ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • Tηλεοπτικές Προτάσεις

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Φαίη στο Χριστούγεννα στη Σουηδία
    Φαίη στο Χριστούγεννα στη Σουηδία
    MKL στο Χριστούγεννα στη Σουηδία
    Το χαμένο σμήνος.Το… στο Το χαμένο σμήνος.Το μυστήριο τ…
    Φαίη στο Η Βαγγελιώ από το λοιμωδών νόσ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

… γιατί η ζωή… «μια γελάει και μια κλαίει»!!!

Posted by Μέλια στο Ιουλίου 11, 2013

.

αφιερωμένο στην μητέρα μου….

Απώλεια… κι ένας δυσβάστακτος κόμπος στο λαιμό σε πνίγει και μια ψιχάλα στα μάτια που γίνεται βροχή, το χάσιμο ενός «κατά» δικού σου ανθρώπου, που μέχρι χθες γέμιζε και ομόρφαινε τη ζωή σου, ενός συναισθήματος που έσβησε, γιατί προφανώς δεν υπήρξε ποτέ, ενός οράματος που δεν άντεξε και μιας κοινής πορείας, που βάλτωσε και σάπισε.

Δεν ανησυχώ για μένα, απλά ανησυχώ για τους γύρω μου, δεν ξέρω τι θα έκανα αν συνέβαινε κάτι σε…..  

… μονολογείς λες και θα τη γλυτώσεις, λες κι εσύ δεν είσαι μέρος του τελικού σχεδίου…

ΜΠΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ!

Τουλάχιστον όχι σήμερα, όχι αύριο, όχι σε μένα… αδίκως ελπίζεις, γιατί το νερό έχει μπει στ’ αυλάκι από τα γεννοφάσκια σου …

Κάποτε, ίσως ποτέ… μην αισιοδοξείς, χάνεις τον χρόνο σου… άλλος αποφασίζει κι εσύ απλά ακολουθείς σαν αδιάβαστος κομπάρσος …

Έτσι πρέπει να ζεις τη ζωή σου, ηλιόλουστα μέρα τη μέρα…  το κάθε λεπτό είναι πολύτιμο, χρυσάφι, γιατί ο πανούργος χρόνος τρέχει πολλές ζωές μπροστά σου και δεν πιάνεται ο άτιμος.

Αν περάσεις όλη σου τη ζωή, ανησυχώντας άσκοπα μήπως συμβεί κάτι, τότε πριν το καταλάβεις, η μικρή ζωή σου θα έχει τερματίσει  σαν βουβή παλιοκαιρισμένη ταινία κι εσύ θα την έχεις ξοδέψει αλόγιστα, ανησυχώντας… κουρνιασμένη στη γωνιά σου, να θρηνείς και να παλεύεις φοβισμένη με φαντάσματα, που μάταια καλείς για παρέα.

Δεν έρχεται κανείς, μ’ ακούς;;

Κανείς!

Κανείς δεν σ’αγαπάει, όσο ΕΣΥ ΕΣΕΝΑ!

Τζάμπα περιμένεις ένα χάδι, μία λέξη, μια αγκαλιά, μια καλημέρα, έναν καλό ΛΟΓΟ!

Πάρτο απόφαση  είσαι μόνη, κράτα γερά τα χαλινάρια… και κοίτα να σταθείς ολόρθη… το συντομότερο!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΥΝΕΛΘΕ!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ!

Σε καταλαβαίνω, σε νιώθω, συμπάσχω… περνάς από τα δύσκολα μονοπάτια του πόνου, θρηνείς την απώλεια…. και ποιος δεν θρήνησε;

Μέσα σου βαθειά όλα ανάκατα, σοκ, θλίψη, μοναξιά, απελπισία, πανικός, απορίες που δεν θα απαντηθούν ποτέ… απόρριψη.

Θολούρα, δύσπνοια, πόνος στο στήθος, πονάς… πονάς παντού χωρίς να έχεις μελανιά, ένα σημάδι βρε αδερφέ, μια γρατζουνιά!

Κι έχεις δίκιο, γιατί είσαι άνθρωπος κι ο πόνος διαφεντεύει το είναι σου και χαρακώνει την καρδιά σου, ας όψεται ο «ένοχος».

Θυμός… γιατί σε μένα;

 Γιατί σε σένα, έπεσε ο κλήρος! Σήμερα εσύ, αύριο εγώ.

Φόβος, ενοχές… τι έκανα λάθος Θεέ μου;

Λάθος επιλογή ίσως!

Πόσο άχρηστη είμαι;; Και η αυτοεκτίμησή σου μηδενίζεται και εσύ πέφτεις στα πατώματα του οίκτου και δεν καταλαβαίνεις την αξία σου και αρνείσαι να δεις ότι κάποιος άλλος σε έσπρωξε να νιώσεις… λίγη, ανύπαρκτη, αμελητέα ποσότητα, για τα ανυπέρβλητα ματαιόδοξα γούστα του…. ο κομπλεξάρας.

Μοναξιά ατέλειωτη, που σε σκοτώνει γιατί δεν παλεύεται, παραμιλάς εγκλωβισμένη, ε και;; ποιος θα σ’ ακούσει;;

Ο απέναντι τοίχος;;

Ποτέ δεν ξέρεις, γιατί και οι έρμοι τοίχοι έχουν αυτιά και το κυριότερο…. δεν έχουν άποψη!

Και η κατάθλιψη σε καταβροχθίζει και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, τον πολύτιμο ύπνο σου, που παραδόξως δεν σου λείπει και του γυρνάς πεισματικά την πλάτη, λες κι αυτός ευθύνεται για το μαύρο σου το χάλι.

Φοράς μια χιλιοτρυπημένη παλιοφόρμα και σέρνεσαι… τα παρατάς όλα σύξυλα, το μαλλί άβαφτο δυο δάχτυλα οι ρίζες, τα άπλυτα ρούχα στοίβα, η σκόνη στο σπίτι βολτάρει ανενόχλητη…

κι εσύ ρίχνεις μαύρη πέτρα πίσω σου και ξεχνιέσαι και βουλιάζεις… λάθος ΣΟΥ, αλλά τέτοιες ώρες, ποιος νοιάζεται, ο πόνος έχει πάρει το πάνω χέρι και κινεί τα νήματα κατά βούληση και εσύ μια άβουλη μαριονέτα χορεύεις…

Αυτό το δύσβατο, κακοτράχαλο μονοπάτι, πρέπει να το διαβείς μόνη σου και μάλιστα ξυπόλητη, για να ματώσεις.

Ο χρόνος γιατρεύει λένε, μόνο που εγώ δεν βρήκα ακόμα γιατρειά…. μαμά μου λείπεις….

Μονολογείς, είμαι μόνη, ενώ δεν είσαι, αλλά δεν το βλέπεις… γιατί θέλεις το χρόνο σου και την γωνιά σου να πενθήσεις… κοντζάμ απώλεια, βλέπεις… ορφάνεψες.

Η θλίψη κάνει κακό, σε χαρακώνει με ρυτίδες που δεν θα σβήσουν ποτέ, αλλά η θλίψη είναι απαραίτητη… τρέφει την ψυχή με έννοιες και το μυαλό με ενοχές, που θα κουβαλάς…. και θα κουβαλάς και θα παρακαλάς το Θεό να απαλλαγείς κάποτε και να ηρεμήσεις.

Και μετά-έτσι από το πουθενά-όλα αλλάζουν και απρόσμενα παίρνουν το δρόμο τους.

Ο πόνος μαλακώνει, πάει κι έρχεται ο ύπουλος σε ανείπωτο χρόνο, σε περιμένει στη γωνία να σε τσιγκλήσει, για να ξυπνήσει μνήμες που πονούν….

… και βρίσκει πάντα τον στόχο του… .καρδιά… και εκεί που χαμογελάς, μαυρίζεις, γιατί ξαναθυμάσαι και σου ξαναλείπει και ότι έχασες το θέλεις κολασμένα πάλι πίσω.

Αχ μαμά και να ήσουν εδώ!!!

Με τον καιρό η πληγή αργεί να ματώσει, το δάκρυ λογικεύεται και η χαρά της ζωής σε καλεί και κάποια στιγμή που θα καθαρίσει το μέσα σου από τα σκοτάδια, και η συννεφιά από τα μάτια σου… ανταποκρίνεσαι και χαμογελάς αβίαστα με την καρδιά σου.

Και μπαίνει το νερό στ’ αυλάκι κι αυτό ήταν τέλειωσε, πάει… δεν το πιστεύεις ε;;; Ναι τα κατάφερες και πήρες επιτέλους το πάνω χέρι.

Τ’ ΑΚΟΥΣ ΑΥΤΟ;

Το πάνω χέρι!

Αυτό είναι το νόημα της ζωής.

Να γελάς, ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι, να θρηνείς, να σφαδάζεις από πόνο γιατί είσαι άνθρωπος και μετά να τα προσπερνάς όλα με βήμα ταχύ, γιατί στη γωνιά του δρόμου σε περιμένει  το επόμενο και πρέπει να είσαι αρματωμένη.

Και να ξέρεις, πως οι άνθρωποι δεν χάνονται όταν πεθαίνουν και όπως πεθαίνουν.

Οι καλές αναμνήσεις τους μας κρατάνε παρέα, μέχρι να τους ξαναδούμε από κοντά… κι ανυπομονώ!

Κάθε απώλεια είναι  ένας μικρός θάνατος, γι’ αυτό πονάει και ματώνεις.

Ψάχνω χώρο, ένα λαγούμι να κρυφτώ για να θρηνήσω ότι χάθηκε, θα ξαναπώ και θα ξαναπείς… θέλω τον χρόνο μου.

Είναι δύσκολο να μη φοβάμαι. Κόπηκαν κάποια μονοπάτια που δεν ήθελα, που δεν με ρώτησαν, αλλά αισιοδοξώ, πως θα ανοίξουν άλλα,  πιο στενά ίσως, αλλά πιο φωτεινά και-γιατί όχι-πιο αγαπησιάρικα.

Έχασα την ελπίδα πως θα αντέξω τον πόνο, μα τα κατάφερα και ξαναβρήκα τον χαμένο μου εαυτό, γιατί πιστεύω ότι όλα γίνονται για ένα σκοπό.

Είναι αδιανόητο να μην ανησυχώ, είμαι άνθρωπος, με σάρκα και οστά, γι’ αυτό και μάτωσα και έβρισα και έχασα το δρόμο μου.

ΤΟ ΞΕΡΩ… πήρα το μάθημά μου…

ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ… το απέδειξα …σηκώθηκα…

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΡΑΠΑΤΣΟ… που δεν θα αργήσει να φανεί, γιατί η ζωή όπως έλεγε η μητέρα μου, «μια γελάει και μια κλαίει» θα τα καταφέρω καλύτερα …

ΑΙΣΙΟΔΟΞΩ… ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΘΑ ΜΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΟΙΓΩ ΤΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ… ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΤΑΞΩ  ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ… ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ!!

Και δεν πρέπει να ξεχνώ, ότι η ζωή συνεχίζεται κι ότι στο εδώ «μαγαζί»…. Άλλος κάνει κουμάντο… μεγάλη η Χάρη Του… Θεέ μου συγχώρεσε με.  

Μεγάλωσα, αλλά κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου ακούω μια γλυκειά φωνή να μου τραγουδά:

«Ύπνε που παίρνεις τα μωρά,

έλα πάρε και τούτο,

μικρό μικρό σου το ‘δωκα,

μεγάλο φέρε μου το.

 

Κοιμήσου και παράγγειλα,

Στην Πόλη τα προικιά σου,

Στη Βενετιά τα ρούχα σου,

Και τα χρυσαφικά σου….»

 

Σήμερα δύο χρόνια.

Καλά να περνάς μαμά και καλή αντάμωση

Μέλια.

Εικόνα «Ο κήπος του μεσονυκτίου» του Christian Schloe από : PERFUME DOS SONHOS

.

145 Σχόλια to “… γιατί η ζωή… «μια γελάει και μια κλαίει»!!!”

  1. Πετροβούβαλος said

    Μιά ψυχή δεν χάνεται ποτέ για πάνττα!

    Καλή αντάμωση…

  2. julie said

    Μέλια , την Πέμπτη που ήμουνα στα Γηροκομείο Αθηνών για πρώτη φορά ένοιωσα λύτρωση , είδα τους ανθρώπους εκεί και σκέφτηκα τη μάνα μου . Είπα ότι αν θες να εκδικηθείς κάποιον να του »ευχηθείς » να καταλήξει σ΄ένα ίδρυμα .
    Ακόμη μπαίνω στα σπίτι και ξεχιέμαι και φωνάζω …..μανίτσα ήλθα . Είμαι έξω και ξέρω ότι αν καλέσω σπίτι κανείς δεν θα σηκώσει το τηλέφωνο , κανείς δεν θα μου πει τι λείπει.
    Δεν έχω τη χαρά να της πάρω καινούργια παπούτσια , νυχτικό . Εγώ από παιδί έμαθα να την υπερασπίζομαι , να είμαι ο φύλακας άγγελός της , να την προστατεύω και μερικές φορές σκέφτομαι αν υπήρχε κάτι να κάνω που δεν το έκανα.

  3. Φαίη said

    Μόνο όταν χάσεις κάποιον δικό σου άνθρωπο καταλαβαίνεις την ύψιστη προσφορά της θυσίας του Χριστού για την ανθρωπότητα. Ένα ήταν το μήνυμά Του. ΑΓΑΠΗ.
    Και η αγάπη ΔΕΝ έχει όρια. ΔΕΝ περιορίζεται στο υλικό επίπεδο. Όχι από τη στιγμή που ο Χριστός θυσιάστηκε για αυτήν και «πάτησε» το θάνατο.
    Να ξέρεις αγαπητή Μέλια ότι μέχρι να ξανασυναντήσεις την Μητέρα σου, θα είστε για πάντα ενωμένες μέσα από την αγάπη που νοιώθετε η μία για την άλλη.
    Δεν ξέρω τι άλλο να πω..
    Θα μπορούσα να πω περισσότερα αλλά εδώ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος.

    • Μέλια said

      Φαίη θέλει μεγάλη προσπάθεια να ξεπεράσουμε το συντομότερο τον πόνο και την θλίψη που δεν παλεύεται!.

      «Μη φοβηθήτε λοιπόν αυτούς διότι δεν είναι ουδέν κεκαλυμμένον, το οποίον δεν θέλει ανακαλυφθή, και κρυπτόν, το οποίον δεν θέλει γνωσθή,ότι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί, και ότι ακούετε εις το ώτιον, κηρύξατε επί των δωμάτων.Και μη φοβηθήτε από των απικτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι, φοβηθήτε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απόλέση εν τη γέννη»

      • Φαίη said

        Μέλια,
        ο περισσότερος πόνος προέρχεται επειδή δεν έχουμε τον άνθρωπό μας δίπλα μας, να τον αγγίξουμε, να του μιλήσουμε, να του ζητήσουμε συγνώμη για τα όποια λάθη μας. Ο περισσότερος πόνος προέρχεται από το γεγονός ότι έχουμε μάθει να βλέπουμε τη ζωή μόνο μέσα από τα μάτια του σώματος. Αλλοίμονο όμως, δεν φταίμε για αυτό εδώ που βρισκόμαστε.. μέσα στην ύλη, αλλά έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή υπάρχει και κάτω από άλλη μορφή. Η πραγματική Πατρίδα της ψυχής δεν είναι τούτο το φθαρτό σώμα Μέλια, είναι κάτι πολύ ανώτερο.
        ‘Οταν έχασα την δική μου Μάννα μου ερχόταν μια σκέψη.. πως και αυτή κάποια στιγμή είχε χάσει και τη δική της Μάννα και όμως πάλεψε και έκανε οικογένεια και έκανε το δικό της καθήκον σε τούτη τη ζωή και έζησε και χαρές και λύπες όπως όλοι οι άνθρωποι. Δεν φεύγει όμως η Μάννα από μέσα μας ποτέ Μέλια. Την είχα πιάσει πολλές φορές που σιγόκλαιγε για τη δική της Μάννα. Ένα πράγμα που σκεφτόμουν για να παρηγορηθώ εκείνον τον καιρό ήταν ότι μπορεί εγώ να έχασα προσωρινά τη δική μου Μάννα αλλά αυτή βρήκε ξανά τη δική της.
        Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις για να ξαλαφρώσεις τον πόνο. ΝΑ ΤΗΣ ΛΕΣ ΟΤΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΣ. ΣΕ ΑΚΟΥΕΙ. Θα δεις ότι εισπράτεις εσωτερική χαρά όταν το λες. Αυτό που είπα πιο πάνω για την ΑΓΑΠΗ ότι είναι πραγματική γέφυρα το εδώ με το εκεί δεν είναι θεωρία είναι ΒΙΩΜΑ, πραγματικό ΒΙΩΜΑ. Όταν επίσης πας να κάνεις κάτι, να σκέφτεσαι πως θα το έκανε η Μητέρα σου και να το κάνεις με τον ίδιο τρόπο. Εγώ αυτό το κάνω ακόμα. Ειδικά με τις συνταγές στο μαγείρεμα και με τον τρόπο που έκανε τις δουλειές στο σπίτι (αν και δεν πρόκειται ποτέ να την φτάσω ούτε στο νύχι). Και να θυμάσαι πάντα ότι είσαι το παιδί της και ότι κανένας γονέας δεν θέλει τα παιδιά του στενοχωρημένα. Όταν εσύ στενοχωριέσαι στενοχωριέται και αυτή.

      • Μέλια said

        Είμαι καλά (απόσπασμα)
        Μενέλαος Λουντέμης

        Είμαι καλά αφού μπορώ και σέρνω το μολύβι.
        Είμα καλά αφού μπορώ και το ψελίζω.
        Είμαι καλά αφού μπορώ κι αραδιάζω στο χαρτί,
        τα τσακισμένα τούτα λόγια..
        Είμαι καλά.

        Αχ, να μπορούσα να’ χα έναν ουρανό
        γεμάτο από ψεύτικα τέτοια πουλιά.
        Και να τα’ χυνα στο διάστημα..
        Για να’ ρχονται κι όταν εγώ δεν θ’ ανασαίνω.
        Να’ ρχονται και να ραμφίζουνε το τζάμι του σπιτιού μας.
        Αυτό που κοιτάζει κατά την θάλασσα.
        Και να κελαηδούνε. Να κελαηδούνε σμήνη τις ψευτιές.
        Είμαι καλά.

        Μανούλα εσύ.. Εσύ που διαβάζεις με τα δάχτυλα.
        Εσύ που μιλάς τη γλώσσα των χεριών..
        Ακούμπα τα χείλη σου στο χαρτί.
        Έτσι όπως εύρισκες ,σαν ήμουνα παιδί, τον πυρετό μου..
        Και διάβασε στ’ άγραφο χαρτί.(Σβήσε το ).
        Και διάβασε απ’ την καρδιά μου.

        Μάνα..Αχ.. Μάνα..Μάνα..
        Το κορμί που κανάκεψαν τα χέρια σου.
        Έλιωσε σήμερα κάτω απ’ το λιθάρι.
        Η φωνή που νανούριζε τον ύπνο σου.
        Βέλαξε κάτω απ’ το μαχαίρι.
        Μα εσύ, γέλα ακριβή μου. Γέλα…
        Πες πως ξύπνησες απ’ όνειρο κακό.
        Και γέλα να το διώξεις.
        Γέλα. Κι εγώ -ησύχασε μανούλα-
        .

      • julie said

        Μιά ξεδέλφη της μάνας μου έλεγε στη μάνα της …….μάνα αν πεθάνεις θα πεθάνω και εγώ ….την ίδια μέρα τις θάψανε και τις δυό .

      • Μέλια said

        Πολύ άγριο!!
        Λες και δυο καρδιές χτυπούσαν σαν μία!!!

      • julie said

        Και είχε δυο παιδιά …..αλλά δε άντεξε.

    • Σουλιώτης said

      Αυτο που ποναει περισοτερο ειναι ο αποχωρισμος μεταξυ αγαπημενων προσωπων.
      Θανατος δεν ειναι μονο ο χωρισμος ψυχης και σωματος, θανατος ειναι και ο προσωρινος χωρισμος μεταξυ του κεκοιμημενου και των υπολοιπων.
      Ο ιδιος ο κεκοιμημενος δεν ειναι τοσο ασχημα, αφου οταν πεθανε ξαναεγινε νεος. Οσο ζεις εδω γερνας και φθειρεσαι, βλεπεις τον εαυτο σου ολο και να γερναει και ξαφνικα με το που πεθαινεις, γινεσαι και παλι νεος. Το προβλημα ειναι για εμας που χανουμε προσωρινα τα αγαπημενα μας προσωπα.

      » Ο θανατος δεν ειναι το τελος, αλλα η αρχη της αληθινης ζωης. Θα συναντηθουμε ολοι εκει»
      Γραφει ο μεγας Βασιλειος, απευθυνομενος σε μια χηρα…. Παρ ολα αυτα ο ιδιος ο μεγας Βασιλειος, αλλού λεει οτι απο τη στιγμη που εχασε την μητερα του, την αγαπημενη του αδερφη που τον μεγαλωσε, και τον μικρο χαρη-τωμενο αδερφο του, δεν αισθανεται να εχει τιποτα που να τον κραταει σε αυτη τη ζωη….Θελοντας να μας δειξει ποσο πραγματικος και ανθρωπινος ειναι ο πονος.

      Αληθινη ζωη, για την ορθοδοξια, ειναι η ζωη που δεν εμπεριεχει θανατο.
      Ο θανατος σε αυτη τη ζωη ειναι παρων απο την αρχη. Ακομα απο τη γεννηση ενος ανθρωπου ηδη υπαρχουν μεσα του οι διαδικασιες της φθορας…..Θανατος ειναι η φθορα που οδηγει στα γηρατεια.
      Υπαρχει βεβαια και η ζωη, αλλα παραλληλα με τη ζωη υπαρχει και ο θανατος. Ζωη και θανατος μαζι, σαν ενα μιγμα.
      Οταν απο αυτο το μιγμα φυγει το μερος του θανατου και μεινει μονο το μερος της ζωης,
      τοτε θα εχουμε αυτο που λεμε αληθινη ζωη ! Αυτη ειναι η αληθινη ζωη, η ζωη που εχει αποβαλει το θανατο σε οποιαδηποτε μορφη του. Αυτη ειναι η μελουσα ζωη.

      Προσεξτε
      Το ζητουμενο, δεν ειναι να απαλλαγει ο ανθρωπος απο την υλη.
      Το ζητουμενο ειναι να απαλλαγει η υλη απο την φθορα !
      Το ζητουμενο δηλαδη ειναι να φυγει η φθορα απο τον ανθρωπο συνολικα, και απο υλικο και απο το πνευματικο μερος του ανθρωπου.
      «δεν αποβαλει ο ανθρωπος την υλη, η υλη αποβαλει την φθορα» Γρηγοριος Παλαμας.

      Εξ αλλου χριστιανικα, ουτε η ψυχη και το πνευμα ειναι αθανατα γιατι ειναι κτιστα. Απλως εχουν αναλογικα πολυ περισοτερη αντοχη απο το σωμα, στον θανατο. Καποτε θα ερχοταν και η σειρα τους.
      Γι αυτο το θεμα ειναι πως θα φυγει η φθορα και απο το σωματικο και απο το πνευματικο μερος του ανθρωπου.

      » …..και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον….»

      • Μέλια said

        Σουλιώτη καλησπέρα.
        Εξαιρετικό σχόλιο!!

      • julie said

        Μάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία
        νάχει στον ήχο της τόση αρμονία
        σαν ποιος να σ άκουσε με στήθος κρύο
        όνομα θείο;
        Παιδί από σπάργανα ζωμένο ακόμα,
        με χάρη ανοίγοντας γλυκά το στόμα
        γυρνάει στον άγγελο που τα αγκαλιάζει
        και Μάνα κράζει.
        Της νιότης φεύγουνε τα άνθια κι η χάρη,
        τριγύρω σέρνεται με αργό ποδάρι,
        ώσπου στην κλίνη του, σα βαρεμένος,
        πέφτει ο καημένος.
        Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει,
        Αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη,
        Και με το Μάνα μου! Πρώτη φωνή του,
        Πετά η ψυχή του.

        Γεράσιμος Μαρκοράς

      • Μέλια said

        Η Μάνα του Χριστού

        Πῶς οἱ δρόμοι εὐωδᾶνε μὲ βάγια στρωμένοι,
        ἡλιοπάτητοι δρόμοι καὶ γύρω μπαξέδες!
        Ἡ χαρὰ τῆς γιορτῆς ὅλο πιότερο αυξαίνει
        καὶ μακριάθε βογγάει καὶ μακριάθε ἀνεβαίνει.

        Ἄ! πὼς εἶχα σὰ μάνα κι᾿ ἐγὼ λαχταρήσει
        (ἦταν ὄνειρο κι᾿ ἔμεινεν, ἄχνα καὶ πάει)
        σὰν καὶ τ᾿ ἄλλα σου ἀδέρφια νὰ σ᾿ εἶχα γεννήσει
        κι᾿ ἀπὸ δόξες ἀλάργα κι᾿ ἀλάργα ἀπὸ μίση!

        Κατεβάζω στὰ μάτια τὴ μάβρην ὀμπόλια,
        γιὰ νὰ πάψη κι᾿ ὁ νοῦς μὲ τὰ μάτια νὰ βλέπῃ. . .
        Ξεφαντώνουν τ᾿ ἀηδόνια στὰ γύρω περβόλια,
        λεϊμονιᾶς σὲ κυκλώνει λεφτὴ μοσκοβόλια.

        Φεύγεις πάνου στὴν ἄνοιξη, γιέ μου, καλέ μου,
        ἄνοιξή μου γλυκιά, γυρισμὸ ποὺ δὲν ἔχεις.
        Ἡ ὀμορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,
        δὲ μιλᾷς, δὲν κοιτᾷς, πῶς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

        Μὰ γιατί νὰ σταθῇς νὰ σὲ πιάσουν! Κι᾿ ἀκόμα
        σὰ ρωτήσανε: «Ποιὸς ὁ Χριστός;» τί ῾πες «Νά με!»
        Ἄχ! δὲν ξέρει τί λέει τὸ πικρό μου τὸ στόμα!
        Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δὲ σ᾿ ἔμαθ᾿ ἀκόμα!

        Κώστας Βάρναλης

      • julie said

        Γιάννη καλησπέρα ,όντως θέλει δύναμη για να δεχτείς όλα αυτά , που μερικές φορές ΔΕΝ την θες . Αυτομαστιγώνεσαι , γιατί θες να δεχτείς ότι έμεινες πίσω .
        Και εγώ ο άπιστος Θωμάς , έτσι είμαι πάντα ,πρέπει να ξαχουλέψω να δω τις ουλές για να πιστέψω , σου λέω ότι δεν είναι εύκολο κάτι που έζησες σε μικρή ηλικία να το ξεπεράσεις , ο ίδιος φόβος θα σε κυριεύει κάθε φορά που θα ζεις την ίδια κατάσταση . Δεν σκέφτεσαι …ζεις ένα γεγονός . Ερχεται στιγμή που σου είναι τόσο αβάστακτο , που τα βάζεις με τον εαυτό σου μήπως δεν έκανες κάτι σωστά ;

      • Σουλιώτης said

        Να πω οτι δεν εχεις απολυτο δικιο, ψεμα θα ειναι…Και σιγουρα δεν μπορεις να μιλας για κατι που δεν εζησες.
        Εσυ εισαι παντως ο πιο γλυκος …απιστος Θωμας🙂

        Αυτο παλι ρε παιδι μου το τελευταιο…… ενω και εγω οταν βλεπω κατι κακο να συμβαινει σε καποιον αλλο ανθρωπο,
        δεν κατηγορω τον ανθρωπο οτι φταιει εκεινος, οταν παει να συμβει στον εαυτο μου, εχω μια ταση και εγω να κατηγορησω τον εαυτο μου…. Κατα καποιο τροπο δηλαδη, ειμαστε σκληροι με τον εαυτο μας και επιηκεις με τους αλλους….

        Απλα ο πονος ειναι τοσο μεγαλος που σε τρελαινει. Λες δεν ειναι δυνατον να ειμαι καλος και να τα τραβαω ολα αυτα. Οχι. Κατι φταιει, αρα ειμαι κακος, φταιω… Δεν ειναι ομως ετσι. Απλα ετσι εινα ιαυτηη ζωη που λεει και η Μελια, μια να γελας και μια να κλαις…

      • julie said

        Tι να σου πω …….φταίει το αίμα μας φαίνεται μπορεί να είναι Β αλλά τι Β!!!! τύφλα ν΄έχει το Α!😉

      • Σουλιώτης said

        χαχαχα σωστα! και βεβαια θα συμφωνησω για το αιμα ! 🙂

      • Σουλιώτης said

        Η μανα του Χριστου, και δικη μας μανα, ολων των ανθρωπων !….

      • Σουλιώτης said

        Καλησπερα Μελια και ευχαριστω. Τωρα ειδα αυτο το σχολιο σου.

      • Σουλιώτης said

        Αυτο το ρημαδι το «επομενο» που λεει η Μελια, επισης θελει προσοχη.
        Για να πω την αμαρτια μου – γιατι αμαρτια ειναι- θυμαμαι καποτε που εβλεπα φωτογραφιες διασημων, πχ μαρλον μπραντο, πως ηταν στα νιατα τους και πως εγιναν τωρα, απο εξωτερικης πλευρας….. ειπα ε αμα ειναι να αλαξω και εγω τοσο πολυ, τοτε καλυτερα να πεθανω τωρα που ειναι νεος….. Δεν το ξαναλεω.

      • julie said

        Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη και αν περάσουν τα χρόνια , έχει το πρόσωπό τους μια ομορφιά ξεχωριστή , λένε ότι η ψυχή αντανακλά στο πρόσωπο και μάλιστα στα μάτια. Ολοι αυτοί που λες έχουν ζήσει με καταχρήσεις , με πόνο και οι περισσότεροι είναι νάρκισσοι, αν δεν αγαπάς δεν μπορεί να φαντάζεις όμορφος στα μάτια των άλλων .

      • Σουλιώτης said

        Πες το μου αυτο, πες το μου !🙂
        Δεν το παιζω ωραιος παντως, απλα για την αλλαγη λεω απο την οποια νεανικη εμφανιση σου, καλη ή μετρια.

      • julie said

        Ο πατέρας μου ήταν 60 χρόνων όταν γεννήθηκα εγώ και δεν τον έκαναν πάνω από 40 , τρομερό , παιδί θυμάμαι που τον γλυκοκοιτούσαν οι γυναίκες και εγώ καμάρωνα που ήταν όμορφος και η μάνα μου ….ωχ.

      • Σουλιώτης said

        Ναι ομως μια φορα τον στεναχωρησες, λεγοντας του οτι ειναι μεγαλος, αν και απο οτι καταλαβα εσυ στεναχωρηθηκες περισοτερο απο αυτον, που τον στεναχωρεσες…🙂

        και ο δικος μου μεχρι περυσι, που επιτηρουσε στις παννεληνιες στο μαθημα των γαλλικων, τελευταια χρονια πριν βγει στη συνταξη, τον ελεγαν τα κοριτσια κυριε ουτε για 45 χρονων δεν φαινεστε😉

      • julie said

        Τότε ήταν άρρωστος …..και έσπασε , η αρρώστια μεταμορφώνει τον άνθρωπο , το μόνο που θυμάμαι δυο γαλάζια μάτια υπέροχα , ίδια με της κόρης μου .

      • Σουλιώτης said

        χρωμα δεν αλλαζουνε τα ματια, που λεει και το τραγουδι….

        απλως για την…ιστορια το λεω, ο παπους μου και η γιαγια μου που πεθαναν απο την ιδια αρωστια, δεν αλλαξαν καθολου εξωτερικα…
        ισως επειδη ητανα μεγαλοι

    • Σουλιώτης said

      Καποιος ελεγε οτι ενας ανθρωπος αρχιζει και γερναει πραγματικα οταν χασει τη μανα του….

      • Μέλια said

        Όχι μόνο γερνάει αλλά και ορφανεύει Σουλιώτη… εγώ έτσι νιώθω… ότι ορφάνεψα.

      • julie said

        Eγώ ορφάνευσα όταν έχασα τον πατέρα μου , η μάνα μου ήτανε το κομμάτι που είχα απ΄εκείνον. Οταν την έχασα …..έχασα τη δική του θύμηση , έχασα τα πάντα .

      • Σουλιώτης said

        Γι αυτο λεω οτι τουλαχιστον πρεπει να υπαρχουν μερικοι ανθρωποι που να αναπληρωνουν οσο το δυνατον αυτο το κενο στους αλλους.
        Μανα βεβαια, ειναι μονο μια, και κανεις δεν μπορει να την αντικαταστησει…Αυτη η τρομερη ανιδιοτελης αγαπη. Αλλα εστω και μερικοι καλοι που υπαρχουν μπορουν να αναπληρωσουν μερος του κενου. Εστω με απλη αγαπη, αν δεν μπορουν να κανουν τιποτα αλλο.

        Πριν μερικα χρονια, μια ενορια της Θεσσαλονικης οργανωσε εκδρομη στην Ουκρανια, στο μερος που ηταν ο αρχιεπισκοπος και αγιος πλεον Λουκας ο ιατρος.
        Προσκυνησαν τον ταφο του αγιου κλπ. καποια στιγμη τελος παντων, επισκεφτηκαν και ενα ορφανοτροφιο της εκκλησιας εκει, που ειχε πολλα παιδακια ορφανα απο πολεμους, πορνεια και αλλες αιτιες….
        Φυσικα οι δικοι μας οι θεσσαλονικεις κουβαλησαν μαζι τους ρουχα παιχνιδια και τετοια απο εδω απο την ελλαδα που πηγαν στα παιδακια.
        Τοτε ενα κοριτσακι πολυ μικρο, απο το ορφανοτροφειο, κολλησε επανω στο ρασο του ελληνα παπά, και δεν τον αφηνε να φυγει.
        Σαν να ηταν ο μπαμπας του…
        Τοτε ο παπάς συγκηνιθηκε τοσο που αμεσως πηρε το κοριτσακι μαζι του στην ελλαδα και το υιοθετησε….Παρο οτι ειχε δυο μεγαλες κορες φυσικες, μαζι με τη γυναικα του…
        Οριστε,να ενας τετοιος ανθρωπος. Ξερω ανθρωπους που αισθανονται εστι ακομα και με μεγαλυτερους και οχι μονο με κοριτσακια σαν αυτο.
        Για την ιστορια, ο ανωτερω παπας ειναι ο πατερας γεωργιος Μιλκας, απο την ευαγγελιστρια ευοσμου… Το λεω γιατι δεν ειναι κατο κρυφο.

      • Σουλιώτης said

        Πριν 3 χρονια που πεθανε η γιαγια μου τετοιο καιρο, ακου τωρα…. η γιαγια που μενει στο απεναντυ σπιτι στο χωριο,
        και απο την οποια μαθαινουμε τα κουτσομπολια τωρα που λειπουμε, μας λεει μια…. μπορειτε παντως να βλεπετε εμενα σαν γιαγια σας τωρα !…..

      • julie said

        Και εγώ θα μπορούσα να το κάνω κάποτε σκέφτηκα να υιοθετήσω ένα παιδάκι από τη Ρουμανία αλλά δεν αποφάσιζα μόνο εγώ και εκεί βρήκα τοίχος και άρχισαν οι ανατροπές στη ζωή μου , δεν είχε σημασία αν είχα παιδιά . Το δικό σου επιλέγεις να το φέρεις στο κόσμο , εκείνο το πλασματάκι όμως δεν επέλεξε να μείνει μόνο του .
        Τι σας λέω απόψε , γι΄αυτό δεν θέλω να γράφω τέτοια θέματα , δεν θέλω να ξέρουν άλλοι τι σκέφτομαι .

      • julie said

        Η γιαγιά μου πέθανε όταν ήμουν 37 χρόνων , μητριά της μάνας μου αλλά ΜΑΝΑ χωρίς να ξεχωρίσει ποτέ τα πρώτα από τα δεύτερα . Η γιαγιά μου είχε γεννηθεί στη Πόλη .

      • Σουλιώτης said

        Αρα τοτε πως εχεις μαλτεζικη καταγωγη (?)

      • Γιώργης said

        Ἄσε Σουλιώτη…, ἄσε. Ξέρεις ἀπὸ ποῦ εἶναι τούτη….;😎

      • Σουλιώτης said

        «Φαγωθηκα» με την -περφιμη πλεον- μαλτεζικη πευρα σου, εγω🙂

      • Σουλιώτης said

        για πε, για πε, απο που ειναι ?

      • julie said

        Η γιαγιά της μάνας μου Μαλτέζα , παντρεύτηκε τον παππού και έμειναν στη Πόλη και όλα τα παιδιά γεννήθηκαν στη Πόλη . Μόλις πέθανε ο παππούς η γιαγιά Γκρατσία έφαγε όλη τη περιουσία με τους γιους και γυρίσανε στη γενέτηρα του παππού στη Κεφαλλονιά και η γιαγιά μου παντρεύτηκε Κεφαλονίτη .

      • Γιώργης said

        Δὲν σοῦ λέω…! Τἡν ἀφήνω νά σοῦ κοκορευτῆ μόνη της…🙂

      • Σουλιώτης said

        Δηλαδη η γιαγια γκρατσια που ηταν προγιαγια σου, επστρεψε στην κεφαλονια και εκει απεκτησε την γιαγια σου, που με τη σειρα της παντρευτηκε κεφαλονιτη. Και γιατι ομως αυτη η γιαγια σου, ηταν μητρια της μητερας σου

      • Σουλιώτης said

        Αν καλαλαβα καλα (???) αυτα ρε παιδι μου με τις συγγενειες παντα τα μπερδευα, γαμπρους κουνιαδους, μπατζανακια κτλ

        Γιατι βρε, εσυ ξερεις κατι παραπανω ?

      • Γιώργης said

        ἀμέ…! Ἀλλὰ δὲν σοῦ λέω…! (Τζανετὰκος…, θυμᾶσαι;😀 )

      • julie said

        Η Γκρατσία είναι η προγιαγιά μου , γνώρισε τον άνδρα της, Κεφαλλονίτης , στην Πόλη και παντρεύτηκαν και εκεί γεννήθηκε και η γιαγιά μου . Στη Κεφαλλονιά γύρισαν όταν είχαν φάει όλη τη περιουσία , καλό μεν γιατί αυτοί δεν έχασαν από τους τούρκους τα είχαν διασκεδάσει .
        Και στη Κεφαλονιά η γιαγιά μου παντρεύτηκε και η μάνα μου γεννήθηκε στη Κεφαλλονιά .
        Αυτά από τη μάνα μου …….

      • Σουλιώτης said

        Τελος παντων, μπερδευτικα λιγο τωρα. Θα το ξανασκευτω αυριο το πρωι…
        Και μου γυμιζει γιωργη αυτο, αλλα δεν το θυμαμαι.

      • julie said

        Επειδή είμαι μπέρδεμα ….σαν λέω ότι είμαι Πατρινιά και καμαρώνω ….😀😀

      • Σουλιώτης said

        Τωρα σε κοιταω βαζωντας τα χερια στη μεση, και χτυπωντας το ποδι στο εδαφος.🙂

      • Γιώργης said

        Χά-χα-χά!!! Δὲς…

      • Σουλιώτης said

        σωστος ο μανωλιος🙂

      • Σουλιώτης said

        Αυτην την σταση του σωματος περιπου, περιγραφω παραπανω, αλλα προς το παρων, αυτο ειναι το μονο που βρηκα και απο γυναικα…
        Στο 0 13…🙂

      • julie said

      • julie said

        Λεβέντες καληνύχτα …αρκετά .

      • Σουλιώτης said

        Καληνυχτα Τζουλι ! Φευγω και εγω τωρα
        Την αγαπη μου σε ολους και ιδιαιτερα στην γλυκιά Μελια !

      • Μέλια said

        juliet…. Σουλιώτη… καλή σας νύχτα και όνειρα γλυκά.
        Σας ευχαριστώ πολύ, να είστε καλά…ξέρετε εσείς γιατί!!!

      • Γιώργης said

        Καληνύχτα Τζουλιάττα καὶ Σουλιώτη!

      • Σουλιώτης said

        Η αδερφη του παπου μου, με εγγονια η ιδια, οταν πεθανε(πληρης ημερων) τη στιγμη που ξεψυχουσε φωναξε δυο ονοματα “μαμά” και “γιάννη” δηλαδη την μητερα της και τον αδερφο της που ειχαν πεθανει ηδη και οι δυο απο χρονια….αφου ο αδερφος της, στη ζωη της ειχε σταθει ανωτερα κι απο μανα….

        τωρα φευγω και εγω

      • Σουλιώτης said

        @ Μελια🙂 ….

    • Σουλιώτης said

      Το προβλημα Φαιη, δεν ειναι οτι βρισκομαστε εγκλωβισμενοι στην υλη, αλλα οτι τοσο η υλη οσο και το πνευμα βρισκονται εγκλωβισμενα στην κτιστοτητα !

      Η ανάσταση των νεκρών
      Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου
      http://www.oodegr.com/oode/esxata/elpida/anastasi_ieroth1.htm

  4. ΜΑΡΙΑ said

    Δέν ξέρω….κόβεται ποτέ ὁ ὀμφάλιος λῶρος;;;;

    Ζόρικο θέμα καπετάνισσα,νἆναι καλά οἱ μαμάδες μας ἐκεῖ ψηλά,πού βρίσκονται….ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ!!

    • Μέλια said

      ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΜΑ!!!

      Καληνύχτα μαμά, όλα πάνε καλά
      και δε θέλω ν’ ανησυχείς
      Τώρα πρέπει εγώ, μες στα φώτα να βγω
      κι εσύ, πρέπει να κοιμηθείς
      Καληνύχτα μαμά! Μεγάλωσα πια!
      Μα εσύ, με νομίζεις παιδί
      Τις στιγμές του κακού, του τρελού πανικού,
      ευτυχώς, που δεν τις έχεις δει

      Της καρδιάς μου τον πόνο, σ’ εσένανε μόνο,
      μπορώ, να τον λέω μαμά. Της ψυχής μου τα βάθη,
      μόνο εσύ, τα’ χεις μάθει. Σ’ αγαπώ! Καληνύχτα μαμά!

      Καληνύχτα μαμά, είναι όλα χλωμά
      κι ο κόσμος, μια φυλακή
      Ραγισμένες καρδιές, κάτι κρύες βραδιές,
      τριγυρνούν, από δω κι από `κει
      Καληνύχτα μαμά, είναι σαν σινεμά,
      αυτά, που `χω ζήσει εδώ.
      Τι άλλο θες να σου πω. Αν μου δώσουν ρεπό,
      τη Δευτέρα θα’ ρθώ, να σε δω

      Της καρδιάς μου τον πόνο, …..
      …………………………

    • Γιώργης said

      Ὄχι. Ποτὲ δέν κόβονται οἱ δεσμοί.
      Καὶ ὅποιος ἰσχυρισθεῖ τὸ ἀντίθετο δὲν εἶναι παρὰ ἕνας μίζερος ψευτᾶκος. Στόν ἐαυτὸ του πρωτίστως.

  5. ΒΡΑΧΟΣ said

    Όποιον δεν ξεχνάμε, ποτέ του δεν πεθαίνει….

    • Μέλια said

      Η «ζωή» είναι αλλού….κι όχι εδώ…

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Αυτό…
        Εδώ είναι «εκπαίδευση», Μέλια.

      • Μέλια said

        Σκληρή θα’λεγα…

        Κι όπως έγραψε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
        «Δυο πόρτες έχει η ζωή
        άνοιξα μια και μπήκα
        κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό
        από την άλλη βγήκα»

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Για να πολεμήσεις, οπουδήποτε, πρέπει να εκπαιδευτείς, ενίοτε σκληρά.
        Οι Σπαρτιάτες προτιμούσαν καμιά φορά τον Πόλεμο, απ΄τις ασκήσεις τους…
        Δύσκολα πράγματα…

      • Μέλια said

        Μαθημένα τα βουνά απ’ τα «χιόνια» …μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά!!!

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Έτσι σε θέλω…

      • Μέλια said

        Δεν μασάω… κι αυτή είναι η ομορφιά,να παίρνεις ανάσες, για να συνεχίσεις ακάθεκτα να παλεύεις.., το έχουμε αποδείξει αιώνες τώρα!!

      • Φαίη said

        Πάλι καλά Βράχε που ανέβασες εσύ λίγο τη Μέλια… με δυο-τρεις λέξεις που της είπες.
        Εγώ με τα κατεβατά μου έκανα μια τρύπα στο νερό..

        Δεν το ‘χω μάλλον..😦

      • Μέλια said

        Τι λες καλέ ότι δεν τόχεις;;;
        Που το είδες αυτό γραμμένο;;
        Σκόνταψα λίγο αλλά η χείρα βοηθείας…..απ’ όλους σας, έκανε το θαύμα της!!!
        ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ!!

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Είναι δύσκολες καταστάσεις, Φαίη.
        Να΄μαστε καλά όλοι, παρόντες, να θυμόμαστε.
        Περαστικοί είμαστε…
        Αυτό δεν αλλάζει ότι και να γράψω.
        Χαζά γράφω, μην μου πολυδίνετε σημασία.

      • Φαίη said

        Ό,τι απορρέει από την εμπειρία και την ώριμη σκέψη του καθενός δεν είναι χαζό Βράχε.

        Φαντάσου λέει να βρεθούμε όλοι εδώ όπως είμαστε στην άλλη ζωή και να θυμόμαστε όσα γράφουμε τώρα..

        χαχαχααχχ

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Ακόμα πιο δύσκολα πράγματα….
        Ωχ Παναγίτσα μου…

      • Φαίη said

        Μακάρι να βοήθησα Μέλια..
        Έστω και λίγο..

      • Μέλια said

        Βοήθησες λέμεεεεεε…..να κοίτα…

      • Φαίη said

        Γιατί δύσκολα Βράχε;;

        Δε νομίζω να μας φοβάσαι..

        χαχαχααχχ

      • Φαίη said

        ΜΠΑΜ….😯😯

        χαχαχααχχ..
        τρόμαξε κανείς;;

        sorry παίδες, πρέπει να τρέξω στον κήπο μου..

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Δεν φοβάμαι εσάς…
        Εμένανε φοβάμαι..
        Ξανά.
        Ωχ Παναγίτσα μου.

      • Φαίη said

        Έτσι Μέλια..🙂
        και να ξέρεις, όσο γελάς εσύ, γελάει και η μανούλα σου..

      • Μέλια said

        Να είσαι καλά βρε Φαίη, σ’ευχαριστώ, άντε τρέχα τώρα, ο κήπος σου σε περιμένει!!

      • Φαίη said

        Έφυγα έφυγα..
        Βρε τι είναι αυτό πάνω στο κεφάλι μου;;;;🙄😆

        Θα προσπαθήσω να καταλάβω τι θέλει να πει και ο Βράχος..
        οι ντοματιές ίσως μου φέρουν έμπνευση💡
        άκουσε ‘κει φοβάται τον εαυτό του!!!!

      • Μέλια said

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Φαίη, σκέψου ανάποδα.🙂
        Καλό βράδυ, παίρνω τα χαζά μου και πάω για διάβασμα.

    • julie said

      »Υπάρχει φάρμακο για τα πάντα , εκτός από τον θάνατο»
      Θερβάντες

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        OK.
        Μόνο που δεν υπάρχει θάνατος…
        Τι να το κάνεις το φάρμακο…

      • julie said

        Υπάρχει θάνατος , όταν είσαι περίπου εννιά και χάνεις τον πατέρα σου ξέρεις ότι υπάρχει . Δεν ξέρω αν το ξεπερνάς εύκολα , αλλά ο θάνατος σου στερεί ένα κομμάτι από την καρδιά σου που το χάνεις για πάντα . Υπάρχει θάνατος , Βράχε , υπάρχει .

      • Μέλια said

        juliet σήμερα στον Βύρωνα, μια μαννούλα συνόδευε βουβή και πανιασμένη, το τρίχρονο αγοράκι της.
        Ποιός θα τολμούσε να της πει, δεν υπάρχει θάνατος όταν στα χέρια της κρατούσε αντί για το παιδί της, ένα κίτρινο αυτοκινητάκι!

      • ΒΡΑΧΟΣ said

        Γνώμη δεν μπορώ και δεν πρόκειται να προσπαθήσω να σου την αλλάξω.Είναι προσωπικό, πιο προσωπικό δεν γίνεται, βίωμα και το σέβομαι.
        Κι εγώ ορφανός από Πατέρα είμαι, αλλά ο Πατέρας μου τώρα πίνει καφεδάκι με τα φιλαράκια του στο οικοπεδάκι του και περιμένει παρέα.
        Μου λείπει, όταν τον έχασα στεναχωρήθηκα και τσαντίστηκα, αλλά μετά έκανα τον σταυρούλη μου και άρχισα να περιμένω…

  6. foteini4 said

    Σε μια συντροφιά, έλεγε ο Θαλής ότι ο θάνατος δεν διαφέρει σε τίποτα από τη ζωή. Κάποιος τότε τον ρώτησε:
    – Αφού είναι έτσι, γιατί δεν προτιμάς τον θάνατο;
    Και ο φιλόσοφος απάντησε:
    – Ακριβώς γιατί δε διαφέρει απο τη ζωή.

  7. Επώνυμες προγιαγιάδες, γιαγιάδες και μανάδες μας,
    ανώνυμες γυναίκες της ματωμένης αυτής γης,
    γεννήσατε παιδιά, συντροφέψατε άντρες, θάψατε γεννήτορες….
    Εσείς που φτιάξατε μπαρουτένιες σφαίρες,
    που γεμίσατε καραμπίνες,
    που συρθήκατε στα βουνά και στα λαγκάδια
    μεταφέροντας πολεμοφόδια,
    ΠΟΥ ΚΕΙΤΕΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ;
    Εσείς που θυσιάσατε παιδιά, άνδρες, εγγόνια με υπερηφάνια
    για την τιμή της Πατρίδας,
    που χορέψατε στα πανηγύρια και θρηνήσατε στους θανάτους
    με μοιρολόγια αληθινά,
    ΠΟΥ ΚΕΙΤΕΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ;
    Εσείς που χτυπήσατε τους αργαλειούς περίτεχνα,
    που στα χέρια σας πετούσε το βελόνι και τα μετάξια λαμπύριζαν,
    που έφτιαχναν ουράνιο τόξο οι κλωστλες οι διαλεγμένες με ευαισθησία
    ΠΟΥ ΚΕΙΤΕΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ;
    Ζητούμε να μάθουμε τις σφαίρες τ΄ουρανού που σας φιλοξενούν,
    τον παράδεισο που άνοιξε τις πόρτες του για να σας δεχθεί,
    για να σκύψουμε να φιλήσουμε τα ροζιασμένα σας χέρια
    ταπεινά
    και να σας στείλουμε ένα στεφάνι,
    από ΔΑΦΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΦΥΤΕΨΕΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ….

    • Μέλια said



      Η μάνα εν κρύον νερόν ~ Η μάνα είναι κρύο νερό

      Όταν γερά η μάνα και άλλο κε μπορεί
      α τότε θελ βοήθειαν α τότε θελ ζωήν
      α τότε θελ ζωήν

      κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει,
      αμάν και φτας το χρέωσις θα καίετε η ψυς

      Η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν
      Η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν
      Η μάνα να μη εν

      Η μάνα εν βράχος η μάνα εν ρασίν
      σο δύσκολον την ώρας μανίτσα, μανίτσα, μανίτσαμ
      θα τσαείς

      η μάνα εν το στήριγμαν τη χαράς το κλαδίν
      τατινές η εγάπη κε βρίετε ση γην

      Η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν
      Η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν
      Η μάνα να μη εν

      θα δέαβένε τα χρόνια θα έρουμε και μεις (x2)
      ατά είναι με τη σειράν κι θα γλυτών κανείς,
      κι θα γλυτών κανείς

      κατ ολ πρεπ να εξέρουμε σ ‘αούτο τη ζώην
      Χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λεπ χαΐρ

      Η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν
      Η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν
      Η μάνα να μη εν

  8. Γεια σου Καπετανισσα
    το διάβασα το μεσημέρι,,,,και κόλλησα,,,
    δεν σχολίασα,,,,δεν εχω προλάβει να διαβάσω σχόλια η άλλο άρθρο σήμερα,,,
    κόλλησα στο μήνυμα σου
    το μήνυμα σου ειναι διφορούμενο,,,αν και κατάθεση ψυχής,,παραμένει ζωντανό και υπέρτατο μήνυμα ζωης,,πολυ δυνατό,,,, εύγε που ετσι νιώθεις γιατι έτσι ειναι χαραγμένοι οι δυνατοί,,,
    αν και το κείμενο παραπέμπει στον χαμό ενος αγαπητού προσώπου,,,ολο το ζουμί ειναι αλλού,,σε μια φράση που ειπες ,,,και για αυτήν την φράση ,,προσωπικά σου βγάζω το καπέλο,,
    Ευγε Μελια αγαπητή μου φιλη,,,είσαι άξια,,εισαι δυνατή,,ειναι τιμή μου να ειμαστε φιλοι εστω και απο την απόσταση που μας επιβάλει το διαδίκτυο
    και η φράση που έμενα με αγγίζει και με παραπέμπει σε πολλα ,,όσων αφορα την Μελια ειναι αυτή
    «»»ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ… το απέδειξα …σηκώθηκα…»»»
    αυτο,,να ξέρεις δεν το καταφέρνουν πολλοι σε αυτήν την ζωη,,,και μονο που το απέδειξες στην Μελια φτάνει,,,οι υπόλοιποι περισσεύουν,,η αξια ειναι να σηκωθείς,,ξανα και ξανα,,για παρτι σου και μόνο ,,για κανένα άλλον,,μονο για σενα,,,διοτι οταν δώσεις τα εύσημα στον εαυτο σου τοτε εχεις κερδίσει το χαμόγελο της Μανας που θρηνείς,,τοτε οταν Αυτη σε δει να στέκεσαι όρθια ,,,τοτε Αυτη θα πει » μπράβο παιδι μου,,ετσι σε θελω αγωνίστρια «,,,τοτε θα νιωσει υπερήφανη ,,και για σενα αλλα και για αυτήν την ίδια,,,την δικαίωσες
    Πολλα θα μπορουσα να σου πω,,,,αλλα όχι,,,η αξια ειναι να τα διαβάσεις τα υπόλοιπα με την ψυχή σου,,,το νόημα μου στο έδωσα,,και ξερω οτι με καταλαβαίνεις,,,
    Μελια μου να εισαι πάντα καλά,,να δικαιώνεις την μανούλα σου,,,έπλασε μια αγωνίστρια και τιμάς την μνήμη της

    Να εισαι παντα καλα

    • αφιερωμένο εξαιρετικά

      επειδή,,,
      οταν ειμαστε χαρούμενοι ,,ακούμε την μελωδία
      οταν δεν είμαστε χαρούμενοι,,ακούμε τους στίχους

    • καλα ντε,,,οχι ολοι μαζί,,ενας ενας…

      τωρα παω για τουφες,,,
      Καληνυχτα Αβερωφ
      καλο ξημέρωμα

    • Μέλια said

      Φίλε μου, Γιώργο μου το σχόλιό σου βρήκε στόχο, την καρδιά μου.

      Η μαμά μου έζησε από πρώτο χέρι το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη.
      Στάθηκε τυχερή γιατί ένας νεαρός γερμανός στρατιώτης, την τελευταία στιγμή πριν κλείσουν την πόρτα της εκκλησιάς, που ήταν γεμάτη αθώους και την μπουρλωτιάσουν, να την βγάλει από μέσα. Κι έτσι σώθηκε.
      Ο σωτήρας της δεν τα κατάφερε, γιατί στα επόμενα λεπτά τον πυροβόλησε στον κρόταφο ένας γερμαναράς, επειδή έσωσε μερικά αθώα παιδιά, από φρικτό, άδικο θάνατο.
      Με την ψυχή στο στόμα έφτασε στο σπίτι, αλλά δεν πρόλαβε να πει λέξη, γιατί μπροστά στα μάτια της, τα κτήνη με την ίδια σφαίρα, σκότωσαν τον ΗΡΩΑ πολέμου πατέρα της και τον μικρότερο αδελφό της τον Νικόλα, που τον κρατούσε στην αγκαλιά του.
      Το έχω ξαναγράψει ότι η γιαγιά μου από κείνη τη μέρα δεν ξαναχαμογέλασε ποτέ και δεν έβγαλε από πάνω της ποτέ τα μαύρα ρούχα.
      Η μαμά μου ένα παιδί που ωρίμασε πριν την ώρα του, πήρε τα χαλινάρια της οικογένειας στα χέρια της.
      Φορτωνόταν στους παιδικούς της ώμους δεμάτια με ξύλα και με τα πόδια τα πήγαινε στη λίμνη Αγ.Βασιλείου (πολύ ποδαρόδρομος) για να τα ανταλλάξει με ψάρια για να φάνε τ’αδέλφια της και η χαροκαμένη μάνα της.
      Η μαμά μου υπήρξε Αγωνίστρια της ζωής και πάντα στην πρώτη γραμμή.
      Στα ζόρια έλεγε πρώτα «Παναγία μου βοήθησε με» και μετά «το δικό μου θα γίνει»

      Η ζωή είναι ένας ατέλειωτος αγώνας, αλλά κι ένα πολύ συναρπαστικό ταξίδι.
      Στα δύσκολα μπορεί να γονατίζω, αλλά σηκώνομαι πιο δυνατή και φτου κι απ΄ την αρχή, για το επόμενο.
      Μακάρι να την κάνω περήφανη και να χαμογελάει ικανοποιημένη…. που τα ψιλοκαταφέρνω, μακάρι.
      Το ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ… και το ….
      ….ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ…..δεν τα ξεχνώ, μεγάλος μπούσουλας στη ζωή μου..

      Το μεγάλο κέρδος μου στο Αβέρωφ κι ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό, είναι ότι έκανα φίλους… αδέλφια….κι ας είναι μακριά!!!
      Ξέρεις πόσες φορές στα γλέντια μας στο Hello world, νιώθω τις ρακές στο λαρύγγι μου;;;

      Να είσαι πάντα καλά.

      … η ζωή… μια γελάει και μια κλαίει….

      • Σουλιώτης said

        Το επομενο διαστημα, ισως και ολο το καλοκαιρι, θα πηγαινοερχομαι στο χωριο, οποτε θα αραιωσουν και οι σχολιασμοι,
        οχι οτι πριν ηταν τοσο συχνοι, αλλα λεμε τωρα.

        Μεχρι πριν απο 3 χρονια περιπου, ειχε τρενο για την περιοχη μας σχεδον καθε μια ωρα, μαζι με τα τοπικα ! Και για να πας και για να ρθεις, ολη την μερα
        και δεδομενου οτι η περιοχη μου ειναι μια ωρα απο θεσσαλονικη, η βορεια πλευρα του νομου σερρων, μπορουσες να πηγαινεις και να ερχεσαι αυθημερον, θεσσαλονικη -χωριο.
        Τωρα, απο εποχης μνημονιου και μετα, μας εκοψαν ολα τα δρομολογια και εχει μονο ενα τρενο ολη την ημερα για να πας και ενα για να γυρισεις, και δεν βολευει να πας αυθημερον…. Αστικη συγκοινωνια με θεσσαλονικη δεν ειχε ποτε η επαρχια σιντικης, για αυτοκινητο δε συμφερει η βενζινη, οποτε μειναμε με αυτο το δρομολογιο.
        Μιλαμε για τη γραμη θεσσαλονικη αλεξανδρουπολη…. θα την ξερεις και εσυ λογικα αυτη τη γραμη, με βαση απο που εισαι… γι αυτο στο λεω κιολας🙂 Αν και εσεις πρεπει να εχετε και αστικη συγκοινωνια, ενω εμεις ουτε αυτο.
        Σε λιγο θα το κοψουν και αυτο και θα εχει ενα τρενο την εβδομαδα, θα ξαναγινουμε οπως την εποχη των παπουδων και των γιαγιαδων μας…Στην εποχη των δορυφορων εμεις γιναμε φαρ ουεστ, ειδικα στην επαρχια σιντικης.
        Και μεσ τα νευρα μου ειμαι που δεν μπορω να παω αυθημερον.
        Παλια στα 90ς τα παιδια πηγαιναν απο εκει φροντηστιριο στη θεσσαλονικη αυθημερον και γυρνουσαν, και σημερα εμεινε μονο ενα τρενο την μερα…
        Καντε το και ενα την εβδομαδα και ενα το χρονο σιγα σιγα να γινουμε συγκοινωνιακος μεσαιωνας να υσηχασετε, προδοταροι

        Καλησπερα Μελια !

      • Μέλια said

        Καλησπέρα Σουλιώτη.

        Οι «λεβέντες» λέμε τώρα, έχασαν το μέτρο.
        Αφού μας εξαθλίωσαν και μας ξεπούλησαν με ελαφρά τη καρδία, τώρα κάνουν ότι μπορούν να μας απομονώσουν.
        Το σίγουρο είναι ότι δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για μας.
        Το σχέδιο είναι ένα, να μας εξοντώσουν με οποιοδήποτε τρόπο.
        Πρέπει να βιαστούμε…

      • julie said

        Αποκομμένοι είμαστε ακίνδυνοι.

      • Σουλιώτης said

        Κανονικη απομονωση, στο 2013….
        Σας αφηνω τωρα φιλες/φιλοι μου και παω…. να αποκοπω….
        με φιλικο ιχ προς το παρων, γιατι το μοναδικο δημοσιο δρομολογιο της ημερας, περασε ηδη κατα της τεσσερεις…
        Χαιρετω, προς το παρον !

      • Μέλια said

        Καλή συνέχεια Σουλιώτη…να προσέχεις..

  9. Σουλιώτης said

  10. julie said

  11. Πελασγός said

    Μέλια ,
    ακόμη κι όταν φεύγουν οι γονείς
    μέ ένα μυστικό τρόπο επικοινωνούν
    με τα παιδιά τους, αυτό πιστεύω.
    Μόνο χαρές σου εύχομαι από δώ και στο εξής.
    Και σίγουρα έτσι θα χαμογελά κι τη μανούλα σου και θα χαίρεται.
    Από την άλλη έχεις τόσους φίλους όπως βλέπεις εδώ.
    Δε βάζω τραγούδι , θα βάλω κάτι αγαπησιάρικο και χαλαρωτικό!
    Σε φιλώ σαν αδερφός.

  12. ΜΑΡΙΑ said

    Βρεεεέ, θά συνέλθετε…βρεεεεεεεεέ;;;;;;
    Ἔ,ρέ τά νεῦρα τους τσατάλια,ἐκεῖ πάνω……γυναῖκες δυναμικές,γλεντζοῦδες καί λεβέντισσες,
    νά βλέπουν τά …βλαστάρια τους,νά μυξοκλαῖνε….ρέ ντροπή μας, ρεεεεεεέ…!!!

    Γιά μισό,νά στανιάρετε….καί νά μή μοὖρθη… καί …..μιά ξανάστροφη, ἀπό ψηλά…

  13. Γιώργης said

    …μάϊστα, μάϊστα!
    Κὶ μητὰ ἀπ’ὅλα ἰφτούνα…, τὶ νά φτιάσουμι κὶ τὶ νὰ ποῦμε ἰμεῖς τώρα… μ’ λὲς;

    _ Όρντινάτσαααα….
    _ Παρ…
    _Σκασμὸς! Ἄει τράβα ρέ δυὸ σκᾶλες κάτ’ κί πὲς τ’ ἀρχιμάγειρα νὰ σ’ δώσ’ αὐτὸ ποῦ τοῦ ’πα νὰ φτιὰξ’ γιὰ τὴν Καπ’τάνισσα κί πετάξου νὰ τού δώσ’ς ἀπάνου στὴ Γέφ’ρα… ΤΩΡΑ ρέ, τρουμάρα σ’…!
    (…νὰ είποῦμ’ κὶ μεῖς καμμιὰ γλυκιὰ κουβέντα…, ἔεεχχμμ…)

  14. Μάνα κράζει το παιδάκι, μάνα ο νιος και μάνα ο γέρος,
    μαν’ακούς σε κάθε μέρος, αχ τι όνομα γλυκό!
    Τη χαρά σου και τη λύπη με τη μάνα τη μοιράζεις,
    στοργικά την αγκαλιάζεις, δεν της κρύβεις μυστικό.
    Μες στον κόσμο άλλο πλάσμα , δε θα βρεις να σε μαντεύει
    σαν τη μάνα που λατρεύει, σαν τη μάνα που πονεί.
    Την υγειά της, τη ζωή της ,όλα η μάνα τ’αψηφάει,
    για το τέκνο π’αγαπάει, για το τέκνο που φιλεί.

    Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα με το νου σε συντροφεύει,
    σε προσμένει, σε γυρεύει μ’ανυπομονη καρδιά.
    Κι αν εσύ σκληρός φαρμάκια την ποτίζεις την καημενη,
    πάντα η μάνα σ’απανταίνει με ολοθερμα φιλιά.
    Δυστυχης όποιος τη χάσει, ο καημός είναι μεγάλος,
    σαν τη μανα δεν είν’αλλος, μες τον κοσμο θησαυρός.
    Κι όποιος μάνα πια δεν έχει, μάνα κράζει στ’ονειρό του,
    πάντα μάνα στον καημό του, είν’ο μόνος στεναγμός!

    Γ. Ματρινέλλη- Α. Παναγιωτοπούλου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s