ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Επικαιρότητα 1ης Ιου… στη Φθινόπωρο και τέταρτη δόση…
    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
    Γιώργης στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

«Όταν οι άνεμοι αλλάζουν κατεύθυνση, κάποιοι χτίζουν τοίχους ενώ κάποιοι άλλοι κατασκευάζουν ανεμόμυλους» (παλιά κινεζική παροιμία)

Posted by Πετροβούβαλος στο 1 Σεπτεμβρίου, 2013

στην Κινεζική: 風向轉變時,有人築牆,有人造風車

.

Από την πλευρά της «έγκυρης» δυτικής αρθρογραφίας (δλδ. του μέρους εκείνου της εφαρμοσμένης «θεωρίας παιγνίων» σε οικονομία και γεωπολιτική που αφορά στη δημιουργία «Κοινής Γνώμης»), η ιστορία των τελευταίων 10+ ετών δείχνει πως ο έλεγχος έχει σε σημαντικό βαθμό ξεφύγει από τα χέρια των κέντρων ισχύος του παγκόσμιου γίγνεσθαι, καθώς κι αυτά τα ίδια τα κέντρα και η ισχύς τους πλέον τείνουν να γίνουν ακαθόριστα. Η «μεγάλη εικόνα» στην πιό υπεροπτική εποχή των τελευταίων αιώνων τείνει τελευταία να γίνεται περισσότερο ανάλογη του Χάους και της Θεωρίας του.  (Στη Θεωρία του Χάους, η ακριβής προβλεψιμότητα της συμπεριφοράς συστημάτων  είναι εξ ορισμού ανέφικτη, παρότι παραμένει ζητούμενο η μερική προβλεψιμότητα. Οι εφαρμογές της Θεωρίας στην Κοινωνιολογία πάντως, βρίσκονται σε στάδιο νηπιακό: Θεμελιωμένες στη δεκαετία του 1970, αντιμετωπίζουν σημαντικότατο μαθηματικό κενό και περισσότερο αντιμετωπίζονται σαν ερευνητικά πρότυπα παρά σαν αποτελεσματικά εργαλεία).

Η «Αλλαγή της κατεύθυνσης των ανέμων», είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνότατα στην ανθρώπινη ιστορία, η ικανότητα όμως που την  κάνει αντιληπτή είναι μάλλον η διαίσθηση, ίσως και ο ιδεαλισμός, συνδυασμένος με τους ευσεβείς πόθους και  την τύχη, όχι όμως η λογική, που είναι ατελής άλλωστε και η ίδια και πάντως αδύναμη να αντιστρέψει τις αυτοκαταστροφικές μας τάσεις.

Τα πιό δηλητηριώδη για τον ανθρώπινο πολιτισμό υποκείμενα, όπως και οι πιό πεφωτισμένοι πρωτοπόροι της ανθρώπινης ιστορίας, ήταν πάντοτε «κατασκευαστές ανεμόμυλων». Το ίδιο και οι άγνωστοι που προηγήθηκαν εκείνων, πολλοί περισσότεροι, πολύ πιό θαρραλέοι κατά κανόνα και πολύ πιό αδικημένοι στις τιμές, ή απηλλαγμένοι από τις μομφές που τους ανήκουν.  Οι «χτίστες των τοίχων» από την άλλη πλευρά, εκφράζουν αποκλειστικά τις δυνάμεις του παρελθόντος που προορίζονται να σαπίσουν και να πεθάνουν εντός αυτών των ίδιων «τοίχων» που χτίζονται για να τις προστατέψουν. Είναι αδιάφορο από ιστορικής πλευράς το αν οι «χτίστες» θα επιτύχουν την ευδαιμονία τους και τη μακροημέρευσή τους, καθώς οι «ιδεολογίες» τους, η «φιλοσοφία» τους και τα συστήματά τους είναι προορισμένα να περάσουν  απονεκρωμένα στην ιστορία, αφήνοντας πισω τους μόνο τα άχρηστα παράπονα των νοσταλγών τους. Τα στηρίγματα του παρελθόντος που έχουν όντως κάτι να προσφέρουν, είναι στηρίγματα πολύ μεγαλύτερα από «ιδεολογίες» και «φιλοσοφίες», με ημερομηνία λήξης τόσο ακαθόριστη όσο μικρές και ανόητες είναι οι προσπάθειες να ενσωματωθούν στα ανθρώπινα θεωρητικά δημιουργήματα.

Ασχέτως όμως του εάν πραγματικά βρισκόμαστε σε μεταβατική φάση, οι αντιδράσεις των εκπροσώπων του παρελθόντος στην Πατρίδα μας, καταδεικνύουν τον φόβο τους πως κάτι τέτοιο έχει αυξημένες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί.  Οι αρχιμάστορες των «τοίχων» διακρίνονται κατ’ αρχήν στα ονόματα των πολιτικών προσώπων και οικογενειών που προσπαθούν να διασωθούν απο τη λαίλαπα που δημιούργησαν:  Το «αμέτρητο πλήθος» της κυβέρνησης του θλιβερού σαμαρά αρκεί για να εξαχθούν ξεκάθαρα συμπεράσματα για τους εσωτερικούς εκβιασμούς που διαμορφώνουν την εικόνα του δοσιλογικού «λόμπυ του μνημονίου».  Ενισχυμένοι από τη δειλία και την εξάρτηση (οικονομική, «ιδεολογική» ή και τα δύο) μεγάλου μέρους του Ελληνικού πληθυσμού, οι πολιτικοί εκφραστές της Εθνικής συρικνώσεως, της οικονομικής εξαθλίωσης και της υποδούλωσης των Ελλήνων, περιχαρακώνονται πίσω από τον αχταρμά των καταξεφτιλισμένων τους «ιδεολογιών», της «ευρωπαϊκής οικογένειας» και άλλων τέτοιων φαιδρών και αυτογελοιοποιούνται ανενδοίαστα μπροστά στην ανάγκη να συνεργαστούν στην Εθνική μειοδοσία χωρίς ούτε καν σοβαροφανή προσχήματα. Το μοναδικό επικοινωνιακό όπλο που τους έχει απομείνει είναι ο τρόμος. Το διακύβευμα για τους ίδιους είναι η επαγγελματική επιβίωση (γι αυτό είναι τουλάχιστον αστείο να ερωτώνται κάθε λίγο «αν ντρέπονται», όπως και είναι αστείο το να ερωτώνται γενικώς για το οτιδήποτε. Ορισμένες μάλιστα φορές είναι και ύποπτο). Προφανώς οι «σκελετοί» είναι διεσπαρμένοι στις «ντουλάπες» όλων των πάλαι ποτέ «αντιμαχομένων» πλευρών και προφανώς οι δεσμοί συνενοχής είναι πανίσχυροι και (το χειρότερο) έχουν ξεκάθαρη αντανάκλαση στην προκλητική αδράνεια της «αντιπολίτευσης». Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει από απόψεως πολιτικής δυναμικής, είναι η αύξηση της απαξίωσης στα πολιτικά πρόσωπα και τους πολιτικούς σχηματισμούς της σύγχρονης πολιτικής σκηνής και είναι κάτι το αναπόφευκτο. Οι πίσω από τα παρασκήνια ιδιώτες, μάλλον δεν έχουν βρει ακόμα αντικαταστάτες των πολιτικών συνεταίρων τους, είναι όμως εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να τους αναζητήσουν και αυτή τους η ανάγκη είναι και το βασικό τους χαρακτηριστικό: Πίσω από τα παρασκήνια, η ανάγκη χτισίματος «τοίχων» είναι ευθέως ανάλογη των οικονομικών συμφερόντων της μεταπολιτεύσεως, μπροστά στα οποία τα εισοδήματα και οι απολαβές των πολιτικών, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων διαφθοράς, είναι ψυχία.

Αν μείνουμε όμως στην κορυφή, θα περιοριστούμε σε μία εύκολη και ανέξοδη προσέγγιση και το χειρότερο: Συναισθηματική! Γιατί στην πραγματικότητα (και χωρίς να μειώνονται στο ελάχιστο οι εγκληματικές ευθύνες των προσώπων που στελεχώνουν το «πολιτικό – οικονομικό μας σύστημα» των τελευταίων 40 ετών)  η προσπάθεια που γίνεται από τα πάλαι ποτέ πανίσχυρα κέντρα εξουσίας είναι λογική, αναμενόμενη και κατά πολλές έννοιες ανθρώπινη. Οι αμέτρητες διαπιστώσεις είναι ίσως δίκαια γεμάτες οργισμένα συναισθήματα. Η αλήθεια όμως, είναι πως τα δεδομένα στην κορυφή της πυραμίδας μας δίνουν το ακριβές ανάλαγο ολόκληρης της κλίμακας μέχρι τη βάση της: Τα τελευταία συντριπτικά χρόνια των δανειακών και των μνημονίων, εκδηλώνεται μία εντυπωσιακή αδυναμία αποτελεσματικής οργάνωσης εναντίον των απογυμνωμένων «βασιλιάδων». Οι «τοίχοι» που χτίζουν οι ψηφοφόροι των μνημονιακών κομμάτων, αλλά και των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως (ανάξια των περιστάσεων στην καλύτερη των περιπτώσεων), δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από τους τοίχους της αχυρένιας καλύβας του μικρού γουρουνιού του παραμυθιού κι έχουν την ίδια ποιότητα ισχύος με τα απομένοντα εισοδήματά τους: Εξανεμίζεται τάχιστα, δίνοντας τη θέση της στην απελπισία. Ωστόσο, μονοπωλούν τις σκέψεις μας (θετικά ή αρνητικά αλλά από απόψεως δυναμικής κυριαρχικά). Σε επίπεδο κινημάτων, κυριαρχούν πρόσωπα και νοοτροπίες του παρελθόντος και η ιδεολογική περιχαράκωση παραμένει κραταιά. Κραταιές παραμένουν και οι πρακτικές του παρελθόντος και στην πραγματικότητα, οι εκφραστές των περισσότερων κινημάτων είναι κι αυτοί πρόσωπα του παρελθόντος, ή θλιβεροί τους κολαούζοι που «ξετσ…σαν». (Μόλις προχτές, «ινστρούχτορας» ενός κινήματος που μοιάζει ελπιδοφόρο μου απάντησε  «Τους ξέρουμε καλά αυτούς» στην ερώτησή μου «Τι γνώμη έχετε για τους τάδε» . Κι αυτοί σας ξέρουνε καλά εσάς, αλλλά που να μπλέκεις τώρα…). Τέλος, σημαντικό πλήθος Ελλήνων συνεχίζει να ομφαλοσκοπεί, να αναζητά την προσωπική ευδαιμονία και να απαξιώνει τους πάντες και τα πάντα (πλην ασφαλώς του εαυτού του που αδρανεί).

Που βρίσκεται η Ελπίδα; Αναμφισβήτητα στο χρόνο και στις ευλογημένες δυνάμεις του Χάους! Όπως είπε ο θρυλικός (και κυνηγός ανεμόμυλων), δαιμόνιος ευγενής Δον Κιχώτης της Λα Μάντσα:

«… ούτε το καλό, ούτε το κακό μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Κι απ ‘αυτό προκύπτει, πως αν το κακό έχει διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, το  καλό θα πρέπει να βρίσκεται πολύ κοντά«.

Ο συγκεκριμένος χρόνος όμως, ο χρόνος της απαιτούμενης ηθικής και συνακόλουθα Εθνικής ανατάσεως, είναι χρόνος που μετριέται σε γενιές. Οι όποιες προσπάθειες αλλαγής νοοτροπίας που έχουν ξεκινήσει από την αρχή της μεταπολιτεύσεως εώς σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση θα αργήσουν πολύ να αποδώσουν απτά αποτελέσματα σε σημαντική κλίμακα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχουν δικαιολογίες για ολιγωρία: Κάθε πράξη αληθινής αντίστασης (και όχι ασφαλώς συντεχνιακής αντίδρασης με την αισχρότερη έννοια του όρου) και κάθε οργάνωση με άμεσα ή μακροχρόνια εφαρμόσιμο Εθνικό σχέδιο οποιουδήποτε επιπέδου είναι άκρως απαραίτητες για λόγους πρωτίστως διατηρήσεως της ακμαιότητας του ηθικού και δευτερευόντως παιδευτικούς.  Ασχέτως του αν σε παγκόσμιο επίπεδο όντως «αλλάζουν κατεύθυνση οι άνεμοι», η Πατρίδα μας βρίσκεται υπό ξένη κατοχή και το Ελληνικό Έθνος απειλείται άμεσα με συρρίκνωση. Το «χτίσιμο των τοίχων» δεν είναι πλέον απλώς οπισθοδρομικό, αλλά πολύ χειρότερο: Ντροπιαστικό! Η κορυφή της πυραμίδας είναι εύκολος στόχος για κριτική. Ο δύσκολος στόχος είναι η βάση της, αρχής γενομένης από τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Πετροβούβαλος

.

Εικόνα: «Τεχνητός άνεμος», έργο του SilvergraphX από το Digital Art Gallery

19 Σχόλια προς “«Όταν οι άνεμοι αλλάζουν κατεύθυνση, κάποιοι χτίζουν τοίχους ενώ κάποιοι άλλοι κατασκευάζουν ανεμόμυλους» (παλιά κινεζική παροιμία)”

  1. Φαίη said

    Πολύ μου άρεσε το άρθρο σου Πέτρο.
    Θα σχολιάσω αργότερα γιατί πρέπει να φύγω..

  2. ΒΡΑΧΟΣ said

    Γενιές: Δύο.
    Αν προλάβουμε και δεν μας προλάβουν γεγονότα.
    Γράφεις, Πέτρο, για Ξένη Κατοχή, άρα είσαι λαϊκιστής.
    Αυτές είναι βαριές κουβέντες, παλικάρι μου.
    Η «πολιτική άισθηση», συμπεριλαμβανομένου εμού του ιδίου, του ελληνικού πληθυσμού είναι νηπιακή, ευγενικά μιλώντας.
    Λάθος.Όχι νηπιακή…
    Πως να το γράψω…ακόμα είναι στην μήτρα της μαμάς.
    Οι καταστάσεις αλλάζουν, αλλά εμείς ακόμα ασχολούμαστε με αυτά που θέλουν αυτοί να ασχολούμαστε.
    Με τα τατουάζ των ναζί, με τις πατριωτικές κορώνες προσκυνημένων και διαπλεκόμενων με εχθρούς, με πολιτικούς που πουλήσαν την μανούλα τους για καρεκλίτσες, με το λίπος του ΣΛΙΠ, με την Ιστορία των Μηδικών και εκείνους που προσέφεραν από τότε «γη και ύδωρ», με μερικά παλιόχαρτα και με «πληροφορίες» που διακινούνται, απλώς για να διακινούνται.
    Κάνουμε «πολιτικές» συζητήσεις, με χρονικό ορίζοντα – πίσω, πάντα πίσω, όσο πιο πίσω,τόσο καλύτερα για αυτούς – μισού ή και παραπάνω αιώνα, την ώρα και την μαύρη στιγμή που έχουμε απώλειες, μετρήσιμες, καθημερινές και αυξανόμενες.
    Έχει φτιάξει ο καθένας μία μικρή φούσκα ανοησίας, προσπαθεί να βάλει κι άλλους μέσα, συζητώντας, πάντα με «καλή διάθεση», όταν δεν πλακώνονται στις σφαλιάρες για καμιά οξεία, και όταν φτάσει το αυγό στον κ*λο, λέμε «Βοήθεια αδέρφια, με πιάσανε και πόνεσα…».
    ΕΓΩΙΣΜΟΣ.
    ΜΥΩΠΙΑ.
    ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ.
    ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.
    FOW.
    Δεν ξέρω πόσες φορές το έχω γράψει, αδερφέ και να μ΄έχει καλά ο Θεός, θα το γράφω μέχρι να γίνουν τα κοκκαλάκια μου σκόνη.
    Καθαρίστε το μυαλό σας.Αδειάστε το.
    Θα μου πεις, ρε χαμένε, εσύ το΄χεις καθαρό το ρημάδι;Μπορείς;
    Όχι βέβαια, αλλά το παλεύω.
    Δεν θα παραδοθώ στο παρελθόν, θα πολεμήσω για το μέλλον, γιατί το παρόν χάθηκε.
    Συναισθηματισμός;
    Μακάρι να΄ταν…
    Λάθος έχεις.
    Μίσος…
    Δεν είναι συναισθηματισμός, είναι μίσος, συσσωρευμένο μίσος, σαράκι σαρκοβόρο.Δεν έχουμε ειρήνη μέσα μας.
    Είναι η «προβολή» του συναισθηματικού μας κόσμου, μετά από πίεση και επιφανειακή ενδοσκόπηση.Είναι επιφανειακή αντίδραση εν θερμώ.
    Επιφανειακότατη.Τι πείραξε ΕΜΕΝΑ,γιατί και ποιος με πείραξε.
    Είναι ότι ακριβώς πρέπει να ΜΗΝ έχουμε, όχι τόσο γιατί είμαστε Χριστιανοί και αυτό που δίδαξε ο Χριστός είναι η αγάπη, όχι…
    Είναι αντιπαραγωγικό «συναίσθημα».Δεν βοηθάει.Τυφλώνει.Το μίσος τυφλώνει.Και τυφλός, Πόλεμο δεν κερδίζει.
    Την ώρα και την στιγμή που πρέπει να είμαστε γρανίτης.Διαμάντι.Ακτίνα τρομερού φωτός.
    Θα μου πεις, ναι , μα πρέπει να στοχοποιήσεις, να μισήσεις, να σκληρύνεις για να νικήσεις.
    Όχι.
    Γιατί το θέμα δεν είσαι «εσύ» και οι ανοησίες που κουβαλάς στο μικρονονιό σου.
    Το θέμα δεν είναι να νικήσεις «εσύ».Το θέμα δεν είναι να «ανακουφιστείς» εσύ.Το θέμα δεν είναι να έρθει η ώρα που θα σου πουν «μπράβο», εσένα.
    Και το ωραίο είναι ότι δεν χρειάζεται αυτοκριτική…
    Χρειάζονται προτεραιότητες.Απλές.
    Ένα, δύο , τρία.
    Τι βοηθάει καλοδεχούμενο, τι δεν βοηθάει, στην μαμά του για βυζί.
    Ούτε καν πρόγραμμα, δεν είμαστε πολύ του προγράμματος…Ούτε μυαλό, ιδιαίτερης ποιότητας.
    Είμαστε «συναισθηματικοί».
    Αντί λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό μας πλεονέκτημα ως άνθρωποι, την ψυχούλα μας, την σαπίζουμε, την χαλάμε, την εμποδίζουμε, γιατί μισούμε…
    Μια καθαρή ψυχή κερδίζει όλες τις μαύρες, μοναχή της.Όλες και αυτές τώρα και τις επόμενες που θα΄ρθουν.Γιατί θα΄ρθουν…Γιατί πάντα έρχονται.Γιατί πάντα θα΄ρχονται.
    Γιατί πάντα χάνουν…
    Γιατί δεν το κάνει για να κερδίσει…κάτι…Το κάνει γιατί μπορεί.
    Δεν είναι θέμα πολιτικής, ούτε θέμα ανέμων, ούτε θέμα τοίχων και κάστρων, ούτε θέμα θάρρους.
    Είναι θέμα ψυχούλας…
    Αυτήν θα παραδώσουμε….
    Άλλο τίποτα δεν έχουμε.
    Καλή καρδιά.

    • Πετροβούβαλος said

      Κ-Ε-Ν-Τ-Ρ-Ο!

    • Γιώργης said

      Καλὰ τὰ εἶπε ὁ Βράχος… Πολύ καλά.

    • ΜΑΡΙΑ said

      Παρελθόν,παρόν καί μέλλον εἶναι ἀλληλένδετα καί εἶναι χρέος μας νά τά γνωρίζουμε
      καί νά τά ἀναλύουμε ἐπαρκῶς.
      Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἱστορία μας εἶναι μία,ἑνιαῖα καί ἀδιαίρετη…τό ἰδανικό θά ἦταν,ὄχι μόνο νά ἐπαναλαμβάνουμε τίς σωστές κινήσεις μας,
      ἀλλά-ΚΥΡΙΩΣ-νά διδασκόμαστε τά ἱστορικά μας λάθη….ξανά καί ξανά.
      Πιστεύω ὅτι εἶναι πιό χρήσιμα γιά τό μέλλον,ΓΝΩΡΙΖΩ σημαίνει ΑΠΟΦΕΥΓΩ τά ἴδια ὁλέθρια ἀποτελέσματα!!

      • ΜΑΡΙΑ said

        Ἡ λέξη «πολιτικός» ἔχει γίνει συνώνυμη τῆς σαπίλας,τώρα πιά….οἱ πάντες εἶναι τελειωμένοι,ἀκόμη καί οἱ τίμιοι καί εἰλικρινεῖς,θά χαθοῦν μέσα στήν γενική ἀπαξία.

    • Φαίη said

      Μιλάς επί της ουσίας Βράχε
      Το πρόβλημα που εγώ εντοπίζω, και για να το πω έτσι απλά, είναι ότι ακόμα και αν ο άλλος έχει την καλή ψυχούλα και το παλεύει δεν έχει το χρόνο να βάλει τις προτεραιότητές του σε σειρά. Η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις τον απορροφούν και κατά κάποιον τρόπο τον φυλακίζουν.
      Φοβάμαι ότι τούτος ο άνθρωπος θα πρέπει να έρθει πολύ κοντά με τον εχθρό (όταν ίσως είναι πολύ αργά) για να εμπεδώσει καθαρά τον κίνδυνο που ελοχεύει.

  3. georgeiraklion said

    Μπράβο Πετρο,,,
    ωραίο άρθρο,,,με πολλές αλήθειες,,
    επέτρεψε μου ομως να το παραβλέψω,,οχι οτι είσαι λάθος κάθε άλλο,,απλά,,εγω ειμαι κουζουλός και βαριέμαι να περιμένω κατι δεκαετίες,,ασε που όταν θα έρθουν αυτες οι δεκαετίες θα είμαι ενας γέροντας,,αντε χαριτωμένος θα είμαι ,,αλλα γέρος και πουρό,,,επαναστάτης του χαμομηλιού,,,πάμε λιγο πιο πίσω απο την πουροκατάσταση που θα ειμαι (αν θελει ο Θεος )΄΄
    ας πάμε στο τώρα και στο κοντινό αύριο,,,
    Για να γυρίσει ο ήλιος θελει δουλειά πολύ,,ετσι λένε και ετσι είναι,,,αλλα δεν θα σπείρουμε κατι για να δρέψουμε καρπούς σε κατι δεκαετίες,,θα χαθούμε στην μετάφραση του χρόνου και η υποδούλωση θα ειναι ολοσχερής.
    Η προσπάθεια ανάνηψης και αντίστροφης της ολης κατάστασης πρέπει να ξεκινήσει τωρα με στόχο να καταφέρουμε το επιθυμητό να ειναι σε μερικά χρόνια,,,θα μου πεις οτι άλλο αυτο που λέω εγω και άλλο αυτο που λες εσύ,,,
    εσύ μιλάς για ολοκληρωτική κάθαρση και εγω μιλω για προσωρινή,,

    Δεν μπορω να περιμένω ,,,δεν ειναι του χαρακτήρα μου,,ίσως ειμαι και λάθος,,αλλα η αδράνεια με σκοτώνει
    Την όποια Εθνικη λύση την επιζητώ τώρα

    υγ; καταραμένο στικακι,,άρθρο για πολλες ρακές
    υγ;θα επανέλθω στο αρθρο ,,με το στικακι ανα χείρας,,σε μερικές μέρες,,τσι ρακές θα τσι πιούμε δεν τσι χάνουμε.

    • georgeiraklion said

      διόρθωσε αυτο : 風向轉變時,有人築牆,有人造風車,,,ειναι λάθος το σωστό ειναι : 風向轉變時,有築牆,有人造風車,,人

      • Μέλια said

        Μπα δεν νομίζω αυτό είναι το σωστό…..當風改變方向,有些人建造的牆壁和其他人建造風車

      • Μέλια said

        «Αν φοβάσαι πήγαινε στην άκρη να προσευχηθείς όσο εγώ θα δίνω την άνιση μάχη»… μ΄αυτά τα λόγια όρμησε ο Δον Κιχώτης ν’ αποκεφαλίσει τους ανεμόμυλους.

        Κάποιοι στίχοι λένε:

        Ελπίζω άρα υπάρχω… Φωνάζω άρα ζω…
        Δεν πολεμώ με ερινύες τα βράδια.
        Δε θα σωπάσω ούτε λεπτό
        και δεκαεφτά αν μ’ αφήσεις σημάδια.

        Ένα γιατί πιστεύω.
        Δύο γιατί γνωρίζω.
        Τρία για το δικαίωμα να μιλάω.
        Τέσσερα απ τους εχθρούς μας.
        Ένα από τους δήθεν φίλους.
        Έξι απ’ όσους ψεύτικα μου είπαν σ’ αγαπάω.
        Εφτά από τους σωτήρες.
        Οχτώ από τους μνηστήρες.
        Εννιά και δέκα από κλώνους προικοθήρες.
        Έντεκα από ρουφι@νους.
        Δώδεκα από άρχοντες ζητιάνους.
        Και δύο από δειλούς και βολεμένους τσαρλατάνους.
        Κι ακόμα τρεις που θα σκοτώσουν το κορμί μου…
        Μα θ’ αγιάσουν την ψυχή μου.

        Δε θα σωπάσω… Και θα φωνάζω!

        Πάνω απ΄όλα πρέπει να καθαρίσει και να αδειάσει το μυαλό μας από τα σκουπίδια του παρελθόντος, που μας πάτησαν στο λαρύγγι.
        Μετά να κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις παράφωνες σειρήνες που μας τάζουν ανύπαρκτες ελπίδες και στους αποτυχημένους ντελάληδες της κάθε αφιλόξενης γειτονιάς που μας πλήγωσε, που μας πρόδωσε.
        Ας μην ξεχνάμε πως το μοναδικό αντίδοτο της ανθρώπινης δυστυχίας είναι η ελπίδα.
        Μέχρι να βγει η ψυχή μας και με την βοήθεια του Θεού δεν θα πέσουμε αμαχητί..

        ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΠΑΣΩ…ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ!!

    • Πετροβούβαλος said

      Σε κάθε περίπτωση αδερφέ, κάθε πράξη…. (η κινέζα επιμελήτρια του κειμένου διαφωνεί μαζί σου, το ζήτημα θα λυθεί σε υψηλότερο ακαδημαϊκό επίπεδο).

  4. Φαίη said

    Αυτό που εγώ θέλω να καταλάβω στο πολύ διεισδυτικό κείμενό σου Πέτρο είναι αν αυτή τη στιγμή βιώνουμε τα αποτελέσματα των πράξεων κάποιων κακόβουλων ανθρώπων που κυνηγούν τους δικούς τους ανέμους ή αν η συσσώρευση ας το πούμε κάποιων καταστάσεων του παρελθόντος (κορεσμός) έχει θέσει σε εφαρμογή αυτό που λέμε χάος. Αναπότρεπτες καταστάσεις δηλαδή που έχουν τη δική τους δυναμική και ‘λογική’ και βρίσκονται εκτός της δικής μας (ολονών δηλαδή) εμβέλειας και επιρροής.
    Αν είναι το πρώτο, τότε θα μπορούσαμε να κυνηγήσουμε και εμείς τους δικούς μας, καλοπροαίρετους αυτή τη φορά, ανεμόμυλους, να προκαλέσουμε αλλαγή κατεύθυνσης των ανέμων, και το παιχνίδι να βασιστεί στο ποιος διαθέτει την περισσότερη επιμονή, υπομονή και επαφή με την πραγματικότητα.
    Αν είναι το δεύτερο, τα πράγματα μοιάζουν περισσότερο ‘μοιραία’ από την πλευρά όλων, αλλά και εκεί θαρρώ πως η υπομονή και η επιμονή είναι απαραίτητες..

    • Πετροβούβαλος said

      Κατά τη γνώμη μου Φαίη, δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση στην ερώτησή σου. Το Χάος είναι κάτι που μπορούμε να παρατηρήσουμε πολύ καιρό μετά την εκδήλωσή του και όσον αφορά στην ανθρώπινη ιστορία, οι πράξεις μας μπορούν να το καθυστερήσουν ή να το επιταχύνουν. Η μοιρολατρεία μπορεί να είναι ωραιότατα παράγοντας της ιστορίας, όπως και ήταν στην περίπτωση των Εβραίων επί Χίτλερ (τους εξόντωνε συστηματικά χωρίς εκείνοι να αντιδράσουν. Οι επζήσαντες έκαναν σαν σύνθημα το να μην τους ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και βρίσκονται πλέον στο άλλο άκρο, το «φοβικό»).

      Είναι καλό και πολύτιμο να προσπαθούμε να διαβάζουμε τα σημάδια των καιρών και να προσαρμόζουμε στις εκτιμήσεις μας τη δράση μας. Ακόμα και την αδράνειά μας σε πολλές περιπτώσεις. Αλλά η μοιρολατρεία νομίζω πως δεν μας χαρακτηρίζει καθόλου σαν λαό και πολύ καλά κάνει.

      • Φαίη said

        Δεν εννοούσα μοιρολατρεία κυριολεκτικά Πέτρο.
        Έβαλα τη λέξη σε αποσιωπητικά θέλοντας να μιλήσω για τους νόμους του χάους που υποτίθεται ότι πολλές φορές ξεπερνούν εμάς και τη δική μας βούληση. Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι ίσως να κάνω λάθος.
        Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση είπα, οφείλουμε να δείξουμε επιμονή και υπομονή, όχι να αφεθούμε όμως.
        Το θετικό που βλέπω εγώ είναι ότι σε αυτήν την περίπτωση, όταν δηλαδή τα πράγματα έχουν κορεστεί και αναμένεται αλλαγή του status quo με αμφίροπα αποτελέσματα, όλα είναι στο τραπέζι αρκεί να υπάρχει αυτή η διαίσθηση που αναφέρεις η οποία θα χρησιμεύσει στο να ‘διαβάστούν τα σημεία των καιρών’ και να στραφούν οι άνεμοι της αλλαγής με δεξιοτεχνία υπέρ της μιας ή της άλλης κατάστασης.

      • Πετροβούβαλος said

        Όπως το θέτεις ναι, πιστεύω πως ο κόσμος μας ξεπερνά! Κι αυτό υπό την έννοια πως είναι δημιούργημα του Θεού, άρα τα πάντα βαίνουν καλώς. Τα σκαμπανεβάσματα είναι για να μαθαίνουμε. (φιλοσοφώ πάλι 😎 )

        Όσο για τη διαίσθηση: Όπως τα λές, χρειάζεται αρετή, τόλμη και μυαλό! Το πότε θα σκάσει η «φούσκα» μπορεί να κυμαίνεται σε μία περίοδο 2 γενεών, από αύριο εώς τα επόμενα 60 χρόνια. Το πότε ΑΚΡΙΒΩΣ θα σκάσει, εξαρτάται από τις μικρές πράξεις του καθενός μας. (και στη διαίσθηση οι γυναίκες υπερτερούν!)

      • Φαίη said

        Και εγώ αυτό θέλω να πιστεύω Πέτρο, ότι πίσω από τη δημιουργία του κόσμου, του σύμπαντος, υπάρχει το ΚΑΛΟ ως βάση και ως αέναος κανόνας. Το κακό έρχεται να προκαλέσει σύνεση και συμμόρφωση εκεί που αυτός ο κανόνας αθετείται. Δεν μπορεί ο Θεός να έφτιαξε μια τόσο όμορφη πλάση χωρίς να είχε κατά νου μια αρμονική ισορροπία.
        Από την άλλη, έρχονται στιγμές που το κακό γίνεται τόσο βάναυσο που απογοητεύει πλήρως την ψυχή μου 😦 Φτάνω σε σημείο να οργίζομαι με το Θεό και να του απευθύνομαι μέσα μου με θυμό και απογοήτευση.

        Οι γυναίκες ίσως να έχουν καλλίτερη διαίσθηση αλλά πολλές φορές όταν αυτή επηρεάζεται από άλλα στοιχεία του χαρακτήρα (πχ αθωότητα, καλοπροαίρετη στάση αντιμέτωπη με κακόβουλες προθέσεις), ίσως να μην είναι τόσο ακριβής.
        Ομιλεί μια παθούσα 😎

      • Πετροβούβαλος said

        Ακριβής μπορεί να μην είναι, αλλά σε σχέση με την ανδρική διαίσθηση είναι προχωρημένη άλγεβρα! (ομιλεί ένας του οποίοι οι ανδροπαρέες έχουν συλλογική διαίσθηση μηδέν)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: