέσεις των κρατών είναι κατά βάση ανταγωνιστικές και πολλές φορές συγκρουσιακές (ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα).

3. Τα κράτη σε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό σύστημα πρέπει από μόνα τους να μεριμνήσουν για την ασφάλειά τους (αρχή της αυτοβοήθειας).

4. Τα κράτη στο άναρχο διεθνές σύστημα αναγκάζονται να λάβουν μέτρα, για να αυξήσουν την ασφάλειά τους. Τα μέτρα αυτά όμως μειώνουν την ασφάλεια των άλλων. Αυτό ανατροφοδοτεί την ανασφάλεια και τον ανταγωνισμό. Αυτό είναι το γνωστό «δίλημμα ασφάλειας».

5. Τα κράτη είναι οι βασικοί δρώντες στο διεθνές σύστημα άρα και η βασική μονάδα ανάλυσης των διεθνών σχέσεων (κρατικοκεντρικό διεθνές σύστημα). [οι διεθνικοί δρώντες είναι εργαλειακού χαρακτήρα μέσα στην στρατηγική των κρατών και οι διεθνείς θεσμοί εξ ορισμού και αναπόδραστα (λόγω υψηλών αρχών διεθνούς δικαίου, είναι εξαρτημένες μεταβλητές των κρατών και μάλιστα των ισχυρών)]

6. Τα κράτη επειδή είναι «ευαίσθητα στο κόστος» έχουν κάθε λόγο να συμπεριφέρονται ορθολογικά. Τα λάθη τιμωρούνται (αρχή του ορθολογισμού).

7. Κυρίαρχος στόχος του κράτους είναι η κατοχύρωση της ασφάλειάς του, δηλαδή η επιβίωση, η διατήρηση της εδαφικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας/αυτονομίας (βασικό εθνικό συμφέρον).

8. Τα κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν «ισχύ», η οποία είναι το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική (επιδίωξη ισχύος).

9. Σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα τα κράτη έχουν κίνητρο να εξισορροπήσουν τους αντιπάλους τους (στρατηγική εξισορρόπησης), για να αυξήσουν την ασφάλειά τους.

10. Οι μεμονωμένες προσπάθειες που καταβάλλουν τα κράτη να εξισορροπήσουν τους αντιπάλους τους, συμβάλλουν στη δημιουργία ενός αυτορυθμιζόμενου συστήματος ισορροπίας δυνάμεων που με τη σειρά του δύναται να συμβάλλει στη διατήρηση της ειρήνης (αρχή της ισορροπίας ισχύος).

Τι πρέπει να αναμένεις; (εάν αναμένεις τα πιο κάτω είναι σαν να περπατάς μέσα σε ναρκοπέδιο και να μην το ξέρεις)

Þ Διεθνής τάξη πραγμάτων Þ Ηγεμονισμός

Þ Ανταγωνισμός
Þ Αυτοβοήθεια
Þ Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Þ Ιδιοτελής ορισμός των εθνικών συμφερόντων
Þ Συνθήκες ερμηνεύονται με πολιτικά κριτήρια
Þ Ποντιοπιλατισμός
Þ Χρήση βίας ή απειλή χρήσης βίας
Þ Διεθνείς οργανισμοί όργανο του ισχυρότερου ή πιο επιστημονικά εξαρτημένη μεταβλητή των κρατών και της ισχύος

«Η ηθική είναι προϊόν πολιτικής», δεν υπάρχει διεθνής κοινωνία και κατά συνέπεια η δικαιοσύνη σε όλο το φάσμα της ζωής μπορεί να οριστεί μόνο ενδοκρατικά.

: Μερικά εκατομμύρια έλληνες σήμερα θύματα ενός ανελέητου ανταγωνισμού στον πιο ρυθμισμένο χώρο, την ΕΕ, περιμένουν την δικαιοσύνη τους αλλά από πουθενά δεν έρχεται.

Άδικα θα περιμένουν. Θουκυδίδης: Όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους και η ελπίδα είναι σπάταλη όταν στηρίζεται σε λάθος ανάλυση και ψευδαισθήσεις.

Όταν πλέον κτίστηκαν βουνά ψευδαισθήσεων, οι πολίτες της Ελλάδας αλλά και άλλων κρατών της ΕΕ βλέπουν μόνο θηριώδεις τεχνοκράτες.

Οι τσαρλατάνοι, είτε κινούνται στο πεδίο της πολιτικής είτε της επιστήμης τους έριξαν στον λάκκο των λεόντων και το περίεργο είναι ότι ανερυθρίαστα συνεχίζουν να φλυαρούν.

Η τσαρλατανιά στην ιατρική οδηγεί σε αναπηρία και θανάτωση μερικών ατόμων.

Η τσαρλατανιά στην ιατρική της διεθνούς πολιτικής οδηγεί εκατομμύρια και σε εκατόμβες.

Þ Αποφασιστικός και προσδιοριστικός παράγοντας βιωσιμότητας ενός κράτους είναι η κρατική ισχύς, η θέση, ο ρόλος ενός κράτους.

Επίσης η θεωρία του κράτους για τον κόσμο ή άλλως πως η εθνική στρατηγική που πρέπει να στηρίζεται σε ακλόνητες κοσμοθεωρητικές παραδοχές.

Οι κοινωνίες που είναι βιώσιμες είναι εκείνες στις οποίες μια κρίσιμη και συντριπτικά κυρίαρχη μάζα μελών τους προσκολλώνται ανένδοτα και ακλόνητα στις εξής θεμελιώδεις παραδοχές που είναι σύμφυτες με τον πολιτικό πολιτισμό, δηλαδή την Κοινωνική και Πολιτική συγκρότηση των ανθρώπων:

Το εθνοκράτος μας είναι η πατρίδα μας

Το εθνοκράτος μας είναι η συλλογική μας Ελευθερία

Το εθνοκράτος μας είναι η ευημερία μας

Το εθνοκράτος μας άμα είναι ελεύθερο μπορούμε να παλέψουμε για δημοκρατία και πολιτική ελευθερία

Το εθνοκράτος μας είναι το σώμα μας, η ευημερία του και η ισχύς του το αίμα μας και η ασφάλειά του η επιβίωσή μας

Το εθνοκράτος μας για να επιβιώνει πρέπει να είναι επαρκώς ισχυρό

Τι ζιζάνιο του μυαλού μπορεί να αμφισβητήσει αυτές τις επί χιλιετίες καθημερινά επιβεβαιωμένες αλήθειες.

Πως μπορεί ένα κράτος να είναι αξιόπιστο στην διεθνή πολιτική εάν οι πολίτες του και η διακυβέρνησή του εμφανίζονται να λικνίζονται γύρω από θέσφατα επιβίωσης.

Πόσο αξιόπιστος μπορεί να λειτουργήσει ως μέλος του διεθνούς συστήματος όταν δεν είναι ισχυρός και ανταγωνιστικός.

Τα άλλα κράτη εάν υπάρχει έλλειμμα αποφασιστικότητας αυτοσυντήρησης σε πατούν, σε λιώνουν ή και σε σκοτώνουν χωρίς την παραμικρή αναστολή γιατί μόνο για την δική τους πατρίδα νοιάζονται.

Εάν υπάρχει έλλειμμα στήριξης του οικείου εθνοκράτους τα άλλα κράτη σε [βλέπουν ως] αναλώσιμο και υποψήφιο για σφαγή, λεηλασία και διανομή.

Ρωτήστε σήμερα πολλούς έλληνες πολίτες και άλλους πολίτες κρατών του νότου της ΕΕ, και θα το επιβεβαιώσουν ακαριαία.

Σήμερα η ηθική αυτουργία του ξενοκρατικού τεχνοκρατικού φασισμού και των οικονομικών γενοκτονιών, έχει ονοματεπώνυμο: Είναι οι τσαρλατανιές της πολιτικής επιστήμης του διεθνούς συστήματος και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Αφού λοιπόν ο ιατρός της διεθνούς πολιτικής γνωρίζει την φυσιολογία αυτής της δομής, καλά κάνει να προχωρεί σε άμεση διάγνωση των αιτίων των προβλημάτων του διεθνούς συστήματος:

https://averoph.files.wordpress.com/2013/12/cf86ceb1ceb9ceb7.jpg
Πηγή: Π. Ήφαιστος, Οι διεθνείς σχέσεις ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διαδρομή, αντικείμενο, περιεχόμενο και γνωσιολογικό υπόβαθρο (Εκδ. Ποιότητα, Αθήνα 2004) σ. 114.

ΜΕΡΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

(Σύνθετοι και ρευστοί. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξουν λόγω κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων σ’ ένα κράτος, λόγω συμμαχιών, λόγω επέμβασης ή για τυχαίους λόγους)

Þ ποιοτική και ποσοτική επάρκεια πολεμικών μέσων
Þ αξιόμαχη στρατιωτική ηγεσία
Þ επεξεργασμένα επιτελικά σχέδια
Þ υποστηρικτική οικονομική υποδομή
Þ υποστηρικτικό εθνικό φρόνημα
Þ ικανή και αξιόπιστη πολιτική ηγεσία
Þ σταθερότητα στόχων και προσεγγίσεων ανεξάρτητα πολιτικών διακυμάνσεων
Þ πλήρης συνεργασία πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας
Þ υποστηρικτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις
Þ ετοιμότητα / αποφασιστικότητα προάσπισης εθνικού συμφέροντος
Þ αποτελεσματικές συμμαχίες
Þ ποιότητα διπλωματίας
Þ αποτρεπτική φήμη και αξιοπιστία της χώρας
Þ Ικανότητα βέλτιστου συνδυασμού αυτών και άλλων συντελεστών ισχύος

Θέσφατα στρατηγικής σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα

Θέση: Όσο πιο ψηλά στην ιεραρχία ισχύος
* Στρατιωτική
* Οικονομική
* Διπλωματική
* Πολιτισμική

Ρόλος: Ενεργός και δραστήριος

Αλλά:

* εξεζητημένα συναρτημένος με τα εθνικά συμφέροντα

* συναρτημένος με αποτρεπτική στρατηγική

* συναρτημένος με οικονομικό σχεδιασμό για αγορές, συνεργασίες, προμήθειες πρώτων υλών

Αυτοτέλεια-αυτονομία:

*κόκκινη γραμμή εθνικής επιβίωσης

*κόκκινη γραμμή οικονομικής και αν χρειαστεί αμυντικής επάρκειας για πολύμηνη υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας

*κόκκινη γραμμή πόρων διαφύλαξης της κοινωνικής συνοχής

ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ….

Þ παραστάσεις ικανότητας να αμυνθούμε κατά απειλών
Þ ερείσματα στην περιφέρειά μας
Þ ικανότητα επηρεασμού της κατανομής ισχύος και συμφερόντων στην περιφέρειά μας
Þ ικανότητα διπλωματικού κόστους
Þ ικανότητα ψυχολογικού κόστους
Þ μυστικές υπηρεσίες, γνώση αντιπάλου
Þ γνώση των τρωτοτήτων του αντιπάλου

Άρνηση νομιμοποίησης αναθεωρητικών αξιώσεων και τετελεσμένων

ΕΣΧΑΤΕΣ-ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

– Κάθε κράτος θεωρεί απαραβίαστη την εθνική του κυριαρχία

Δεν εκχωρείται κυριαρχία παρά μόνο μετά από ένα αποτυχημένο επιθετικό πόλεμo

Κάθε πολίτης κάθε κράτους υποχρεωμένος (ηθικά και νομικά) να επιδείξει αυθυπέρβαση και αυτοθυσία αν κινδυνεύσει η κρατική κυριαρχία της πατρίδας του.

– Υποχρέωση η στήριξη εθνικών συμφερόντων (δίλημμα μόνο αν τίθεται θέμα επεκτατικού, επιθετικού, σοβινιστικού πολέμου).

Κοντολογίς, ένα κράτος για να είναι βιώσιμο και αξιόπιστο απαιτείται οι πολίτες να εμφορούνται με κοσμοθεωρητικές υσίες και νοήματα που υποστασιοποιούνται με σύνθετο και πολυσήμαντο τρόπο στα πλαίσια της εθνοκρατικά ανεξάρτητης πολιτειακής ζωής.

Το αίμα και η δύναμη κάθε κοινωνίας είναι οι πολιτικές της παραδόσεις: Τις λατρεύεις, τις ερωτεύεσαι, τις καλλιεργείς, τις αναπτύσσεις, με αυτές τροφοδοτείς τις ηθικές παραδοχές και τις κανονιστικές δομές, είσαι φορέας τους όπου και να πας και με αυτές αισθάνεσαι ήρεμος και φιλειρηνικός και με αυτές επιτυγχάνεται όσμωση και αλληλοεμπλουτισμός μεταξύ εθνών και πολιτισμών.

Διαβάστε την αποκορύφωση του Πολιτικού Πολιτισμού, τον Ρήγα Βελεστινλής.

Όλων των εθνών οι πολιτικές παραδόσεις είναι για αυτούς καλές, υπάρχουν μόνο καλές πολιτικές παραδόσεις.

Μόνο εθνοκράτη ανθρωπολογικά ζωντανά, δυναμικά και στρατηγικά προσανατολισμένα μπορούν να έχουν εθνικούς σκοπούς και έσχατα εθνικά συμφέροντα και να συγκροτούν στρατηγικές εκπλήρωσης αυτών των σκοπών, συνάμα και να λειτουργούν ορθολογιστικά στο στρατηγικό πεδίο.

Για να το επιτύχουν πρέπει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τα εθνικά συμφέροντα και να συνδυάζονται με βέλτιστο τρόπο τα μέσα που διαθέτουν.

Όποια κράτη στερούνται αυτών προϋποθέσεων παραπαίουν ή και αποθνήσκουν. Υπέρτατο και έσχατο εθνικό συμφέρον όλων των εθνοκρατών είναι η εθνική επιβίωση μέσα σε ένα ως εκ της φύσεώς του άκρως ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.

Οι πιο πάνω προϋποθέσεις απαιτούν, επίσης, μια πολιτειακή ζωή τα μέλη της οποίας δεν αλληθωρίζουν και που δεν είναι ηθικά και κοσμοθεωρητικά σχιζοφρενή.

Είναι σχιζοφρενή όταν υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ των ηθικών και κανονιστικών δομών της πολιτειακής ζωής και των κοσμοθεωρητικών τους θεμελίων.

Αλληθωρίζουν όταν αντί ακλόνητης προσκόλλησης στα εθνοκρατικά συμφέροντα αναζητούν κάποια μυστήρια ένωση του πλανήτη με το να κηρύττουν διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς, παγκοσμιοποιήσεις και τα λοιπά, όλα αφέλειες, φαντασιόπληκτες και αναπόδεικτες επιστημονικές τσαρλατανιές και ασυναρτησίες που αντιβαίνουν στην εθνοκρατική υπόσταση αλλά και αντιβαίνουν στην προσπάθεια δημιουργίας προϋποθέσεων σταθερότητας, ασφάλειας, δημοκρατίας και ελευθερίας.

Όποτε εκδηλώνονται πνευματικά αλληθωρίσματα καταμαρτυρούν κραυγαλέα πολιτικοπνευματική παράκρουση και στα μικρά κράτη εξ ορισμού υπηρετούν τις μεταμφιεσμένες ηγεμονικές αξιώσεις κάθε ιστορικής συγκυρίας.

Επειδή τα τρία επίπεδα ανάλυσης, ο άνθρωπος, το κράτος και η διεθνής πολιτική συμπλέκονται όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία ενώ ταυτόχρονα λόγω κυριαρχικού κατακερματισμού το κράτος καθίσταται ολοένα και περισσότερο το μέσο συναλλαγών, ανταγωνιστικότητας, ευημερίας, ασφάλειας και επιβίωσης, η πολιτική θεωρία του διεθνούς συστήματος είναι σημαντική αλλά και δίκοπο μαχαίρι.

Εάν οι τσαρλατάνοι πολιτικοί επιστήμονες και οι πολίτες είναι μύωπες βυθιζόμαστε, εάν οι ορθολογιστικά σκεπτόμενοι κυριαρχούν θα διαθέτουμε καλό καράβι η Οδύσσεια του ταξιδιού προς μια ίσως ανύπαρκτη Ιθάκη θα μας επιτρέπει να ευημερούμε και να επιβιώνουμε.

Τα ίδια ισχύουν για κάθε κράτος και κάθε κοινωνία.

Σημείωση. Ομιλία σε ημερίδα με θέμα, «Εικόνες κρατών, στρατηγικές απολογίας και ρητορική του φόβου: Πρακτικές εφαρμογές της ρητορικής επικοινωνίας στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον» 20.11.2013

ΠΗΓΗ: ifestosedu.gr

19 Σχόλια προς “Η αξιοπιστία ενός κράτους στην διεθνή πολιτική”

  1. Φαίη said

    «..όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους»

    «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν»

    «[η ισχύς] είναι το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική (επιδίωξη ισχύος)»

    «Η ηθική είναι προϊόν πολιτικής»

    «Όταν πλέον κτίστηκαν βουνά ψευδαισθήσεων, οι πολίτες της Ελλάδας αλλά και άλλων κρατών της ΕΕ βλέπουν μόνο θηριώδεις τεχνοκράτες
    ΑΧ ΑΧ..

    ΟΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

    «..όταν υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ των ηθικών και κανονιστικών δομών της πολιτειακής ζωής και των κοσμοθεωρητικών τους θεμελίων

    «..όταν αντί ακλόνητης προσκόλλησης στα εθνοκρατικά συμφέροντα αναζητούν κάποια μυστήρια ένωση του πλανήτη με το να κηρύττουν διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς, παγκοσμιοποιήσεις και τα λοιπά, όλα αφέλειες, φαντασιόπληκτες και αναπόδεικτες επιστημονικές τσαρλατανιές και ασυναρτησίες που αντιβαίνουν στην εθνοκρατική υπόσταση αλλά και αντιβαίνουν στην προσπάθεια δημιουργίας προϋποθέσεων σταθερότητας, ασφάλειας, δημοκρατίας και ελευθερίας.

    «Όποτε εκδηλώνονται πνευματικά αλληθωρίσματα καταμαρτυρούν κραυγαλέα πολιτικοπνευματική παράκρουση και στα μικρά κράτη εξ ορισμού υπηρετούν τις μεταμφιεσμένες ηγεμονικές αξιώσεις κάθε ιστορικής συγκυρίας

    Τι να πω εγώ τώρα;
    Τα είπε όλα ο Ήφαιστος.

    • ΒΡΑΧΟΣ said

      Και, αν μου επιτρέπετε να σημειώσω κυρία, τον «ακούνε» λίγοι, τον «καταλαβαίνουν» ακόμα λιγότεροι και θα τον «υποστούν», αργά η γρήγορα, όλοι…
      Όταν διαβάζεις μόνο εκείνα που κάνουν τον εγκέφαλό σου να ευφραίνεται και «ακούς» μόνο αυτά που τα αυτιά σου θέλουν να ακούνε, κινδυνεύεις.
      Και καλά να κινδυνεύεις μοναχός σου, πάει στα κομμάτια, από ηλιθίους έχουμε περίσσευμα, εμού συμπεριλαμβανομένου.
      Κινδυνεύει και ο περίγυρός σου, δημιουργείς ασκούς ανοησίας που θα σκάσουν και τα σκάγια έχουν την κακή συνήθεια να πηγαίνουν όπου θέλουν και να χτυπάνε όπου βρουν.
      Θα μάθουμε Φαίη.
      The hard way…

    • Πετροβούβαλος said

      Σε γενικές γραμμές, η προσέγγισή του δείχνει γνώση και τριβή. Ενδεικτικά, συμφωνώ 101% με το: Σωστά ο Πάλμεστον έγραψε: Ευχαριστούμε τον Μακιαβέλι που δεν μας είπε τι θέλουμε να ακούμε αλλά τι πρέπει να ξέρουμε.
      Έχοντας μελετήσει και ξανά – μελετήσει τον «Ηγεμόνα» και το ιστορικό περιβάλλον της εποχής, τείνω να πιστεύω πως ο Μακιαβέλι έχει σκοπίμως διαστρεβλωθεί και συκοφαντηθεί.

      Διαφωνίες:

      1: «Τα κράτη είναι οι βασικοί δρώντες στο διεθνές σύστημα…» Όχι ακριβώς διαφωνία, αλλά οι μεγάλες εταιρείες είναι βασικότατοι παίκτες από το τέλος του Β΄.Π.Π. κι έπειτα.

      2 Σήμερα η ηθική αυτουργία του ξενοκρατικού τεχνοκρατικού φασισμού και των οικονομικών γενοκτονιών, έχει ονοματεπώνυμο: Είναι οι τσαρλατανιές της πολιτικής επιστήμης του διεθνούς συστήματος και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.. Διαφωνία που προέρχεταί από την από πάνω: Αν ισχύει πως τα κέντρα αποφάσεων των εταιρειών, τραπεζών κλπ. επηρρεάζουν αποφασιστικά τα κέντρα αποφάσεων των κρατών, διεθνών οργανισμών κλπ. τότε το ονοματεπώνυμο είναι οι τσαρλατανιές και η ανοησία της οικονομικής επιστήμης και των περί αυτής τσαρλατοαναλύσεων που την επηρρεάζουν αποφασιστικά.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        H oικονομία, η γεωργία, η παροχή υπηρεσιών, η βιομηχανία, η ..η…η… κτλ κτλ, είναΙ ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ.
        Δεν είναι σκοπός, είναι εργαλεία.
        Εργαλεία Σκοπού, όπως μία σκούπα που καθαρίζει το πλατύσκαλο.
        Έχουμε θεοποιήσει ορισμένες επιστήμες, ορισμένους «επιστήμονες», αλλά δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι ΟΛΑ «είναι» και θα έπρεπε να είναι και αλίμονό μας αν δεν είναι, για τον Άνθρωπο.
        Αυτόν αφορούν.
        Γι΄αυτόν είναι.
        Ξέρεις Πέτρο η πολλή μεγάλη εξιδείκευση, σε πολλούς τομείς της ζωής, δεν κάνει πάντα καλό.
        «Κολλάς» και δεν βλέπεις την μεγάλη εικόνα.Αν δε είσαι και παραπάνω εγωϊστής από ότι πρέπει , απαιτείς να κολλάνε κι άλλοι στην δική σου εικόνα και θεώρηση.
        Αχρηστεύεσαι, παύεις να είσαι χρήσιμος αν κολλάς.
        Γι΄αυτό και όλα σπανιότερα ακούς το «δεν ξέρω»…
        Γίναμε και παντογνώστες…Μας «παίζουν» στα χειρότερα των συναισθημάτων μας.
        Και για την ώρα κερδίζουν…

      • Φαίη said

        Ο Μακιαβέλι είχε παρεξηγηθεί και από μένα, και αυτό διότι τον κοιτούσα από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.
        Πόσο σημαντική τελικά είναι αυτή η ρημάδα η οπτική γωνία έ;;
        Θα έλεγε κανείς (κάποιοι θα μπορούσαν να τον αποκαλέσουν και συνωμοσιολόγο) ότι όλη αυτή η προσπάθεια να αποδομηθεί το «the end justifies the means» ήταν για να εμποδίσουν τους κοινούς θνητούς να δουν μία πραγματικότητα που οργιάζει γύρω τους την ώρα που αυτοί ρεμβάζουν το ηλιοβασίλεμα. ‘Ετσι, για να πάνε σαν τα αρνιά στο θυσιαστήριο μια ώρα αρχίτερα.
        Τελικά ποιο είναι το συμπέρασμα;
        Ότι τα πράγματα είναι πολυεπίπεδα και πολύμορφα, και ότι δεν ταιριάζουν όλα στο ίδιο κουτί γιατί η ζωή έχει πολλές πλευρές και πραγματικότητες. Και ότι δεν έχει σημασία τι γνωρίζεις αλλά αν ξέρεις να το χρησιμοποιήσεις στον σωστό χρόνο, στην σωστή περίπτωση, στην σωστή τοποθεσία και για τον σωστό λόγο. Αν δεν ξέρεις πως να κάνεις αυτά, δεν είσαι μόνο άχρηστος, είσαι και επικίνδυνος.
        Και όπως λέει και ο Βράχος, εμείς είμαστε μανούλες στις οπτικές γωνίες.
        Οπτικές γωνίες να φαν’ κι οι κότες!!

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Είναι τεράστιο πλεονέκτημα οι πολλές οπτικές γωνίες.
        Όταν καταφέρουμε και τις αξιολογήσουμε, η ποικιλία, άρα και η φαντασία, άρα και η προσαρμοστικότητα, άρα και η αποτελεσματικότητα πολλαπλασιάζονται εκθετικά.
        Η ΜΙΑ γωνία είναι όλεθρος, ειδικά αν στην «δίνουν» άλλοι και την καταπίνεις γιατί αυτοί που στην δίνουν είναι «αυθεντίες» και «ηγέτες».
        Αντιπαθώ τις «αυθεντίες» και τους αυτοανακυρηχθέντες ηγέτες.
        Δεν γράφω μισώ, γιατί είναι αντιπαραγωγικό.
        Προτιμώ χίλιες μέτριες «νοήσεις» παρά μία διάνοια.
        Περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν ο λαλάκας-διάνοια να την «ψωνίσει» και να αρχίσει να πιστεύει ότι είναι η μετενσάρκωση του Μπούντα, παρά να την «ψωνίσουν» χίλιοι, ταυτόχρονα.
        Στατιστικώς δηλαδή…

      • Φαίη said

        Όσο για το ερώτημα του Πέτρου ίσως το παρακάτω να μας βοηθούσε: [οι διεθνικοί δρώντες είναι εργαλειακού χαρακτήρα μέσα στην στρατηγική των κρατών και οι διεθνείς θεσμοί εξ ορισμού και αναπόδραστα (λόγω υψηλών αρχών διεθνούς δικαίου, είναι εξαρτημένες μεταβλητές των κρατών και μάλιστα των ισχυρών)]
        Δηλαδή ο νόμος της ισχύς, ισχύει και εδώ.

        και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όπως λέει και ο Βράχος είναι οι τσαρλατανοπολιτικοί και τσαρλατανοοικονομολόγοι.
        Θυμάστε ένα άρθρο που είχα μεταφράσει. Λέει ο αρθογράφος, μπείτε στην τάδε γνωστή ιστοσελίδα των οικονομολόγων και θα γελάσετε με τα χάλια τους. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Απλά αυτοί που ‘συμφέρουν’ πληρώνονται να λένε τις παπαριές που λένε.

        Τελικό συμπέρασμα δηλαδή ποιο είναι;
        Ότι η διεθνοποίηση είναι μία επιβαλλόμενη κατάσταση από τα ισχυρά κράτη για την επέκταση της ηγεμονίας τους. Επηρεάζουν τους διεθνείς οργανισμούς και χρησιμοποιούν πληθώρα εργαλείων. Ο νόμος της ισχύς δηλαδή ισχύει και εδώ. Αν μας δει και ο αρθογράφος ίσως να μας το ξεκαθαρίσει.

        Εγώ από την άλλη αυτό το σημείο το έχω λίγο μπερδεμένο στο μυαλό μου.
        Δηλαδή ίσως κάποιοι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες να παρασίτισαν στις ηγεμονικές χώρες χρησιμοποιώντας αυτόν τον ‘φυσικό νόμο της ισχύς’ τους (ως όχημα δηλαδή) για να κυριαρχήσουν παγκοσμίως.

      • Φαίη said

        Βράχε παρεξήγησες αυτό που έγραψα: «εμείς είμαστε μανούλες στις οπτικές γωνίες.Οπτικές γωνίες να φαν’ κι οι κότες!!»
        Εννοούσα, ο καθένας μας έχει τη δικιά του και δεν την αποχωρίζεται με τίποτα. Άντε να συνεννοηθείς μετά.

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Άμανε έχεις μόνο μία, προσωπική, είσαι άχρηστος.
        Άρα αδιάφορος.
        Μπορείς να συννενοηθείς μόνο αν δεν έχεις στο μισοάδειο σου κρανίο, ότι δεν συνομιλείς και δεν συνδιαλέγεσαι για να νικήσεις «εσύ», πανίβλακα- όχι εσύ, γενικώς – αλλά για να νικήσουν όλοι.
        Αυτό δεν καταλαβαίνουμε- ακόμα.
        Και θα πάρει πολύ χρόνο για να το ψυχανεμιστούμε…
        Θα χειροτερεύσει, πριν καλυτερεύσει…
        Να στο πω και πιο απλά: Δεν με νοιάζει ποιος έχει δίκιο, αρκεί αυτό – το δίκιο – να βρεθεί…κι ας έχω άδικο…Σιγά…

      • Φαίη said

        Έτσι Βράχε.
        Τελικά όλα καταλήγουν πίσω στον εαυτό μας.

      • Φαίη said

        Αυτό ίσως να μας βοηθήσει στο θέμα που έθιξε ο Πέτρος..

        Από τον Παναγιώτη Ήφαιστο..

        Πριv απo αυτή τηv παρατήρηση, o Carr, παραθέτει ιστoρικά παραδείγματα όπoυ άλλες μεγάλες δυvάμεις πρoωθoύσαv τov κoσμoπoλιτισμό-oυκoυμεvικότητα για vα διευκoλύvoυv τηv εκπλήρωση τωv επιδιώξεώv τoυς (σελ. 108-12): 1. Η Κίvα, πριv δυo χιλιετηρίδες, όταv ασπάσθηκε τov κoσμoπoλιτισμό ως μέσo πρoς εκπλήρωση τoυ στόχoυ της παγκόσμιας επικυριαρχίας. 2. Η Ρωμαϊκή αυτoκρατoρία και αργότερα η Καθoλική Εκκλησία, oι oπoίες έκαvαv τov κoσμoπoλιτισμό σύμβoλo επικυριαρχίας τoυς. 3. Η Γαλλία τov 17ov και 18ov αιώvα όταv “κoσμoπoλίτικα” διεθvιστικά σχέδια όπως τo «Grand dessin» τoυ Sully και τo «projet de paix perpetuelle” τoυ Abbe Saint Pierre, πoυ πρoωθoύσαv διεθvή τάξη πραγμάτωv πoυ ευvooύσε τηv Γαλλική μovαρχία (ταυτόχρovα πρoωθoύσαv τov αvθρωπισμό, τov διαφωτισμό, τις αvθρωπιστικές αρχές, αλλά και τηv Γαλλική γλώσσα ως τηv oικoυμεvική γλώσσα τωv διαvooυμέvωv και τωv ηγετικώv ελίτ). 4. Τov 19ov αιώvα, όταv η παvτoδυvαμία της Βρετταvίας, oδήγησε τoυς ηγέτες της vα υπoστηρίξoυv «εvότητα της αvθρωπότητας». 5. Της Iαπωvίας κατά τηv διάρκεια τoυ μεσoπoλέμoυ όταv πρoωθoύσε τηv «εvωμέvη Ασία». 6. Και τωv ΗΠΑ τov 19ov και 20ov αιώvα όταv άvoδoς στηv ηγεμovία συvoδεύτηκε με «oυκoυμεvικές ιδέες» επιβoλής τωv Αμερικαvικώv αξιώv επί τωv υπoλoίπωv.

        h-p://olympia.gr/2013/12/24/%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BB%CF%8C-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B3/

      • Πετροβούβαλος said

        Bράχε’ μ η οικονομία πρέπει να είναι το εργαλείο. Μόνο που η ιστορία από την εποχή της Ελισάβετ της 1ης και κυρίως από τον Διαφωτισμό εώς εδώ, δείχνει πως η οικονομία είναι αυτοσκοπός.

        Η Γαλική Επανάσταση έγινε από τους ανερχόμενους αστούς που είχαν αποκτήσει οικονομική ισχύ χάρη στην προ – βιομηχανικο – επαναστατική οικονομία. (την ακολούθησε η Τρομοκρατία των κομμουνιστών της εποχής – Ιακωβίνων και στο τέλος επικράτησε ο Ναπολέων, δίνοντας προβάδισμα στους αστούς και μοιράζοντας τρόπον τινά κάποιο μερίδιο στα φτωχότερα στρώματα)

        Παρομοίως, στην Αγγλία οι αστοί είχαν πάρει κεφάλι από τους αριστοκρατικούς γεωκτήμονες, ακριβώς λόγω της αναδυόμενης οικονομικής τους ισχύος. Έκτοτε επικρατούν οι ιδέες του Ατομισμού και το οικονομικό πάρε δώσε εις βάρος των εθνών μέχρι τις μέρες μας. Είναι μία φυσικη εξέλιξη και θα αντιστραφεί αν και όταν τα έθνη ξαναπάρουν κεφάλι, δλδ. αν και όταν αντιληφθούν πως προς τα εκεί εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους εις βάρος του Ατομισμού. Ενδέχεται δε και να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Ενδέχεται λέω…

      • Πετροβούβαλος said

        Φαίη, ο «Οικουμενισμός» πάει παρέα με τις κατακτήσεις, τη νομή φυσικών πόρων, το άνοιγμα αγορών κλπ. Ξεκίνησε από ισχυρούς ηγεμόνες και συνεχίζεται από οικονομικά κέντρα. Η τάση επιβολής είναι φυσική τάση σε όλα τα επίπεδα. Προσωπική μου (και ίσως λανθασμένη εκτίμηση) είναι πως η «αγορές» δλδ. οι ιδιώτες είναι από τη φύση τους πολύ πιό καταστροφικές απ’ ότι τα Έθνη. Τα Έθνη όμως (πάντα προσωπική μου πεποίθηση) ηττώνται συνεχώς από τις «αγορές» κι αυτό δημιουργεί ένα σοβαρότατο πρόβλημα προς επίλυση.

        Ξαναλέω (γράφω) πως οι σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες είναι αποτέλεσμα κυρίως συγκρούσεως οικονομικών συμφερόντων. Προκειμένου να απαλλαγούν οι Αστοί από την ηγεμονία των αριστοκρατιών, εγκαθίδρυσαν κοινοβούλια στα οποία αρχικά συμμετείχαν μόνο αντιπρόσωποι ισχυρών οικονομικά προσώπων. Κατόπιν οι χαμηλές τάξεις σήκωσαν κεφάλι. Το σημερινό αποτέλεσμα είναι αποτέλεσμα σχέσεων ισχύος και η σύγκρουση είναι διαρκής.

  2. ΒΡΑΧΟΣ said

    «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε, τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους».

    Εύχομαι να εύχονται όλοι ειρήνη…
    Κάνει την «δουλειά» πιο εύκολη…

    ΥΓ:Δίχτυα έχω.

    Χρόνια καλά.

  3. Φαίη said

    Η παγίδα της τεχνοκρατικής ουτοπιστικής αγάπης..

    Γνώθι σ’ εαυτόν για να αγαπήσεις τους άλλους, την οικογένειά σου που πρωτοσυναντάς, τους συμπατριώτες σου μετέπειτα. [υπάρχει σειρά]
    Γνώθι το εθνοκράτος, τον πολιτισμό σου τις παραδόσεις σου, για να εκτιμήσεις και να συμβιώσεις ειρηνικά και πολιτισμένα με τα άλλα εθνοκράτη. ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ. Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ. Η διαδρομή είναι αυτή τη «ΑΝΑΒΑΣΗΣ» όχι της ετοιμοπαράδοτης κατάβασης στην οποία δεν συμμετέχει ο ίδιος ο άνθρωπος. Στη δεύτερη περίπτωση δεν θα έχει ΝΟΗΜΑ για τον άνθρωπο, ΔΕΝ θα συμμετέχει ο άνθρωπος ΑΡΑ ΘΑ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ.

    Έτσι πάει..
    Η σειρά δεν αλλάζει.
    Απ’ τον ίδιον τον άνθρωπο προς τα έξω.
    Από κάτω προς τα πάνω.
    Από μέσα προς τα έξω.

    Έτσι μας φέρνει ο Θεούλης σε αυτόν τον κόσμο, μέσα σε μια οικογένεια, μέσα σε ένα έθνος, ΚΥΡΙΩΣ για να μας προστατεύσει ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ.

    Διότι καθημερινά εμείς οι ίδιοι σκοτώνουμε και ανασταίνουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς..

    • Φαίη said

      και συμπληρώνω… για να μας προστατεύσει ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ και ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.
      Διότι όσο εύκολα μπορούμε εμείς οι ίδιοι να προκαλέσουμε κακό στους εαυτούς μας άλλο τόσο και πολύ περισσότερο θα θελήσουν οι άλλοι να το κάνουν σε εμάς.
      Γιαυτό μας έβαλε ο Θεούλης μέσα στα χέρια της μάννας και του πατέρα, το πρώτο μας καταφύγιο και μετά μέσα σε κοινωνίες με κοινούς σκοπούς και χαρακτηριστικά. Για να βρισκόμαστε σε περιβάλλοντα γνώριμα και οικεία τα οποία αν απειληθούν, από φυσικού θα νοιώσουν την ανάγκη να ενωθούν σαν ομάδες για να επιβιώσουν, δηλαδή για να επιβιώσει ο καθένας από εμάς.

      Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουμε αυτό;;

      Αν είχαμε εμπεδώσει ότι έχουμε πόλεμο, αν δεν ονειροβατούσαμε στις ψευδαισθήσεις μας, ειλικρινά αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να είχαμε χε@τεί πάνω μας. Και αυτό θα ήταν καλό, γιατί μετά θα αναγκαζόμασταν να κάνουμε το σκούπισμα δηλ. να βάλουμε προτεραιότητες και να συνεννοηθούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s