ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ !

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • 1944-49

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • ΑΡΧΕΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    SXOLIASTHS στο Πρωτοφανές: Ψυχικά ασθενείς όσ…
    Μέλια στο Μαζί το κερδίσαμε..
    SXOLIASTHS στο Μαζί το κερδίσαμε..
    Φαίη στο Οι πρώτες αντιδράσεις γονέων κ…
    Μέλια στο Μαζί το κερδίσαμε..
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ γιά γερμ.ἀποζημιώσεις

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΝΕΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Δύο ΗΡΩΕΣ τῆς ΜΑΧΗΣ τῶν ΟΧΥΡΩΝ,ἀφηγοῦνται…

Posted by ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ στο Απρίλιος 11, 2013

1. Λχίας (ΔΒ) ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ,στό συγκρότημα «ΚΑΡΑΝΤΑΓ» (Μαῦρο βουνό).Σήμερα εἶναι 92 ἐτῶν καί πρόεδρος τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου Πολεμιστῶν τῶν Ὀχυρῶν Μακεδονίας καί Θράκης.
2. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ,94 ἐτῶν,ἀπό τό Δασωτό Κάτω Νευροκοπίου Δράμας.

http://egolpio.files.wordpress.com/2009/10/roupel52.jpg?w=510&h=340

Θεσσαλονίκη 6-4-2009
(ΑΠΕ-ΜΠΕ,τοῦ Γιάννη Ἰωαννίδη)

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ

Ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη του Τάκη Παπαδημητρακόπουλου είναι οι αναμνήσεις από τη μάχη του υψώματος Αγίου Κωνσταντίνου Δράμας (8-9 Απριλίου 1941)

Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941, βρίσκουν τον κ. Παπαδημητρακόπουλο, έφεδρο Λοχία Διαβιβάσεων του Συγκροτήματος Καραντάγ, μία αλυσίδα οχυρών (Μαλιάγκα – Περιθώρι -Παρταλούσκα – Ντάσαβλι – Περσέκ – Μπαμπαζώρα), μέσα στο στρατηγείο όταν άρχισε η εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο.

Η γερμανική επίθεση στον τομέα Καραντάγ εκδηλώθηκε, όπως θυμάται ο πρώην λοχίας, χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού ενώ τα τμήματα προκαλύψεως συμπτύσσονται κανονικά.

Οι γερμανικές δυνάμεις επιτίθενται ταυτόχρονα σε όλα τα οχυρά, αλλά αντιμετωπίζουν σθεναρή αντίσταση από τους Έλληνες μαχητές.

Ο κ. Παπαδημητρακόπουλος θυμάται χαρακτηριστικά: “Έπειτα από σκληρές μάχες, στις τρεις τη νύχτα της 8ης προς 9ης Απριλίου 1941″, ένας Γερμανικός Λόχος του 105ου Συντάγματος Πεζικού της 72ης Γερμανικής Μεραρχίας, ο οποίος το πρωί είχε δώσει πολύ σκληρή μάχη στο Οχυρό Κρέστη, τόλμησε και πέρασε από δύσβατη και αφύλακτη ορεινή, νοτίως της Κ. Βροντούς και επετέθη αιφνιδιαστικά στην κορυφή του υψώματος Αγίου Κωνσταντίνου(υψ.964). Αιφνιδίασε την εκεί στις παρυφές της, την κορυφή του λόφου εγκαταστημένου 1ου ουλαμού της 3ης Πυροβολαρχίας της Δ1 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού του Ταγματάρχη Γεωργίου Κουρούκλη. Με τους πρώτους πυροβολισμούς του εχθρού, οι άνδρες της Πυροβολαρχίας σκόρπισαν και κρύφτηκαν στους γύρω θάμνους. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφεραν να τους αποκρούσουν με αντεπιθέσεις διαρκείας”.

Ένα άλλο περιστατικό που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη του είναι αυτό της 9ης Απριλίου 1941, όταν το πρωί πληροφορήθηκε από την Αεράμυνα της Θεσσαλονίκης, ότι την είχαν καταλάβει τα γερμανικά τανκς:
“Τότε, στις 3.30 μετά το μεσημέρι, είπα στους τηλεφωνητές και τους εγκαταστάτες των τηλεφωνικών γραμμών να πάρουν τα όπλα τους και τα πράγματά τους, καθώς και τα δικά μου και να παρουσιασθούν στο Στρατηγείο του Συγκροτήματος.
Εγώ, έμεινα στο τηλεφωνικό κέντρο με την ελπίδα πως κάποιος θα μας θυμηθεί. Μάταια όμως. Όλες οι γραμμές προς τα Οχυρά ήταν νεκρές. Στις 3.20, ξεκίνησα και εγώ για το Στρατηγείο, ενώ η μάχη συνεχιζόταν. Ήμουν στο μέσον της διαδρομής όταν σταμάτησαν οι πυροβολισμοί. Απόλυτη σιωπή. Σταματάω σε ένα λασπώδες νεροφάγωμα για να βγάλω την αρβύλα μου από την λάσπη και γυρίζω το πρόσωπο μου προς τον λόφο του Αγίου Κωνσταντίνου. Βλέπω ένα Γερμανικό Λόχο, σε παράταξη “κατ’ ανδρα”, με το όπλο “παρά πόδας” και τον επικεφαλής της παράταξης να κρατεί στο αριστερό του χέρι υψωμένη μία λευκή σημαία. Παράδοση. “Αιχμαλωσία Γερμανικού Λόχου”!
Δεν συνειδητοποίησα αμέσως σε ποιο μεγάλο ιστορικό γεγονός ήμουν θεατής. Με συνέφεραν όμως αμέσως οι… φωνές των στρατιωτών από όλες τις γύρω πλαγιές… Παραδίδονται, παραδίδονται… Ζήτω ο Ελληνικός Στράτος… Ξεπετάχτηκαν και όλοι έτρεχαν να ανεβούν στον Λόφο του Αγίου Κωνσταντίνου να δουν τους Γερμανούς!”.

Από τις ημέρες εκείνες, ο κ. Παπαδημητρακόπουλος θυμάται και τις τελευταίες στιγμές στα Οχυρά, μετά τη συνθηκολόγηση, μια συνθηκολόγηση που, όπως είπε, οι ήρωες μαχητές την αντιμετώπισαν με διαφορετικά συναισθήματα.

“Ο Διοικητής του Συγκροτήματος Καραγντάγ, συνταγματάρχης Γεωργιος Σαλβάνος, από την Περίθεια Κέρκυρας, ήθελε να μη παραδοθεί με όλη την δύναμη του Συγκροτήματος, αλλά τον έπεισε να πειθαρχήσει ο Αντιστράτηγος Π. Δέδες, Διοικητής της ομάδας Μεραρχιών του ΤΣΑΜ (Μεραρχίας 14η και 18η)” σημειώνει και προσθέτει: “Σε εφαρμογή της διαταγής συνθηκολόγησης όλα τα τμήματα του Συγκροτήματος Καραντάγ, συγκεντρωθήκαμε το απόγευμα της 9ης Απριλιου 1941 στο 28ο χιλιόμετρο της δημόσιας οδού Κάτω Βροντού -Σέρρες, πλην της δυνάμεως των Οχυρών Περιθώρι, Παρταλούσκας, Μαλιάγκας. Εκεί, ο Σαλβάνος αναζήτησε τον Δεκανέα Πετρίδη και τον συνεχάρη, όπως και εγώ. Μετά από πολλά χρόνια, ψάχνοντας τον τόμο της εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ.133/15-5-1946,σελίς 814) διάβασα τα παρακάτω: “Αργυρούν Αριστείον Ανδρείας”. Εις τον μόνιμο Δεκανέα ΠΕΤΡΙΔΗΝ ΝΕΟΚΛΗ του Λόχου Διοικήσεως του Συγκροτήματος Καραντάγ. Δια την ηρωικήν μέχρις αυτοθυσίας απόδοσιν επί του πεδίου της μάχης εν τη ενασκήσει των καθηκόντων του κατά τας επιχειρήσεις εν Μακεδονία επί της Γραμμής των Οχυρών από 6-10 Απριλίου 1941″

Ο κ. Παπαδημητρακόπουλος χαρακτηρίζει “σταθμό εθνικό” και “άθλο” τη Μάχη των Οχυρών και στέλνει ένα μήνυμα προς τους νέους: “Από εκείνη θα παραδειγματίζονται οι γεννεές των Ελλήνων που θέλουν να είναι Έλληνες στους αιώνες. Από εκείνη τη μάχη, όπως και από εκείνες της Βορείου Ηπείρου του 1940-41, θα εμπνέονται οι νέοι της Ελλάδος, όσοι και όταν απολυτρωθούν από τα “καινά δαιμόνια. Στην μνήμη εκείνην θα βρίσκουν τον ψυχικό λυτρωμό και την ψυχική ανάταση για να δώσουν κάποιο ιδανικό νόημα στον αγώνα της ζωής τους”.

Ανάλογες μάχες έγιναν και στα υπόλοιπα οχυρά του Συγκροτήματος Καραντάγ, με ηρωικές προσπάθειες των Ελλήνων μαχητών, που εξέπληξαν ακόμη και τους ίδιους τους εισβολείς. Όπως αυτή, που μας ανέφερε ο 94χρονος Χαράλαμπος Σπυριδόπουλος: “Ήταν η ώρα 5.15 της 6ης Απριλίου 1941, όταν δεχθήκαμε ξαφνικά πυρά από ένα λόχο Γερμανών που είχε εισβάλει από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εμείς, η διμοιρία μου, για να μην αιχμαλωτισθούμε γυρίσαμε στο οχυρό Μάλιαγκα. Στη συνέχεια τους αφήσαμε να μπούνε σε ένα στενωπό που κατέληγε στο Λεκανοπέδιο του Κ. Νευροκοπίου, με αποτέλεσμα να τους αποδεκατίσουμε με τα πυρά μας. Σε αυτή τη μάχη, αιχμαλωτίσθηκαν 250 Γερμανοί, τους οποίους οδήγησαν στο Οχυρό Παρταλούσκα, μεταξύ Περιθωρίου-Κ.Βροντούς”.

ΤΑ ΟΧΥΡΑ,ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η οχυρωμένη τοποθεσία που ξεκίναγε από την ανατολική όχθη του Αξιού ποταμού και έφθανε, κατά μήκος της μεθορίου με την Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία, μέχρι τις δυτικές όχθες του Νέστου ποταμού, αποτελούσε ένα αντιστάθμισμα, στην ανισότητα των αντιπάλων δυνάμεων.

Η οχυρωματική γραμμή της Ελλάδας στην περιοχή εκείνη αποτελούνταν κυρίως από σήραγγες που κατέληγαν σε παρατηρητήρια, πυροβολεία και πολυβολεία. Σκοπός των οχυρών, που άρχισαν να κατασκευάζονται τον Ιούλιο του 1936, ήταν να εμποδίσουν τη διέλευση του εχθρού από στρατηγικά σημεία, για όσο το δυνατό μεγαλύτερο διάστημα. Οι κατασκευές είναι τόσο ανθεκτικές, ώστε έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα και κάποιες μάλιστα χρησιμοποιούνται ακόμη.

Το εσωτερικό φωτιζόταν κυρίως με λάμπες πετρελαίου αλλά είχαν εγκατασταθεί και κάποιες ηλεκτρικές γεννήτριες, ενώ ο εξαερισμός επιτυγχάνεται τόσο με τεχνητές όσο και με φυσικές μεθόδους.

Το κάθε οχυρό αποτελούσε στο σύνολό του ένα περίκλειστο έργο από ένα ή περισσότερα στεγανά συγκροτήματα, ικανό να αμυνθεί προς κάθε κατεύθυνση. Περιλάμβανε σκέπαστρα, πυροβολεία, πολυβολεία, ολμοβολεία, βομβιδοβολεία, παρατηρητήρια, έργα παραλλαγής και παραπλάνησης, πολλαπλές εισόδους και εξόδους. Οι υπόγειες εγκαταστάσεις κάθε οχυρού περιλάμβαναν διοικητήριο, θαλάμους αξιωματικών, θαλάμους οπλιτών, τηλεφωνικό κέντρο, μαγειρείο, δεξαμενές νερού, χώρους υγιεινής, αποθήκες τροφίμων (για 15 μέρες), χειρουργείο, φαρμακείο, συστήματα αερισμού, φωτισμού (γεννήτριες, λάμπες πετρελαίου, φακούς κ.ά.), αποχέτευση, εξωτερικές θέσεις μάχης, αντιαρματικά κωλύματα, θέσεις αντιαεροπορικών όπλων, οδικό δίκτυο, κ.ά.

Η αμυντική αυτή οχύρωση αποτελεί το μέγιστο τεχνικό έργο της Ελλάδας κατά τον περασμένο αιώνα. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια και συνολικά 1,5 δισ. δραχμές για να κατασκευαστούν τα οχυρά αυτά, που τον Απρίλη του 1941, όταν εισέβαλαν οι γερμανικές δυνάμεις, ήταν 21 στον αριθμό.

ΠΗΓΗ

ΔΙΟΙΚΗΤΑΙ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Δύο ΗΡΩΕΣ τῆς ΜΑΧΗΣ τῶν ΟΧΥΡΩΝ,ἀφηγοῦνται…”

  1. Μέλια said

    Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9 Απριλίου 1941 από τον αιχμάλωτο Γερμανό στρατιώτη Martin Conrad απεικονίζει Γερμανούς στρατιώτες που έχουν αιχμαλωτιστεί από Έλληνες στρατιώτες, υπερασπιστές του οχυρού Ρούπελ , Ύψωμα Αγιος Κωνσταντίνος(υψ,964), Κάτω Βροντού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s