ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Advertisements
  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Όταν θα συμβούν τα μ… στη Όταν θα συμβούν τα μεγάλα γεγο…
    Δημήτριος Χατζηνικολ… στη Το μνημόσυνο του Κωνσταντίνου…
    Σεραφειμ Εμπορος στη Η σκοπούμενη αναθεώρηση του άρ…
    Κολοκοτρώνης στη Τους είπε «ΟΧΙ» και τον τέλειω…
    Δημήτριος Χατζηνικολ… στη Χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Elementary feedback on “modern” holistic knowledge and holistic education in Greece (2013)

Posted by Πετροβούβαλος στο Σεπτεμβρίου 12, 2013

Σχέδιον … δια να γίνη ο Γαλλικός Πολιτικός Κώδηξ εφαρμοστέος στην Ελλάδα (Κόμης Alerino Palma)

αναδημοσίευση από το καραβάκι της ιστορίας
άρθρο του Στέργιου Ζυγούρα

.

(σ. Ο τίτλος του άρθρου σημαίνει: «Θεμελιώδης ανάδραση στη «σύγχρονη» ολιστική γνώση και ολιστική εκπαίδευση στην Ελλάδα»)

Εφόσον η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης αποτελεί -και σωστά- βασική επιδίωξη της διδασκαλίας στην πρωτοβάθμια & δευτεροβάθμια παιδεία, κάνοντας χρήση του ίδιου στόχου στο επίπεδο των διδασκόντων, ας επιχειρήσουμε μια συνοπτική κριτική αποτίμηση, δηλαδή μια καταγραφή ενός θεμελιώδους πλαισίου ερωτημάτων σχετικά με τις αντιφάσεις που φαίνονται να προκύπτουν από την πρόσφατη επιμορφωτική-παιδαγωγική συνάντηση με θέμα “Βασικές αρχές γενικής παιδαγωγικής με εφαρμογή στη μουσική. Κατασκευή σχεδίου μαθήματος“. Μιας συνάντησης που αφορούσε σε όλες τις ειδικότητες της δευτεροβάθμιας και όχι μόνον στους μουσικούς.

Τα δυο -κατά την αντίληψή μας- σημεία κλειδιά της παρουσίασης ήταν:
Η “σύγχρονη” παιδαγωγική αντίληψη / πρακτική (αφετηριακό σημείο, αιτιώδης σχέση).
Ο ολιστικός στόχος της γνώσης (που επιδιώκεται μέσω της σύγχρονης παιδαγωγικής).

Τα δυο στοιχεία που ξεχώριζαν στην παρουσίαση ήταν:
1. Η καταιγιστική παράθεση ονομάτων και ξενόγλωσσων όρων δίπλα στις επιμέρους παιδαγωγικές πρακτικές και στις μεθοδολογίες.
2. Η έμφαση στο δίπολο Πυθαγόρας/Σωκράτης – Χέγκελ ως προς τις βασικές αρχές για τους στόχους και τη μεθοδολογία προς την γνώση.

Ως προς το πρώτο στοιχείο: επαναλήφθηκε η γνωστή τακτική, να παρατίθενται οι αγγλόφωνοι συνήθως όροι (learning by doing, deduction and induction methods…) και τα γνωστά ονόματα Dewey, Vygotsky… που έρχονται αξιωματικά να υποστηρίξουν το σύγχρονο (αδιαμφισβήτητα ανώτερο) πλαίσιο των παιδαγωγικών πρακτικών.
Ως προς το δεύτερο στοιχείο: επαναλήφθηκε η δυτική θέση (διαχρονικά σύγχρονη) που παρακολουθεί και σημαδεύει το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του: ο ελληνικός πολιτισμός διακόπτεται στο τέλος της κλασικής περιόδου και επανεμφανίζεται με την διαδικασία της μετακένωσης από την Δύση, μέσω της “νεωτερικής” Επανάστασης του 1821.
Κι ενώ θα μπορούσε κάποιος να έχει δεκάδες επί μέρους ερωτήματα, που θα έθεταν σε νέα βάση την συνειδητοποίηση του τι νέο προτείνεται; πού αποσκοπεί η παρουσίαση; όπως π.χ. πάνω στο πολυαναφερόμενο θέμα ενεργητική ακρόαση: “υπό ποιες συνθήκες και σε ποιες κοινωνίες η μουσική έγινε και ακρόαση και παθητική ακρόαση;”, είναι προτιμότερο να ξεφύγουμε από την μουσική και να γενικεύσουμε:

ΠΕΝΤΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ …

  1. Το αρχαιοελληνικό πρότυπο παιδείας (στο οποίο λέγεται ότι στηρίζεται ο δυτικός διαφωτισμός και μέσω αυτού, όλα τα σύγχρονα παιδαγωγικά μοντέλα) στηριζόταν στον κατακερματισμό της γνώσης, στην εξειδίκευση και στην αποκομμένη πληροφόρηση ή στην ολότητα της γνώσης και στην διαμόρφωση του πολίτη που υπηρετεί εθνικές και πανανθρώπινες αξίες;
  2. Η “ολιστική προσέγγιση” διαδέχεται κάποιο μοντέλο γνώσης. Ποιο είναι αυτό, πότε και ποιος το εισηγήθηκε, από ποιους και γιατί κρίθηκε αποτυχημένο;
  3. Είναι κάτι διαφορετικό το “ολιστικό” μοντέλο από εκείνο που προ δεκαετίας παρουσιάστηκε και που μιλούσε για “διαθεματικότητα / διεπιστημονικότητα”;
  4. Τα ΑΠΣ-ΔΕΠΠΣ που στήριζαν την τότε κορυφαία καινοτομία, την “διαθεματικότητα”, αντέφασκαν πλήρως με το ελληνικό Σύνταγμα, αφού παρέλειπαν την εθνική διάσταση που το άρθρο 16 παρ. 2 προβλέπει. Το ολιστικό μοντέλο (που από τότε αναφερόταν) προβλέπεται να εφαρμοστεί με διαφορετικά ΑΠΣ-ΔΕΠΠΣ ή μήπως προβλέπεται η επαναφορά του εθνικού προσδιορισμού στην ονομασία του Υπουργείου Παιδείας;
  5. Γιατί δίνεται τόση έμφαση στο “σχέδιο μαθήματος”, όταν ο γενικός στόχος είναι τόσο διάφανος; Πόσο “σύγχρονος” είναι αυτός ο στόχος, αν π.χ. συνυπολογίσουμε ότι ο “σύγχρονος” πολιτισμικός στόχος του Κοραή μετρούσε στην εποχή του πάνω από 17 αιώνες και ποια εγγύηση επιτυχίας έχει, όταν οι προηγούμενοι στόχοι -που λέγεται ότι συνέβαλαν στην διατήρηση των κοινωνικών ανισοτήτων και προκάλεσαν τους φρικιαστικούς πολέμους- είχαν διαφημιστεί (και επιβληθεί) στην εποχή τους ως το ύψιστο φως και η πρόοδος;

…και ΔΥΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΡΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

  1. Η ελληνική παιδεία και η ελληνική κοινωνία δογματικά ακολουθούν επί 2 αιώνες (και οφείλουν να ακολουθούν μέχρι νεωτέρας) τους άξονες ενός πολιτισμού, επειδή αυτός χαρακτηρίζεται “σύγχρονος, προοδευτικός, ριζοσπαστικός, κατά βάση… ελληνικός”.
  2. Παρόλα αυτά, ουδέποτε ο ελληνικός πολιτισμός “κατορθώνει” να είναι επαρκώς “σύγχρονος, προοδευτικός, ριζοσπαστικός…”, άρα διαρκώς χρειάζεται “εκσυγχρονισμό, εξευρωπαϊσμό, εξορθολογισμό, ριζοσπαστισμό” και γενικώς… εκείνες τις “διαρθρωτικές αλλαγές” και τις “μεταρρυθμίσεις” που κάποιο εξωθεσμικό κέντρο εξουσίας θα αποφασίσει και το εγχώριο κέντρο εξουσίας θα παπαγαλίσει. Πέρα από το ότι ο δυτικότροπος εγχώριος παράγων διαπιστώνει τα απανωτά ελληνικά αδιέξοδα, καταλογίζοντας απλώς τις ευθύνες στους Έλληνες, τι συμπέρασμα θα βγάλουμε, αν τοποθετήσουμε και το 1821, το 1824, το 1831, το 1843, το 1853, το 1881 και τις άλλες σημαδιακές χρονολογίες έξω από το παραμορφωτικό πλαίσιο της δυτικότροπης ιστοριογραφίας;

Επιγραμματικά: Οι διαρκείς αντιφάσεις – διαψεύσεις των διεθνών πολιτικών επιλογών για την Ελλάδα και ιδιαίτερα για την παιδεία, η διαρκής αναπαραγωγή αυτών των επιλογών από τα εγχώρια κυβερνητικά φερέφωνα, η διαρκής μετάθεση των πολιτικών ευθυνών από πάνω προς τα κάτω, η διαρκής ανακάλυψη του αρχαιοελληνικού τροχού, η διαρκής “ανανέωση” της εκπληκτικά “σύγχρονης οδού” προς την “ελευθερία”, την “ισονομία” και την “ευημερία” είναι τελικά ιδέα μας ή μήπως χρειάζεται κάτι να ξαναδούμε συνολικά, σχετικά με την χώρα που διαρκώς δανείζεται πολιτισμό, άρα και χρήματα; (ισχύει και το αντίθετο, άλλωστε έτσι ξεκίνησε).

Στέργιος Ζυγούρας
Καθηγητής μουσικής

.

Σελίδα Πηγής

Advertisements

2 Σχόλια to “Elementary feedback on “modern” holistic knowledge and holistic education in Greece (2013)”

  1. Φαίη said

    Πολύ σοβαρό το θέμα.
    ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ σοβαρό και ομολογώ ότι δεν γνωρίζω την τύφλα μου όσον αφορά τις τελευταίες εξελίξεις.
    Το όνομα Dewey όμως μου χτύπησε το καμπανάκι και θυμήθηκα την εκτενή αναφορά στο όνομά του από ένα ξένο και πολύ ενδιαφέρον άρθρο που είχα μεταφέρει εδώ.
    https://averoph.wordpress.com/2012/10/21/%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CE%B1-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%83-%CE%BC%CE%B7%CF%87/

    Αξίζει να πάρουμε μια ιδέα του περιβάλλοντος [Skull and Bones] που ‘ανέστησε’ την «πειραματική ψυχολογία» – (εδώ μπαίνει ο Dewey) και έφερε εις πέρας την περιβόητη «επανάσταση στην εκπαίδευση».

    «Το 1873 το τάγμα Skull and Bones και ο πρώτος πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ο Daniel Coit Gilman, τον οποίο ο Sutton περιγράφει ως “ο ακτιβιστής κλειδί στην επανάσταση της εκπαίδευσης από το τάγμα”, διορίστηκε πρόεδρος του νεοσύστατου Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Στη δεκαετία του 1850, και ενώ σπούδαζε στη Γερμανία, ο Gilman και ο συμμαθητής του από το Yale, ο Andrew Dickson White, επίσης μέλος του τάγματος (ο οποίος θα γινόταν αργότερα πρέσβης των ΗΠΑ στη Γερμανία και πρώτος πρόεδρος τόσο του Πανεπιστημίου Cornell όσο και του American Historical Association), εξοικειώθηκαν με τη νέα “πειραματική ψυχολογία” η οποία διδασκόταν στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας από τον Πρώσο Wilhelm Wundt.

    Ο Gilman στη συνέχεια επιτάχυνε την εισαγωγή της “πειραματικής ψυχολογίας” σε Αμερικανικά πανεπιστήμια και ακαδημαϊκά σχολεία το 1881, φέρνοντας τον πρώτο βοηθό του Wundt, τον G. Stanley Hall, στη σχολή Hopkins ως καθηγητή της Ψυχολογίας και της Παιδαγωγικής. Μεταξύ των πρώτων δώδεκα καθηγητών του Hopkins, ο Hall πήρε ένα εργαστήριο ψυχολογίας, χίλια δολάρια ετήσιο μισθό για τον εξοπλισμό και ενθαρρύνθηκε από τον Gilman να καθιερώσει την American Journal of Psychology.

    Ο μόλις φρέσκος πτυχιούχος και νεαρός ακαδημαϊκός, εξέφρασε την έκπληξή του όταν επελέχθει για αυτήν την περίοπτη θέση, πάνω από μεγαλύτερους και πιο έμπειρους καθηγητές στον τομέα. “Η ψυχολογία που δίδαξα ήταν σχεδόν αποκλειστικά πειραματική,” υπενθυμίζει ο Hall, η οποία περιείχε “κατά το μεγαλύτερο μέρος το υλικό που είχε ορίσει ο Wundt στη μετέπειτα μεγαλύτερη έκδοση της Φυσιολογίας της Ψυχολογίας.”

    Καθώς οι μαθητές του Wundt και και του Hall άρχισαν να εγκαθίστανται απ’ άκρη σ’ άκρη στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μέθοδοι της “νέας ψυχολογίας” ενσωματώθηκαν στην πανεπιστημιακή έρευνα και στη διδασκαλία των σπουδαστικών προγραμμάτων αλλά και στις στοιχειώδεις αίθουσες διδασκαλίας. “Εκπαιδευτικά εργαστήρια” εγκαταστάθηκαν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, αναπαράγοντας:
    “100s διδακτορικά για να διδαχθεί το νέο εκπαιδευτικό σύστημα διαμόρφωσης. Ένα από τα πρώτα από αυτά τα διδακτορικά του πανεπιστημίου Johns Hopkins ήταν o John Dewey [καθοδηγούμενος του Hall]. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά. Το εκπαιδευτικό τέλμα της δεκαετίας του ’80, όπου τα περισσότερα παιδιά – αν όχι όλα – δεν μπορούν να συλλαβίσουν, να διαβάσουν ή να γράψουν, αλλά μπορούν να διοχετευθούν σε κανάλια μαζικής συμπεριφοράς”. [9]

    Δυναμώνοντας την ψευδαίσθηση της πνευματικής ελευθερίας και του θεμιτού ακαδημαϊκού διαλόγου και εξασφαλίζοντας την άκριτη αποδοχή της νέας ψυχολογίας που πλασαρίστηκε στα παδιά της Αμερικής, ο Gilman προήδρευσε στην ίδρυση του Russell Sage Foundation και του Carnegie Institution, τα οποία βοήθησαν σημαντικά στην εδραίωση του κύρους της ψυχολογίας και άλλων τότε νεοσύστατων κλάδων – οικονομία, ιστορία, πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία – βοηθώντας στη διαμόρφωση των αντίστοιχων επαγγελματικών οργανώσεών τους για να είναι σε θέση μετά να καθοδηγεί τη συλλογική πορεία των πνευματικών επιδιώξεων των μελών τους.

    Για τη διευκόλυνση της σταδιοδρομίας των επιστημόνων που προσηλυτίστηκαν στο δόγμα του Wundt, πρόσωπα με επηρροή όπως ο Gilman σκαρφάλωσαν στην κορυφή ισχυρών ακαδημαϊκών και φιλανθρωπικών οργανισμών και άσκησαν αποφασιστική, μακράς διαρκείας, αλλά κυρίως κρυφή επιρροή στο Αμερικανικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Εκτός από το να έχουν τον Dewey ως πνευματικό απόγονο, ο Hall προώθησε την ιδέα αυτού που σήμερα ονομάζεται “ανάπτυξη του παιδιού”, εισάγοντας τη λέξη “εφηβεία” στο Αμερικανικό λεξικό, το 1904. [10] Οπλισμένοι με το βασικό δόγμα του Wundt ότι ο μαθητής ήταν στερούμενος από μια ψυχή – μια εσωτερική υπόσταση και κατανόηση απεριορίστων προθέσεων – ο Hall, ο Dewey και πολλοί άλλοι επαγγελματίες της πειραματικής ψυχολογίας με επιρροή, συμπεριλαμβανομένων των Edward Lee Thorndike, James McKeen Cattell, HH Goddard και James Earl Russell, “έθεσαν ως στόχο να αλλάξουν την αντίληψη του τι συνιστά εκπαίδευση“, εξηγεί ο John Taylor Gatto.

    Βασικό κέντρο για τέτοιες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις ήταν το Columbia Teachers College, χρηματοδοτούμενο από τον Rockefeller, το οποίο διαχειρίζεται ο Russell, ο οποίος είναι επίσης ο πρόεδρος του τμήματος ψυχολογίας του Columbia University. Ο Harold Rugg, ένας καθηγητής του Teachers College και ισχυρός συνήγορος υπέρ της ψυχολόγησης της αίθουσας της διδασκαλίας, εκτίμησε τη διακρατική ώθηση του σχεδίου. Εκφράζοντας τον HG Wells, ο Rugg διακήρυξε ότι “Μέσα από τα σχολεία του κόσμου θα διασπείρουμε μια νέα αντίληψη της κυβέρνησης – μια που θα αγκαλιάσει όλες τις συλλογικές δραστηριότητες των ανθρώπων, μια που θα απαιτήσει την ανάγκη για επιστημονικό έλεγχο και διαχείρηση των οικονομικών δραστηριοτήτων” [ 11]»

    • Πετροβούβαλος said

      Δύσκολη υπόθεση η ακολουθία του «Μίτου της Αριάδνης». Αναρωτιέμαι σε τι βαθμό οι εκπαιδευτικοί είναι αποφασισμένοι να αντισταθούν σε αυτή τη λαίλαπα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s