ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Ο Γέροντας Παΐσιος για την Παιδεία και τον δάσκαλο

Posted by Μέλια στο 19 Οκτωβρίου, 2013

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς- Θεολόγος

.

Εν πρώτοις μία φράση που ειπώθηκε από τον ιστορικό και λογοτέχνη των Αθηνών, τον σπουδαίο Δημ. Καμπούρογλου: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω».

Είναι βέβαιο ότι ο σοφός αθηναιογράφος, όπως ονομάστηκε, εννοούσε την παράδοσή μας, που δεν είναι κάτι το νεκρό, αλλά η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων.

Μόνο οι νεκροί λαοί έχουν παράδοση νεκρή. «Εμείς θα γινόταν να ζήσουμε χωρίς τους νεκρούς;» αναρωτιέται ο ποιητής.
Υπακούοντας, λοιπόν, στην προτροπή του συγγραφέα, θα στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, για να δούμε, εν συντομία, και να καμαρώσουμε τον δάσκαλό, όπως μας τον προβάλλει η έξοχη παράδοσή μας. Και θα κλείσουμε με τα λόγια, του αγίου Γέροντα Παϊσίου.

Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει η λέξη δάσκαλος; «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις».

Η λέξη δάσκαλος, σύμφωνα με μία ετυμολογική ερμηνεία, πολύ όμορφη, γι’ αυτό ίσως να είναι και παρετυμολογία, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα, συνηρημμένο, δάω-ώ, που σημαίνει φωτίζω. (Από δω η δάδα, το δαδί). Με ενεστωτικό διπλασιασμό γίνεται δαδάσκω και διδάσκω.

Από το διδάσκω παράγεται ο διδάσκαλος. Άρα δάσκαλος και Παιδεία, γενικότερα, στα καθ’ ημάς, σημαίνει φως. (Οι Δάσκαλοι του Γένους, ονομάζονταν Φωτιστές του Γένους) Γράφει ο Πλάτων: «Παιδεία εστί ου την υδρία πληρώσαι, αλλά άναψαι αυτήν». Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα ενός άδειου δοχείου (ο εγκέφαλος του παιδιού), αλλά άναμμα ψυχής, είναι φως δηλαδή. Σήμερα τι κάνουμε στα σχολεία; Εγκαταλείψαμε, σβήσαμε την ψυχή του παιδιού και στραφήκαμε στον εγκέφαλό του, γεμίζοντάς τον με περιττές, πολλές φορές, πληροφορίες.

Γι’ αυτό οι μαθητές δεν αγαπούν το σχολείο και το πετροβολούν. Ίσως και τις καταλήψεις πρέπει να τις εκλάβουμε σαν κραυγή απόγνωσης των νέων για τον χαμένο δάσκαλο, για την ανύπαρκτη παιδεία. Ανηφορίζουμε την ιστορία, την παράδοση και στεκόμαστε με θαυμασμό στον δεύτερο χρυσό αιώνα, μετά του Περικλή, του Ελληνισμού. Στον χρυσό αιώνα των Πατέρων της Εκκλησίας.

Γράφει ο ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος. Ο δάσκαλος πρέπει να είναι «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής». Επαναλαμβάνει ο άγιος τον Πλούταρχο στο εξαίσιο «περί παίδων αρετής» πόνημά του. Έλεγε ο Πλούταρχος. «Διδασκάλους ζητητέον τοις τέκνοις, οι και τοις βίοις εισίν αδιάβλητοι και τοις τρόποις ανεπίληπτοι και ταις εμπειρίαις άριστοι».

Ζωντανή η παράδοση των αρχαίων στους Πατέρες, με μία διαφορά. Οι αρχαίοι αποβλέπουν στην αρετή, στην καλοκαθαγία. Οι Πατέρες και δή διά στόματος του αγίου Χρυσοστόμου θα πουν: «Παιδεία εστί μετάληψις αγιότητος».
«Τα τέκνα ημών της εν Χριστώ Παιδείας μεταλαβέτωσαν», γράφει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς στους «Στρωματείς». Αν βέβαια πεις σήμερα σε κάποιον διά βίου αμαθή του νυν υπουργείου ότι σκοπός της Παιδείας είναι η απόκτηση αρετών και η αγιότητα κινδυνεύεις με… λιθοβολισμό, σε αναμένει ο χλευασμός.

Παιδεία για τους νυν φωταδιστές δεν είναι μόρφωση, παίδευση, καλλιέργεια χαρακτήρων και εμφύσηση αξιών, αλλά απονομή βεβαιώσεων τυπικών προσόντων, ένα άχρηστο χαρτί με το οποίο θα συνωστίζεται ο νέος στους βουλευτικούς προθαλάμους εκλιπαρώντας μία θέση ημιαπασχόλησης. Πίσω στους Πατέρες.

Έλεγε ο άγιος Γρηγόριος «καλών των διδασκάλων καλοί και οι μαθηταί». «Τούτο διδασκάλου αρίστον, το δι’ εαυτού παιδεύειν α λέγει» αυτό είναι το γνώρισμα του αρίστου δασκάλου, το να διαπαιδαγωγεί, επιβεβαιώνοντας τα όσα διδάσκει με το προσωπικό του παράδειγμα, βροντοφωνάζει ο ιερός Χρυσόστομος, και προσθέτει την θεμελιώδη αρχή της εν Χριστώ Παιδείας, «έκτεινον την της αγάπης σαγήνην, ίνα μη το χωλόν εκτραπή, ιαθή δε μάλλον», άπλωσε τα δίχτυα της αγάπης, για όλους τους μαθητές σου. Αν δεν αγαπάς, αν δεν ξεχειλίζει η καρδιά από αγάπη για τα παιδιά, ματαιοπονείς. Τα παιδιά νιώθουν αυτήν την αγάπη και σου προσφέρουν, ως αντίδωρο, μία ανθοδέσμη με άνθη μυρίπνοα από την ψυχή τους.

Τον τύπο τούτο του Έλληνα δασκάλου, του  μεταλαμπαδευτή των τιμαλφών αξιών του Γένους, τον πολέμησαν και τον κλόνισαν οι απανωτές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αναγεννήσεις, αναπτερώσεις και λοιπά ηχηρά φληναφήματα. Μες στις σχολικές τάξεις, αντί να ρέουν τα γάργαρα νάματα της εξαίσιας παράδοσής μας, τα οποία ξεδιψούν δασκάλους και μαθητές, εισπνέουμε τις αναθυμιάσεις, που αναδίδουν τα βαλτόνερα Δύσης και Ανατολής. Και ιδού οι προκοπές μας!! Και όμως υπήρχαν άνθρωποι, όταν οι περισσότεροι ήταν βυθισμένοι στην αποκάρωση της ψευτοευημερίας, που έβλεπαν την επερχόμενη βοθρόπτωση, υλική και πνευματική. (Μιας υλικής κατάρρευσης προηγείται πάντοτε μια πνευματική εξαθλίωση και ήττα).

Ο οσιακής μνήμης γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, ο κατά κόσμον… ολιγογράμματος άγιος μοναχός, μας άφησε πολυτίμητες διδαχές για την Παιδεία και τον δάσκαλο. Αν στα διάφορα σεμινάρια που διοργανώνονται «με το κιλό» κάθε χρόνο, για τους δασκάλους ακούγαμε τα λόγια του Γέροντα και όχι τις ανούσιες και ανιαρές τιποτολογίες, που μας σερβίρουν οι σχολικοί σύμβουλοι και οι άσχετοι, συνήθως και ασήμαντοι εισηγητές τους, ίσως η Παιδεία να ξανακαθόταν στον βασιλικό της θρόνο.

Σκύβω, λοιπόν, με πολλή ευλάβεια και αντλώ από το βιβλίο «με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», λίγα λόγια του αγίου Γέροντα, που μοσχοβολούν σαν το Τίμιο Ξύλο. Εν πρώτοις για το θέμα των απεργιών, που το ακούμε αυτές τις ημέρες. Έλεγε ο Γέροντας: «-Εγώ λέω στους δασκάλους ποτέ να μην κάνουν απεργία, εκτός αν πάνε να καταργήσουν τα Θρησκευτικά, την προσευχή ή να κατεβάσουν τον σταυρό από την σημαία. Τότε πρέπει να διαμαρτυρηθούν. Αλλιώς τι φταίνε τα παιδιά να χάνουν μαθήματα!».

Μιλά για την πληθώρα των μαθημάτων και δραστηριοτήτων, με τα οποία καταπλακώσαμε τα παιδιά, ενώ το σημαντικότερο γι’ αυτήν την ηλικία είναι το παιχνίδι, το ομαδικό και όχι τα ψυχοφθόρα ηλεκτρονικά. (7ωρα από την Α’ Δημοτικού, ξένες γλώσσες και υπολογιστές, λες και μιλάμε για διανοητικές μηχανές).

«Σήμερα φορτώνουν τα παιδιά ένα σωρό και τα μπερδεύουν. Τα μπουχτίζουν στα γράμματα χωρίς πνευματικό αντιστάθμισμα. Στα σχολεία τα παιδιά πρέπει πρώτα να μαθαίνουν τον φόβο Θεού. Μικρά παιδιά να πάνε να μάθουν αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά-ενώ Αρχαία να μην μάθουν-μουσική, το ένα, το άλλο… Τι να πρωτομάθουν; Όλο γράμματα και αριθμούς και εκείνα που είναι να μάθουν, για την Πατρίδα τους, δεν τα μαθαίνουν. Ούτε πατριωτικά τραγούδια ούτε τίποτε».

Ο οξυδερκής Γέροντας γνωρίζει πως η γλώσσα μας, μαζί με την πίστη, αποτελούν τα απόρθητα αμυντήρια της εθνικής μας συνείδησης.

«Είναι και μερικοί που πάνε να κάνουν μία νέα γλώσσα. Η ελληνική όμως γλώσσα είναι “γλώσσα” από τις πύρινες Γλώσσες της Πεντηκοστής! Το δόγμα της πίστεώς μας καμμιά γλώσσα δεν μπορεί να το αποδώση. Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός και η Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε από τους Εβδομήκοντα στην ελληνική γλώσσα και το Ευαγγέλιο γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Αν δεν ξέρη Αρχαία Ελληνικά κανείς και ασχολήται με το δόγμα, μπορεί να πλανηθή. Και εμείς καταργήσαμε τα Αρχαία από τα σχολεία! Μετά από λίγο θα έρχωνται Γερμανοί να διδάσκουν Αρχαία στα δικά μας Πανεπιστήμια. Τότε θα καταλάβουν οι δικοί μας την αξία που έχουν τα Αρχαία Ελληνικά, αφού πρώτα γίνουν ρεζίλι, και θα πουν: “Για δες η Εκκλησία που κρατούσε τα Αρχαία”! 

Πάνε να εξαφανίσουν ένα ορθόδοξο έθνος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ένα ορθόδοξο έθνος σήμερα είναι μεγάλη υπόθεση! Παλιά είχαμε την φιλοσοφία. Η Αγία Αικατερίνη με βάση την φιλοσοφία αποστόμωσε τους φιλοσόφους. Οι φιλόσοφοι ετοίμασαν τον δρόμο για τον Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και διαδόθηκε στον κόσμο. Μετά οι Έλληνες προχώρησαν να φωτίσουν και τους Σλάβους. Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχη η Ελλάδα. “Μας κάνει κακό, λένε. Πρέπει να την εξαφανίσουμε».

Πληγή πυορροούσα σήμερα για την πατρίδα η φυγή των νέων στο εξωτερικό. Τα σπουδαιότερα μυαλά λεηλατούνται από τους ξένους, σε συνδυασμό με την δημογραφική απίσχνανση, οδηγούμαστε σε ιστορική ευθανασία.
«Πάντα λέω στα παιδιά που πάνω έξω για σπουδές: “Να πάτε, αφού το θέλετε, αλλά να προσέξετε να μη χάσετε την πίστη σας, να πάρετε μόνον τις γνώσεις τους. Και προπαντός μην ξεχάσετε να γυρίσετε πίσω στην Πατρίδα.

Η Ελλάδα σας περιμένει. Έχετε χρέος να την βοηθήσετε. Να είστε κοντά στους Έλληνες, για να μην αναγκάζωνται οι καημένοι να τρέχουν στο εξωτερικό, για να βρουν έναν γιατρό ή έναν ειδικό για μία επιστήμη. Πολύ να προσέξετε να μην ψυχραθή η καρδιά σας. Οι Ευρωπαίοι είναι ψυχροί. Η Αμερική πάλι είναι μόνο για να πλουτίζη κανείς υλικά και να χρεωκοπή πνευματικά».

Και τέλος τα χρυσά του λόγια για το έργο του δασκάλου.

«Είναι μεγάλη υπόθεση ο σωστός δάσκαλος, ιδίως στις μέρες μας! Τα παιδιά είναι άγραφες κασέτες ή θα γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ή βυζαντινή μουσική. Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρη μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο κάποια στιγμή θα πιάση τόπο.

Και πάντα με το καλό, με επιείκεια, με αγάπη να φέρωνται στα παιδιά. Να προσπαθούν να ξυπνάνε το φιλότιμό τους. Το παιδί θέλει αγάπη, ζεστασιά. Πολλά παιδιά την στερούνται τελείως στο σπίτι. Αν οι δάσκαλοι αγαπήσουν τα παιδιά, θα τους αγαπήσουν και εκείνα, και τότε θα κάνουν πιο εύκολα το έργο τους. 

Εμάς ο δάσκαλος με την βέργα μας χτυπούσε, όταν έβλεπε αταξία, αλλά αγαπούσε τα παιδιά και τα παιδιά τον αγαπούσαν. Δεν είχε δικά του παιδιά και τα αγαπούσε τα παιδιά πολύ. Γι’ αυτό λέω ότι καλοί είναι οι γονείς που γεννούν πολλά παιδιά και γίνονται πολύτεκνοι, αλλά καλύτεροι είναι οι σωστοί εκπαιδευτικοί που αναγεννούν του κόσμου τα παιδιά και γίνονται υπέρ-υπέρ-πολύτεκνοι! Δίνουν αναγεννημένους ανθρώπους στην κοινωνία, και έτσι γίνεται καλύτερη».

Αν ζούσαμε σε κράτος ελληνικό και όχι στο ψευτορωμαίικο χαρτοβασίλειο, στο μνημονιακό απολειφάδι και παίγνιο των Φράγκων, στα παιδαγωγικά τμήματα αυτά θα διδάσκονταν και όχι οι μαγαρισιές της Ρεπούση και των ομοϊδεατών της.

Πηγή: Αναβάσεις

5 Σχόλια προς “Ο Γέροντας Παΐσιος για την Παιδεία και τον δάσκαλο”

  1. Φαίη said

    «Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα ενός άδειου δοχείου (ο εγκέφαλος του παιδιού), αλλά άναμμα ψυχής, είναι φως δηλαδή.»

    Τώρα οι άνθρωποι προσανατολίζονται επαγγελματικά. Η Παιδεία έγινε εκπαίδευση. Η καλλιέργεια της ψυχής ως υποχρέωση της Πολιτείας δεν υφίσταται καν, ξεχάστε το, και σε λίγο, ακόμα και η αγνή θρησκευτική έκφραση θα θεωρείται ταμπού για να μην πω τίποτα χειρότερο. Νοιώθω ότι αυτό που ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες είναι μια μαζική και καλά σχεδιασμένη μετατόπιση της αντιμετώπισης των μελλοντικών γενιών. Δεν παιδεύονται για να γίνουν άνθρωποι· εκπαιδεύονται για να ταιριάξουν στη νέα φόρμουλα των πολυεθνικών. Να γίνουν εργάτες. Και δεν έχει σημασία αν φορούν κουστουμάκι ή μουντζουρωμένη φόρμα. Όταν ο Γκορμπατσόφ μιλούσε για τη Νέα Εποχή του άθεου κομμουνισμού που δεν θα μπορεί να τη σταματήσει κανείς, κάτι παραπάνω ήξερε.

    Πως και για πόσο όμως μπορεί να αντέξει μία ψυχή εγκλωβισμένη σε μια τέτοια φυλακή;; Να είναι ο άνθρωπος κομμένος και ραμμένος στις απαιτήσεις ενός πολιτικοοικονομικού σύστήματος που του κόβει τα φτερά του και τις πνευματικές του δυνατότητες; Τόσο άχρηστο και μοχθηρό είναι βλέπετε αυτό το σύστημα, που για να επιβιώσει πρέπει να αλλάξει το ‘φυσικό’ περιβάλλον του. Να δημιουργήσει υπάνθρωπους με όλη τη σημασία της λέξεως.

    Τίποτα.
    Πρέπει να ξεμάθουμε και να γυρίσουμε πίσω στα απλά.
    Μεγάλος Δάσκαλος του Γένους ο Γέροντας Παϊσιος. Ο Άγιος Παίσιος.

    Και χρωστάμε μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Δάσκαλο από το Κιλκής, στον Δημήτριο Νατσιό που κάθε φορά ξεθάβει όλα τα Μαργαριτάρια των προγόνων μας και μας τα προσφέρει απλόχερα ως πνευματική τροφή.

    Και ναι, αυτό με τους Γερμανούς που θα έρουν μια μέρα να μας μάθουν Αρχαία Ελληνικά το έχω διαβάσει πολλές φορές. Θα γίνουμε ρεζίλι και λίγο θα μας είναι.. αφού τώρα ανεχόμαστε μουγγοί τα προσκυνημένα ανθελληναριά που μας κουνάνε και το δάχτυλο. Αει στον κόρακα επί τέλους..

    Πολύ μου άρεσε αυτό το άρθρο. Απλά λόγια για απλά πράγματα.

    • Μέλια said

      Πριν από λίγες μέρες γνώρισα έναν Δάσκαλο τον κύριο Μανώλη, που διδάσκει στην επαρχία, και άρπαξα την μοναδική ευκαιρία από τα μαλλιά, να ρωτήσω τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί στην επαρχία.
      Ρώτησα τα ΠΑΝΤΑ!
      Αν αντέχετε τα εγκεφαλικά, διαβάστε τη συνέχεια και κάντε τις συγκρίσεις!!
      Τα επικίνδυνα «λύματα» καλή μου κυρία-μου είπε- που μας έστειλαν για διδακτέα ύλη, τα βάλαμε στο ράφι και ΔΕΝ τα διδάσκουμε στα παιδιά μας. Δόξα τω Θεώ έχουμε τα παλιά καλά βιβλία, αυτά που μάθαμε κι εμείς γράμματα και γίναμε άνθρωποι.
      Τα βλαστάρια μας παίζουν την Ιστορία μας στα δάχτυλα, κάνουμε γιορτές με ποιήματα και παρελάσεις.
      Έχουμε έναν υπολογιστή δώρο, που τον χρησιμοποιούμε… στη χάση και στη φέξη.
      Θα γελάσετε μου είπε, αλλά τα παιδιά μας δεν έχουν κινητό τηλέφωνο, τι να το κάνουν άλλωστε!
      Φτιάξαμε ένα περιβόλι με λαχανικά που φροντίζουν με καμάρι τα παιδιά, τον ελεύθερό τους χρόνο. Τα λαχανικά μοιράζονται στους μη έχοντες!!
      Έχουμε κι ένα μικρό κοτέτσι, μαζεύουμε τ’ αυγά μας. Στόχος μας να καταφέρουμε τα παιδιά να τρώνε από ένα φρέσκο αυγό.
      Τα σάπια φρούτα που μας έστειλαν για κολατσιό, εμείς μ΄αυτά ταΐσαμε τα ζωντανά μας.
      Στα χωριά από το τίποτα οι μανάδες φτιάχνουν πίτες, που το πρωί μοιράζονται για κολατσιό στους μαθητές.
      Μπορεί να μην χορταίνουν, αλλά δεν πεινούν!
      Μπορεί να μην φορούν ολοκαίνουργια ρούχα, αλλά δεν κρυώνουν, ο έχων δύο χιτώνες….
      Εδώ συγκινήθηκα και δάκρυσα άθελά μου, μου χαμογέλασε και για να μη με φέρει σε δύσκολη θέση συνέχισε…
      Μαζεύουμε ελιές, χαμομήλι, ρίγανη, ξέρουν πως γίνεται ο παραδοσιακός τραχανάς.
      Τα παιδιά μας χαίρονται το παιχνίδι.
      Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά παίζουν ποδόσφαιρο, μπάσκετ τ’ αγόρια και τα κορίτσια κουτσό και σχοινάκι, με τις κούκλες τους.
      Δεν υπάρχει παιδί κλεισμένο στο δωμάτιό του μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Ζουν, αναπνέουν και έχουν ροδαλά μάγουλα!
      Από την έκπληξη στα μάτια μου ο κύριος Μανώλης κατάλαβε ότι είχα μείνει άφωνη!!
      Φύλακας άγγελός μας-συνέχισε σαν το γάργαρο νεράκι-ο παπάς του χωριού μας. Μπροστάρης σε όλα και οι γονείς βράχοι!!
      Όπως έλεγε ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος, το μυαλό δεν είναι ένα δοχείο που πρέπει να γεμίσει, αλλά μια φωτιά που πρέπει ν’ ανάψει!!
      Και εμείς θα μου επιτρέψετε να πω, ότι τα καταφέραμε, τα παιδιά μας βαδίζουν στον σωστό δρόμο, το μάθημα από αγγαρεία έγινε παιχνίδι, εμπιστεύονται τον Δάσκαλο γιατί τον σέβονται, αγαπούν την Πατρίδα τους, γιατί μαθαίνουν την Ιστορία των προγόνων τους.
      Ξεχειλίζω από υπερηφάνεια γι ‘αυτά τα παιδιά, μαθαίνω μαζί τους και ριγώ από συγκίνηση, όταν τα βλέπω να παρελαύνουν στις σεμνές μας παρελάσεις μας κρατώντας σφιχτά στα χέρια την Γαλανόλευκη.
      Δεν θα συνεχίσω, τα λόγια περιττεύουν, μακάρι να είχαμε ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ σαν τον ΚΥΡΙΟ ΜΑΝΩΛΗ!!
      ΔΑΣΚΑΛΕ τι καλά που υπάρχεις!!
      Σ’ ευχαριστώ που μου θύμισες, τι σημαίνει να είσαι ΔΑΣΚΑΛΟΣ!!

      https://averoph.wordpress.com/2013/05/11/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5/

      ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ!!

      • Φαίη said

        Πολύ με συγκίνησες Μέλια με αυτά που έγραψες.
        Ξέρεις, μου θυμίζουν λίγο και τη ζωή μου εδώ.
        Εδώ ο χρόνος περνάει λίγο πιο αργά και έχεις την ευκαιρία να σκεφτείς. Οι δάσκαλοι της επαρχίας θέλω να πιστεύω, οι καλοί δάσκαλοι, δεν θα ξεχάσουν τόσο εύκολα το καθήκον τους. Είναι το όλο κλίμα που συνεχίζει να επικρατεί, το οποίο κρατά τις παραδόσεις μας ακόμα ζωντανές. Στις Εθνικές μας Εορτές για παράδειγμα, οι ίδιες οι οικογένειες είναι σα να έχουν γιορτή. Γιατί θα πάνε να καμαρώσουν τα παιδιά τους όταν θα πουν το ποίημα, όταν θα τα δούν να κρατούν την Ελληνική Σημαία. Στις κοινωνίες που είναι πιο κλειστές αυτά έχουν σημασία.
        Είδα το ανηψάκι μου (και βαφτιστηράκι μου) πέρυσι με τη σημαιούλα στο χέρι και συγκινήθηκα τόσο πολύ. Την κρατούσε τόσο σφιχτά και με καμάρι. Τον πήρα για πρώτη φορά στην παρέλαση στην Πάτρα και τρελλάθηκε. Τεσσάρων χρονών παιδάκι. Του μιλούσα, του μιλούσα συνέχεια. Του έλεγα πως οι καλλίτεροι μαθητές κρατούν την Ελληνική Σημαία γιατί είναι μεγάλη τιμή. Κοιτούσε σα μαγεμένο το πουλάκι μου και δεν κουράστηκε καθόλου.
        Το πρόβλημα είναι όταν πάνε στα Γυμνάσια και στα Λύκεια. Όταν πέσουν στους ρεπουστοδιαβασμένους. Όταν όμως έχει πέσει ο σωστός σπόρος Μέλια μου δύσκολα τον ξεριζώνεις. Και αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι στο έργο των δασκάλων πρέπει επιτέλους να συνδράμουν και οι γονείς και οι συγγενείς διότι όλα μα όλα ξεκινούν πρώτα από το σπίτι.

        Να’ σαι καλά και καλό σου απόγευμα.

      • Μέλια said

        Στην επαρχία Φαίη οι δάσκαλοι είναι ακόμα λειτουργοί και είσαι πραγματικά τυχερή που τα βιώνεις από κοντά.
        Μπράβο σου που μιλούσες και εξηγούσες συνέχεια στο ανηψάκι σου.
        Εμείς θα μάθουμε στα «παιδιά» μας την πραγματική ιστορία της Πατρίδας μας και όχι αυτοί οι άχρηστοι ανιστόριτοι ξερόλες.
        Ο παππούς και η γιαγιά αν ζουν είναι μια ευλογημένη βοήθεια για τα παιδιά στο σπίτι.
        Καλό σου απόγευμα και να προσέχεις.

  2. ΜΑΡΙΑ said

    Μά πῶς τά λέτε αὐτά,τί θά πῆ ἡ ρεπουσόσαυρα;;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: