ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Η συνάντηση του Αύγουστου Καίσαρα με τον νεκρό Αλέξανδρο

Posted by Φαίη στο 14 Ιανουαρίου, 2013

Μια από τις όψεις της αποκαλούμενης «Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου» Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης

αναδημοσίευση από το ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

.

Από «Τα μυστικά ημερολόγια» του Αύγουστου Καίσαρα

για την αντιγραφή Γ.Γ.Γ. (Απελλής)

 .

Περγαμηνή αρ. LXXXIX

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς η Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. Αισθανόμουν περισσότερο συγγενής με εκείνον, παρά με τον Γάϊο, όχι εξ αίματος, αλλά στην ψυχή και το χαρακτήρα, και όλες τις καταστάσεις που αντιμετώπισε στη ζωή του. Ακόμη και σήμερα τρέμω όταν σκέφτομαι ότι τότε που είχα εκλεγεί για πέμπτη φορά ύπατος συνάντησα το μεγάλο μου είδωλο  το λείψανο του δηλαδή, βαλσαμωμένο με βότανα σύμφωνα με την τέχνη των Πτολεμαίων, κατά τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να κοιμόταν κουρασμένος από τις κατακτήσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε αυτόν και μόνο σε αυτόν χρωστάει ο λαός της Αλεξάνδρειας το ότι μετά τη νίκη μου στο Άκτιο δεν κατέστρεψα την πόλη τους, όπως τους άξιζε, που σεβάστηκα το ανάκτορο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και δεν το γκρέμισα. Όχι, δεν το έκανα. Ακόμη και αν η εκδίκηση θα σήμαινε δικαιοσύνη, έδειξα πραγματική μεγαλοψυχία για χάρη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε ιδρύσει αυτή την πόλη στις δυτικές όχθες του Νείλου, χωρίς διαπραγματεύσεις, αλλά με αποφασιστικότητα, αφού πέταξε το μανδύα του στην άμμο και σχεδίασε με το σπαθί του την περίμετρο, τους δρόμους και τα σπίτια- άλλες εννέα πόλεις φέρουν ήδη το όνομα του. Όταν έφτασα στον τάφο του, που είναι φτιαγμένος από κόκκινο μάρμαρο, έδωσα εντολή να σηκώσουν τη βαριά πλάκα και αντίκρισα το είδωλό μου, που έμοιαζε με άγαλμα του Λυσίππου, γεμάτος θαυμασμό και δέος. Ήμουν τότε ακριβώς 33 ετών, στην ηλικία που πέθανε ο Αλέξανδρος.

Μέγας Αλέξανδρος

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι’ αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

«Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου»

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ’ αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη  συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. Και αν κοιτάξω πίσω μου, τα 76 χρόνια της ζωής μου, δεν βρίσκω ίχνος υπομονής- και αν κάπου διακρίνεται αμυδρά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν υπομονή, αλλά ανοχή, δυστυχώς. Δεν έμαθα ποτέ τοξοβολία, όπου αρίστευε ο Αλέξανδρος, ή να πηδάω από το άρμα, όπως έκανε εκείνος όταν τα άγρια άλογα έτρεχαν στο δάσος. Ακόμη, δεν κυνηγούσα αλεπούδες. Αυτό, βέβαια, οφειλόταν και στην υγεία μου, που από πολύ νωρίς με ανάγκασε να μένω μέσα στο σπίτι, παρόλα αυτά, όμως, με τη βοήθεια του γιατρού μου, του Μούσα, έφτασα σε μεγάλη ηλικία.

Αύγουστος Καίσαρας Οκταβιανός

Εγώ, ο Imperator Caesar Augustus Divi Filius, και ο Μέγας Αλέξανδρος, δεν φοβόμασταν τίποτα περισσότερο από τη σημασία των οιωνών και των χρησμών. Δεν είναι παράδοξο; Αρκούσε ένα νεύμα, μια αράδα που τραβούσε το χέρι μας με την πένα, και λαοί πέθαιναν, χώρες καίγονταν και ποταμοί άλλαζαν τη ροή τους. Και όμως, αρκούσε ένας ξαφνικός κεραυνός για να κρυφτώ στο μανδύα μου, ενώ ο Αλέξανδρος έπιανε την κούπα του. Ο Αλέξανδρος είχε γύρω του άνδρες από τη Βαβυλώνα, εγώ από την Αίγυπτο, γιατί πιστεύω στα αστέρια, δεν γνωρίζω όμως τους νόμους που με τόση σοφία καθορίζουν την τροχιά τους. Και αν για εκείνον το σημάδι ήταν μια πηγή, που ξαφνικά  ανάβλυσε νερό στο σημείο που είχε στήσει η σκηνή του, στο δρόμο του για την Ινδία, για εμένα ήταν ένα περιστέρι που με διαβεβαίωσε ότι θα επιστρέψω υγιής. Οι δύο οιωνοί είπαν την αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω, γιατί εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση και σύγχυση γύρω από την εξήγηση των σημείων που έστελναν οι θεοί….

Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα στέκομαι μπροστά στο νεκρό Αλέξανδρο και ήθελα να τον αποχαιρετήσω όπως χαιρετάει κάποιος, που βρίσκεται και αυτός στο τέλος της ζωής του, έναν καλό φίλο. Έτσι, έσκυψα, τον φίλησα στο μέτωπο και τον χάιδεψα  Ωστόσο, από τη μεγάλη συγκίνηση, φάνηκα απρόσεκτος και σκόνταψα στη σαρκοφάγο του Αλέξανδρου. Για να μην πέσω άπλωσα το αριστερό μου χέρι και ακούμπησα κατά λάθος τη μύτη του. Έσπασε σαν γυαλί σε πολλά κομμάτια και πριν καταλάβω τι είχε συμβεί, είδα ότι στο σημείο που βρισκόταν πριν η μύτη του, έχασκε τώρα μια τρύπα.* Πάγωσε το αίμα μου μόλις το είδα. Ήθελα να το βάλω στα πόδια, όμως μια μυστήρια δύναμη με κρατούσε καρφωμένο εκεί. Δεν θυμάμαι πια πόση ώρα κράτησε αυτό, μέχρι που με τράβηξαν έξω δύο φρουροί. Κανένας από τους ιερείς δεν μπόρεσε να πει αν αυτό ήταν κάποιος κακός οιωνός που μου έστελναν οι θεοί, αφού κάτι παρόμοιο δεν τους έχει ξανασυμβεί και το θεώρησαν χωρίς σημασία.

Πιστέψτε με, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια και μολονότι προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σβήσω την εικόνα που είχα δει, στάθηκε αδύνατον. Η εικόνα αυτή με ακολουθεί σαν σκιά και την βρίσκω συνεχώς μπροστά μου: μια μαύρη τρύπα στο κεφάλι του Αλεξάνδρου, όχι μια πληγή που κάποια στιγμή θα έκλεινε, όχι. Τότε μου φαινόταν, όπως και σήμερα, σαν να κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια αυτόν τον θεϊκό άνθρωπο- το ίδιο μου το είδωλο».

*Τη σπασμένη μύτη στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιγράφει και ο Κάσσιος Δίων, βιβλίο 51, 16, 5.

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004.

.

Σελίδα Πηγής

13 Σχόλια προς “Η συνάντηση του Αύγουστου Καίσαρα με τον νεκρό Αλέξανδρο”

  1. Πετροβούβαλος said

    Η Αρχαία Ρώμη υπό μία οπτική γωνία αγνοημένη! Το ιστορικό μυθιστόρημα «Αδριανού απομνημονεύματα» της Marguerite Yourcenar ήταν για εμένα η πρώτη επαφή με τον φιλελληνισμό ορισμένων φωτισμένων Ρωμαίων αυτοκρατόρων και η συνολική εικόνα συμπληρώνεται ευχάριστα από μία άγνωστη για εμένα πηγή.

    Πολύτιμο Απελλή, ευχαριστώ!

    • AΠΕΛΛΗΣ said

      Χαίρε, φίλε Πέτρο!

      Διαβάζοντας και εγώ τα Μυστικά Ημερολόγια, έμεινα άναυδος με όσα έγραφε ο Καίσαρας. Στην πραγματικότητα διαβάζει κανείς από πρώτο χέρι, (διότι μόνο εκείνος γνώριζε τις αληθινές του προθέσεις για όλα όσα έκανε και μάλιστα εξηγεί γιατί) όλα αυτά που έγραψαν οι ιστορικοί, σύγχρονοι του και μεταγενέστεροι.
      Η εντύπωση που εγώ αποκόμισα για τη φυσιογνωμία του Καίσαρα, είναι εκπληκτικά πολύ θετική. Είναι σίγουρο ότι αγαπούσε και θαύμαζε την Ελλάδα και τους Έλληνες. Πολύ διαφορετικός από τους συνήθεις αυτοκράτορες, μορφωμένος, φιλοσοφών, αγαπούσε τη συντροφιά ποιητών και φιλοσόφων και όχι τους πολέμους για τους οποίους ένιωθε απέχθεια και μάλλον από ανάγκη ήταν υποχρεωμένος να διεξάγει.
      Κυρίως είναι αφοπλιστική η ειλικρίνεια του, αφού τολμά να κάνει συχνά και σκληρή αυτοκριτική. Τέλος, η ηλικία του, ήταν 76 ετών, τον είχε πλέον απογυμνώσει από εφήμερες και μάταιες σκέψεις, κάτι που ο ίδιος ομολογεί, αλλά και που ο αναγνώστης μπορεί να νιώσει με ποικίλους τρόπους, καθώς διαβάζει τα Ημερολόγια.
      Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους να τα διαβάσουν για χιλιάδες λόγους…
      Εκεί να δείτε, πόσες αποδείξεις υπάρχουν σχετικά με την ελληνικότητα των Μακεδόνων.

      Πολύ ωραίες, όμως, είναι και οι ενδιάμεσες αναφορές του Πολύβιου, ο οποίος κάθε πρωϊ διάβαζε τις περγαμηνές του Καίσαρα (του είχε αναθέσει μυστικά τη φύλαξη τους).

      • Πετροβούβαλος said

        Όπως και δήποτε θα τα διαβάσω αδερφέ. Μπορεί να αργήσω λίγο λόγω περιορισμένου χρόνου, αλλά σημειώθηκε και θα γίνει. Μέχρι τότε βασίζομαι στις αναφορές σου στο ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ!

      • Σουλιώτης said

        Σε δραματοποιημενο ντοκυμαντερ του bbc ο Ιουλιος Καισαρας παρουσιαζονταν πολυ κακος και αντιπαθητικος, να σε κανει να θελεις να τον μισησεις, και οι αντιπαλοι του πχ Πομπηιος καλοι. Απο την ιδια σειρα ντοκυμαντερ, το τονιζω απο την ιδια, ο Νερωνας ,το γνωστο τερας για μας, παρουσιαστηκε μια παρεξηγημενη προσωπικοτητα που στο βαθος ηταν καλη ψυχη, και πολυ συμπαθητικος, γενικα αγιοποιουνταν…..Βγαλε συμπερασμα…αν τωρα αυτο ειναι ιστορια…….εγω ειμαι ο δαλαι λαμα….
        Οσο ηταν καλος ο νερωνας τοσο ηταν κακος και ο καισαρας…

        Μην πιστευετε τιποτα απο οτι σας δειχνουν, οι αγγλοαμερικανοι, οπως και στις χολυγουντιανες ταινιες τους, παρουσιαζουν ολους τους λαους αντιπαθητικους κατα μεσο ορο, εκτος απο τους ιδιους.
        Το ιδιο κανουν και με τα ντοκυμαντερ, θαβουν προκλητικα και ασυστολα οσους εχουν σχεση με ελληνισμο ορθοδοξια

      • Σουλιώτης said

        Θυμαμαι επισης οτι η ιδια σειρα ντοκυμαντερ που παρουσιαζε «καημένο παρεξηγημενο ανθρωπακι» τον Νερωνα, η ιδια σε αλλο επεισοδειο, παρουσιαζε ως παρανοικο τερας τον Μεγα θεοδοσιο, και χωρις ιχνος απο τη βυζαντινη μεγαλοπρεπεια. Γυφταριό…
        Καλός δηλαδη ο Νερωνας και παρανοικος ο Μεγας Θεοδοσιος (!)…και εγω που νομιζα το αντιθετο…
        Και ενα αλλο ντοκυμαντερ για τον Μεγα Κωνσταντινο, παλι ηταν τελειως γυφταριό και ο μεγας κωνσταντινος τέρας… Ε βεβαια μονο οι βικινκς ειχαν μεγαλοπρεια…….

      • Σουλιώτης said

        γυφταριο και σκηνοθετικα προχειρογυρισμενα τα δικα μας

  2. Φαίη said

    «..ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό.»

    Αυτός είναι ο πραγματικός αντίπαλος όλων μας, απλά δεν το ‘χουμε καταλάβει.

    Το ότι αγαπούσαν τη φιλοσοφία και σεβόντουσαν τους χρησμούς και τους οιωνούς είναι για μένα ένα δείγμα ότι προορίζονταν για τα μεγάλα.

    • Πετροβούβαλος said

      Συμφωνώ, κανένας πραγματικά μεγάλος δεν είναι τυχαίος.

      • Φαίη said

        Σκεφτόμουν την απάντηση που έδωσε ο Διογένης στον Αλέξανδρο όταν αυτός στάθηκε μπροστά του και του έκοψε τον ήλιο. Ο Αλέξανδρος θα μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν ένας εγωμανής και υπερήφανος βασιλιάς (στραμμένος στα γήινα δηλ. και στα μικρά) και να τον τιμωρήσει για αυτήν του την απάντηση. Όμως, ακριβώς αυτός ο σεβασμός που έτρεφε για εκείνα που δεν γνώριζε και ήθελε να μάθει και να κατακτήσει τον έκανε να πει ότι αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος θα ήθελε να είναι ο Διογένης.

      • Πετροβούβαλος said

        Ο σεβασμός είναι έννοια κλειδί! Σεβασμός όχι μόνο για γνώσεις και αξίες, αλλά και για πρόσωπα που είναι πιό αδύνατα, ή φαινομενικά πιό αδύνατα. Το πρόβλημα εδώ, έγκειται στο «πούσαι νιότη πούλεγες πως θα γινόμουν άλλος»! Αμέτρητοι άνθρωποι μεγάλης αξίας, ξεπέφτουν εύκολα στον εγωϊσμό και στην κακώς εννοούμενη υπερηφάνια, δηλ. στην υπεροψία.

        Όπως έγραψες από πάνω, «ο πραγματικός αντίπαλος είναι ο εαυτός μας». Προσθέτω πως η μάχη μαζί του δεν τελειώνει ποτέ και δυσκολεύει όσο περνούν τα χρόνια, ασχέτως του εάν συσσωρεύονται επιτυχίες η αποτυχίες.

  3. φωτεινη said

    ωστε υπηρχετο μαυσωλειο του Μεγα Αλεξανδρου.
    πως εξαφανιστηκε;

  4. http://eamb-ydrohoos.blogspot.gr/2012/03/bomba-sta-themelia-tis-neas-taxis.html

  5. Μέλια said

    Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ένας ιδιοφυής στρατηγός αλλά και ένας έξυπνος και σοφός πολιτικός.
    Κόντα στον δάσκαλο του τον μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη έμαθε πολλά.
    Κάποτε ο Αριστοτέλης ρώτησε κάποιους αριστοκρατικούς μαθητές του, πως θα μεταχειρίζονταν τον ίδιο τον γέρο δάσκαλό τους, όταν θα διαδεχόταν τους γονείς τους.
    «Θα φροντίσω όλοι να σε σέβονται και να σε τιμούν» είπε ένας
    «Θα είσαι ο μαναδικός μου σύμβουλος»είπε κάποιος άλλος.

    ‘Όταν ρώτησε τον Αλέξανδρο εκείνος του απάντησε θυμωμένος «»με ποιο δικαίωμα μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις;; πως μπορώ να ξέρω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον; δεν έχεις παρά να περιμένεις και θα το δεις!!!»»

    Η απάντησή του άρεσε πολύ στον Αριστοτέλη «καλά ειπωμένο» του φώναξε «»εσύ μια μέρα θα γίνεις πραγματικά μεγάλος βασιλιάς»»
    Και έγινε.

    Σεβόταν τους αιχμαλώτους και ιδιαίτερα έτρεφε βασιλικό σεβασμό απέναντι στις γυναίκες και κόντρα στο ρεύμα της εποχής που θεωρούσε τις γυναίκες λάφυρα, απεχθανόταν τους βιασμούς και τη βία και εκτελούσε τους στρατιώτες που ατίμαζαν τις γυναίκες των αντιπάλων.

    Σεβασμό έδωσε σεβασμό πήρε!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: